صدای پدافند میاد اینجا و تمام میهمان‌های هتل، سرها و چشمها رو به آسمون دوخته‌اند توی حیاط. چیزی معلوم نیست هرچند.

چه عجایبی که فقط توی دو روز عمرمون به چشم ندیدیم توی این جغرافیا! رفقای اینستاگرامی که بچه‌های با اذهان درخشانی هم بودند زمانی، در بغل ج.ا غش کرده‌اند و بیحجاب و با توشه‌ای از مقالات لفتیستی در کارنامه، در تجمعات شبانه حکومتی شرکت میکنن. هیچ انتقادی هم برتابیده نمیشه و فورا به سیاه و سفیدبینی متهم میشی

۱) اون دوشنبه بود که با مردی آشنا شدم که تصور میکردم این یکی دیگه سرآمد همه‌ی قبلی‌هاست و میتونم باهاش چند صباحی آرامش بگیرم. اما گس وات؟ دراومد که یکبار با یه دختر بایسشکوال بوده که دختر ازش میخواد در حین سکس، کمی نقشهای مرسوم زن-مرد رو تعدیل و تغییر بدهند و دقایقی جاشون رو شیفت کنن.

سه ماهه که توی هتل که شهرداری اسکانمون داده، تنها منبع اخبارم شده شبکه خبر و سایتهای داخلی مثل شرق و... مطلقا به هیچ رسانه اپوز دسترسی نداشتم. امشب شبکه خبر دوباره بر کوس جنگ می‌کوبه و دوباره همون تروما برام احیا میشه. نسبت به همه ساکنین و پرسنل هتل، رقیق شدم و دلم میخواد همه رو بغل کنم

سلام بعد از سه ماه از اینجا ... اینجا که روزگاری نه‌چندان‌دور، نامش «خانه» بود و حالا دیگر نیست. و مرگ بر گردانندگان و اراذل و اوباش حاکم بر جهان‌مان از آمریکا و اسرائیل گرفته تا ایران.

شهلا شفیق چندسال پیش در شوی ۸ مارسی که شبکه منوتو ترتیب داده بود هم حاضر شد روی استیج‌شون و برای مجریان لمپن و عوامل شبکه لکچر داد. مراسمی در حد جیغ و دست و هورا و شبیه به بزرگداشت روز زن در تقویم ایران. فکر کنم تصویر بک‌گراند هم صورتی و عدد ۸ مزین به گل و بوته بود. 🌺

تب سلطنت‌طلبی بین بچه‌های کوییر هم کم شایع و عارض نشده مع‌الأسف. جریانی که از ریشه و بن، بر مبنای پدرسالاری و برتری خون و وراثت و فره ایزدی و نظر کردگی پادشاهان و نژاد خالصشون بنا شده و هیچ رقمه با تئوری‌های کوییر، سر سازگاری نداره. دوست دارم شونه‌هاتون رو بگیرم تکون بدم محکم

وفور و فراوانی کشته‌شدگان بقدریه که استتوس‌های واتزپ مراجعین کثیرمون رو که نگاه میکنم، بسیاری‌شون خانواده‌ داغدیدة دور و نزدیک اون مسافر بی‌بازگشت‌اند. سیمکارت پابلیک داشتن و بیواسطه با آحاد جامعه در ارتباط بودن، باعث فهمم ازین مورد مهم شده. در حالیکه با خط شخصی، فقط از دور و در اخبار می‌بینیم این کثرت رو

امروز روز تلخی بود در سر کار و ممکنه پروانه دفترمون باطل بشه. همه اصناف و مشاغل از بازرس و سرکشی او واهمه دارن و سعی میکنن بهترین خودشون رو پرزنت کنن، درست. اما شغلی که من درش قرار دارم، بازرسش میرغضب‌تر و وحشتناک‌تر از هرچیزیه. همه هم از دم رشوه‌بگیر و گزارش‌نویسی‌شون: کرام‌الکاتبین

من خانم "لیز دوست" BBC World رو نه در روز ۲۲بهمن که نحوة گزارش‌دهی‌اش جنجال‌آفرین شده بخاطر «فستیوال خانوادگی» خوندن این سیرک حکومتی، که روز قبلش یعنی ۲۱اُم دیدم درست دور میدون انقلاب. این پا و اون پا کردم که برم براش کمی لکچر آتشین بدم ولی دیدم چندنفر مشکوک مثل گرگ داشتن می‌پاییدنش. خودشم فهمید. رفتم.

