ژن، ژیان، ئازادی! باور بیاریم به «عظمت زن، زندگی، آزادی» که از درون همان منطقه زاییده شد و تنها چراغ همان است و لاغیر. #march8th

چرا صدای ما به هیچ جایی نرسید؟ راستش من با هویت ایرانیم از عنفوان کودکی درگیرم، قضیه هم بسی فراتر از ج‌ا و شریعت بود، زود وا دادم، همیشه غریب بودم انگار، جان دعوا کشی نداشتم، راستش حس کردم زورم نمی‌رسد و سعی کردم فقط گلیم خود و نزدیکان و همین دور و بر خوردم را بکشم بیرون و حتی آن را هم نتوانستم.

کل شهر هفتاد هزار نفر جمعیت داشت. با خودم فکر می‌کنم چند هزار نفرشان مستقیم با بچه‌ها فامیل و آشنا بودند؟ نوزادی و خردسالیشان را دیدند، اسمشان را از بر بودند و با شیرین‌زبانی‌هاشان خندیدند. مگر یک شهر کوچک چه قدر تاب سیاه‌پوشی و عزا و زاری دارد؟

دوستم بهم سپرد که اگه جنگ شد و اینترنت قطع شد، از طرفش برای کار در تایلند اپلای کنم. همان هفته‌ی پیش هم در حال آزاد کردن مدرک بود که جنگ شد و حالا نمی‌دانم چه بر سر داستان مدرکش می‌آید. اکثر جاها عکس مدرک برای اپلای می‌خوان، من همین جوری براش نشستم همه جا اپلای می‌کنم ولی فعلا هیچ جوابی نگرفتم.

فکر کنم یک روز کامل شده از بچه‌های داخل ایران تو تایملاینم خبری نیست. یعنی اونا می‌خوان تا کی وصل نکنند اینترنت رو؟؟

دیدم تو توییتر عزیزان آریایی جنگ طلب چپ و راست مثال از ژاپن می‌زنند که ما هم مثل ژاپن دوباره می‌سازیم. توجه دارین که ما مثل همسایگانمان، عراق، سوریه، لبنان، افغانستان و فلسطین امروز نیستیم، مثل ژاپن هشتاد سال پیشیم. این تیشه‌ی نژادپرستی و خود رو غیر خاورمیانه‌ای دیدن تا کی قرار این طور ببره؟

این قضیه‌ی بازیکنای تیم فوتبال زنان ایران راسته؟ چه قدر غم انگیز و نگران کننده. :((

منو یاد داستان اون دو تا آخرین یهودیان افغانستان می‌ندازه که می‌گن اینقدر دائم با هم دیگه دعوا و بگو مگو می‌کردند که حتی طالبان هم ولشون کرد به حال خودشون. www.theguardian.com/world/2005/m... www.youtube.com/watch?v=b4fx...

بابام دو روزه زنگ می‌زنه به من، منم که موبایلم اکثر اوقات رو سایلنته چون یا جلسه‌م یا با بچه یا در حال رانندگی، همش نمی‌شه جواب بدم:(( هی موندم چرا به مامانم زنگ نمی‌زنه که همیشه حواسش به تلفنشه، نکنه هنوز با هم قهرند؟

در جنگ حقارت و نفرت از خودی‌ست که مانند ندارد. حقیرترین‌های زمانه‌ی ما در دوسوی این جنگ ایستاده‌اند، حقیر، توخالی، پر از شرم فروخرده و بری از ذره‌ای عزت نفس و با هر کشته حقیرتر و ذلیل‌تر می‌شوند و اختگی و ناتوانی این فالوسی که هی می‌خوان بگن از همه بزرگتره عیان‌تر.

تکست پدرم رسید. 😍 نگران بمباران نبودم چون مازندرانه ولی باز هم شنیدن ازش کمکم کرد، مخصوصا که از دوست نازنین همچون خواهرم هم خبر داد و گفت باهاش تماس گرفته، ولی خیلی نگران داروی سرطان ماه دیگه‌ی بابامم، آمپول چند هفته پیشش هم به زور و بلا با گشتن چندین شهر پیدا شد.

این میان کتابی پیدا کردم شرح داستان قوم مادربزرگم که او هم از آن دینی بود که می‌دانید در بابل، با جزئیات شرح می‌دهد که فشار بریتانیا و دخالت ج.ه.و.د اروپا طی درخواست کمک از بابل، در نهایت باعث انزوا، کشتار، بی‌جایی و نابودی محله‌ی چند صد ساله‌شان شد. آن که تاریخ خود را نفهمد محتوم به تکرار آن است.

