خوابم نمی‌بره

همین امروز بودا که مامان پای تلفن با لحن مشوشی گفت «وای چقدر بد بود، خوب شد دیگه نیست» ☹️ زمان جنگ هیچ‌وقت این لحن مشوش رو نشون نداده بود. می‌رفت روی دنده شوخی و می‌گفت چیزی نیست که داریم زندگیمون رو میکنیم.

خداوندا، باز توی توییتر ژانر تعریف از شاهکارهای والدین شده، مردم به حالت جک یه چیزایی تعریف میکنن که از عمق فاجعه من قالب تهی میکنم! اینقدر اوریجیناله که نمی‌تونه تخیل نویسنده باشه :))) بچه یه هفته با مادرِ فرو رفته در نقش دیو‌ تنها بوده :))) x.com/i/status/206...

دانشجوی لبنانی‌مون گفت صاحبخانه پدربزرگش در بیروت عذرشون رو خواسته چون شیعه هستن. خونه و زمینشون توی روستایی در جنوبه، دو سه ساله دخترشون به زور آوردتشون بیروت از ترس حمله‌ها. حالا فعلا راضی شده تقریبا سه برابر کنه اجاره رو. میگه شیعه‌های بیروت از طرف بقیه مردم تحت فشارند، از تهدید مستقیم اسرائیل

کاش شربت گچی‌ داشتم تو کیفم، مادر. خدابیامرز د.. ‌جون یه کیف مری‌پاپینزی داشت از شیر مرغ تا جون آدمیزاد توش پیدا میشد. وحشتناک بود، همه‌چی قاطی، توی همون یه کیسه بزرگ وسط. کوله‌پشتی منم داره اینجوری میشه، ولی فعلا compartmenetalized و چیزا توی جیبها یا کیسه‌های دسته‌بندی شده 🙂‍↕️

مثل بعضی سرطان رد‌کرده‌هایی که میگن سرطان نعمت بود و شور زندگی به من داد و اینا. یا مثل دالیت‌های هند که میگه عب نداره توسری بخورم، نسخه بعدی یه طبقه بالاتر برم. ذهنیت منم قناعت‌پیشه، میگم عب نداره یه روز درد، یه روز لذت سلامتی. بابا کوهی، میخوای یه کم از روزگار پرتوقع‌تر باش، میشه هم آدم هر روز خوب باشه

دیروز که سردرد مچاله‌ام کرده بود، هی قرص بالا انداختم و‌ گفتم عب نداره‌ قرص‌ که اثر کنه، سرخوشی بعد از قرص که بیاد، صاف راه میرم و قدرشو می‌دونم. الان ناهار خوردم و سوزش معده و روده داره مچاله‌ام‌ کرده :)))) قرص‌ها قلوه‌کن کرده‌اند جهاز هاضمه رو

هیش، باز تابستون شد و بساط یخ‌زدگی و سگ لرزه من تو ساختمونها شروع شد. من تو سیاه زمستون اینقدر سرما نمی‌کشم. نمی‌دونم هوای تهویه رطوبت داره، چیه، که تا مغز استخوانم یخ میزنه و حالت درد رماتیسمی میشه. میام بیرون زیر آفتاب از انقباض به انبساط رو حس میکنم.بعد از نور آفتاب کوفتی سردرد میگیرم.زمستون کجایی:(

خیلی عصبانی‌ام‌ از کاپیتالیسم. بابا دیگه کفش رو یه کم بادوام‌تر بسازید. هی دوسال یه بار باید از اول بری کفش بخری. تازه من کفش ارزون‌بخر نیستم و اینجوری کفشها زود فرسوده میشن

تو مرگتو بکن، در کنارش به زندگی هم ادامه بده :)))

علاقه‌ای به ادامه ندارم. دو روزی یه بار به این فکر میکنم که اگر عزرائیل رو‌ همین لحظه ملاقات کنم ازش استقبال میکنم، ولی در کنارش از امور روزمره لذت میبرم. میوه خوش‌طعم، دوش آب‌گرم پرفشار، خواب خوب، صاف راه رفتن. یعنی دارم راه میرم، یهو ملتفت میشم که چه صاف راه میرم، با قدم‌های محکم، و لذتبخشه

مامانم بچه بودیم، موقع خواب، بهمون میگفت یه منظره خوب یا یه چیز خوب تصور کن تا خوابت ببره. امشب تصور میکنم با یک و نیم میلیون دلاری که گربه کارل لاگرفلد به ارث برده چه کارها می‌تونم بکنم تا خوابم ببره

بی‌پناهی :( x.com/i/status/206...

