به شدت امیدوارم که از استخر هتل عفونت گرفته باشم. آبش تمیز نبود ولی کثیف هم نبود. تمام مدت هم کلاه داشتم ولی خب موهام خیس می‌شد.

تازه برگشته بودم به روتین قبل از سفرم که صبح با گردن درد بیدار شدم و دیدم یه توده‌ی دردناک زیر گوشم دراومده. دکتر بهم دارو داد و گفت اگه تا دو هفته بعد رفع نشد باید برم نمونه‌برداری کنم. الان یه قلمبه‌ی دیگه هم رو پیشونیم زد بیرون. واقعا امیدوارم صرفا عفونت باشه.

در حالی که از بی‌خوابی مدهوشم نشستم توی گیت خروج فرودگاه و سه فصل اول "زن در دیگ روان" رو خوندم. چندین ساله که گوشه‌ی کتابخونه خاک می‌خوره و با خودم عهد کردم تو این سفر تمومش کنم؛ خواهیم دید که چه خواهد شد!

تا وقتی اسرائیل و به‌ طور ویژه اون نتانیاهوئه تخم‌سگ هست، خاورمیانه رنگ آرامش به خودش نمی‌بینه. واقعا دوست ندارم دوباره جنگ بشه...

نمی‌تونم تشخیص بدم درد کتفم به خاطر وزنه‌های سنگینیه که تو باشگاه زدم یا شنیدن صدای هواپیما و خوندن اخبار!

سه ماهه که توی هتل که شهرداری اسکانمون داده، تنها منبع اخبارم شده شبکه خبر و سایتهای داخلی مثل شرق و... مطلقا به هیچ رسانه اپوز دسترسی نداشتم. امشب شبکه خبر دوباره بر کوس جنگ می‌کوبه و دوباره همون تروما برام احیا میشه. نسبت به همه ساکنین و پرسنل هتل، رقیق شدم و دلم میخواد همه رو بغل کنم

واقعا از گرما متنفرم و زندگیم به حالت تعلیق درمیاد!

کوکوی شیرازی که از اینستا یاد گرفتم درست کردم؛ سیب‌زمینی پخته، پودر سوخاری، نمک و فلفل و ادویه. از نتیجه راضی‌ام.

چقدر حس و حال تایملاین‌رو دوست دارم؛ خانواده‌ها وصل شدن و تونستید باهاشون بعد از مدت‌ها صحبت کنید. خوشحالیتون همیشگی باشه رفقا.

نسبت به مسایل کوئیرها هم همین‌طوری‌ام و همیشه از متن‌های خودشون مثال زدم و استفاده کردم. به نظرم کلا دست از تریبون دزدی برداریم و بذاریم هر دسته‌ای* خودش راجع به مسائلش حرف بزنه. *می‌دونم دسته کلمه‌ی بدیه ولی به جز گونه و صنف چیز دیگه‌ای به ذهنم نرسید و فکر کردم دسته بهتره. اگه راهنمایی کنید ممنون می‌شم.

مدت‌هاست از مردانی که با فمنیسم و مسائل زنان معروف شدن اجتناب می‌کنم. خیلی هم برام فرقی نداره که چه ملیتی دارن. خوشبختانه تا دلتون بخواد زن با سواد و خبره داریم که بهتر از امثال این‌ها راجع به مسائل زنان حرف می‌زنن. مرد فمنیست نهایتا باید شنونده و عمل‌کننده باشه نه اینکه باهاش برند و بیزینس بسازه.

کشش روانی خوندن روایات آزار و دفاع آزارگر از خودش‌رو ندارم، همونطور که کشش روانی خیلی چیزهای ساده‌تر رو هم ندارم. در طول این سال‌ها چند تایی آدم مطمئن برای خودم پیدا کردم که همیشه واکنششون به مسائل سنجیده بوده. عجالتا همون‌ها‌رو چراغ راهم قرار می‌دم و پشت اسم حسام سلامت صفت آزارگر می‌گذارم. خلص و تمت!

بلیط ابتیاع شد، امیدوارم کلا دیگه جنگ نشه!

در حال حاضر تنها خواسته‌ام از این دنیای فکستنی اینه که پروازا انقدری باز بمونه تا من این سفر واجب‌رو برم و مجبور نباشم زمینی از مرز خارج بشم! از ترس کنسل شدن پرواز‌ها و مصائب برگشت پول، جرئت خریدن بلیط هم ندارم مع‌الاسف!

هی هم اسم یکی‌رو هشتگ می‌کنیم که در خطر اعدامه و چند روز بعد هم دوباره هشتگ، که اعدام شد. چرخه‌ی اندوهناکی که توش گیر کردیم و هشتگ زدن هم برامون بیشتر حکم رفع تکلیف‌ از سر بیچارگی‌رو داره.

منتقدین با لودر از رو داستان‌های موازی اصغر فرهادی رد شدن. انقدر نقدها بده که دچار شرم نیابتی شدم‌. یکیشون گفته من جای فرهادی بودم تا ده سال جایی آفتابی نمی‌شدم!