پرده‌ها ورافتاده، دیگر نیازی به پنهان کاری هم نیست. نه از راهپیمایی‌های عظیم ضد جنگی همچون زمان جنگ عراق خبری‌ست و نه حتی تلاشی برای پوشاندن ویرانگری جنگ، تیتر می‌زنند جنگ همان صلح است در حالی که شیون مادران این مملکت در گوش ما پیچیده. هیهات.

شب و روزو با وحشت سر می‌کنیم. امروز اطراف خونه‌ی ما چند جا رو زدن. صدا و دود و آتیش و وحشت. راستش می‌نویسم تا شهادتی بدم که به ما چیا می‌گذره.

این که دختران مدرسه‌ای در همون ساعات اولیه کشتند خیلی سمبلیک و دردناکه برام، می‌بره من رو به یاد این همه فعالیت و تاریخچه‌ای که تونست مدرسه‌های دختران تو این مملکت پا بگیره، یادت گرامی ای بی‌بی‌خانوم استرابادی، ای همه زنان این منطقه، ای از بیرون و درون زیر ضرب‌ها.

حمله‌ها قطع شده؟

منم رفتم فیسبوک یه تک پا و دوستان قدیمی رو دیدم که ساز و دهل گرفتند و تازه تهدید می‌کنند که ضد جنگا خفه خون بگیرند. حالا من که در هیچ جایی سال‌هاست حضور ندارم، یه پست ضد جنگ نوشتم، منتظرم یکی روش بشه بیاد پاچه من رو بگیره.

وسط روز وسط روز وسط روز وسط ساعت مدرسه وسط ساعت اداری وسط روز وسط ساعت بازی بچه‌ها وسط ویزیت دکتر وسط جراحی وسط روز جنگ رو شروع کردند. اینا پشیزی جان انسان براشون ارزش نداره. حتی سر سوزنی. اون وقت اون مردک الدنگ ر‌پ اومده پیام داده « این یک مداخله بشردوستانه است». مطلقا شرمی در کار نیست.

این دیگه جدیه، گستردست. این همون لحظه‌ی تحقق کابوسه.

!وسط روز! اونم شنبه! لعنت به بالا تا پایینتون

شروع شد.

دیوار خانه‌مان موریانه زده، سخت هم مشغول کارند عزیزان.

باید تا دو هفته دیگه آتوبیوگرافی بنویسم، یه سری اسلاید هم باید درست کنم از منظر اینترسکشنال موقعیت خودم رو در جامعه‌ی اینجا (ال ای) ارائه بدم. حتی از فکر چرخیدن بین عکس‌های قدیمی تنم درد می‌گیره، دلم پیچ می‌خوره. چه از عکس‌های دور خانوادگی، چه عکس‌های دوران دانشجویی در ایران، همه‌اش بهم حس پنیک می‌ده.

مقاله‌هایی از این دست دیدید خوشحال می‌شم با من شیر کنید. rebelnews.ie/2026/02/17/h...

من یکی افتاده‌ام دیگه بر سر نرفتن. هی رفتم رفتم رفتم، دیگه یکم یه جا این کون را بذارم زمین و بشینم، سن و سالی ازم گذشته.

۱/ بزرگ شدن میان بازماندگان اعدامیان، میان تمام خانه‌هایی که به دیوارشان قاب‌ از جوانانی بود که میانسالی ندیدیند، آن چه بسیار بود فقدان و بازمانده‌هایی با روان‌های رنجور و سوراخ. اکوی هر مرگ تا نسل‌ها ادامه دارد. برای من حتی یک جان، یک قطره خون هم زیادی‌ست. هر نوع قدیس‌سازی از فدا کردن خود تنم را می‌لرزاند.

من مطلقا ادعایی ندارم که خیلی به ایران وصلم، عزیزانی دارم که به اونا وصلم، نگاهشون اتفاقا خیلی شبیه منه در مورد تظاهرات خارج، در مورد ر‌ پ، در مورد مخالفت با جنگ، اگر براتون صدای داخل مهمه، چرا باید صدای منی که نزدیک عده‌ای در ایرانه بریده شه؟ چرا همین یه روزنه‌ی کوچیک صدای مخالف (غلط یا درست) سخته؟

بچه‌ها جون، من این زوم رو درست کردم. اگه دوست داشتین و وقت داشتین طرفای ۳/۵ بعد از ظهر به وقت شرق آمریکا خوبه برای دور همی؟ من یه احتمال کمی داره که یکمی دیر برسم (بسته به سرعت راه رفتن بچه) ولی بدون من هم این زوم کار می‌کنه. us06web.zoom.us/j/8982366989...