امروز به مامانم همسایه‌ی جدیدش رو تبریک گفتم. ببین چه جوانان رعنایی در مجاورتت آرام گرفته‌اند مامان. اون وقت تو هنوز هم بیم از رفتن خار در دست من داشته باش. #فرهاد_سهراب_زاده

⁨ سرود «من زنده‌ام هنوز» …….. کاری از ادیب قربانی با اجرای جمعی از دانشجویان موسیقی ایران شعر از پویان مقدسی …… ادیب قربانی با همکاری جمعی از دانشجویان موسیقی، پیش‌تر سرودهایی چون «راه کوچه»، «قسم» و «سرود نافرمان» را منتشر کرده‌اند و این‌ بار، سرود «من زنده‌ام هنوز» پاینده ایران و به امید آزادی

از صبح تا غروب مجبورم شنونده‌ی حرفهای صدمن‌یه‌غاز خانم مدیر باشم که سیاست رو با رو-کم-کنی و کُری‌خونی‌های مسابقه‌ای طرفین دعوا، اشتباه گرفته و ادبیات و رفتاری عاری از شفقت انسانی برای مردم ملول داره. بدتر اینکه باید حتما عکس‌العمل هم نشون بدم و توی چشمش نگاه کنم وقتی حرف میزنه. اه

توی محله‌ی مهرآباد جنوبی، روی دیوار یا درب خیلی از خونه‌ها با اسپری قرمز و شابلون نشانه‌گذاری کردن: «تحت نظر ❌، کد فلان (عددی سه رقمی)» از یکی از بومی‌ها پرسیدم اینا چیه؟ گفت چه میدونم پسرم؟ از فردای اون دو شب، دوره افتادن اینها رو اسپری کردن. حالا یا برای ترسوندنه یا واقعا برنامه‌ای در سر دارن.

این عکس رو صبح سرد امروز از پنجره اتاقم گرفتم. طلوعی آغشته به خون و بهت و یرقان. ای همه گل‌های از سرما کبود خنده‌هاتان را که از لب‌ها ربود؟ مهر هرگز اینچنین غمگین نتافت ماه هرگز اینچنین تنها نبود ...

بچه‌ها مگر اینطور نبود که ما همیشه قتل عام ۶۷ رو یک لکه‌ی ننگ و پاک‌نشدنی این رژیم عنوان میکردیم؟ که طی چند روز یا هفته، چندهزار نفر رو عجولانه سر به دار میکنن؟ یا مگر حیرت‌زده نبودیم از کشتار ۱۵۰۰ نفر آبان ۹۸‌؟ یکی به من بگه چطور باید هضم کرد این یکی فقره را؟ چطور باید پس از این ادامه داد این زندگی را؟

این عکس برای من یکی از نمادین‌ترین جانباختگان کشتار ۱۴۰۴ ئه. آرامشی که پسر و عروس هلندی‌اش از یکدیگر دریافت میکنند... #محسن_اربابی ، ۲۰ساله از شهر گُشت از توابع سراوان او برای کارگری به کرج اومده بود و در همین شهر هم سرش مورد اصابت گلوله قرار میگیره و کشته میشه.

من خیلی‌خیلی تنهام. واقعا این «رفیق» بود که این روزگار عسرت رو میتونست کمی قابل تحمل‌تر کنه. کسی که در یک داد و ستد دوسویه، از هم محبت و همدلی بستونید و به هم بدید. توجه، تمرکز، شنیدن، خوراکی‌ای را به‌هم تعارف کردن، شبانه توی ماشین باهم گپ زدن و گریه کردن و کمی گشتن. چقدر تنهام و ضعیف برای تحمل این ایام

بچه‌ها من چطوری بتونم خودم رو ببخشم؟ من اون پنجشنبه‌ی کذا رو عصری که از سرکار اومدم خونه، گرفتم خوابیدم و باورم نمیشد کسی اسپرم‌السلطنه رو جدی بگیره و اون شب لبیکش بگه. خوابیدم و ساعت ۱۰ شب پا شدم، رفتم آریاشهر و پسافاجعه رو دیدم به چشم. من خواب بودم، چطور خودم رو ببخشم؟

ناک ناک ناک ... بالاخره بعد از دو هفته، دیرتر از بقیه و اطرافیانم تونستم کانکت بشم. و جدار دنده‌های نی بر دیوار اتاقم دارم می‌ترکد از خشکی همچو دل من که در هجران یاران ... سلام بر آن جانهای شیفته و سلام بر خوانندگان این پست تا ابد هم مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر

به قول خواهرهای افغانستانی «این همبستگی روزی دشمنان ما را که برادرانه در کنار هم ایستاده‌اند و همدیگر را حمایت می‌کنند، به زانو در خواهد آورد» و «به زودی حکومت برادرها، پدرها و شوهرها به پایان خواهد رسید».

