با شروطی که ترامپ گذاشته و شناختی که از اینا داریم مذاکرات فقط زمان خریدن برای مجهز شدنه و قطعا جنگ در راهه. مگر اینکه معجزه بشه که خب من یکی مدت‌هاست اعتقادم به این چیزها‌رو از دست دادم‌.

اپستن تو یه لول دیگه‌ای بیمار جنسی بوده، رسما با دانشمندان اصلاح نژادی مکاتبه داشته و به دانشگاه‌ها فاند می‌داده در جهت کامجویی بیشتر! مکاتباتش با Bryan Bishop خیلی ترسناکه!

برای کمک مالی به ایران برای زخمی ها، یا پزشک هایی که توی خونه درمان می‌کنن، یا خانواده هایی که سرپرست مالی رو از دست دادن، کسی رو میشناسید که مطمئن باشه؟

یه تک پا رفتم توییتر دیدم حسین درخشان به مردمی که چشمشون به کمک خارجیه گفته بی‌ریشه. یکی دیگه هم چند وقت پیش گفته بود مردم ایران عزت‌نفس ندارن که از جنگ استقبال می‌کنن. هر دو هم سال‌ها مقیم اروپا! خیلی بی‌حیایی می‌خواد به مردمی که با علم به کشتار جونشون‌رو گرفتن دستشون اومدن بیرون این‌قدر عریان بتازی.

فردا اگه حس و نت بود می‌نویسم. فقط خواهشی که ازتون دارم اینه که از توهین کردن به مردمی که هنوز خون عزیزانشان رو از دستشان‌شون نشستن و کشتارگاه به کشتارگاه دنبال پاره های تنشون هستن خودداری کنید. چند تا بلوسک دیدم که نگاه بالا پایین و عاقل اندر سفیه‌شون واقعا ناراحتم کرد. اینجا همه عزادار و خشمگینند.

مشاهدات من هم همین‌ها بود. اینم اضافه کنم که در تمام طول عمرم نشده بود که پامو از در خونه بیرون بذارم و ده قدم جلوتر به سیل مردم بپیوندم. اتفاقا چون نزدیک خونه بودم هم به جز اشک‌آور اتفاق دیگه‌ای برام نیفتاد. لازمه به اطلاعتون برسونم که الان همه خیلی جدی چشم به راه ترامپن و می‌گن فقط اون حریف اینا می‌شه.

بعد از نمی‌دونم چند روز سلام از ایرانی که درد پشت در همه‌‌ی خونه‌هاش نشسته...

تاثیر استرس و بی‌خوابی هم شد سه تا "دارم" تو این بلوسک. این زندگی نیست که ما داریم.

با وجود اینکه از خواب دارم بیهوش می‌شم دارم گوشی از دستم نمی‌افته. چون گفتن اینترنت مجددا قراره ملی بشه دارم سعی می‌کنم تا قطره‌ی آخر نت رو استفاده کنم!

متاسفانه من تو مهد نفرت‌پراکنی هم تمایلی به این کار نداشتم و حتی مواقعی که خودم تارگت می‌شدم هم خلائق‌رو میوت می‌کردم وگرنه که امشب موقع مناسبی بود که اینجا یکی از رفقاتون‌رو به تیربار ببندم! (این بلوسک یه خط دیگه ادامه و به مورد مزبور اشاره‌ی کوچیکی داشت که حتی اونم حذف کردم. کاش بهم مدال می‌دادن!)

آدم درست این شکلیه

دیروز این دختره‌رو هم از مجازستانم انداختم بیرون، رو همه‌ی کارها و هوایی‌هاش چشم بسته بودم و حتی برام اسباب سرگرمی بود ولی آخوند مالیش از اون سر دنیا هیچ‌جوری تو کتم نرفت. حالا اقلا دلیل کافی برای اینکه پیش اکس بی‌در و پیکر و بقیه‌ی آشناها صفحه بذاره داره و با دلیل و برهان می‌گه سارا به من حسودی می‌کنه.

