یه تعمیم کلی بدم دلم خنک‌ شه، این دکترها چرا به لحاظ سیاسی انقدر داغونن؟

بعد از هدی بیوتی دستور حمله برای زدن گلشیفته صادر شده. چیزی که نمی‌فهمن اینه که اگر اون فرهنگ سلبریتی‌پرور‌شون رو بذارن کنار همه چی خودش حل میشه. بیخودی یه آدم معمولی رو می‌برن به عرش‌اعلا و بعد ازینکه اونجوری که فکر می‌کردن نیست ناراحت می‌شن.

تنها چیزی در مورد نسل زد که همچنان توانایی درکش رو ندارم گذاشتن این :))))))))) زیر پستهاییه که از بدبختی و غم و غصه می‌گه.

هر نفر رو که کشتن ده نفر به دشمنان قسم‌خورده‌‌شون اضافه شده. چی پیش خودشون فکر کردن؟ چه جوری می‌خوان این خشم و نفرت رو کنترل کنن؟ هر کدوم هر روز باید بترسن از جونشون.

ای بیچاره مادر ایرانی، بچه‌اش رو به دندون کشیده آورده آلمان و با بدبختی بزرگ کرده که یکی پرتش کنه زیر قطار. مادران ندبه و افسوس.

این هی تو سرم تکرار می‌شه و هی می‌گم ای ای واقعا می‌خواستیم مثل این روز رو نبینیم که دیدیم.

اصل مشکل پهلوی‌چی و ترامپ‌چی و راست افراطی، بی‌راه هم نمی‌گن.

صبح بعد از ورزش یه اسپاسمی در پایین کمرم گرفتم که کمپرس، با این حال وقت دکتر مغز‌ و اعصاب هم‌ داشتم و با کمر خم تو برلین لغرنده زمهریر تردد کردم. الانم نمی‌تونم‌ تکون بخورم.

زدن و حمله بی‌خودی به این و اون کاریه که همیشه سایبری‌ها کردن و ما هم شدیم نوکر بی‌جیره و مواجب اونها رو ادامه داریم.

هر کدوم وصل می‌شن و از خبر می‌دن من یه دور اشک می‌ریزم. قبلش انگار فریز بودم.

اوضاع انقدر به قدر کافی خودش بد هست و آینده انقدر مبهم که دیگه من یکی تحمل شنیدن حرف‌های کلی و پیش‌بینی‌های بدون منطق ندارم.

«امید، توانایی تلاش برای موفقیت است. بی‌تردید امید به معنای خوش‌بینی نیست. امید، باور به این نیست که اتفاق خوبی رخ خواهد داد. بلکه اطمینان از این است که فارغ از هر نتیجه‌ای، اتفاقی معنادار در حال وقوع است.» www.aasoo.org/fa/articles/...

من می‌فهمم که همه‌مون عصبانی و غمگین و سوگواریم و جایی هم نداریم برای تخلیه و اینجا بعضا تنها جاییه که می‌تونیم از نگرانی‌هامون حرف بزنیم، ولی از اون طرف حواس‌مون باشه نشیم روضه‌خون بی‌وقفه.

از پاکستان دودوزه‌بازتر ندیدم. کثافت‌ها ازون‌ور پاچه‌خوار ترامپ‌ان، ازین‌ور حامی ج.ا.

نمی‌دونم ملاتونین‌ام رو خوردم یا نه. اگه خوردم خیلی زوده که، اگر نه، کجا گذاشتمش؟ اگر فرض بگیرم اینکه یادمه از تو جاش درش آوردم درسته.

فکر می‌کنید چه جوری میشه اپوزیسیون متحد داشت؟

دقیق :|

خواهرم گفت ما خوبیم، ولی همینطور ازین اونور می‌شنویم از کسایی که نزدیک‌هاشون رو از دست. قیمت‌ها هم زیاد شده و یه سری بعضی چیزها رو نمی‌فروشن چون فکر می‌کنن گرون‌تر میشه «ضرر» می‌کنن.