آدمها توی توییتر خاطره اون ساعت اول تهران رو مینویسن. شبیه روایت قیامته. وحشت بچه‌ها. سرآسیمگی پدرمادرها. بیچارگی آدمهایی که زیر بمب اینور اونور میدوند. خیلی هم ساده و کوتاه نوشته‌اند. نه دراماتیزه کرده‌اند، نه صنعت ادبی خاصی. ولی باز قلب آدمو مچاله می‌کنه خوندنشون

یه دلیلی که برای همه از صمیم قلب آرزوی بهترینها رو دارم اینه که امیدوارم اینجوری وقتی میان سراغم خوش‌انرژی‌ باشند. چون متاسفانه من رازدارم. و گوش شنوای خوبی هستم، یعنی با همدلی و دقت گوش میدم. و معمولا در همنشینی با من نطق آدمها به درددل باز میشه. کاش هیچکی غمی نداشته باشه و بخواد با من فقط خوش‌بگذرونه

چه جالب، تریلیوم سفید وقتی پیر میشه صورتی میشه!

مامانم برام توی این بله کوفتی عکس فرستاده دانلود و باز نمیشه 🤬 بعد کلیک کردم روی services، خدمات خودرو و استعلام فلان و ارز تمتع و همه‌چی داره. لعنتیا، مثلا ادعای WeChat ایرانی دارن،. در همه‌چیز شیادی و‌ کلاه‌برداری

بیا، امسالم بهار نداشتیم، مستقیم از ده درجه به سی و پنج درجه 😒

یه هسته بزرگ ازگیل رو قورت دادم 😱

توی یه بقالی که دورتره و معمولا نمی‌رم ازگیل دیدم. از دو سه هفته پیش مغازه نزدیکم دیگه نمیاره. آنچنان موج شعفی از بدنم رد شد و شادی وجودم رو فراگرفت که کل نک و ناله افسردگیم رو زیر سوال برد برای خودم. والا تو هم ما رو گیر آوردی و بهانه تنبلی جور می‌کنی، به ازگیل که میرسه خوب سروتونینت هوا میشه

چشمم به دیدار پدر مادر روشن شد. در قاب کوچک موبایل. لعنت به مسئولین خدوم و دست‌اندرکاران جیب‌پرکن

چون از قبل پولش رو داده بودم، با کلنجار و فلاکت خودم رو خرکش کردم بردم راهپیمایی گیاه‌شناسی که توی پارک بغل خونه برگزار میشه. دو ساعت راه رفتم، یک کم حالم جا اومد. اگر مقامی داشتم در بهداشت عمومی و بیمه‌ها خدماتی میذاشتم که کسی بره سراغ بیمار افسرده و ببرتش پیاده‌روی. مغزم یک کم از اون قفل‌شدگی درآمد

متاسفانه حضور سگ سیاه با تمام عوارضش غیر قابل انکاره. حتی Psychomotor retardation حرف زدن بسیار کند، جمله سازی سخت، صدایی که در نمیاد. سختی ارتباط چشمی. حتی سختی نگاه کردن به روبرو موقع راه رفتن. دید تونلی. خسته‌ام. دکتر هم که ندارم هنوز که برم قرص بگیرم. قرص کوفتی که لول دادنش چند هفته طول می‌کشه

اینقدر حال روانی‌ام خرابه (سر مسائل خودم) که احساس فیزیکی implode شدن دارم

خوش به حالشون، مردم در هرچیزی خودشون رو قهرمان می‌بینند و حماسه می‌سازند. کاربری، اینکه وسط جنگ تمرکز کرده و مقاله نوشته رو مبارزه سخت می‌دونه. مسخره نمیکنم، رمز موفقیت همین قربون صدقه خود کردنه. زبانی که بلدش نیستم، انگار زبان چینی باشه. برعکس، از خودبیزاری و خودسرزنشی یه جای سالم توی مغزم نمونده :(

رسپی‌اش ساده است، کافیه مرد باشی و به میزان کافی delusions of grandeur داشته باشی، بلاخره از یکی از هزاران کانال موجود که فرهنگ در اختیارت گذاشته، میتونی یه کالت برای خودت تأسیس کنی. یاد اون خانواده هندی(با شغل‌های معقول) افتادم که چند نسل همگی با هم خودکشی کردن چون پدر خانواده امر برش مشتبه شده بود

