دیروز وسط حال خراب، دیدم پدرم داره با واتسپ زنگ می‌زنه بعد دو ماه و نیم. بدو بدو جواب دادم و عجیب که چه خوب و بی‌مشکل وصل شد و ما یه نیم ساعتی حرفی زدیم با کیفیت خوب بدون قطعی. ولی امروز دوباره قطعه انگار.

امروز تصمیم دارم اولین برنامه کودک رو به بچه‌م نشون بدم و با مامان و بچه‌م بشینیم پای تلویزیون. یه ویدیوی هفت هشت دقیقه‌ای فارسی پیدا کردم با یه خانومه «مهد شید». محتوای ویدیویی فارسی خوب برای بچه دو ساله می‌شناسین؟

خیلی خسته‌ام، خیلی. این همه کار و بار رتق و فتق والدین و بچه و کار و مدرسه، در کنار غم و سوگ و اضطراب فرسوده‌ام کرده. دیروز ملقمه‌ای از غذا و قرص نخوردن (وقت نشد) و بدو بدوی کاری/خانوادگی، یهو تا رسیدم خونه افتادم گلاب به روتون بالا آوردن، تا یک صبح. خیلی خسته‌ام، خیلی.

یه سری آگهی کار نسبتا جونیور برای تکنیشن لب گذاشتم، باز سیل اپلیکیشن‌های سنیور، تازه اینا پوزیشنای آزمایشگاه تجربیه (وت‌لب) که فعلنا با ای‌آی جایگزین نخواهد شد. انگار امنیت شغلی چیزیه که کلا داره به خاطره تبدیل می‌شه. 😔

شما این گروه Iranian American Legal Defense FUND رو می‌شناسید. www.ialdf.org/post/they-fl...

مامانم تازه یادش اومد که بله رو روی گوشیش نصب کرده بوده پارسال و تمام این ماه‌ها که میومده خونه ما هم به اینترنت و تمام شبکه‌های خانه‌ی ما هم وصل بوده. :)) احساس می‌کنم یه باری از دوشم ورداشته شد. دیگه کاریه که شده، آبیه که ریخته.

هنوز نمی‌تونم باور کنم که طولانی مدت ممکن باشد اینترنت را قطع کنند. مردم چه طور یهو باید با چنین تغییری در ارتباطاتشان کنار بیایند؟ میان قتل‌عام جنگ اعدام بی‌کاری و فقر، وقتی یکی از شاهرگ‌های ارتباطی مردم که بسیاری رو با سیستم‌های حمایتیشان از هر جنسی (از خانواده و دوست و تراپیست بگیر

بچه‌ها جون قرار شد این یک شنبه (سه می) ساعت ۴ بعدازظهر به وقت ساحل شرقی آمریکا (۹ شب لندن). لینک زوم اینه. برای پسورد به من لطفا پیام بدید. us06web.zoom.us/j/82026568758

قشنگان جان فردا (جمعه) ساعت ۲ بعد از ظهر (‌یا اون حول و حوش) به وقت ساحل شرقی آمریکا، کسی هست برای یه دورهمی آنلاین؟

دوستم از ایران نوشت «تجزیه که مترسیدیم ازش، داریم با قطعی نت تجربه‌ش کردیم». این جمله با من ماند. این قطعی، این جدا شدن از دنیا،‌ هر نوع تحریم و کنسل کردن، همه از جنسیه که از اصل انگار در اون غریزه‌ی مرگ فروید معنا پیدا کردند، غریزه‌ی مرگی که از ترس و بی‌پناهی عظیم نوزاد انسانی (و انسان در جهان) میاد،

بیا ترامپم الکی پلکی با چارلز فامیل کردند ایشون هم شد خانواده سلطنتی و حالا ماگا هم می‌شه سلطنت طلب حتما. در زمانه‌ی خرفتی گیر کردیم دیگه.

از این که مراجعینم اسمم رو سرچ می‌کنند و با نگاه به سوابق کاری علمیم یه سری تصور و بایاس دارند، ذهنم خیلی درگیره. به این فکر کردم اسمم رو عوض کنم که معلوم شد غیر قانونیه. گرنت‌های ما آنلاین می‌شه پیدا کرد. یه بار یکی بهم گفت میلیونر چون گرنت رو دیده بود. تازه هنوز مراجع از خیریه‌ی اصلی ندارم.