حالا اگه واقعا کشیده کنار، طرفدارهای سلطنت‌طلبش چی کار کنن؟

حالا ابن وسط خوبه با شنیدن هر خبر هم هی امیدوار/ناامید نشیم. می‌فهمم که آدم می‌خواد بلند نگرانی‌هاش رو بگه ولی اینجوری هی انرژی خودمون و بقیه گرفته میشه.

یه همکار آلت‌پریشی هم دارم که امروز بهم گفت اصلا ناراحت نباش، اینها به زودی زود رفتنی‌ان، یه چیزهایی می‌دونم که نمی‌تونم بگم ولی حالا ببین. دیگه قرار شد اگر واقعا رفتن بهش نهار بدم.

هی حال این وسط با خودم می‌گم ای ای، دیدی چه جوری سرنوشت‌مون افتاد دست این بی‌عقل؟

با خارجی‌ها که حرف می‌زنیم، مخصوصا اونها که یه دوره مبارزه داشتن، خیلی امیدوارانه حرف می‌زنن، نکته‌شونم اینه که در مسیر تغییرید و این شجاعت مردم بی‌نظیره. ما ولی سوگوار تک‌تک جانهای عزیزی هستیم که از دست رفتن و هزار دلیل برای اینکه بگیم این بار هم به جایی نمی‌رسیم. شاید چون خارج از ایرانیم و مستاصل.

وضعیت تمرکز و حافظه من که داغونه، اولین اثر استرس هم بدتر کردن هوش و حواسمه. انگار کلا تو مه‌ام.

صدساله همینطور داریم این آهنگ رو می‌خونیم. بسمونه دیگه. youtu.be/B98QeWltrrY?...

واقعا هر چی فکر می‌کنم نمیفهمم اینکه کسی تو این اوضاع فکر کنه به داشتن رادیو یه عده رو ممکنه ناراحت کنه. اگر فقط بشینیم غصه بخوریم اوکیه؟

دختر یه آدم نزدیک به قالیباف که قطعا سپاهیه و بی‌واسطه از امتیازهایی که خودش و کل خانواده‌اش داظتن خبر دارم، این بار شده «مبارز» و تو اینستاگرام پریده به بقیه که چرا واکنش نشون‌ نمی‌دین.

واقعا خجالت‌آوره که جی.کی. رولینگ باید بهشون یادآوری کنه که اگر کنار مردم نایستید حقوق بشر فقط یه شعاره براتون.

سرم رو با کار گرم می‌کنم ولی دائم انگار تو دلم رخت می‌شورن.

اتفاقی یه تیکه ویدئو دیدم از محمدمهدی اردبیلی، بعد رفتم کل مصاحبه رو دیدم و چقدر به نظرم رویکردش درسته. شما می‌شناسیدش؟ youtu.be/hyd3mqcwvfo?...

یه چیزی که فردای آزادی باید حتما درست اینه که کارفرما فکر نکنه کارمندها رو خریده. مدل رفتار اکثر کارفرماهای ایرانی برده‌داریه و خیلی براشون عادیه که کارمند رو باید تحقیر کرد وگرنه «پررو» می‌شن.

یه مثبت‌اندیش دیگه 🥹 این دقیقا ا‌ون چیزیه که لازم داریم. www.instagram.com/p/DTO-g4TCNp...

یه ویدئو از سمنان دیدم و اگر سمنان رو بشناسید می‌دونید که چه برگ‌ریزونیه دیدن مردم معترض تو خیابون.

انتقاد بلواسکایی: امکان داره پهلوی رو رها کنیم؟ اینجا خیلی یه دسته و کسی طرفدار پهلوی نیست و همه می‌دونیم یارو چه کاره است.