#سمیه_رشیدی یک کارگر برشکار در یک خیاطی، و قبل از اون هم در کارگاه لوسترسازی بوده. با اینهمه و با خستگی ناشی از کار، که اصولا از ما سیاست‌زدایی میکنه و نایی برامون باقی نمیذاره، او ساکت ننشست و به تبعیض و ظلم به شیوة خودش معترض بود و عصیانگر. امشب یکی از ما کم شده. خلأی عمیق در قلب‌هامون سمیه جان.

صبح نیمساعت تمام توی صف بربری بودم و نونوا که رذالت از چشمها و خنده‌هاش شره میکرد، دائم زنی دچار اختلال ذهنی رو مسخره میکرد با اشارات غیرمستقیم جنسی در حضور صف زنان و مردان. طاقتم طاق شد و بهش تذکر جدی دادم. کارشو ول کرد اومد توی صورتم و ارعابم کنه. بهم گفت: قورباغه. حتما از طریق اتحادیه پیگیری میکنم

همکار دوست داشتنی‌ام، باهام قهر شده که چرا در اختلافاتش با کارفرما، «خودم رو به کر و کوری» میزنم و موقع مجادلاتشون، ورود نمیکنم و بگم حق با اونه و شما جانب انصاف رو رعایت نکردید. براش نوشتم: اعظم جان! در ساحت کلان، دنیا؛ دنیای وسط‌بازی و عافیت‌طلبی‌ست و من بالکل از وجودم و هست‌ام خجولم توی این دنیا.

فرنگیس بیات خیلی پیشرو و آگاه بود و هست. واقعا باید بررسی کرد و دید چی باعث میشه یه همچین سرمایه‌ی اجتماعی و موثری رفته‌رفته به سمت ارتجاع سلطنتی و کم/بی-ارزش دونستن جان کودکان غزه گرایش پیدا کنه و تمام سرمایه‌ی معنوی و آثار مفید خودش رو از دست بده؟ جداً افسوس میخورم

در زمانة نسل‌کشی و سکوت تأییدگر یا سوت و تشویق حکام دنیا در همراهی با آن، تو ۹ تن از وزرای کابینه‌ی هلند باش! 🎉 استعفا و کنار کشیدن بهترین تصمیمه. حتی اگر اینکارشون هم شوآف باشه و نه از روی صدق نیت نوری بهم تابونده شد انگار

صدف‌ها و سنگ‌ها را از انزلی برایش جمع کردم و آوردم. درست اولین روز تابستون بود و بحبوحه‌ی جنگ و جولان موشک بر سر مردمان و تعلیق و یأس و وحشت. حالا این رهاوردهای دریا و سوغات جنگ را بر باغچه‌ی بالای سرت ریختمشان عزیزترینم، تو که پای در بند خاک داری ولی یادت رو در کوه و جنگل و دریا، زنده نگه میدارم مامان!

آدم در نظر اول فکر میکنه توی تهران ۱۰ میلیونی، جان سپردن چند صد انسان در طول تجاوز اسرائیل به ایران، اونقدری چشمگیر نیست که بخواد سر هر کوی و برزن، چلچراغ و پلاکارد تسلیت و ردی از مرگ ببینه. اما رندوم که شهرگردی میکنه، می‌بینی که خیلی از خونه‌ها داغدار عضو از دست‌رفته‌شون هستن و پارچه زدن 🥀

جمعه رفتم کوچة پنجم خیابان صابونچی رو عینا مشاهده کردم. چنان درهم‌کوفته شده بود که منو یاد گدازه‌های کوه‌های آتشفشان می‌انداخت. همانطور روی هم روی هم و هولناک. هنوز صندلی چوبی خانه پیدا بود. منازل اطراف هم بشدت آسیب‌دیده و تخلیه. تمام شب رو کابوس دیدم. از خواب میپریدم و حتی برق رو روشن میکردم و باز ادامه

من این روزها فقط میخوابم بچه‌ها. فقط خواب و انفصال از دنیا. خیلی نجات‌بخشه. امیدوارم متصل به یک آرامش ابدی بشه.

