روم به دیوار واقعا با کسکشی وصل می‌شیم. تهران: سنایی، تهرانپارس، مرزداران و چند جای دیگه. روزی چند راند صدای جنگنده و چیزای دیگه میاد، تلفنی به هم خبر می‌دیم که از شیشه فاصله بگیرن، پسرخاله‌ام می‌ره از پشت بوم ببینه کجاها رو زدن. قحطی نیومده، میوه فروشی محل سیب زمینی پیاز رو گرون می‌داد ولی تره‌بار بازه.

از تهران سلام. دیروز و دیشب ستون های دود رو می‌دیدیم که از جاهای مختلف می‌رفتن بالا، شدت انفجارها هم‌ بعضاً بیشتر از جنگ دوازده روزه بود، ولی هنوز شهر رو خالی نکردن. دیروز ظهر حتی من یه عده از همسایه‌ها رو دیدم که از روی پشت بوم می‌خواستن ببینن کجاها رو زدن/

این کانال تلگرامی در نهایت بی‌شرفی و بی‌شرمی داره اطلاعات خصوصی دانشجوهای معترض رو منتشر می‌کنه که بترسونه. لطفا یه توضیح کوتاه بنویسید و ریپورتش کنید، و به بقیه هم بفرستید. t.me/zambiyab چون مقاومت مدنی موثره، و قدرت به جمعیته.

اتاق کناری یکی داره پاوربانک خورشیدی رو برا بقیه توضیح می‌ده، همزمان داره پیگیری می‌کنه فلان میلیون یورو بار کی از گمرک درمیاد که برسه کارخونه.

یه باد مطبوعی میومد و یه آن از ذهنم گذشت اگه یه روز چشم باز کنیم ببینیم آخوند رفته دلم می‌خواد چیکار کنم. اولین کاری که به ذهنم رسید این بود که برم قبرستون، همه‌مون بریم قبرستون، این همه خانواده داغدار رو بغل کنیم دسته جمعی یه دل سیر گریه کنیم.

نصف امروز به دیدن ویدیوهای مراسم چهلم گذشت. هر چقدر هم که می‌بینی از تکان‌دهنده بودنشون کم نمی‌شه.

غم این کشتار مثل قیر می‌مونه، سیاه و غلیظ و چسبنده. هر چقدر هم که سعی می‌کنی ادای آدم‌های سرپا رو دربیاری باز زمین‌گیرت می‌کنه.

اینا به فردا می‌گن روز نیمکت‌های خالی. تصور اینکه یه سری بچه ده یازده ساله می‌دونن و می‌فهمن که یه عده از همسن‌هاشون کشته شدن من رو پکونده.

دخترخاله ام از همه ماها محافظه‌کارتره، در این حد که سر داستان‌های ماشین خوابوندن دوباره روسری انداخته بود سرش. فردا بچه‌اش رو نمی‌فرسته مدرسه، چون چهلم دانش‌آموزهاس و عزای عمومیه.

مثلا من تو گوشیم دارم ویکی‌پدیای روستای چنار رو می‌خونم، رادیو داره یه آهنگ می‌خونه توش می‌گه خاک بر فرقش نشیند آنکه یار از من گرفت، راننده تاکسی با کلافگی به دو تا اسکناس ده تومنی نگاه می‌کنه. تقریبا هر صحنه رندومی از زندگی روزمره شبیه فیلم‌های گل درشت جعفر پناهی اینا شده.

فردای چهلم ژینا جان ما رفتیم دوست کتک خورده و داغونم رو بیاریم خونه. دم در یه پسره اشاره کرد وایسین وایسین از اون سر کوچه اومد به این بچه که نمی‌تونست رو پاش وایسه گفت خانوما من به شما افتخار می‌کنم و زن زندگی آزادی و ما پیروزیم. فیلم‌های تجمع خارج من رو یاد اون صحنه می‌اندازه.