شما این وضعیت دنیارو می‌بینی؟ بعد حالا والدین من به چه مشغولند؟ بعله دعوا و قهر! سر چی؟ سر این که طبق معمول بابام رفته یه تعمیرکار ارزون‌تر آشنایی چیزی آورده که یخ‌ساز رو درست کنند، زدند خراب کردن، حالا مامانم دعوای شدید که چرا از نمایندگی نیوردی، بابامم افتاده که برم از تعمیرکاره شکایت کنم!!

فامیل در اسرائیل اصرار اصرار بمب بریزه سر فامیلش در ایران.

در دو ماه و نیم ماه برای چهارمین بار پریود شدم، اضطراب یا پیشایائسگی؟ چه بدانم.

یه عده ایرانی‌های مذهبی عموما بسیجی‌طور،‌ مخصوصا همنسلان ما که دوران کودکیشون زیر جنگ و دوران پروپاگاندای شدید شهیدپروری بوده با فانتزی شهید و شهادت بزرگ شدند. تو همون دانشگاه ما بودند زنانی که فانتزی شوهر شهید داشتند، یکیشون دوستم بود. اینه که نوشیدن جام زهر هم ازشون بعید نیست. مرگ‌پرستان جمعشون جمعه.

بچم هرررر کاری می‌خواد بکنه می‌گه «آی دو یورسلف» منظورش مایسلفه. :)) در دوران طلایی تقلا برای استقلال و نتونستن و tantrum و یورسلف یورسلفیم.

به معنای واقعی کلمه در خیابان‌های ال‌ای اون بابارو که نمی‌دونم کی بود چی بود، به قصد کشت افتاده بودند که بزنند، چه طور این‌ها رو ببینیم و به این فکر نکنیم که این نحله‌ی سیاسی اگر قدرت بیشتری داشته باشه قرار نیست هر مخالفی رو به شیوه‌ی ج‌ا اعدام کنه؟ دولتی که با اعدام شروع شه رو هم دیدیم به کجا می‌رسه.

نمی‌دونم چه جوریه که ایرانیای اروپایی تو این ویدیوها به نظرم از ایرانیای آمریکای شمالی خارجی‌تره قیافشون.

این شاه و ساواک‌بازی و تفتیش و بزن‌بزن ایرانیای خارج درست چند هفته بعد از فهمیدن این که جدم توسط تخم و ترکه و ریشه‌ی ساواک کشته و بدون سنگ قبر و به دور از آرامگاه اصلی دفن شد، برایم معنادار بود. آن چه از ما جان می‌گیرد این دستگاه عریض طویل پلیس و شنود و بی‌ارزش شمردن خون‌ ایرانی‌ست که ره صد ساله پیموده.

1985, I arrived Thirty-three years, damn, I'm grateful I survived We wasn't supposed to get past twenty-five Jokes on you, motherfucker, we alive این قسمت آهنگ Jcole گیر کرده بر ذهنم. 87* 38*

من در این چیزه که از یوزرای بلواسکای ابر می‌سازه قرار ندارم، دقیق و درست، طبق معمول بی‌ربط و بی‌جا و بی‌دسته.

پیکری بی صورت را می‌بینم که از زمین بر می‌خیزید از درون و بیرون زخم می‌خورد به زمین میفتد، ذوب می‌شود، دوباره شکل انسان می‌گیرد، بلند می‌شود و زخم می‌خورد و میفتد، و دوباره از نوع، صحنه‌ی برخاستن و خنجر خوردن و افتادن همین طور دریک لوپ ادامه پیدا می‌کند. این تصویر روز و شب در سرم تکرار می‌شود.