جنتی کدوم گوریه؟ سقط شد یا نشد؟

در مقایسه با رشته‌های پیشینم، بسیاری از تاثیرگذارترین چهره‌های روانشناسی و روانکاوی زنان بودند. دسترسی زنان به سوژه‌ی اصلی تحقیق (روابط بین انسانی و به خصوص نحوه‌ی ارتباط نوزاد با اطرافش) در مقایسه با رشته‌های دیگر که زنان به طور پیگیر از دسترسی به فضا و سوژه‌ی تحقیق محروم بودند و هستند

بچه‌ام دو تا آدمک لگوش (یه بچه و یه مرد ریشو) رو گرفته بعد صورتشونو می‌ ذاره رو هم صدای ماچ در میاره می‌گه این دو تا مامان این نینیند (یه آدمک کوچیکتر ). بعد هم سه تایششون هم‌رو «بغل سه تایی» می‌کنند (من و دیوید و بچه شبا بغل سه تایی می‌کنیم). اون دفعه هم عکس ماچ و بوس من و دیوید رو دید مال

ممدانی در مورد نسل کشی ارامنه توییت زده، تورک‌ها زیرش جامه‌ها دریدند. 🤭

وارد استیج بعدی افسردگی شدم ولی در انکارم. غم عمیق‌تر و ریشه‌ای‌تر و بی‌وقفه‌تر. احتمال این سقوط آزاد و کابوس رو می‌دادم ولی راستش نه به این سرعت. واقعا فکر نمی‌کردم به این سرعت به اینجا برسیم.

حتی وقتی پیدا نکردن جسد خامنه‌ای رو مسخره می‌کنند دلم می‌گیره. به همه‌ی خانواده‌هایی فکر می‌کنم که حتی تکه‌های عزیزانشونم سهمشان نبود، به والدین ماکان فکر می‌کنم که چه طور باید بدون ردی از بدن پاره‌ی تنشون سوگواری کنند؟ ای کاش دعایی بلد بودم.

من زیور نقره می‌سازم ولی کارم از دی‌ماه تقریباً تعطیل شده. اینا بعضی از دستبندای پلاک‌نقره‌ایه که تا حالا طراحی کردم و ساختم: سرو، نقطه‌ویرگول، دل، جوانه، برابری جنس بندشون چرمه، قفلشونم استیل و واقعاً باکیفیته. ممنون می‌شم این پستو #ریپست کنید تا دیده بشه. دایرکت تلگرام: @charhandmade

علینژاد حالا می‌گه همون روز که میناب رو زدند اینستاگرام متن گذاشته برای بچه‌ها، زیرش بهش فحش دادند که کار خود ج‌ائه. ما یادمونه شما خودت جزو اونایی بودی که این رویکرد بی‌منطق رو ساختی که حالا حتی سر خون بچه‌ دبستانی هم یه آن شک نمی‌کنه، چشم گوش رو می‌بنده و عربده می‌کشه. این مخاطبا رو همین شما ساختید.

یادم نمی‌ره سر مسابقات شطرنج بین‌المللی که در ایران بود سال ۲۰۱۷، م ع باب این که دنیا باید ایران رو تحریم کنه و کسی نباید ایران بره رو باز کرد، تا زنان ایران هی بیشتر و بیشتر ایزوله شیم و همون یه نیمچه فضای شرکت در مسابقات بین‌المللی هم محدودتر شه.

بی‌نهایت احتیاج دارم یکی بیاد خونه‌مون رو دکور کنه و یه سری قفسه و کمد بسازه بزنه، دلم می‌خواست بلد بودم و وقت داشتم با آیکیا خودم می‌کردم ولی اصلا چنین خبطی نخواهم کرد. کلا در خانه‌ی ما بسازمون منم، که منم یه بار اومدم دوش رو درست کنم زدم از توی دیوار شکستمش و از همون توی دیوار شره کرد و اتاق زیرش

لارا لومر افتاده تو تیم اینایی که دم به دم می‌گن فلان ایرانی رو دیپورت کن مزدور وابستست، زور هم که داره و گرینکارتی‌ها رو هم گرفتن و ‌بردند زندان‌های وحشتناک آیس. حالا دیشب دیدم لومر به «بنیاد نخبگان» هم گیر داده که تحریم شه و اعضاش رو راه ندین. همونی که کلی شریفی و المپیادی توشن. مبارکتون باشه احمقا.

پیت هگست دیروز در جریان یک مراسم دعا در پنتاگون، یک آیه جعلی از انجیل را که مربوط به فیلم پالپ فیکشن رو خونده به اشتباه. حتی نمی‌شه گفت اشتباه. این همان انجیلی‌ست که هگست بهش اقتدا می‌کنه: فیلم‌های هالیوودی ساخته‌ی صهیونیست‌های دو آتشه. فیلم محبوب ۱۹ سالگیم بود، چه می‌دانستیم می‌شود دعای کشتار کودکانمان.