تنها قشری که هیچ‌کس بهش تو اینستا گیر نداده که چرا تعطیل نکردی فالگیر و آستورولوژیسته. کلا شرایط طوری شده که هر کس ادعای آینده‌‌نگری و امید داشته باشه رو چشم مردمه. حتی واهی بودنش هم باعث نشده تا این بیزینس از رونق بیفته!

اینکه این روزها استرسی ندارم برام واقعا عجیب بود تا اینکه مداقه کردم و فهمیدم تو اون ۱۲ روز که صدای پدافند بیخ گوشمون قطع نمی‌شد و وضعیت اینترنت طوری بود که خیلی وقت‌ها در بی‌خبری کامل بودم از آستانه‌ش گذشتم. تنها چیزی که این روزها همیشه همراه دارم اندوهه که انقدر اندوهگینم که حوصله‌ی توضیح ندارم‌.

ولی ناز شصتم که تو بدترین شرایط هم ورزش رو قطع نکردم. این چند روز تعطیلی‌رو هم با اپ ورزش کردم. بالاخره تونستم تو این زمینه به جایی برسم که دنبالش بودم.

چقدر به اینجا بی‌مهر بودم برای مدت مدیدی، شیم آن می!

دلم یه سفر لوکس بدون دغدغه می‌خواد که توش تنها دغدغه‌م این باشه که چی بپوشم.

خبر خودکشی فواد شمس واقعا متاثرم کرد.به عنوان آدمی که سال‌ها با افکار خودکشی دست به گریبان بوده باید بگم هر بار که کسی خودکشی می‌کرد خودم رو شماتت می‌کردم که بی‌عرضه‌ای!من که با تراپی و همراهی دوستان خوب از اون منجلاب رد شدم ولی حواستون به اطرافیانتون باشه.خصوصا کسانی که خیلی با قضیه ارتباط برقرار می‌کنن.

پریروز که خبر خودکشی یکی رو شنیدم یه لحظه از فکرم گذشت چقدر خوبه که از اون باتلاق مرگ‌خواهی گذشتم و دیگه به نیستی فکر نمی‌کنم که دوستی روشنم کرد که دختره بار اولش نبوده و سری قبل قسر دررفته.

کاره به یه جای خوبی رسیده و متوقف شده چون اونی که باید بخونه و اوکی قطعی رو بده خیلی سرش شلوغه و از دور پروژه‌ی ما اولویتش نیست.

چند روز پیش جدی بابت دایان کیتون جدی غصه خوردم که چطور اون همه زیبایی و ملاحت هم در نهایت طعمه‌ی خاک شد که امروز خبر ناصر تقوایی‌رو شنیدم و به فکر فرو رفتم که کِی انقدر بزرگ شدیم که مرگ آیدل‌هامون‌رو ببینیم و بگذریم...

شاید فکر کنید که گذریه ولی باید بگم امروز حتی به این فکر کردم که دامن لباس عروس باید کوتاه باشه که بتونم راحت برقصم و طبعا باید یک تیکه‌ی اضافه‌ی بزرگ دنباله‌دار هم برای عکس‌ها داشته باشم. خلاصه که من از دست رفتم عزیزانم.

از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون یه مدته خیلی ازدواجی شدم و دلم لباس عروس می‌خواد! ولله که اینا تاثیرات جنگه، من قبلا اصلا اینجوری نبودم.

از روزی که تصمیم گرفتم کلم بنفش تخمیری درست کنم نسل کلم در مغازه‌های اطرافم منقرض شده. دیگه تقریبا هر جا می‌رم چشمم دنبال کلم بنفش می‌چرخه بلکه تیک این ویار جدید رو هم بزنم.

بیاید دعا، نذر و نیاز، سیگنال، انرژی یا هر چیزی دم دستتونه انجام بدید که این پروژه‌ئه بشه، پولش به کنار خیلی جدی احتیاج به چیزی فراتر از مسائل اطرافم دارم.