همین الان ساعت ۰۶:۴۸ تهران مجددا یک صدای مهیب انفجار دیگه ...

اینجا تهران ساعت ۰۴:۴۳ صبح جمعه‌ست و بعد از یک نیمه‌شبِ نفس‌گیر و هولناک، حالا تنها صدای خوندن صبحگاهی پرنده‌هاست بر شاخساران درختها که به گوش میرسه. چقدر بی‌خبر و معصومید شماها. آرامشی قبل از طوفان روزهای پیش رو حتماً ...

چه ادبیات غنی و نابی داره فهیمه خضرحیدری. گفتن‌اش و نگارش‌اش برای من یکسره حظّ تمام است. مشتاق بودم توی ایونت «باغ‌چه»‌اش امکان حضور میداشتم. البته دلم میخواست آدمی با این نگاه انسانی به دنیا و کائنات،خط و مرزهای سیاسی‌اش پررنگ‌تر باشد و رادیکال. که خب نیست! پس میچسبیم به همان وجوه شاعرمسلکی و چیزهای دیگرش

فقط ببین چقدر متعفن و تهی از پشیزی شفقت‌اند که بعد از اینهمه شل‌کن و سفت‌کن، عدل گذاشتن روز تولد #کیان_پیرفلک 🌈، #مجاهد_کورکور رو سربدار کردند. لابد با این کارشون خواستن «کادوی تولد» به مادر کیان داده باشن. مادری که بارها اتهام منتسبه رو رد کرده و قصاص رو مردود و منتفی دونسته بود.

تصور من از لس آنجلس بقدری کلیشه‌ای و مغروق در بازنمایی رسانه‌های هالیوودی و همچنین دیاسپورای ایرانی بود که ابداً فکر نمیکردم چنین نیروهای رادیکال و متعرض‌ای رو در خود داشته باشه. دمتون گرم از هزاران کیلومتر اینطرف‌تر بچه‌ها ✊🏾 🇲🇽

قطعهٔ ۳۲۹ بهشت زهرا، آخرین و جدیدترین شمارهٔ قطعه‌ایه که دهان باز کرده و همینطور داره جانِ عزیز انسانها رو از خرد و کلان به کام میگیره. هنوز سنگ‌هاشون هم حتی کامل نصب نشده و همه تازه‌به‌تازه. فضایی آخرالزمانی و مرز بین حیات و ممات، کمرنگ. نمیدونی برای کی باید گریه کنی و بحال کدوم خانواده‌ی داغدار اشگی بریزی

چندماهه که شاخ و شونه‌کشی و ارعاب و تهدیدهاشون علیه «اراذل و اوباش» شدت گرفته و میخوان زَهره‌چشم بگیرن تا ارواح جدشون نرخ بزهکاری کاهش پیدا کنه. امروز اما قتل خواهرمون #الهه_حسین‌نژاد نشون داد تاوقتی چشمه‌ی فقر و فساد و بی‌عدالتی میجوشه، حبس و اعدام فقط صورت مسئله رو پاک کردن و آشغال رو زیز فرش قایم کردنه

جرأت کردم و مربّای توت‌فرنگی پختم بعد چهار سال از فقدان و غیبت ابدی «مامان» -که بقول اردلان سرفراز به اسمت هم که میرسم، قلم‌ام به گریه می‌افته-. پختم و گوله‌گوله اشک بود که باریدم. به یاد اون تابستون‌های کودکی‌ام و بوی توت و مایه‌شربتی بهشتی‌اش و عروسک خرگوشم که جونم بهش بند بود مامان.

مدتیه که انسانها رو انسان‌زدایی‌شده و فقط بصورت بایولوژیکالی نگاه میکنم. بخصوص در جاهایی مثل مترو یا هرجای دیگه‌ای که متجمع هستند. این نطفه‌های دَلَمه‌بسته‌ی متحرک و بدن‌های بی‌اراده برای دعوت به این دنیا و در تقلای دائم و محصول هم‌آغوشی والدینشون. -از علائم تقریب روزافزون رهایی ابدی

بنظرم خیلی کم‌کاری میکنیم که عکس/پوستر/بیلبورد نرینه‌های کریه‌المنظر سلبریتی (اعم از بازیگر و فوتبالیست و خواننده) در سطح شهر رو امحاء نمیکنیم و گذاشتیم همینطور برّ و بر، فلاکت ما رو روزانه میپان. خرجش هم فقط اصلا یه ماژیکه. دیگه اینا که شخصیت قدسی نیستن هزینه امنیتی برامون داشته باشه!