خب الهی شکر، جنگ متوقف شد و برگشتیم به زندگی عادی و مواجهه با لجن و کثافت مرد [که نتیجه قدرت بی‌حد و حصر و غیرجوابگوییه که جامعه و فرهنگ بهشون داده. aka مردسالاری]

اینقدر همه چیز طبق فرمول آدم متجاوزه، که جای بحث نداره‌. چیزی که توجهم رو جلب کرد پست این آقا بود که گفته من دوسال پیش نوشتم و خود شما به من حمله کردید. این قدرت کالت چیه واقعا که فرد قربانی که به گفته خودش چندساله داره به افشاگری فکر میکنه، باز تا لحظه آخر چنین رفتاری میکنه؟ x.com/i/status/205...

دوست سنگالی آخر مسجش به شوخی نوشت astaghfirulah. خنده‌ام گرفت، خوشم اومد و احساس نزدیکی کردم. بعد یاد عزیزان هم‌وطن‌ اسلام‌ترسیده افتادم و عذاب وجدان گرفتم که چرا من حس تراماتایزد شدن از اسلام ندارم

دو میلیون سال پیش، گونه هوموارکتوس، از اوردوز ویتامین آ (رتینول) در دراز مدت دچار بیماری استخوانی و معلول میشدند!! چرا؟ چون کبد حیوانات گوشتخوار بالای زنجیره، مثل کفتار و شیر، در سبد غذایی‌شون بوده. جالبه فکر کنی دو میلیون سال مشاهده میدانی پشت بعضی مراسم/احکام فرهنگی/مذهبی آدمیزاده

این هم جالبه چه همه مدهوش چین‌اند و هر کدوم به ظن خودشون یک ویژگیش رو راه نجات می‌دونن. ایران راه‌حل جنگ مهندسی افکار عمومی رو سیستم نت بسته داخلی می‌بینه. اینجا هم، تکنوفئودالهای امثال کارپ و ماسک، میگن پلورالیزم و دموکراسی آمریکا رو عقب انداخته و طبقه سیاستمدار باید کنترل شده(و انتخاب الیت صنعت) باشه

قلبم تیر کشید. خاله‌های مامان گروه خانوادگی رو توی بله دوباره درست کردند. [و خاله نود ساله دوباره فرستادن دسته گل با متن صبح زیباتون بخیر رو از سر گرفته🥰]

واااای، عاشق اینجور سوالها هستم. بابا، واقعا از این سوالها پیش میاد برای آدم :))) www.instagram.com/reel/DX4lT1U... یاد اون شعر: چرا در گنجه بازه؟ چرا دم خر درازه؟ چرا گوشکوب قلمبه است؟ چرا آب تو تلمبه است؟ چرا سگا هاپ‌هاپ میکنن؟چرا ماشینا دود میکنن؟

اعدام بچه ۲۱ ساله به جرم تخریب ماشین و شیشه شکستن رو مثل یکی از اون سنگ‌های چند تنی که روی تریلی‌های جاده‌های ایران همیشه میدیدی، دو روزه پشت گردنم حمل میکنم. خجالت میکشم بگم. ملودرامای زیادی. این همه تحت‌تأثیر قرار گرفتن بیشتر ضعف شخصیته. ارزش اخلاقی‌ایی نداره. ولی چه کنم. نمی‌دونم چطور بذارمش زمین

دلم میخواد خارج بشم

ازگیل ژاپنی کیلویی ۲۲ دلاره 😳 ۱.۸ کیلو خریدم شد چهل دلار 😱

در این روز اول اردیبهشت، هیچ میلی به ادامه این زندگی نداشتم

آخ، آخرین بار با دوستِ رفته، مقبره سعدی بودم. همین چهار* ماه پیش. دردش تازه شد. *اول داشتم مینوشتم «همین دو ماه پیش». از ژانویه تا حالا فریز شده‌ام در هول و ولای کشتار و جنگ و تجاوز و ویرانی. زمان گذشته ظاهرا، کم هم نه، چهار ماه آزگار. ولی من احساس میکنم فقط در یک لحظه از زمان بوده‌ام، زمان جنگ.