بچم برام گنجشک لالا می‌خونه و شبا تو پاتی جیش می‌کنه, امشب شماره دو هم برای اولین بار تو پاتی آنلاک شد :(((‌ قرار بر این نبود که اینقدر سریع بگذره. احساس می‌کنم از پوشک که بگیریم دیگه آفیشالی دوران نینیگی به پایان می‌رسه. :(( برنامه داشتیم یه شش هفت ماه دیگه صبر کنیم ولی خودش هی گفت پاتی.

با ما گفته بودند: «آن کلامِ مقدس را با شما خواهیم آموخت، لیکن به خاطرِ آن عقوبتی جانفرسای را تحمل می‌بایدِتان کرد.» عقوبتِ جانکاه را چندان تاب آوردیم آری که کلامِ مقدسِمان باری از خاطر گریخت !

شاید دارن ناز خرکی می‌کنن واسه هم تو پایلیک، تو خلوت آن کار دگر می‌کنند؟

یعنی می‌شه روزی پدرم بچه‌م رو از نزدیک ببینه؟

من این اکانت یاسمین رو هم بلاک کردم چون به نظر از همین دسته‌اند که فقط اینجان که اسکرین شات بگیرن. بیشتر هم ریپلای دارن تا پست، می‌خوان اینگیج کنند و عکس بگیرند. اون اکانت قبلی هم که در کوته توی اسکرین شاتی که از داکیومنت چرت و پرتشون گذاشته به همین ریپلای‌ها ارجاع داده. شما می‌شناسید این یکی رو؟

دقت کردم یه عده فقط اومدن اینجا اسکرین شات بگیرن تا کثافت‌کاری‌ها پرونده‌سازی وبازجویی رو ادامه بدن. من که بلاک کردم. شما در جریانید؟ موقت

تو کلاس راهنمایی و دبیرستان ما تقریبا هیچ‌کس مذهبی و محجبه‌ی جدی نبود جز یکی که حجابش سفت و سخت بود. هم دانشگاه هم شدیم، بعد هم آمد آمریکا و همچنان محجبه و مذهبی بود و آدم فعال و فرهنگی‌طوری بود در آمریکا و مثل این که گروه‌های دور همی ایرانیان در شهرش می‌گذاشت، فکر کنم در توییتر طنزطور هم می نوشت و

این وسط اون که نباید فراموش بشه اون‌هاییند که در حالی که می‌دونستیم چه قدر خطرناکه و هزینه می‌تونه داشته باشه و چه جوخه‌های اعدامی ردیف می‌کنند، حتی نوجوانان رو تحریک و دعوت به خشونت و رادیکال شدن در دی ماه کردند.

مردم چه کشیدند امشب، چه برشان گذشت؟ انشب از خاطره‌‌ی جمعی ما پاک نخواهد شد.

چهار صبح از خواب می‌پرم، صدای زاری می‌آید، خواب بودم؟ چه طور خوابم برد؟ خبرها را چک می‌کنم. خوب گوش می‌کنم. صدای گریه در گوشم پیچیده، دوربین را چک می‌کنم، بچه‌ام خواب است. صدای زاری در گوش من قطع نمی‌شود.

این جنگ پایان ندارد. بنگاه‌های سرمایه‌گذاری بزرگ آمریکا موج جدیدی از سرمایه‌گذاری‌های نجومی بلند مدت در صنایع نظامی و دفاعی رو از همان پارسال به خصوص بعد جنگ ۱۲ روزه شدت دادند. این صنایع پیشتر به عنوان سرمایه‌گذاری کم‌خطر ولی کم‌سود در نظر گرفته می‌شدن و عموما دولتی بود، ولی از پارسال این روند تغییر کرده و

حالم به هم می‌خوره رسانه‌های آمریکایی با افتخار جزئیات عملیات نجات سرباز آمریکایی رو تفت می‌دن. برای اینا واقعا جنگ همش بازیه، آمریکایی‌های جنگ‌طلب که دهه‌هاست جنگی رو نمی‌تونند ببرن و تموم کنند واقعا دلشان به همین صحنه‌ها و بزرگی انفجارهاشان شاد می‌شه. با بولی ۸ ساله با اسباب‌بازیهای واقعی طرفیم.