تجربه‌ی خودم در قبال آزارگر (و نه متجاوز) این بود که همسویی زنان همکار با آزارگر از یک طرف به خاطر ترس از بیرون افتادن از گعده بود و از طرف دیگه اینکه جدی با من حال نمی‌کردن و فکر می‌کردن در مناسبات اجتماعی از من بهترن. مردان همکار هم که اصلا لزومی نمی‌دیدن به خاطر من به رابطه‌ی مردانه‌شون خدشه وارد بشه.

این چرخوندن روایت از مرد آزارگر به سمت زنان هم نوبره، خود اردوبادی فراموش شده ولی هنوز از زنی که ازش دفاع و بعد عذرخواهی کرده حرف زده می‌شه. شخصا از زنان مدافع آزارگر دلخوشی نداشتم و سرم هم اومده، ولی انگار یادمون می‌ره که نوک پیکانمون طوری باید سمت مرد ماجرا باشه که هیچ‌ جنسیتی جرئت نکنه ازش دفاع کنه.

امروز تصمیم دارم اولین برنامه کودک رو به بچه‌م نشون بدم و با مامان و بچه‌م بشینیم پای تلویزیون. یه ویدیوی هفت هشت دقیقه‌ای فارسی پیدا کردم با یه خانومه «مهد شید». محتوای ویدیویی فارسی خوب برای بچه دو ساله می‌شناسین؟

از مراد ویسی و کل دم و دستگاه اینترنشنال خوشم نمیاد ولی نمی‌فهمم چرا بابت خوندن اسامی فحش می‌خوره. مگه نه اینکه می‌گن اگه راست می‌گید تعداد کشته‌های دی‌ ماه بالا بوده اسم بگید، اینم که داره همین کارو می‌کنه. حالا گیریم که با ویوی یوتیوبش پولم دربیاره، بازم به نظرم این همه فحاشی زیادیه.

یه مکالمه‌ی تصویری با دوستم داشتم که کاپشن تنش بود و داشت می‌رفت مهمونی و خب چون یه ساعت قبلش دنبال سرویس‌کار منصف کولر بودم دلم خیلی سوخت. :(((

مسابقه‌ی آشپزی "نبردهای کلاس آشپزی" که تو کره جنوبی برگزار می‌شه‌رو می‌بینم و هر بار بیش از پیش به این فکر می‌کنم که واقعا تنوع مواد غذایی ما و شیوه‌ی عمل‌آوری‌مون محدوده. en.wikipedia.org/wiki/Culinar...

اینطور که بوش میاد سیزن جدید در راهه...

الان دیدم یکیتون برای یکی یه گیف بامزه فرستاده، بازش کردم ببینم چیه که زد Post not found. یعنی بلاکم کرده؟ چرا خب، من که به این گشنگی‌ام. :((((

دیدن شادی مردم سوریه پیرامون دستگیری امجد یوسف یادم انداخت که ما دیدن خفت محاکمه‌ی خامن‌رو از دست دادیم. طفلک ما که حتی برای مرگش هم نتونستیم درست خوشحالی کنیم چون همون روز داغ بچه‌های میناب‌رو به دلمون گذاشتن. کلا انقدر داغ روی دل ما گذاشته شده که بعیده هیچ وقت بتونیم با دل خوش برای چیزی خوشحالی کنیم.

شما اون اتوبوسه‌رو یادتونه که می‌رفت تو بدن انسان دنبال مشکل و راه حل بود؟

رسما تو یه دایره‌ی بسته گیر کردیم، یه زندان بزرگ که امرو بهمون مشتبه کرده که هیچ دلسوزی اون بیرون نیست. واقعا هیچ‌کس به فکر فشاری که رومونه و چگونگی گذران زندگیمون نیست. گروگان یه حکومت تروریستی هستیم که برای پیش‌بردن اهدافش هیچ ابایی از قربانی کردن خودمون و زیرساختامون نداره. دستمون از همه جا کوتاهه.

قیمت بالای کانفیگ‌ها و وضعیت اینترنتی که با توجه به توزیع سیم‌کارت پرو کاملا از دست‌رفته به نظر میاد واقعا اعصابم رو بهم ریخته. انقدر که امشب با شنیدن صدای پدافندها اصلا مثل قبل ناراحت نبودم و آرزو کردم کاش چند تا گل‌درشتشون رو زده باشن. میزان تحقیری که تو این چند ماه بهم وارد شده اصلا در کلمه نمی‌گنجه.

مستند "پدر من" پگاه آهنگرانی‌رو دیدم و با اینکه ایده‌ی خوبی داشت اصلا به دلم ننشست. حس می‌کنم سعی کرده ادای فیروزه خسروانی تو "رادیوگرافی یک خانواده" رو دربیاره و خب ناموفق هم بوده. در کل بدون هیچ غرضی تا به حالا نشده چیزی از ساخته‌هاش رو بپسندم. انگار به خاطر اسم و رسم خودش و سوژه‌هاست که دیده می‌شه.