شب قبل‌ترش هم رفته بودیم تو یه جمعی که دغدغه اصلیشون این بود که چرا مردم شعارهای پادشاهی‌خواهانه دادن و کسی به حرف «ما» گوش نمی‌ده.

دیروز رفته بودم اشتهارد، توی مسیر پر بود از بنرهایی با عکس پسرهای جوان که معلوم بود تازه از دنیا رفتن. این آقای خواننده وطن پرنده در خون هم دور از جونش من رو یاد یکی از آن‌ها انداخت.

دو روزه چشمم رو که باز می‌کنم شعر علی اسداللهی تو سرم تکرار می‌شه تا شب. از یاد نبر خون را... انگار از یاد رفتنیه.

زمان گویانیوز یه چیزی از نسیم خاکسار خوندم به اسم عروسی مردگان، از اولین چیزایی که درباره دهه شصت می‌خوندم و شاید برا همین خیلی تو ذهنم مونده. آخرهاش می‌گه خمینی چند ماه بعد از اون کشتار و اعتراض نهادهای شطرنج رو شرعی اعلام کرد. دیشب که این اس‌ام‌اس گواهینامه موتورسواری اومد یهو یاد اون تیکه‌اش افتادم.

شب نوزده دی، یه سری از مامورهای موتورسوار مسلحشون ریختن تو کوچه ما که ده نفر آدم رو متفرق کنند. یه لیزر سبز هم داشتن که هی می‌انداختن اینور اونور رو آدم‌های مختلف. بعدا تو توییتر خوندم که لیزر می‌انداختن برا نشون دادن مردم به تک تیراندازهاشون.

خانما و آقایون، اینا یه کم باهاشون رو شل کردن وی‌پی‌ان ها یکی دو ساعته دارن راحت‌تر وصل می‌شن. دست بجنبونین یه تماس تصویری می‌تونین بگیرین ایشالا.

یه اسکرین شات دیدم که یکی از مسافرهای ناوگان آزادی غزه داره عدد کشته‌های ایران رو مسخره می‌کنه. فکر نمی‌کردم چیزی از عمله‌های آخوند به نظرم نفرت‌انگیزتر باشه که چپ مقاومتی تونست از اونم کثافت‌تر بشه.

بچه فامیل پنجشنبه رفته بوده جلوی در خونه‌شون تماشا، دیگه اثری ازش نبوده تا بعد دوهفته تو کانون اصلاح و تربیت پیداش کردن. همه‌مون هم خدا رو شکر می‌کنیم که «فقط» کتک خورده و بهش شلیک نکردن. بچه دوازده ساله.

اینترنشنال که معلومه چیکاره‌اس، ولی کاش یه آدم دلسوزی تو بی‌بی‌سی فارسی بود به جای این همه تحلیلگر کسشر چهارتا روانشناس می‌آورد شاید یه کم کمک کننده بود. فروپاشی روانی تو یه قدمی همه‌مونه.

دیروز حس کردم دارم خفه می‌شم، نشستم شعرهای پل سلان رو بخونم. امروز هم یه ویدیو از شعرخوانی محمود درویش دیدم که بغض تو گلوم یه تکونی بخوره راه نفس باز بشه. خون و خون و خون...

اسم بچه دخترخاله ام نیکاست، ما بهش می‌گیم نیکولی، یا پشت سرش تپل خانوم. از بعد نیکا شاکرمی دیگه نتونستیم اسم خودش رو صدا کنیم. الان یادم افتاد برادرزاده دوستم سپهره :(

یکی رفته بوده به دوئولینگو ایمیل زده بوده که استریک ایرانی‌ها رو فریز کنه، چون اینترنتشون قطع شده. به استیصال اون آدم فکر می‌کنم که تو اون بی‌خبری از همه عزیزانش تو ایران این کار به ذهنش رسیده و گریه‌ام می‌گیره. الان فقط برای این چیزها می‌تونم گریه کنم،

هی یه چیزایی می‌نویسم، بعد می‌بینم در مقابل این فاجعه مطلقا هیچی اهمیتی نداره. لال لال.