گمونم دیگه موعدش کم‌کمَک داره از راه میرسه و دارم به آستانه میرسم. خیلی‌خیلی بهم نزدیک شده و حسش میکنم.

این اخلاقیه که بعضی پزشک‌ها، در ازای حق ویزیت، هر دارویی که بیمار Ord بده رو مینویسن؟ مثلا بابای من وقتی قرصهای اعصابش تموم میشه، میره پزشک عمومی و اسم داروها رو میده بهش میگه اینا رو برام بنویس که بیمه پوشش میده. با رضایتی دوجانبه بین طرفین بدون هیچ معاینه و شرح حالی. چه کثافتی داریم زندگی میکنیم

دست آخر یکی از این لیدرهای احمق ریشو با صدای خروسی‌ش فریاد برآورد: نیروی انتظامی، تشکر تشکر! که بخشی از جمعیت هم لبیک گفتند و همراهیش کردن. بماند. بهش خیلی جدی تذکر دادم که حق نداری تعمیم بدی و از قول همه ما اینو بگی. لبخند زد که:« حالا یه ریز هم گفتیم بیایم دیگه»

من نمیدونم حالا تجمعات حمایت‌آمیزی که در دل غرب و کشورهای حامی اسرائیل برگزار میشه، اونا هم از اساس مردود و «سوپاپ اطمینان» و اینا تلقی میشه چرا که بهرحال دولتشون کجدار و مریز اجازه برپایی چنین گردهمایی رو داده؟ خب به درک که ج.ا از تجمع دیروز دانشگاه تهران سوءاستفاده بکنه. همه رو که نمیشه باهم داشت

۱) اینکه با رونمایی از بستنی جدید #میهن دوباره داغهامون تازه شده و یاد ضرب و شتم و آزار و اذیتی که بر نیکای نازنین‌مون رفت افتادیم؛ خیلی طبیعی و مشروعه. همزمان اما بنظرم ساده‌لوحیه که این تکینگی رو فقط برای میهن قائل باشیم و ابرکمپانی‌های دیگه نظیر اسنپ، ایرانسل، دیجیکالا رو مستعد این جنایات ندونیم. ⬇️

تنهایی، انزوا و مطلقا هیچ دوستی نداشتن، داره از پا درم میاره دیگه جداً دوستان. در برهه‌هایی مثل حالا که خودخواسته از کار بیکارم، پررنگ‌تر میشه و نمود بیشتری داره. اما خوبیش اینه که این توهم رو نقش برآب میکنه که اشتغال، وقت‌گذرانی و همصحبتی در طول روز با همکار و مردم، نشد واسه من دوست و بهانه برای بقاء

از مشاهدات عینی امروز: پرنده‌فروشی محل، دو تا مرغِ تلف‌شده‌ی درسته با تمام پَر و پا و سر و گردن، داخل کیسه چپانده و به شاخه‌ای از درخت آویخته بود. زن با چادر مشکی بور و کهنه، از غیب ظاهر شد و با سرافکندگی چنگ زد، کیسه‌ها رو قاپید و زیر چادر گرفت و برد. لابد شام امشب بچه‌ها رو مرغ تدارک دیده ...

آدریانا اسمیت زن باردار ۳۰ساله‌ایه که از بهمن‌ماه گذشته در ایالت جورجیا مرگ مغزی شده و از اون موقع تا حالا طبق قانون ایالتی، برخلاف خواسته‌ی خانواده‌ی متوفی، متصل به دستگاه نگهش داشتن تا رویان داخل بطنش از پیکر مادرش تغذیه کنه تا ۹ ماهگی و بعد خلاص! بدن زن در ایران و آمریکا: جولانگاه مردان سیاست

«امروز ۹۷ نفر در #غزه کشته شدند (ساعت ۸:۵۰ صبح است!). دیروز ۱۵۳ نفر کشته شدند, جمعه ۱۰۹نفر. » #Gaza