ببخشید سؤالم خیلی خارج از موضوعه، توی ترکیه کارت‌های اعتباری کانادایی کار می‌کنن به راحتی؟ یا باید اسکناس بیرم با خودم؟

خدا رو شکر اعلیحضرت هربار درباره زن‌ها حرف می‌زنه فقط در و گهره که می‌پاشه. حالا بماند که این تجاوز چه تمثیل کیریه که هی هم غرغره‌ش می‌کنید، «زنی که بهش تجاوز شده هرگز دیگه همون زن قبل نخواهد بود»؟ بله، برای مردسالاری و مردسالار همینطوره.

خیلی با خودم فکر کردم که این بار دقیقاً چرا دیدن تظاهرات مردم و نیروهای مسلح روبروشون این‌قدر حالم رو بد می‌کنه؟ به نتیجهٔ مشخصی نرسیده‌ام هنوز. شما حالتون مثل سه سال پیشه؟

امروز یه مشکلی سر کار پیش اومد و با همکارم جلسه گذاشتم که راه‌حل پیدا کنیم. یه کمی که حرف زدیم، اشکم دراومد. بی‌ربط به موضوع. انگار فقط سرریز شد. حالم خوب نیست کلاً.

چی شده که بولتون این‌قدر تأکید داره بر اپوزیسیون «داخل ایران»؟ دارم گفتگوی بی‌بی‌سی باهاش رو گوش می‌کنم.

هدیهٔ اصحاب.

هیچی معلوم نیست، حتی منوی امروز کافهٔ محبوبم.

دیشب توی برنامهٔ شب‌های فیلم شهرمون، با ۳۴ نفر دیگه «اجاره‌نشین‌ها» رو دیدم. به نظرم بهترین فیلم مهرجویی و شاید بهترین فیلم دههٔ سیاه ۶۰ باشه. هر وقت هم که می‌بینمش تازه است، با مثال‌های شاید تازه‌تری که به ذهن میاره.

از عصبانیت و خشم نشستم برای دو تا شغل اپلای کردم. برای اینکه از آوریل دوباره می‌شم چهار روز در هفته و باید فکر کسری بودجه باشم. گه تو این زندگی سگی.

می‌گه نفتِ خودِ ماست! 🙄

خیلی ترسناکه. وقتی قدرت‌های بزرگ دنیا به قوانین بین‌المللی احترام نذارن، دیگه چی می‌تونه جلوی تجاوز به کشورهای دیگه رو بگیره؟ چی می‌تونه نظم جاهنی نصفه-نیمه رو نگه داره؟ چی می‌شه یعنی؟ چطوری دموکراسی چنین اژدهایی زایید؟

کاش یکی به امید مهرگان بگه که رئیس‌جمهور کشوری که داره درش زندگی می‌کنه قبل از اینکه ایرانیان فرصت ترجمه داشته باشن، موضع گرفته. کاش به جای بکن-نکن به جامعهٔ دیاسپورا یه حرکت عملی بزنه و اعتراض کنه به این حرفهای ترامپ.

توی یوتیوب زدم پخش زنده بی‌بی‌سی فارسی که خبرهای امروز رو ببینم، دیدم کنسرت پیمان یزدانیان رو داره پخش می‌کنه و خیلی حال خوشی داره.

سال خیلی سختی بود. چه خوب که گذشت. ۲۰۲۶ رو با سلامتی و امید شروع می‌کنم گرچه با قلبی شکسته. سال بهتری باشه برای همه‌مون.

بیشتر ماه دسامبر رو مریض بودم. با این حال این هم چهارتایی من.

دوستانِ استانبول‌شناس، جاهای جالب کمتر-دیده-شده رو معرفی می‌کنین بهم؟ به سفر نزدیک می‌شویم. 😊 من دست‌کم یک روز رو توی موزهٔ هنرهای معاصر می‌گذرونم.

کسی که مقام «استادی» داره توی هر زمینه‌ای خیلی باید مراقب این باشه که دل به دلِ شیفتگانش نده. به نظرم مسئولیتِ مراقبت از جوان شیفته، بر عهدهٔ استاده و این بی‌مسئولیتیه که استاد بگه: ما هر دو بالغیم و می‌دونیم داریم چی کار می‌کنیم.

هدیهٔ اصحاب. از راه برگشت به خانه.

بعد از ۲۳ روز برگشتم به یوگا. ۲۰ دقیقه یوگای صبحگاهی. خیلی آروم و بااحتیاط.

چقدر مینی‌مالیسم فیلم امسال کلی ریکارد رو دوست داشتم. خیلی کیف داد دیدنش امشب.

فردا صبح چه جوری برم سر کار؟ :((

امشب هم فیلم «ارزش عاطفی» رو دیدم و لذت بردم. مخصوصاً که خودم و خواهرم رو قشنگ جای اون خواهرها می‌دیدم.

دیشب فیلم «صراط» رو دیدیم. چقدر مهیب و عجیب و البته خوش‌ساخت بود. فکر کنم باید یه بار دیگه ببینمش، دست‌کم به خاطر تدوینش. دیزالوهای معرکه‌اش.

پردهٔ جدید حمام‌ام رو با عشق نصب کردم و به حسن سلیقه‌ام آفرین گفتم و ناگهان کل خونه رو بوی پلاستیک پر کرد. فحش بد.

