اینم درسته واقعا. ممنونم که یکی از تو ایران نوشتش.

افتادن به جنگ با آدمایی که کوچکترین تاثیری در سرنوشت ما ندارن.

دیدم هوا آفتابیه زدم بیرون، سرده خیلی اما دو ساعتی راه رفتم. الانم اومدم کافه بین همهمه‌ی مردم نشستم

هرچی‌ هفته گذاشته مثل خر کار کردم این هفته اصلا حوصله ندارم

یعنی هربار که میگی دیگه بدتر از این نمیتونست بشه آخوند یه چیز جدید رو میکنه.

با زنان کشته شده چی کار کردن …

«این جانها نمی‌توانند هزینه یا وسیله تحقق آرمانی باشند که هر کدام در نفسِ بودن و زیستن‌شان یک آرمانند.»

وسواس تمیزی گرفتم انگار. مدام در حال تمیزکاری خونه‌م، حالا وسواسم‌ نه اما چون معمولا خیلی اهل بشور بساب نیستم و سخت نمیگیرم این مدل برام عجیبه. خودمم زیادی میشورم، هی الکی میرم حموم.

چقدر با تک تک کلمات ضیاء نبوی هم‌دلم…

خیلی از نامه‌های شهادت‌ آدما که داره منتشر میشه غصه می‌خورم. نمی‌دونم چجوری بگم اما این فرهنگ شهادت، از دست دادن جان در راه وطن، در راه آزادی خیلی فرهنگ غلطیه. هیچی از جون عزیزتون ، از زندگی کردن ارزشمندتر و مهم‌تر نیست

میگفتن پسری که موبایل فروشی داشته و براشون همیشه کارای کامپیوتری و فیلترشکن و اینا انجام میداده کشته شده. مامانم می‌گفت سریع مجبور کردن‌ خاکش‌ کنن :(

بلاخره با مامان بابام ویدیویی حرف زدم.

هممون چقدر طفلکی هستیم. هرکی یه جور :(

بمیرم برای غریبی پیرمرد پله‌پاک کن برای جوونی پسرش که تازه سربازی‌ش تموم شده بوده و هنوز کارت پایان خدمتش نیومده بوده برای مادرش که نمی‌تونه گریه کنه و لباس سربازی بچه‌شو بغل کرده رفته خاکش کنه. بمیرم برای تمام بی‌صدایان

مادرم می‌گوید: خبرهای جنوب شهر را از من باید بگیری، اینها که تو ونک آدم نمی‌کشن، می‌ذارن گوله‌رو برای بچه فقیر و بیچاره که دستش به جایی بند نیست. پدرم می‌گوید: فرقی براشون نداره. آقای "ب" گفت دیشب سعادت‌آباد هم کشت‌وکشتار بوده. از نوشته‌ی، بیز جفا چوخ چکمیشیک.

از اون‌ سروش صحت و باقی انتظار بیشتر نداشتم اما اینکه رسول صدرعاملی فیلمش را در جشنواره امسال نگه داشته خیلی غمگینم میکنه

بچه‌ها من الان از طریق این لینک این درخواست را از بی‌بی‌سی فارسی کردم. این لینک تماس باهاشونه اگه دوست داشتید شمام انجام بدید. www.bbc.com/persian/send...

دم مردم مینیاپولیس گرم. دم همه‌ی مردم آزادی‌خواه جهان گرم. دردوبلاتون به سر آخوند و ترامپ و باقی زورگویان اسلحه به‌دست.

ایران اینترنشنال… چه کثافتی. واقعا چجوری می‌تونن در همچین خبرگزاری‌ای کار کنن؟

خونه زندگی‌م در تمیزترین حالت خودش به‌سر می‌بره. هی‌م غذا می‌پزم میمونه فریز می‌کنم. مامانم واتس‌آپ یه پیام داد، بعد ویدیوکال کرد اما وصل نشد و‌ بعدشم کلا قطع شد.

اکثریت دیاسپورای ایرانی با واقعیت «فاصله» کنار نیومده. انگار هنوز تو انکارِ «اونجا نبودن» گیر کرده و خودش رو به همه‌ی شکل‌های اشتباه بخشی از جنبش‌های مردمی تو ایران می‌دونه و از مسئولیت‌های واقعیِ «از دور»ش شونه خالی می‌کنه. این «تو گوله می‌خوری من می‌میرم» و پرروبازی و طلبکاری‌های بعدش بخشی‌ش از همین میاد.

