بچه های خارج از ایران؛ یه منبع خیلی قابل اطمینان پیدا کردم از طریق دوستم که برای کمک به مجروح ها یا خانواده ی کشته شده ها کمک مالی جمع می‌کنن، اگر خواستین به من پیغام بدین که پی پل بدم.‌

این وسط مسطا هم یه عده هستن بدون اینکه لازم بدونن دادار دودور راه بندازن سرشون به کار خودشون و نگاهشون به هدفشونه، هرجا لازم بدونن هستن و هرکار لازم بدونن میکنن و هیشکیم خبردار نمیشه. نه بحث الکی میکنن، نه تو دام امید و ناامیدی کاذب میفتن. درود ویژه به اونا.

مشاهدات من هم همین‌ها بود. اینم اضافه کنم که در تمام طول عمرم نشده بود که پامو از در خونه بیرون بذارم و ده قدم جلوتر به سیل مردم بپیوندم. اتفاقا چون نزدیک خونه بودم هم به جز اشک‌آور اتفاق دیگه‌ای برام نیفتاد. لازمه به اطلاعتون برسونم که الان همه خیلی جدی چشم به راه ترامپن و می‌گن فقط اون حریف اینا می‌شه.

برای کمک مالی به ایران برای زخمی ها، یا پزشک هایی که توی خونه درمان می‌کنن، یا خانواده هایی که سرپرست مالی رو از دست دادن، کسی رو میشناسید که مطمئن باشه؟

کی تو کتاب تاریخ بخونیم که «چندین سال ایران رو قوم وحشی جمهوری اسلامی به غارت بردن.» ولی بعد فلان رئیس جمهور اومد و کشور رو آباد و مردم رو غنی کرد.

دلم واسه همه ی کسانی که تو ایران زندگی می‌کنن و دوستشون دارم تنگ شده‌، از جمله واسه همه ی بچه های آسمان آبی که این روزا اینجا نیستن.

دوستهام از ایران یکی‌یکی جواب دادن و آه و واویلا. واقعا ممدی خوشا به حالت که نبودی ببینی شهر ویرانه و چیزی که بر زمین جاریه خون یارانه…

حالم بده

خواهرم زنگ زد، انقدر لرزیدم و گریه کردم که خودم فکرش رو نمی‌کردم انقدر استرس داشتم. گفت اینجا همه تو خیابونن. هممون امید داریم.

امشب حمله میکنه به نظرتون؟

دارم مصاحبه ی پخش زنده ی ترامپ رو از Times now می‌بینم. امیدوارکننده ست

من با هیچکی نتونستم تو ایران تماس بگیرم. همش دارم فکر می‌کنم یعنی الان چه حالی دارن. کهریزک رو هم دیدم. نفسم سنگینه رو قلبم ولی نمی‌خوام و واقعا نمی‌خوام ناامید شم. این کثافت مطلق باید جمع شه بره از ایران.

توییت این بی شرف یعنی چی؟

از اون همه گاو اروپایی که تو اینستاگرامم دارم، از همکلاسی ها یا همکارها، فقط یه دوست ایتالیاییم پیگیر شد که لیلا خبرها رو‌ خوندم، برام بگو مردمت در چه حالین. بقیه حتا استوری ها رو دیگه نمی‌بینن. ای احمقای بی‌درد.

یکی از دوستا تونسته بود با ایران با خط ایرانسل تماس بگیره. بهش گفتن که خیابونها عجیب شلوغه و مردم خوشحالن از دیدن این جمعیت که با هم هم نظرن. ترس و دلهره ای که دارن البته جای خودش.

بابام همیشه یه dad joke می‌گفت که از کره ی ماه یه سریا رو می بینن که با دست علامت می‌دن 🤚🏼👈🏼. تحقیق می‌کنن، می فهمن ایرانیان و معنیش اینه که «اینا ۴ روز دیگه رفتنین» و می‌گفت ۴۰ و چندسال شد و اینا موندن هنوز. دیروز باهاش ساعت ۸ تماس تصویری داشتم و همون علامت رو درآوردم. قربونش بشم که از ته دل خندید.

این که خبری نداریم ترسناکه.. یه لحظه به خودم میام می‌بینم ناخودآگاه دندون هام رو رو هم فشار میدم و منقبضم همش.