یه دوری زدم، دیدم خیلی‌ها نگرانن که خانواده‌هاشون آنلاین نشدن. این قطعی اینترنت فعلی از همه قبلی‌ها بدتره فکر کنم. تو جنگ من و دوستام یه اتصال نصفه نیمه ای داشتیم، الان فکر کنم فقط سه نفرمون تونستیم وصل شیم. اگر کسی بخواد من می‌تونم براش پیغام ببرم و بیارم، ولی راستش نمی‌دونم خودم تا کی وصل می‌مونم. ❤️❤️

از ایران به خارج با تلفن نسبتا راحت می‌شه حرف زد، ولی گرونه. به خانواده‌هاتون بگین همراه اول یه چیزی گذاشته به اسم بسته تلفن بین الملل که قیمتش ارزون تره. ده دقیقه ۱۳۰ تومن برا اروپا (موقع خرید باید بدون مرز رو انتخاب کنی)، برا آمریکا و کانادا ارزونتر ولی نمی‌دونم چقدر. با این کد می‌شه خریدش: *10*2923#

سلام سلام بچه‌ها جون. هیچ حرفی ندارم بزنم. این کانفیگی هم که باهاش وصل شدم اینقدر کنده که بلواسکای رو به سختی باز کرد. تو خانواده ما همه سالمن، از معین و آلبرتین هم خبر دارم که حالشون خوبه. از زینبک و الهام بهم خبر بدین اگر تونستین. ماچ به همه.

نزدیک سال جدید میلادی که می‌شه یه دور لیست کارهایی که باید سال دیگه انجام بدم رو می‌نویسم، که خودش می‌شه چند تا لیست کتاب و فیلم و سریال و همه چی، بعد چون زیاد می‌شه دیگه بی‌خیال می‌شم می‌ره تا نزدیکی‌های سال تحویل زیبای تقویم جلالی. و بدین سان سه ماه سال رو دارم برنامه‌ریزی می‌کنم که چیکار (ن)کنم.

دوستان اگه من زین پس خواستم کتاب‌های بعدی لوییس پنی رو بخونم لطفاً کتکم بزنین.

یه روزایی می‌خوام رندم جلوی عابرها رو بگیرم ازشون بپرسم لباس چطوری اذیتشون نمی‌کنه.

بالاخره منم بعد مدت‌ها خودم رو جمع و جور کردم و اون کیک سیب نامرئی معروف الان تو فر در حال پخته شدنه. فقط نمی‌دونم چرا بعد یه ساعت هنوز اون وسط‌هاش خامه.

تقریبا دو هفته‌اس که همه‌اش کته ماست و پلوی ساده و غذاهای مریضی خوردم، الان دیگه نشستم پای اینستاگرام ویدیوی غذای پنیردار ناسالم نگاه می‌کنم 🥺

فیلم‌های این ماراتن کیش رو که دیدم یه کرمی بهم افتاد که از بهار شروع کنم به دویدن. حالا نمی‌دونم با این وضع مفاصل اصلا کار درستی هست یا نه، ولی یادم افتاد که در جوانی آرزو داشتم ماراتن نیویورک رو بدوم.

یه پارچه هم از اعماق کمد پیدا کرده بودم مامانم برام یه شلوار دوخت باهاش، بعد نمی‌دونم رنگش طوسیه، خاکیه، چه کوفتیه، با هر چی می‌پوشم شکل این آقا مقدادهایی می‌شم که خواستن تیپ جوانانه بزنن برن پایگاه. دیگه می‌خوام عکس بگیرم ازش بدم هوش مصنوعی برام بررسی کنه ببینه با چی خوب می‌شه.