من اسم رو اشتباه گفتم. آیا به پی‌دی‌اف کتاب شهر زنان بیوه اثر هیفا زنگنه کسی دسترسی داره؟ می تونم بخرم ولی به پی‌دی‌افش احتیاج دارم تا برای دوستم بفرسته که دسترسیش به انیترنت خیلی خیلی محدوده. انگلیسیش را پیدا کردم ولی فارسیش را پیدا نمی‌کنم. شما می‌دونید چه کار می‌شه کرد؟

یک بمباران محدود دور و برهای شهرمان می‌شود قلب آدم صد راه می‌رود شما دوستان شهرهای بزرگ که دائم زیر این حالید چه می‌کشید.🫂🫂 این جنگ میزان تفاوت در توسعه‌ی زیرساخت‌های شهرهای کوچک به نسبت شهرهای بزرگ و تبعیض عمیقی که بین میزان پیشرفت علمی صنعتی این دوست رو آشکارتر می‌کنه، تراکم

می‌دونید این چه گنجینه‌ای بود؟ وااای می‌دونید چه خون دلی خوردند؟ این بنیان دارویی ما بود. علاوه بر قیمتش که حداقل صدها میلیون دلار بود، این یک کاتالوگ بزرگ از دارو و زندگی و تاریخ طبیعی این خطه بود. نمونه برداریی که دیگه ممکن نیست، گونه‌هایی که دیگه وجود ندارند. آرزوی من روزی دسترسی به این گنجینه بود.

هر چه می‌گذره بیشتر حس می‌کنم که همون موقع که اخبار غزه را انکار می‌کردند باید با همین آدم‌های اطرفمان وارد بحث و گفتگو می‌شدیم، روایت اینترنشنال رو پیگیر انکار می‌کردیم، بیشتر تلاش می‌کردیم که برند طرفداری از فلسطین فقط مال ج‌ا و محور مقاومت بشه در فضای فارسی. خیلی از ما هم زمانی شعار «نه غزه نه ببنان»

بابام گوشی هو‌شمند رو همین سه سال پیش به زور حاضر شد، حالا شما فکر کن راضی شه بله نصب کنه. دیگه سر این چیزا چونه هم نمی‌زنم باهاش. ترومای این مرد و این مردم خیلی عمیق‌تر از این حرفاست که با بحث و کل کل حل شه و در کل پذیرفتمش، هر چند هی حرصم می‌گیره و هی غمم می‌گیره و هی گلوم به بغض گرفته.

غم تو دلم فراوونه، نمی‌دونم کجا بریزم؟ همینجا همینجا.

دلداری‌های الکی مدل مامانم به خودم می‌دم: شایدم اگه زمینی حمله کنند و سربازای آمریکایی هزینه بدن از داخل آمریکا فشار بالا بره و زودتر جمع شه. ولی متاسفانه مثل مامانم سایلنسر گفتگوهای واقع بین درونی ندارم برای بعدش و سریع در جواب یکی تو دلم می‌گه: No way Bahar joon. پایانی در دیدرس نیست.

بچه‌ها جان لینک برای ویدیو کال امروز ساعت ۱۲ به وقت شرق آمریکا (۴ بعد از ظهر لندن)، حدود نیم ساعت دیگه. us06web.zoom.us/j/8327205151...

چرا سر همون ۱۲ روزه هرمز رو نبست؟

من یادم نبود فردا این جا راهپیماییه. یکشنبه بعد از ظهر چه طوره؟

رابطه‌ی من با تهران پیچیدست. هیچ وقت برام زیبا نبود، گرم نبود، هفته‌ی اول زندگی تو تهران از پایین میدون آزادی سر آوردم و دسته‌ی فراموش شده‌ها کنار خیابان و لحظه‌ای که در ۱۷ سالگی خودم را از آن‌ها دیدم. حالا ولی زیر بمباران قلبم ریش می‌شود، برای همه‌ی آن‌ها که در زندگی زیرزمینی این شهر صدباره زیر بمبارند.

دوستم دو روز پیش بهم پیام داد از ایران که دیگه واسه‌ش نکنم، با نرسیدن مدرک و این وضعیت کشور به ددلاین امسال برای کار نخواهد رسید، شاید سال دیگه. گفت شاید هم کلا بماند ایران. ولی می‌گفت نمی‌داند چه طور می‌تواند به تهران بازگردد، از دیدن تهران جنگ‌زده و ویران وحشت داشت.

قیمت مواد غذایی نسبت به هفته پیش افزایش چشمگیر داشته. مواد غذایی تازه که به راحتی چهار تا پنج برابر شدن و کنسروها، مواد خشک و پایه هم دو تا دو و نیم برابر شدن. از دیدن قیمتهای جدید وحشت کردم. این مملکت تا پیش از این با برآورد ۴۷ میلیونی افراد دارای عدم امنیت غذایی مواجه بود که ۱۴ میلیونش کودک بودن.

بچه‌ها جان، حال یه دورهمی ویدیویی دارین این هفته؟ برای یه دور همی زومی، شنبه بیست و هشتم، ۱۲ ظهر شرق آمریکا بهتره یا دیرتر و طرفای سه بعد از ظهر؟