میدونید، من اگر احتمال میدادم که نتیجه جنگ رفتن نابودی ج.ا. و رژیم چنج به یک ثبات، از هر نوع حکومتی، بود، من هم دیگه در این مرحله باهاشون موافق بودم که جنگ تا نابودی و فلان. ولی همه شواهد تاریخی-منطقه‌ای گواهی میده که نتیجه جنگ چیه....این کوری لجوجانه و امید اینها به «وعده»، نوعی ایمان مذهبیه

واقعیت اینه که در زمانه رواج این توهم جنگ بقای تمدنی غرب توسط امثال الکس کارپ، ما، ایرانی‌ها، حتی اگر شدنی بود کاملا خودمون رو اسلام‌زدایی کنیم، باز هم‌تیمی/هم جبهه/هم‌تمدن شمرده نمیشیم. اسلام نباشه، سابقه تاریخی تقابل تمدنی یونانی-ایرانی و رومی-ایرانی هست. در این توهم نجات تمدن و نژاد غرب، شما و/

حالت تهوع دارم از ناامیدی، از دست‌بسته‌گی در برابر وضع موجود.هیچ نیروی خیری دیده نمیشه. هیچ بارقه امیدی نیست.صدا‌ هست، اسپانیا، برزیل، ولی میدونی نیروی تأثیرگذاری ندارن. پوست‌اندازی بزرگی در نظم قدرت‌ها در جریانه،ولی ایران، مردمش و رفاه مدنی-اقتصادی‌شون، در این بین قربانی میشه.میسوزم از این کابوس محقق شده

خب، به سلامتی، با این مانیفست پالانتیر رسما داریم وارد dark ages می‌شیم. اینم از بقیه عمرمون :(

خب الهی شکر، انگار این میون جنگ آدمیزادها، پلنگ‌های مازندران به سکسشون رسیده‌اند و خانم الان حامله است.

ابلها مردا عدوی تو نیستم من انکار توام

مامان میگه خانمهای توی باشگاه روی ونس و هگست کراش دارند :))) میگن قدبلند و خوش‌لباسند، چه‌ کت و شلوارهایی میپوشند. هیات ایرانی چرا اینقدر بدریخت هستن

خواب قبل از بیدار شدنم این بود که روی یک تراسی ایستاده بودم با یک عده آدم دیگه، مشرف به یک خیابان بود که یک رژه و فستیوال توش بود، ولی خود خیابان هم بالا بود ‌و مشرف به ساحل دریا. یک خانم درشت هیکلی با دختربچه‌اش آمد کنارم، دستش رو گذاشت توی دستم، در کمال آرامش و بی‌حرف از نرده‌ها رفت بالا و خودش رو/

“In Beirut, we hear explosions that kill our neighbours and endure the relentless hum of the Israeli drones... I hear… see this war, but I’m not covering it. What good would it do? You, dear reader, don’t give a damn.” www.lrb.co.uk/the-paper/v4...

اولین بار ماه پیش این قضیه اخطار تلفنی رو شنیدم. دانشجوی لیسانس برای تجربه آمده گروه ما. خیلی خونسرد گفت به خانه ما هم دیروز زنگ زده‌اند که ساختمانتون رو تا چند ساعت دیگه می‌زنیم، تخلیه کنید. مامان بابام یه چمدون مدارک و چیزهای مهم دم دست دارن، ولی نمیرن! من قالب تهی کرده، پرسیدم چطور مطمئنند که ارتش/

که «از این بدتر نمیشه»؟... در جنوب لبنان با خانواده‌ات توی ماشین هستی، تلفنت زنگ میخوره، عادل‌ترین ارتش جهان بهت میگه پهپادمون بالای سرته، اگر میخوای زن و بچه‌ات نمیرن برو از ماشین بیرون... می‌دوی بیرون و از جاده دور میشی تا مثل حیوان از اون بالا شکارت کنن ولی بقیه آسیب نبینند...

اسم دوستم که خودکشی کرد رو توی لیست witness.report که ظاهراً به دقت تهیه شده دیدم. ذهنم درگیر شده که الان من باید برای یافتن حقیقت پیگیری کنم؟ مثلا گیر بدم که توضیح رو از پدر و برادرش نقل‌قول میکنند یا از عموزاده و دورتر؟ ولی من کی هستم که پیگیری کنم، چرا اصلا بکنم؟ شهید جاویدنام بهتر نیست تا...؟