این آخر هفته یه ویروس کوفتی‌ای گرفتم و گلاب به روتون اسهال استفراغ مداوم. یه روز هم که هوا یه کم تمیز شد از فرط بدن درد نمی‌تونستم از رو تخت تکون بخورم. از فردا هم دوباره باید در خدمت کاپیتالیسم باشم :(

بلوای جدیدی که‌ اونور راه افتاده اینه که لوکیشن کاربرها داره مشخص می‌شه و گویا یه عده زیادی از برانداز و منتقد و اصلاح‌طلب و حزبل همه با سیم‌کارت‌های دولتی بدون فیلتر وصل بودن. حالا ما که نفهمیدیم دقیقا چطوریه، ولی مثلا یکی یه اسکرین شات از پروفایل الناز محمدی گذاشته بود و گفته بود ایشون هم همینه.

انگار تو اون باغ وحش ایلان یه عده رفتن چو‌ انداختن که نازلی فوت کرده. یه مسج خیلی غمگین گذاشته بود و خبر داده بود که بیماریش پیشروی کرده. امیدوارم بدنش بتونه به درمان جواب بده و عمرش دراز باشه.

تا وقتی سالاد شیرازی هست چرا لوبیاپلو رو با ماست می‌خورین؟

یه کتابی دارم گوش می‌دم درباره روابط ایران و عربستان و حکومت‌های متحجری که همزمان توشون تشکیل شد، بعد وسط داستان اجباری شدن حجاب به دستور خمینی و اعتراضات روز جهانی زن سال ۵۷، نویسنده‌ یه گریزی می‌زنه به روستایی در شمال ایران که توش یه دختر کوچولویی داشته از همون سن کم داشته با سنت‌ها می‌جنگیده 🤡🤡.

مدل ساده برا پتوی بافتنی چی تو دست و بالتون دارین؟

من اصولا آدم مضطربی‌ام و فکر می‌کردم یاد گرفتم باهاش کنار بیام و اینا، تا دو ماه پیشا که یهو سمت چپ بدنم هی شروع می‌کرد به بی‌حس شدن و گزگز و کنترلم روی عضلاتش داشت کم می‌شد، و اینقدر ترسناک بود که دیگه رفتم دکتر. واقعا درود بر علم و داروهای اعصاب و تو رو خدا مثل من نذارین کار به اونجاها بکشه.

هیچ وقت جواب ام آر آی رو ندین هوش مصنوعی بخونه، صبر کنین گزارش انسان متخصص بیاد. به عنترخان می‌گم این چیزی که می‌گی تو عکس‌های من هست که خیلی فرق می‌کنه شکلش، سریع ماله کشید که آفرین چه دقت نظری. ولی باز هم بعید نیست ام اس داشته باشی. 🤬

یه محبت‌های خیلی ظریفی هستن که همیشه یاد آدم می‌مونه. امروز بدون همراه رفته بودم ام‌آرآی بدم، خانمه وقتی داشتم می‌رفتم تو دستگاه دستم رو نوازش کرد که نترسم. خیلی انسانی بود حرکتش.

من شش هفت ساله که پروژه مدرسه کلپورگان رو پیگیری می‌کنم و دلسوزی و تلاش خانم امرالهی برای تحصیل بچه‌های بلوچستان همیشه برام مثال زدنی بوده. این رو تو توییتر گذاشته بودن، گفتم اینور هم بیارمش که ببینین و کمک کنین :*)

یه کم هم شک داشتم که امروز سالگرد حساب می‌شه یا فردا، دیدم گوشه میدون‌ هفت تیر ون وایساده جوابم رو گرفتم.

روزی نیست که تو خیابون‌های شهر راه برم و از دیدن زن‌های بدون روسری (و حالا می‌‌شه گفت مانتو) اشک به چشمم نیاد.

بلواسکای خیلی غمگینم می‌کنه :(

فکر کنم در انتخاب اسم‌ها از هوش مصنوعی کمک گرفته. هیچ جوری راه نداره اسم یه شخصیت رو بذاری قاسم‌عباس.

این کتابی که دارم گوش می‌دم اینقدر زباله‌س که بعد مدت‌ها اومدم اینجا همین رو بگم :))