یه بمب‌گذاری تو تهران اتفاق افتاده و هر کس بنا به ولی نعمت منتخبش داره گمانه‌زنی می‌کنه که کار کی بوده. انگار خود دهشتناک بودن قضیه و ناامنی روانی‌ای که برای ما ساکنین این سرزمین زخمی ایجاد می‌شه کلا موضوعیت نداره!

یه سریا هم تو X انگار به فحش خوردن خو گرفتن، به عمد یه چیزی می‌نویسن که بقیه بیان بهشون یه چیزی بگن. یکیشونم اتفاقا با خیلی‌هاتون دوسته. نمی‌دونم شایدم من زیادی حساس و نازک نارنجی‌ام. 🤷🏻

اون خانم سوری بود که کنار رودخونه فیروز گذاشته بود و آقای لبنانی اومده بود کنارش و گریه کرده بودند؟ یه ویدیوی جدید گذاشته که چقدر همه تو کامنتها بهش گفتن گریه کردن. می‌گفت فکر کنم باید یه قرار آنلاین بذاریم که همه دور هم گریه کنیم چون همین فقط آزمون برمیاد الان.

واقعا دیگه مغزم کشش نداره. هی با کانفیگ گرون دنبال اخباری باشم که می‌دونم تهش بن‌بسته و به خودم تلقین کنم این منم که بدبینم. کاش همون روز اول شَرَم کنده شده بود و از این تحقیر دائم خلاص می‌شدم.

🫠

بیش از نیمی از عمرم‌ به دنبال کردن اخبار مذاکرات گذشته و این سری دیگه واقعا نمی‌تونم. سرم‌رو با دیدن فیلم‌های تکراری خاطره‌انگیز گرم می‌کنم. دیشب ناتینگ‌هیل‌رو دوباره بعد از بیست سال دیدم و خیلی مزه داد. برم ببینم امشب از تو آرشیو چی پیدا می‌کنم.

یاد ایام!

جیگرم کباب می‌شه وقتی خودمو می‌ذارم جای نزدیکان بچه‌‌هایی که بهشون می‌گن قربانی ایدئولوژی، مزیت، تلفات و... چطور قلب بعضی از آدم‌ها انقدر سیاهه آخه!

ظاهرا امشب بخیر گذشت. بخوابیم تا سیزن بعدی!

خنده‌داره واقعا، ‏دو تا کشور که عمرشون رو هم اندازه‌ی یکی از سلسله‌های ایرانی نیست می‌خوان تمدن ما رو نابود کنن، گوزوها!

چون وقتی برق قطع می‌شه آب هم قطع می شه یه عالمه آب برداشتم و همه جا رو برق انداختم، کتاب گرفتم دستم ولی نمی‌خونم و کانفیگ می‌سوزونم.

نمی‌دونم امشب چی می‌شه ولی قطعا ترومای این استرس تا ابد با همه‌مونه.

ظاهرا به روتین شب زیر صدای بمب و پدافند خوابیدنمون، بیداری صبحگاهی با خبر اعدام هم اضافه شده!

ظاهرا مرجعش شاهزاده سرینه که تو لایواش به کسانی که بهش فحش می‌دادن می‌گفت قرآن به باسن و دیگه ادامه پیدا کرده. هشتگ اطلاعات به دردنخور!

انتحاری‌ترین ایرانی صادر شده خودشه؛ وارد هر جریانی که شده نابودش کرده. هیچ‌وقت هم جریان‌ساز نبوده، همیشه به یه جریان پیوسته، به لطف برند پهلوی که قدیمی و محبوبه پذیرفته شده و مسیر جریان‌رو عوض کرده. واقعا بی‌کفایته.

سال نو مبارک رفقا. امیدوارم امسال ایام بیشتر از پارسال به کاممون باشه و تعداد خودکامه‌هاش نصف بشه.

درصد بالایی از دوستان خارج از کشورم در حالی که معتقدن اگه شرایط ایران جور دیگه‌ای بود هیچ‌وقت مهاجرت نمی‌کردن اذعان دارن که با عوض شدن شرایط هم قصد بازگشت ندارن چون به شرایطی که در کشور دوم دارن عادت کردن و دیگه دیره برای خرق عادت.

این هفته رو مفید گذروندم ولی امروز باز کم آوردم و بیشتر روزو خوابیدم‌. خسته‌ام ولی خستگیم جسمانی نیست، روان رنجور شده و کم میارم. از همه هم بیشتر باشگاه نرفتن و سوخت شدن جلساتم ناراحتم می‌کنه.

با شروطی که ترامپ گذاشته و شناختی که از اینا داریم مذاکرات فقط زمان خریدن برای مجهز شدنه و قطعا جنگ در راهه. مگر اینکه معجزه بشه که خب من یکی مدت‌هاست اعتقادم به این چیزها‌رو از دست دادم‌.

اپستن تو یه لول دیگه‌ای بیمار جنسی بوده، رسما با دانشمندان اصلاح نژادی مکاتبه داشته و به دانشگاه‌ها فاند می‌داده در جهت کامجویی بیشتر! مکاتباتش با Bryan Bishop خیلی ترسناکه!