فقر و بیکاری بیداد می‌کنه، بعد هی استوری تهدید که هر کی محتوای غیر فلان بذاره ال بل. تو اجاره خونه و پول قسط و غذای گرم مردمو میدی که اینجوری دهنت به یا‌وه بازه؟ اینا یعنی تو زندگی‌شون نشده صابخونه جوابشون کنه و نداشته باشن؟ اصلا هیچوقت نداشتن را تجربه کردن؟

میگه اینو بپذیر که ما هیچوقت از این وضعیت مصیبت خارج نمی‌شیم.

کاش آخرهفته هم کار می‌کردم. تنها حالتی که می‌تونم دووم بیارم همینه. الان تعطیل شدم و نمی‌دونم با خودم‌ چی کار کنم. با تصویر خیل کشته‌شده‌ها، با دلتنگی خانواده‌م، با رنج و سختی مضاعفی که دارن تجربه می‌کنن.

ویدیورو نگاه کردم. انقدر کشته‌ شده‌ها زیادن که هی آدما مراقبن که پاشون نره رو بدن نازنین عزیز کسی. بابای سپهر تو اوج مصیبتت چه چیزی را در تاریخ ثبت کردی. بمیرم برات بمیرم برای سپهر برای سپهرا

پسر جوون آشنامون از ۱۸ دی که رفته سعادت‌آباد برای اعتراضات دیگه برنگشته. هرچی میگردن پیداش نمی‌کنن. زنگ زدن به فامیلاشون خارج از ایران که شما نمی‌تونید کاری کنید پیداش کنیم؟ بمیرم برای این استیصالتون

بمیرم برای جون‌های عزیزتون، برای اونهمه زندگی نکرده، برای اونهمه آرزوهای بربادرفته

نشستم به خوندن توئیت‌های رها تا به این رسیدم

بچه‌ها ببخشید بچه‌ام مریض بود، دیر شد این رو درست کنم. فردا ساعت چهار بعد از ظهر به وقت شرق آمریکا بیایین گروه تراپی. این میتینگ پسورد داره بهم دایرکت بدین تا پسورد رو بفرستم us04web.zoom.us/j/7203455450...

رامین پرهام مشاور سابق پهلوی یه یادداشتی نوشته و به یک حقیقت تلخ اشاره کرد: «آنچه فعلاً و اینجا می‌توانم بگویم، ساده است: تمام گوشزدهایِ لازم، مبتنی بر خودداری از دادنِ فراخوان و آمادگیِ رژیم برای سرکوبِ وحشتناکِ اعتراضات، از یک کانالِ خصوصی و قابل‌اعتماد، پیش از پنج‌شنبه و جمعه خونین، به پهلوی شده بود...»

رضا پهلوی حتی نکرد نمادین بره یه کشوری نزدیک مرزهای ایران

«من این حور و پری را بیست‌وسه‌سال خودم پروردم تو قبر نگاش کنم؟ تو قبر می‌خوام اونایی رو نگاه کنم که تیغ به پهلو بچه من زدند.» صهبا ۲۳ ساله که دوست داشت بره دیزلی‌لند کار کنه

وقتی اعتراضات مردمی را جنگ می‌نامند،درواقع مردم را به گوشتِ دمِ توپ تبدیل می‌کنند؛در حالی‌‌که آن‌ها برای پس گرفتن حقوقشان به خیابان آمده بودند،نه برای جنگ. کشته‌ها تلفات جنگ نیستند؛کودک و زن و پیر و جوان این جامعه‌اند که قربانی فراخوان‌های غیرمسئولانه شده‌اند؛با مرگ‌پروری و جنگ‌پروری نمی‌توان کنار این مردم ایستاد

«من فکر می‌کنم نجات ما در اروپا در اتحاد است. اتحاد با گروه‌های بومی، با فمنیست‌های حاشیه‌ای، با اشخاصی که دنبال پاسخ‌های سیاه و سفید نیستند، با اتحاد با بی‌قدرتان. ما با هم یک کار را می‌توانیم خوب انجام بدهیم. آن کار تحمل کردن اضطراب و پذیرفتن ابهام این موقعیت تاریخی و بی‌قدرتی ماست.»

رها … بگردم عزیزم

دلم خیلی برای مامان بابام تنگ شده. هایده گذاشتم، دارم کتلت درست می‌کنم. سعی کردم شبیه کتلتای خوشمزه مامانم بشه. یاد دستای ظریفش که کتلتارو مرتب و یه‌اندازه می‌چید تو ماهیتابه میافتم. آپارتمانم بوی کتلت گرفته. بوی عصرای پاییز که شیف بعدازظهری بودم و تو تاریکا میرسیدم خونه. خونه‌ی گرم خیابون شهرداری.