تنم داره می لرزه از این حجم شجاعت، میل به آزادی و متحد شدن در برابر کسانی که ازشون بیزاریم. دیگه مطمئنم که رفتنشون رو می‌بینیم، خیلی هم زود. زودتر از اون چیزی که فکرش رو می‌کردیم.

ساعت ۸‌ با ایران حرف زدم، خیابون ها شلوغ و صدای شعار از خونه ها بالا. بعدش قطع شد اینترنت

بچه های ایران کجایین؟ چیکار می کنین؟ منطقه هایی که زندگی و کار می‌کنین شلوغه؟ اگه میتونین یکم اینجا رو آپدیت کنین.

به گمونم قسمت بشه هممون بهاری که میاد ایران باشیم. رها و آزاد 🤲🏼

چند روز از بهترین روزهای زندگیم رو داشتم. کاملا سوخت گیری کردم برای هفته های پیش رو.

بچه هایی که دستتون تو کاره، بگید برای فروش چه دوره ای ببینم که خوب باشه. می ‌خوام جهت کاریم رو یکم specific تر کنم. خودم تو فکرم sales analyst یا sales controlling بود. شما نظرتون چیه؟

از تمام این یک ماه همون چند روزی که اومدم خوندمتون سالم بود فقط جوجه. همه ی لپاش آب شد، چشماش گود افتاد. یک‌ جوجه ی عجیب سرتق غرغرو هم شده. الان ولی خوشحالم که یه هفته خواهرم پیشمه و می‌تونیم یکم جون بگیریم برای دو سه ماه زمستون. و همچنان از ته دلم میگم، متنفرم از سرما و زمستون.

بچه های اسپانیا، کدومتون مادرید یا بارسلونا زندگی میکنید و حوصله ی هم نشینی با آدم جدید رو دارین؟ خواهرم داره میاد اونجا و تنهاست. من هم اصلا شرایط سفر رو ندارم الان.

با سلام خدمت همه ی اهالی محترم آسمان آبی، حالاتون چطوره؟

استرس هام رو با کیک هویج قورت دادم.

چند وقت پیش حرف Air Fryer شد. آخرش متوجه نشدم خوبه یا نه؟ اگه خوبه چه مارکیش خوبه و چقدر ازش استفاده می‌کنین؟

این دختر ورزشکار رو که همش میگفت «بهونه نداریم» برای ورزش، آنفالو کردم و رفتم یه کاسه بستنی خوردم. کاش زودتر این کار رو میکردم. انقدر حس بد میده به آدم؛ زن تو ده تا کمک داری تو بچه داری، بچه ی من با سنجاق قفلی چسبیده بهم، یعنی چی بهونه نداریم؟

صفر

برای دوست جون جونیم که آخر هفته میاد پیشم کفگیر لازانیا سفارش دادم. از واجبات هر خونه اییه که لازانیا قوت غالبشه.

روز خود رو با آسانسور خراب، پایین اومدن ۸ طبقه با پله شروع کردیم. با کالسکه و محتوای اون 🐥 پاهام هنوز داره می لرزه

دیگه تا اطلاع ثانوی آخر هفته ای نیست که با تب و اسهال و استفراغ جوجه سپری نشه. لیلا که گووور می گرفتی همه عمر....

فندق کجاست؟

یکی از دغدغه های مهاجرت (جدا از دلتنگی و دوری و غم و زبان و الی آخر) اینه که اومدیم اینجا مثلا یه سری چیزا راحت شه برامون، ولی با دو حقوق فوق لیسانس نمی تونیم تو شهر خونه بخریم. یعنی میشه خرید ولی بعد از مرگمون هم باید قسط بدیم. این بود واقعا آرمان های ما بعد مهاجرت؟

من از نوشته های خیلی از شما انقدر کم میبینم که عجیبه، یه دو قدم اسکرول میکنم پایین، نوشته های جدید انگار تموم میشه و میوفته رو تکرار. خیلی مسخره ست. باید کاری کنم که عوض شه؟

