هرزمان که صداها فرصتی می‌دن زندگی می‌کنم. امروز حدودای ساعت ۸ تا ۲ همه‌جا آرام بود. هوا تمیز شده و کوه‌های تهران حسابی تماشایین.

بچه‌ها ببخشید که از ترس و وحشتمون می‌نویسم ولی فکر می‌کنم باید نوشت. فکر می‌کنم باید از چهره‌ی واقعی جنگ نوشت و روایتش کرد.

دوباره چند جا رو نزدیکمون زدن. این دفعه نزدیک‌تر بود. خونه لرزید.

هنوز وصله.

بچه‌ها من دوباره وصل شدم اگر می‌خواین از خانواده‌هاتون خبر بگیرین بهم پیام بدین اگر دوباره تونستم وصل بشم بهتون خبر بدم. تو دایرکت برام شماره تماسشونو بذارید و بگید که چیا بگم.

ببخشید منشنا رو جواب نمی‌دم این کانفیگه هی قطع می‌شه مجبورم تو زمان صرفه‌جویی کنم.

بچه‌ها من دوباره وصل شدم اگر می‌خواین از خانواده‌هاتون خبر بگیرین بهم پیام بدین اگر دوباره تونستم وصل بشم بهتون خبر بدم. تو دایرکت برام شماره تماسشونو بذارید و بگید که چیا بگم.

میراث منحوسش برای ما جنگ و ویرانی و افتادن به دست قصاب منطقه بود.

زیر بمب و موشکیم و جان و زندگیمون حتی برای هم‌خون و هم‌وطن خودمون «تلفات جانبیه».

دوباره چند جا رو زدن. با صداش بیدار شدیم.

امروز صبح که پاشدم یه جور دیگه به کوه‌های تهران سلام کردم. گفتم ما می‌ریم و شما می‌مانید. کاش زبان داشتید تا یه روزی به رنج‌های مردم این شهر شهادت می‌دادید.

برای تک تک اسم‌هایی که یادم آمد گریه کردم. آخ ای شکستگان سال‌های سیاه!

امروز سعی کردم تا جایی که می‌تونم نام کشته‌های تمام این سال‌ها رو به یاد بیارم.

بیمارستان گاندی رو زدن. آدم از دیدن فیلماش داغون می‌شه.

شب و روزو با وحشت سر می‌کنیم. امروز اطراف خونه‌ی ما چند جا رو زدن. صدا و دود و آتیش و وحشت. راستش می‌نویسم تا شهادتی بدم که به ما چیا می‌گذره.

از بچه‌های ایران کسی وصل شده؟

چطورین عزیزان؟ ما احتمالاً دوباره قطع بشیم

دیروز متن پرستو فروهرو می‌خوندم که نشانه‌های پروتکل‌های دقیق برای کشتار رو شناسایی کرده بود. هیچ پروتکلی اما برای نجات زندگی نیست. کسی به این مردم نگفت اگر جنگ شد مدرسه چه کار کنه، اداره چه، باشگاه چه و...

اردبیل چه برف قشنگی داره می‌آد!

یه گروه تلگرامی نزنیم برای مطالب سیرکلی؟

نه یعنی هزار تا چیز 🤷

تو هرچی فقط لب و دهن بود، تو ایجاد شکاف عمیق اجتماعی و آماده‌سازی بستر جنگ داخلی بعد از حمله احتمالی خارجی، کاملن موفق بود.

همون لحظه‌ای که دارم برای خانه‌ی جدید قاب عکسی می‌خرم تا دیواراشو قشنگ کنم به این فکر می‌کنم که اگر جنگی بشه بمب و موشک‌های موعود قراره کجای این قاب‌ها و دیوارها فرود بیاد.

واقعا غایت سیاست، هیچی جز زندگی نیست و هر سیاستی که زندگی را کم‌ارزش/بی‌ارزش کند، سیاست مضر و غلطی است.

حتی از همون ۸۸ بعضی چندان بدشون نمی‌آمد این «تلفات جانبی» بیشتر بشه تا مشروعیت ج.ا کم‌تر بشه. انگار که غایت سیاست چیزی جز زندگی باشه.

واقعاً بدبختی ما برای بعضی اسبابِ تفریح و بازیه.

جز خرید و انبار کردن کنسرو و غذای خشک یه پیشنهاد هوشمندانه‌ی دیگه هم دریافت کردیم: «برید از بالای بلندی‌ها و پل‌ها از شهرهاتان عکس بگیرید شاید این آخرین روزایی باشه که این شکلی‌اند.»

از ضیا نبوی

:)

اون شیشه‌ی ضد گلوله هی یادم می‌آره که در مورد اون همه جان از دست رفته گفت خب جنگه و جنگ تلفات داره.

دیشب با صدای رعد و برق از خواب بیدار شدیم. لحظه‌ی اول فکر کردم زدن. تمام بدنم شروع کرد به لرزیدن. س گفت رعد و برق بود و بعدش صدای بارون اومد.