🚨Minneapolis Police gather up DILDOS to throw back at protesters from the street after they were thrown into the street to protest ICE, creating quite the scene. LIVE NOW ⬇️

یه سری اسکوتر و دوچرخه‌ی گرون از جلو خونه‌ی همسایمون دزدیدند، تو فیلمای ساختمون دیدن یارو همه جاشو پوشونده حرفه‌ایه. تو فیلما هم دیدن یه سری بچه‌ی ۱۰-۱۳ ساله هم دو روز پیش اومدن تو رفتند در خونه‌هارو زدند، حالا همسایه‌ها دزدرو ول کردند دارند حرص می‌خورند که چرا بچه‌ها به خودشون اجازه دادند بیان تو مجتمع ما.

جنگ‌طلبی و خون‌پرستی رو در چشمای مارکو روبیو می‌بینم. مهاجران کوبایی اینجا شبیه ایرانی‌آمریکایی‌هان از این جهت که هیچ چیز جز خون و بمب انگار آرامشون نمی‌کنه. در حرف و نگاه روبیوی کوبایی‌الاصل همون مرگ‌پرستی بعضی مهاجرای ساواک‌چی ایرانی رو می‌بینم و این واقعا می‌ترسونتم. :(((

یه بخشی از این میزان خشونت و لمپنی افسار گسیخته‌شون واکنشه به آنچه در ژن، ژیان، ئازادی دیدند، ترسشون از بلند شدن صدای زنان و افراد کوئیری که در کلیشه‌های پوسیده‌شان نمی‌گنجیدنده، خشمشون از تصویر ملل مختلف، زبان، پرچم‌ها، لباس‌هاشان و همبستگیشان کنار هم بود. با چشمای خیس هم ژن ، ژیان، ئازادی تا ابد ✊

هیچ ایده‌ای ندارم چه طور از فاجعه‌ای به این عظمت قراره عبور کنییم، فقط آرزو می‌کنم حداقل یه مدت فاجعه‌ای دیگه‌ای نباشه، فقط همین. حداقل یکم شانس باشه این فجایع یک جوری یکم حظم شه. تو خونه جلو بچه نمی‌تونم گریه کنم، تا پیچیدم از کوچه بیرون اشکا سرازیر شدند.

سر دعوای ارث عموهه و بچه‌هاش با بقیه خانواده قهرند. بعد وصلی اینترنت پدرم حال اونارو که نیم ساعت فاصله دارند باهاش از ما این سر دنیا می‌پرسید، یه لحظه گیج شدم اول، واقعا اوضاع عجیبیه، وسط کشتار و خون و جنگ، همچنان این دعوا و کینه سر چس‌مثقال زمین سرجاشه هر چند که نگران همند.

یه دختره هست تو یکی از کلاسام از MBA میاد، فاز مسابقه و بیایم گروه بچه خرخونا ببندیم که نمره‌ پروژه‌مون اول شه برداشته با من چون فکر کرده من الآن خیلی زرنگ و سریعم، آخرش دید من مطلقا انگیزه‌ای برای نمره اول ندارم سعی کرد من رو بندازه بیرون از گروهی که اصلا عضو نشده بودم. ول هاکن تو این وسط دلت خوشه.

من که می‌گم مسلمان و غیر مسلمان، خانواده باورمند یا آتئیست، چپ یا راست، شیعه دوازده امامی تو خون ایرانی ماست، ته دل امید جمعی به ظهور بابا مهدی مهربان همه‌فن‌حریف خیرخواه و قدرتمند و قاطع بیداد می‌کنه. این مهدی هم به انواع قالب‌ها در تخیل جمعیمان ظهور می‌کنه در طی زمان.

روز جمعه و شنبه و یکشنبه هم تو شهرک شلوغ بود و دیگه تیراندازی می‌کردن نیروی کمکی اومده بود یه پیرمرد رهگذر رو کشته بودن. از فاصله‌ی نزدیک به گلوش شلیک کرده بودن. یکشنبه تا ساعت ده و نیم صدای شلیک و جیغ می‌اومد و مردم از تو پنجره‌ها شعار می‌دادن.

از تصور بهت و وحشت بچه‌های کوچیک نفسم بند میاد.

هیچ وقت به اندازه‌ی امروز حس نکردم مقاومت در خیابان‌های اینجا به خیابان‌های ایران هم وصل است. این مملکت بی اغراق پر از آدم‌هایی‌ست که نمی‌دانند آیا بچه‌‌شان این بار که رفت بیرون باز تا غروب بر می‌گردد یا نه. ای کاش ایرانیان آمریکا کمی خود را با این گروه‌ها پیوند می‌زدند تا این قدر در تنهایی درجا نزند. /