هیچ راهی نداریم جز داشتن و گسترش تفکر انتقادی و پیدا کردن راهی برای کنار هم زندگی کردن و پیدا کردن نقاط مشترک بیشتر. تکلیف طرفدارهای پهلوی که معلومه ولی ما جمهوری‌خپاه‌ها هم از یه جایی خط قرمز‌هامون اتقدر زیاد شد که دیگه نتوتستیم با هم کار کنیم. ما هم نتونستیم متحد باشیم.

چه خبره؟ با اینستاهامون چی کار دارن؟

مشکل اصلی انقلاب این نبود که همه دور خمینی جمع شدن، مشکل اصلی این بود که اکثریت مردم بعدش سرکوب رو دیدن و ساکت موندن. خمینی هی حرفهاش رو عوض کرد، مردم بازم ساکت موندن. توضیح واضحات: حتی نمی‌تونم حرف زدن مرتیکه رو تحمل کنم. طرفدارهاشم تو هر تجمعی دیدم یه مشت شعبون بی‌مخ بودن.

بدترین استوری که دوباره زیاد دیدم این روزها این بود که «تو آنجا گلوله می‌خوری و من اینجا می‌میرم».

یه بدی یه سری از اپوزیسیون داخل ایران هم‌ اینه که ادبیات‌شون از زمان خاتمی عوض نشده. اینها که تو ایرانن چطور اینقدر از نسل‌های بعد خودشون متفاوتن؟ حتی نمی‌تونن قبول کنن که گذشت اون زمان.

هربار که کسی رو از دست میدیم یکی از حسرت‌هامون اینه که رفت و فردای آزادی رو ندید. کاش ببینیم فردای آزادی رو. من خیلی خسته‌ام.

به قول یکی اول ورزشگاه رو بسازیم بعد بریم تو بازی ببینیم کی برنده می‌شه. ما چشممون ترسیده از ۵۷ ولی شاید فقط باید یه درسی ازش بگیریم که اگر برامون مهمه کفش آهنین رو از فردای آزادی به پا کنیم برای گرفتن و نگه داشتن حق‌مون. نشستن و اظهار غم و ناامیدی از «انسان‌ها» فایده نداره. می‌شه هم کلا رها کنیم.

درمان‌ غم و نگرانی 😍😍 @lililayla.bsky.social

یه جای این سریاله دختره برای اولین بار وکس‌برزیلی می‌کنه و بعدش تو بار مست و پاتیل شروع می‌کنه با به مرد غریبه حرف زدن و بهش می‌گه‌ آره من وکس کردم، بعد مرده براش یه سخنرانی می‌کنه در مورد اینکه این کارو کردی برای نگاه خیره مردان و یادت باشه تو کافی هستی و فیلان. ازین زیباتر نمیشد مردچپونی رو نشون داد.

یه تیکه از «کلوزفرند» ژوله رو ببینید معنای واقعی آدم بی‌استعداد و کپی‌کار رو می‌فهمید.

شهر را سراسر مه گرفته.

تنها قسمت جالب حرف‌های مهران مدیری که می‌تونه «چراغ» راهی برای همه‌مون باشه این بود که می‌گفت انقدر تو مجازی ملت فحش می‌دن، در عالم واقعی یه نفر تا حالا بهم اخم نکرده. یعنی ملت از آنچه در شبکه‌های مجازی دیده می‌شوند هم «مهربون‌ترن» و هم «مدارامدارتر».

این اکانتهای خارجی چی‌ان راه به راه آدم رو‌ فالو می‌کنن؟

تو این یه هفته انقدر استرس بیخود و نالازم کشیدم، دیشب دیدم تبخال از هر دو طرف لب هجوم آورده.

در یه مرحله‌ای از زندگی‌ام که احساس می‌کنم آدم‌های زیادی دوستم ندارن یا دیگه‌ دوستم ندارن. حالا اصلا بحث ناراحت شدن و نشدن نیست ها، فقط برام جالبه و دلایلی هم پیدا کردم. :))

یه جوری خسته‌ام که کمپرس.