یه کتابی در مورد این روزا می‌نویسیم اسمشم می‌ذاریم: «فاشیسم آمد، ما دیدیم و دیگر نخندیدیم.»

راستش روزامون خیلی تلخ می‌گذره. دور و بر ما هرروز آدمای بیشتری دارن می‌سُرن سمت یا با مایی یا با اونا. یا بگو جاوید شاه یا کنسلت می‌کنیم. اینا رو مگه یه زمانی سعید سکویی نمی‌گفت با هم بهش می‌خندیدیم؟

یه جوری ورزش می‌کنم که انگار می‌شه با ورزش همه‌ی غصه‌های دنیا رو فراموش کرد.

تیم خاتون بم قهرمان لیگ برتر فوتبال شده‌ و بازیکنان لحظه‌ی دریافت کاپ قهرمانی در همراهی با سوگ جمعی ابراز شادی نکرده‌اند. همه‌چیز اون ویدیو به چشمم خیلی نمادینه. کار تیمی اون زن‌ها، تقابلش با کنش‌های معمول تیم‌های مردانه، صدای مجری که تلاش می‌کنه جو دیگه‌ای بسازه، همین که این ویدیو هنوز چندان دیده نشده و...

مامان و بابا آمدن کمکمان کردن خانه ر بچینیم. خیلی بهم چسبید.

این روزا همه‌اش این توی سرمه: نحن نحب الحیاة اذا ما استطعنا الیها سبیلاً اگر راهی بهش پیدا کنیم، ما هم زندگی را دوست می‌داریم.

بعضی روزا احساس می‌کنم سرم بین دوتا صفحه‌ی سنگین فلزی تو فشاره.

یه جوری افتاده‌اند به جان ما و فحش و نفرین نثارمان می‌کنن که انگار اعلی‌حضرتشان داره می‌آد ما با ایده‌ها و نظرهامان جلوش ر گرفتیم.

بالاخره دارم اثاث جمع می‌کنم.

سربسته بگم فکر کنم شریفی زارچی ایز د نیو اشکان خطیبی.

دقیقا و اصلا قرار نیست همه در شرایط بحران توانایی انجام دادن کاری رو داشته باشن. گاهی مراقبت از خود و زنده موندن خودش مبارزه است. همین که حال‌مون خوب باشه و استرس‌ و خشم‌مون رو به صورت سالم تخلیه کنیم مفیدتر از دعواهای بیهوده با دیگران و انتقال استرس و خشم‌مون به اون‌هاست.

در شرایط بحرانی دو استراتژی وجود داره: «همه یک کار بکنیم» یا « همه یه کاری بکنیم!» به جز پیک اصلی بحران مثلا روز اول زلزله در بقیه شرایط استراتژی دوم بهتر جواب میده. به جای اینکه همه یک کار مشخص بکنیم که عملا برای همه امکانش نیست بهتره هر کسی هر جایی که هست هر کاری که از دستش برمیاد بکنه.

آتوسا نوشته باید بپذیره که زندگیش تلاشی بود برای اینکه زمین را خون برنداره که برداشت. برای خیلی از ماها داستان همینه. بخشی از زندگی و تلاش هرروزه‌مان برای این بود که اینجوری نشه که شد.

چقدر با تک تک کلمات ضیاء نبوی هم‌دلم…

ساند کلادو گذاشته بودم برای خودش بخونه. همینجوری خوند و خوند تا رسید به اینجا: «الا ای صبح آزادی/به یاد آور در آن شادی/ کز این شب‌های ناباور منت آواز می‌دادم» حالا حتی از آواز دادنت هم دوریم ای صبح آزادی!

خیلی از نامه‌های شهادت‌ آدما که داره منتشر میشه غصه می‌خورم. نمی‌دونم چجوری بگم اما این فرهنگ شهادت، از دست دادن جان در راه وطن، در راه آزادی خیلی فرهنگ غلطیه. هیچی از جون عزیزتون ، از زندگی کردن ارزشمندتر و مهم‌تر نیست

ضیا نبوی نوشته: «تا به امروز در عمل مهم‌ترین مسأله برایم این بود که چطور می‌شود این همه داغ، خشم، استیصال و ویرانی را از خود عبور بدهیم ولی به آنچه از زندگی فهمیده‌ایم هم وفادار بمانیم یا دست کم خائن به آن نباشیم اما هربار کار مهیب‌تر شده.»

نشسته‌ام وسط خانه‌ی جدید. سه ماهی از جنگ ۱۲ روزه گذشته بود که خریدیمش. حالا تقریباً آماده است. هزاران کشته‌ی خیابان پشت سر و احتمالاً یگ جنگ دیگر پیش رو. یاد جمله‌های گلشیری می‌افتم: «نعش او هم حالا دیگر بر دوش ماست. چه قدر نعش! و من حالا ظرفی می‌شویم و چای دم می‌کنم و به نشیمن می‌روم.»

یه روزایی خوبم یه روزاییم باید از ته چاه خودمو بکشم بالا.