اولین سلفی آسانسوری ما دوتا بدون کالسکه. تقریبا هر بار که میریم بیرون یه سلفی آسانسوری می گیریم. لطفا دعا بفرمایید که رفتم مهد دنبالش خوش باشه و گریه نکنه و نکرده باشه. جبران روزهایی رو که نبودم دارم میکنم انقدر پشت هم می نویسم. :))

به نظرم چندتاتون خیلی کم رنگ شدین اینجا؟ چرا؟ دلیلش چی میتونه باشه؟ سمی رو که می دونم مشغول غذای دریایی خوردنه. شما چطور؟

بعد از استرس اول صبحم اومدم اینجا قهوه ای بزنم بر بدن. همین دیروز دوباره تصمیم گرفتم نیام کافه، که هم موقع حساب پولش دلم رو نسوزونه، هم راه برم یکم.‌ ولی کو اراده؟

به نظرم دیگه کم کم باید دنبال روانشناس کودک باشم. این جوجه سرتق ترین سرتق هاست. جوری داره واسمون مرزهاش رو مشخص میکنه که مادرش در ۴۰ سال عمرش نتونسته بود و نخواهد تانست.

یه عکس گذاشتم توی اینستاگرام، چند دقیقه بعدش که داشتم دوباره می دیدم عکسو، فهمیدم یه گند گرامری زدم تو همون نصف جمله ای که نوشتم. انقدر دوستام دیدن و نوشتن دلم نیومد پاکش کنم. الان ولی اونی که نباید میدید، دید و پی به بی سوادیم برد. 😵‍💫

اول صبحی اومدم کافه ی کنار مهدکودک، مون اول قهوه رو زدم ریختم. دوباره سفارش دادم دیگه یادشون رفت انقدر شلوغ بود. کاش رفته بودم قدم شماری جای اینجا بیهوده نشستن.

فکر میکنم تو خیابونمون به «مامان شنگوله» معروف شده باشم. با خیلی از کاسب های محل سلام علیک و چاق‌ سلامتی دارم. جوجه هم باهاشون گپ میزنه با زبون خودش و بای‌بای میکنه. تو شهر قبلی هم همین بود وضعیتم، راننده اتوبوس مورد علاقم هم هر وقت از میدون اصلی رد میشد و منو میدید یه بوق ریز میزد.

از این که به یکی توضیح بدم چرا با اون کمتر بودم و جای این که به اون سر بزنم با فلان دوست قرار گذاشتم بیزارم. آخر هفته رفتیم پیش رفیق جونی، که ای کاش نزدیکم بود. بعد یه دوست دیگه ناراحت شد. یه چیزایی رفاقت رو محکم یا برعکس متزلزل میکنه. اصلا هم فقط به سن دوستی نیست. به شعور در اون رابطه ست.

دیروز پدر آقای پدر (پدر سالار ذکر شده) برگشت به ولایتشون. شاید باورتون نشه من از دم فرودگاه انقدر گریه کردم که شب سر دردم خوب نمیشد. من از اونام که برم تو یه حسی راهی برای نجاتم نیست :))

عصبانی ام، حوصله ی ناز کشیدن از آدم های پرتوقع رو ندارم. حتا اگه دوست باشه. این هفته هم بابابزرگ جوجه برمی‌گرده خونشون غم به عصبانیت هام اضافه میشه.

یه مایوی ببری/پلنگی/زرافه ای گرفتم. دیگه تو استخر و ساحل فقط دنبال شکارم 🐅🐆🦓

امیدوارم این جوجه به مهد عادت کنه که منم یکم به «من» برسم. امروز دوباره بعد مدت ها اولین روزه یه ربع تنهاش میذارم.

دیشب دو ساعت طول کشید این جوجه بخوابه. بعد یه ساعت هم با گریه بیدار شد، بغل هیچ کی هم آروم نشد جز بابابزرگش. کلا این چند روز وصله بهش. نگرانی فرستادن مهدکودک کم بود، الان نگرانی جدایی از پدربزرگش بعد دوهفته هم اضافه شد. 😭

هوش مصنوعی داره صحبت های اروتیک وارد سیستم کاریش میکنه. به زودی از جی‌پی‌تی «جووون جیگرتو» «قلوه کن یه ماچ بده» و «چی پوشیدی الان؟» خواهیم شنید.