پیغام اکس‌ام رو دربارهٔ مستند ترانه چند بار خوندم. (دوست خوبمه و در ارتباطیم کمابیش) اینکه رانت‌خوار بوده و حالا که منافعش ایجاب می‌کنه ژست می‌گیره و اینها. به درستی و غلطی و ایناش کاری ندارم. فقط از اینکه از این نگاه سختگیرانه و بدبینانه و بسته کیلومترها فاصله گرفته‌ام، احساس خوشحالی و امنیت کردم.

بچه‌های کانادا، خیلی مراقب باشین این آنفلوانزا رو نگیرین. متأسفانه واکسن امسال این مدل ویروسی رو که من گرفته‌ام پوشش نمی‌ده. www.cbc.ca/news/health/...

خلط‌های بی‌صاحاب که چسبیدین به ریه و سینوس و کذا، چقدر می‌گیرین کنده شین یهو؟ (رد داده‌ام دیگه!)

اول مستند ترانه رو دیدم و اشک ریختم و بهش افتخار کردم. بعد مصاحبه با پگاه رو دیدم و بهش افتخار کردم. دوباره نشستم مستند ترانه رو دیدم با این نگاه که این زن آدم‌حسابی سلبریتی نسل ماست و داره بهمون سر ماجرا رو نشون می‌ده که باید عادت تصویری‌مون رو عوض کنیم.

صدای آفیس مثل وزوز مگس آزارنده است برام.

جلسهٔ دوساعته با کمترین سرفهٔ ممکن، به خیر گذشت. دیگه کوچکترین انرژی‌ای برای ادامهٔ روز ندارم. کاش رئیسم هی نیاد باهام حرف بزنه.

مدیر این ساختمون جدید مشکل ارتباطی داره و یهو خیلی عصبی برخورد می‌کنه. زنگ زد بهم و با توپ پُر برنامهٔ اسباب‌کشیم رو با اس‌هولی از شنبه ظهر انداخت به دوشنبه ۸ صبح! چرا؟ چون برخلاف همهٔ شنبه‌ها، این شنبه کار نمی‌کنن و یادشون رفته بوده به ما اعلام کنن. بیچاره‌ام خلاصه. عوضی!

دوستان، تکنیک بازگشته جون برای من کار می‌کنه، حالا نه ۱۰۰ درصد مواقع اما دست‌کم ۸۰ درصد مواقع رو پوشش می‌ده. بازگشته جون patent کن!

داریم «کریستین و کید» رو می‌خونیم. داستان اتوبیوگرافی‌طور دربارهٔ رابطهٔ نویسنده و زنی بریتانیایی در اصفهانِ سال ۵۰. روایت و نثر جالبی هم داره.

دوستان این آنفلوانزای کوفتی خوب نمی‌شه. روز یازدهمه. از بس سرفهٔ شدید می‌کنم، مجبورم نوار بهداشتی بذارم چون که هر بار به مثانه‌ام فشار میاد. اوضاع کثافتیه.

امروز بالاخره تب قطع شد و رفتم سر کار. ماشین بردم چون جون نداشتم پیاده برم و بعد چون ماشین داشتم، ساعت ناهار اومدم خونه. سوپ رو خورده‌ام و ولو روی مبل. جون ندارم ولی چاره‌ای هم نیست جز برگشتن به دفتر کار. گه به این زندگی!

ویروس عجیبیه این سرماخوردگی جدیده. دو قدم راه می‌رم، جون‌ام ته می‌کشه و باید بشینم. بعد هی تب، هی لرز.

یه تجربهٔ شخصی بگم از احساس فاصله کردن با دوستانم. با یه سری دوستان نزدیک همزمان دانشجو بودم لندن. من برگشتم ایران و اونها به زندگی کارمندی پرداختن. بعد از دو سال که رفتم توی جمعشون احساس فاصله می‌کردم چون زندگی روزمره‌شون خیلی خیلی متفاوت بود با من. و دغدغه‌هاشون هم. هیچ‌کس هم اسناب نشده بود.

سر کار یه سری پیچیدگی‌هایی پیش اومده که با درایت حتماً حل می‌شه اما من درایتم رو گم کرده‌ام. به همین خاطر به کارهای موردعلاقه و داوطلبانه‌ام هم نمی‌پردازم. از همه چی قهر کرده‌ام. ساعت‌هایی هم که خونه هستم به جای جمع و جور کردن (چون اسباب‌کشی نزدیکه) فقط سریال می‌بینم.

چگونه و چرا؟

عدس‌پلوم به‌قدری داره به دلم می‌شینه که الان احساس کسی رو دارم که براش بهترین غذای دنیا رو سرو کرده‌ان. شما ناهار چی داشتین؟

امروز خواب نموندم، اما این‌قدر بلوسک خوندم و جواب دادم که دیرم شد.

بازگشت به سریال‌های بریتانیایی. انصافاً متن و شخصیت‌پردازی‌ها یه سر و گردن بالاتر از نمونه‌های آمریکاییه.

به نام خدا. تاریکه، خواب موندم.

نوامبر هم تموم شد.

آشپزی هفته رو در حالی انجام دادم که libby جون برام کتاب تاریخچهٔ درگیری‌های اسرائیل و فلسطین رو می‌خواند. حدود ۳۰ درصد از مطالب رو با صدای حیاتی و بقیهٔ اخبارگوها به یاد می‌آوردم. قدمت‌ام زیاده.

این پست اخیر رو که دوباره خوندم، احساسم اینه که انگار به‌زور خواستم یه چیزی بنویسم :)) ولی این‌جوری نیست واقعاً. substack.com/@parastood/n...

یه کم برف پارو کردم جیگرم حال اومد.