امروز همه‌ش تو ذهنم صدای اون مثلا روانشناس دیوونه‌ئه پخش می‌شد که می‌گفت مردان ایرانی هیولاهای کچل چ بدریختی هستن که بلا بلا بلا... خیلی هم سعی می‌کردم به مغزم بفهمونم چقدر کارش غیراخلاقیه ولی موفقیت حاصل نمی‌شد!

تحمل درد از توانم خارج شد و با یه جراحی از خدمتش مرخص شدم...

باید برم دندونم‌رو بکشم ولی هی درد رو تحمل می‌کنم و عقب می‌ندازم چون حوصله‌ی مناسبات بعدیش رو ندارم.

از دوست سابق گفت که قشنگ شده و با یه نگاه سرسری به عکس تمام غرض‌ورزی‌هاش جلوی چشمم رژه رفت و گفتم نه به چشم من. رفت تو هم که یعنی کوتاه بیا. جواب شنید که نمی‌گم زشته، می‌گم به چشم من قشنگ نیست چون واقعا نیست. خوشبختانه اینجا هم مسابقه‌ی زیبایی نیست، چون این آدم خیلی وقت پیش منو از مرض تظاهر کردن گذروند.

در نهایت دوری از مجازستان و تمرکز روی بیم و امیدها بود که جواب داد و امروز بالاخره اون مهمونی بزرگه رو گرفتم و دیدم که اشتیاق به زندگیم برگشته.

متاسفانه آدم کم ظرفیتی هستم و وقتی یکی از چشمم بیفته به تمام فعالیت‌هاش به دیده‌ی تردید نگاه می‌کنم. کاش مقداری وسیع بودی سارا خانم!

دیروز وقتی متوجه شدم اون رفیق سابقی که همه‌ی ماها رو به خاطر شوهر نو رسیده‌ش ﷼﷼ کرد، سه ساله جدا شده ناخواسته لبخند زدم و امروز اتفاق بد پشت اتفاق بد بود که حادث شد؛ کارما ایز دت یو؟! پ.ن: کمامان به کارما اعتقادی ندارم ولی خب راه‌حلی هم برای حل مشکلاتم ندارم پس عجالتا به دیوارش تکیه می‌کنم تا بگذره!

مقصر اینکه پرستو فروهر با اون عقبه و این دیدگاه حتی یک دهم امثال علینژاد معروف نیست کیه واقعا؟ از سر شب فکرم مشغوله و در نهایت به این نتیجه رسیدم که شاید ما در تحسین کردن به اندازه‌ی نفرت‌ورزیدن پشتکار نداریم و همین اسم آدم‌ها رو سر زبون می‌ندازه‌.

ما هنوز از حال و هوای جنگ خارج نشدیم، حضرات افتادن به خاطره‌ی حماسی ساختن از جنگ!

شان نزولش هم این بود که مامانم گفت از یکی تو تلویزیون شنیده که دارچین رو با مقداری آب سرد بجوشونید بعد بهش در چند مرحله آب سرد اضافه کنید و بذارید بجوشه. من قبلا مقدار زیادی آب می‌ریختم و یه جا می‌جوشوندم ولی این مدلی هم رنگ و هم طعمش بهتر شد. برنامه دارم روی چیزهای دیگه هم تست کنم.

این مدت تنها کاری که ازم برمیومد و باعث می‌شد از فشار افکار فرار کنم آشپزی بود و به این نتیجه رسیدم که اگه چوب دارچین رو چند بار با آب سرد بجوشونم تا حسابی عصاره‌ش گرفته بشه و با اندکی عصاره‌ی زنجبیل و هل به قیمه بزنم، طمع قیمه خیلی بهتر از زمانی می‌شه که چوب‌رو مستقیم بندازم باهاش بجوشه.

این چند روز که وضعیت اینترنت بهتر بود، سریال و فیلم درمانی کردم و بهتر شدم. خوشبختانه در نهایت زور زندگی کردن بیشتره.