به شماره ثابت خونه‌مون زنگ زدم امروز. ایندفعه تماس برقرار شد، هی زنگ‌ خورد اما کسی برنداشت. هربار زنگ زدم همینجوری بود

به ادبیات و شعر و هنر پناه ببریم، ایرانی‌ها همه دوره‌های جانفرسا رو اینجوری طی کردند. در شعر زندگی کردند و زنده موندن. به پروانه‌های مونارک و قصه مهاجرتشون فکر کنید، چندین نسل پرواز می‌کنند تا به مقصد برسند. ما هم بالاخره می‌رسیم، شاید چند نسل بعدتر‌.

از همه‌ی اخبار دارم دوری می‌کنم. اینجام سعی می‌کنم کمتر بیام نخونم چه خبره. اینستا و اکسم پاک کردم. تو این تنهایی مطلقم در این شهر دارم دیوونه میشم، باید از خودم مراقبت کنم چاره دیگه‌ای ندارم.

دوستم می‌گف بچه‌ی یکی از آشناهای نزدیکشون را در یکی از شهرستانای کوچیک ایران در تظاهرات کشتن. پسر ۲۱ ساله، تنها بچه خانواده.

حالا تازه جالبه خودشون هم مطلقا با هیچ کس و هیچ گروه و کشوری هرگز اعلام همبستگی نمی‌کنند! هرگز اینا رو در تظاهرات مردم بدبخت هیچ کشور دیگه‌ای نمی‌بینی. حتا معترض آیس در خیابان‌های آمریکا هم نیستند. اما همه جهان وظیفه دارد کار و زندگی رو رها کنه فقط فوکوس رو ایرانی!

نمی‌دونم شایدم چون دستم به جانیا و خونخوارای جمهوری اسلامی نمیرسه اینجوری دیاسپورا عصبانیم می‌کنه و گیر میدم. اما همه‌چیز رو اعصاب و روانمه. از حماسه کردن تو‌ برف راهپیمایی کردن بگیر تا گلوله میخوری من میمیرم تا پرچم اسرائیل تا طلبکار همه مردم بودن تا همه‌چیز. حس بدبختی، بی‌سوادی و بی‌فرهنگی و چرندی دارم

دختر نوجوون دخترعمه‌م زیر نوتم که مرگ بر جمهوری اسلامی در اینستاگرام نوشت شنبه‌ای بدون آخوند و تا بیام قربونش بشم اینترنتش قطع شه. قربون قد همه‌تون، یه تار مو‌ از سر هیچکدومتون کم نشه.

مامان مبین همسن و‌سال ماهاست. اینا بچه های ما بودن. هر روز بیشتر رو سرم آوار میشه این خاکی که به سرمون شد.

مبین …

دیشب خواب می‌دیدم ایران آزاد شده اما برای ورود باید تو فرودگاه امتحان آیلتس بدی! منم تو فرودگاه مهرآبادم و به قسمت اسپیکینگ‌ که میرسه یهو گوشم کر میشه. هرچی‌م به اینا می‌گم من نمی‌شنوم شما چی می‌گین مهر اخراج میزنن تو پاسپورتم!

اینم که هی میگن چمی‌دونم اگر تنها یک‌نفر از ما هم بماند که آزادی ببینید و برقصد فلانم اعصابمو خورد میکنه. همون ادامه گفتمان شهادت‌طلبیه؟ بعد تو از خارج از ایران با چه رویی اینو استوری میکنی؟

حالم انگار بهتر شده. پاشدم یه غذایی گذاشتم. فک کنم اون آنفولانزا ترسناکه ‌رو نگرفتم.

واقعا دیگه دلم نمی‌خواد اینجا زندگی کنم، هیچ احساس تعلقی ندارم. همه‌ی عزیزانم ازم دورن و برای هیچکسی هیچ سودی ندارم. شاید بگید خب برگرد ایران که نمی‌تونم. کجا بگردم؟ که بشم سربار خانواده‌م که در این اوضاع خودشون به سختی دارن روزگار می‌گذرونن؟

سالومه گیر داده که مسیح نماینده زنان ایرانی نیست و زنان داخل ایران رضا پهلوی میخوان. آدم شرمنده میشه از خودش و از خارج زندگی کردنش و از همه‌چیز.