نمی‌دونم می‌شه به مایی که آسیب محسوسی در این جنگ ندیدیم هم لقب جنگ‌زده داد یا نه ولی امروز خوب مداقه کردم و متوجه شدم چیزی که در این دو هفته از زندگیم رخت بر بسته و رفته، اشتیاقه.

بعید بدونم دیگه جایی تو تهران مونده باشه که نزده باشه. وسط روز کاری هر جا رو تونسته زده و پدافندها هم هیچ کاری نکردن چون حمله از داخل بوده. از داخل خود شهر دارن همه جا رو می‌زنن و ماشین بمب‌گذاری شده منفجر می‌شه. خاک بر سر بالا و پایین وزارت اطلاعات!

همسایه‌ی ما امشب پارتی گرفته بود و ما کاملا حیرون بودیم که چه خبره که وسطش آهنگ تولدت مبارک هم پخش کردن. تا همین نیم‌ساعت پیش هم بساط موزیکشون به راه بود. گفتم وسط اخبار جنگ یه ذره اخبار زندگی بخونید.

عزیزان دل خارج کشور شماها چون از ایران دورید انعکاس همه چیز براتون بیشتره. اینجا صدای پدافند و موشک قطع نمی‌شه اما زندگی کاملا جریان داره. درسته همه‌مون ترسیدیم ولی خب یادتون هم نره ایران یه کشور خیلی وسیعه و قرار نیست به این راحتی تبدیل به مخروبه باشه.

مشاهدات میدانیم نشون می‌ده که مردم عادی دوست دارن باور کنن که هر کی کشته و زخمی شده وصل بوده، چون خودشون وصل نیستن. می‌خوان با این امید واهی شب راحت سر روی بالش بذارن چون دستشون به جایی بند نیست؛ پول و جایی برای فرار ندارن و می‌خوان باور کنن که موشک باهاشون کاری نداره و این جنگ، جنگ اونا نیست.

اگه حوصله و امکانات کافی داشتم می‌زدم تو کار پخت و پز و فروش کوکی و سالاد رژیمی که خب "اگه" رو کاشتیم و هیچی درنیومد!

امروز به فول‌ شات گفتم فولو شات و با اینکه حس می‌کردم یه چیزی غلطه با قدرت ادامه دادم. :))))

جعفر پناهی هم متهمه به آزار جنسی ولی انگار هیچ‌کس یادش نیست.

عصر برق رفت و منم از فرط بیهودگی خوابیدم و خواب دیدم دارم تلفنی به خامنه‌ای مشاوره می‌دم چطوری توی ناتزی‌کده پست بذاره که بیشتر دیده بشه. بهش توصیه می‌کردم از خاطرات کودکی و نوجوونیش با خواهر و برادراش مطلب بذاره! تهش بهم گفت خیلی عوضی هستم و تو خواب برداشتم این بود که منظورش وسط‌باز بودنمه!

تایملاین‌رو بالا و پایین کردم دیدم عندلیب و دوست بهار نون پختن و ناگهان دلم نون پختن خواست. فلذا الان در حین اینکه خسته‌ی گیر کردگی در پروژه هستم، غصه‌ی اینکه چرا اونطور که باید و شاید نان و شیرینی‌پز قهاری نیستم هم می‌خورم!

فکر می‌کردم آدم کینه‌ای نباشم ولی امروز دوستی تاکید داشت که "دلم باهاش صاف نمی‌شه" همون كینه‌ست که لباس مجلسی تنش کردم!

اینم از شانس ماست که در آستانه‌ی برد ببازیم، اونم با پاس گل مهدی طارمی که برای مدت مدیدی بختش بسته بود! البته که بیست دقیقه مونده ولی خب رو بخت ما چندان حسابی نمی‌شه کرد!

حالا مثلا از عرش کبریایی کم می‌شد که من‌رو به جای خیال‌پرداز بودن ورزشکار می‌آفرید که هر بار باشگاه رفتن برام تبدیل به مبارزه‌ی شخصی نشه؟!