“ค่ะ พี่เป็นของเธอแล้วนะ” เสียงหวานหยดกระซิบข้างหูแผ่ว ก่อนจะอาศัยระยะห่างจรดริมฝีปากเข้าหาฝากสัมผัสรักไว้โดยไม่คิดลุกล้ำ นับจากวินาทีนี้ สถานะของเราคือคนรัก ーอีกครึ่งชีวิต ที่คอยประคับประคองกันและกัน

#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN (/วางขวดยาลงกล่อง ชูสองนิ้ว)

คาบเรียนที่ 5 วิชาสมุนไพรและการปรุงยา #กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN “ เสียงระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณของคาบใหม่ อาจารย์ประจำวิชาสมุนไพรเดินก้าวเข้ามาก่อนจะเอ่ยทักทายอย่างทุกครั้ง “ รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#สิงสาราสัตว์_VRKN [โรลเปิด] หลังกิจกรรมล่าตราปั๊มเริ่มไปสักพักแล้ว ครึ่งยักษาก็ล่าตราปั๊มไปได้เยอะแล้วเหมือนกัน สุดท้ายก็มาจบที่กิจกรรมของตัวมอมเป็นกิจกรรมท้าย เมื่อหน้าผากสัมผัสเข้ากับตัวมอมตนหนึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นก็พรั่งพรูเข้ามาราวกับถูกโอบกอดด้วยความรัก ความรู้สึกถูกปกป้องนั้นทำให้เธอนึกถึงใครบางคนที่คุ้นเคยเมื่อนานมาแล้ว …อ่า– ใครกันนะที่เคยโอบกอดเธอไว้เช่นนี้กัน…? (+)

#สิงสาราสัตว์_VRKN [โรลเปิด | แยกรูท เลือกแจมฐานกับยัยหนุได้ตามใจชอบเลยนะคะ!] กิจกรรมล่าตราปั๊ม ไม่ใช่ภารกิจที่ลำบากลำบนอะไร สำหรับกันสิตาที่มีพลังงานล้นเหลือ เต้นแรงเต้นกาได้ทั้งวันนัก จะมีก็บางฐานที่ดูท่าจะเหนื่อยหน่อยกว่าที่คาดไว้ ว่าไปแล้วตนยังเหลือฐานอะไรที่ยังไม่ได้ตามเก็บอีกนะ ตามหานกการเวก ขี่ม้าสินธพัทธี ให้นมลูกกิหมี … เหลืออีกเยอะกว่าที่คิดไว้ซะอีก…

"ประชาสัมพันธ์จ้า วันนี้เป็นวันเมดเดย์ Maid's day メイドの日 ในญี่ปุ่นล่ะค่ะ สนิมเลยมีชุดเมดสไตล์ไทยๆมาให้ทุกคนได้ลองใส่กัน" "ใส่แล้วอย่างลืมติดแท็ก #ข้าแต่นายหญิง_VRKN แล้วเอามาอวดกันน้า" ปล. เป็นเพียงแท็กวาด What If ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับทั้งเนื้อเรื่องและเซ็ตติ้ง

#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN |โรลปิด @vrkn-buapetch.bsky.social| ป่า กลางคืน เสียงร้อง วิญญาณ ไม่ใช่สิ่งที่คาดหวังในค่ำคืนวันศุกร์เลยสักอย่าง อ่อ—รวมถึงการที่ต้องวิ่งหนีแต่ยังต้องตามหา ‘ไห’ ท่ามกลางป่ามืดๆ อย่างในตอนนี้ด้วย “แฮ่ก เริ่มอยากถอดส้นสูงวิ่งหรือยัง ?” กล่าวติดหอบในขณะพาตัวเองวิ่งไล่เลี่ยกับเพื่อนยักษ์สาวนาม ‘บัวเพรช’ (+)

📌 Account for #VRKN_Commu _______________ "ชื่อเหรอคะ? เราชื่ออรุณค่ะ!" "เรียกรุณเฉย ๆ ก็ได้นะคะ" _______________ อรุณวดี วายุสกุล | รุณ/อรุณ ปี 1 | เรือนทิวากร มนุษย์ | 156/44 ทัก โค โรล เวิ่น - 24/7 Doc : inbio CR : ชะ อุ้ย

#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN วันเสาร์ที่ 16 พฤษภาคม เวลา 6:00 น.

#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN โรลเปิด / แยกรูท คุณหันมาเจอเด็กสาวผมสีชมพูคนหนึ่ง ทันทีที่เห็นแผ่นหลังนั่นคุณจำได้ดีว่าเป็นคนที่คุณรู้จักและน่าจะพึ่งพาได้ในสถาณการณ์นี้ ทันทีที่คุณเอ่ยเรียกชื่อของเธอ หวังขอให้ช่วย ทว่า..ร่างนั้นก็หันกลับมาพร้อมดวงตาสีขาวโพลน

#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN โรลปิด | @vrkn-dara.bsky.social @vrkn-pinkaew.bsky.social @sritrang-vrkn.bsky.social หลังจากที่เหล่านักเรียนปีหนึ่งถูกปล่อยให้ก้าวเผชิญเข้าไปยังในป่าก่อน อินที่เผอิญจับพลัดจับผลูมาเจอเข้ากับ [ดารา] เพื่อนยักษารุ่นราวคราวเดียวกันจึงเลือกที่จะเดินตามหาไหด้วยกันต่อตามคำสั่งของอาจารย์ "!?" ...และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็ดันเกิดขึ้นจนได้ (+)

แววตาเปลี่ยนไป เส้นผมชูขึ้นมา ท่าทางเธอเปลี่ยนไปแบบคนละคน "ฮุว่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" "ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระ !!!" เส้นด้าย(?)ลอยขึ้นเหนือพื้นและตะโกนลั่น @thiwa-vrkn.bsky.social

#สิงสาราสัตว์_VRKN | โรลเปิด | กิจกรรมที่ 5 เมื่อเดินมาถึงด่านที่ห้า เสียงเห่าคึกคะนองก็ดึงสายตา [คุณ] ให้หันไปมอง ท่ามกลางลานหญ้า กิหมีวัยรุ่นขนสีทองถึงสี่ตัวกำลังมะรุมมะตุ้มกับบางอย่างที่อยู่บนพื้น เมื่อเข้าไปใกล้ๆ ภาพตรงหน้าช่างดูประหลาดตา สภาพของดุสิตาบัดนี้ห่างไกลจากภาพลักษณ์ที่จำได้ เรือนผมสีตะโกยุ่งเหยิงเปื้อนเศษหญ้า นัยน์ตาสีนิลุบลฉายแววขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน +

(ขอบคุณนะคะคุณกิหมี)

คาบเรียนที่ 4 วิชาหิมเวศศึกษา #สิงสาราสัตว์_VRKN “ เงาทะมึนขนาดมหึมาเคลื่อนเข้าบดบังแสงอาทิตย์จนสรรพสิ่งเบื้องล่างมืดสลัวลงฉับ แต่นั่นไม่ใช่เมฆาที่ลอยละล่องตามลม ’ รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#สิงสาราสัตว์_VRKN | โรลเปิด ท่ามกลางเหล่านักเรียนผู้ลงมาเล่นน้ำกับโขลงคชสีห์ นิ่มเองก็เป็นหนึ่งในคนที่อิ่มเอมใจกับกิจกรรมนี้ ร่างเล็กหัวเราะเสียงใสยามเจ้าคชสีห์วัยเยาว์พ่นน้ำใส่เย้าหยอกตามประสา ไปๆมาๆคชสีห์เด็กตนอื่นก็เริ่มมารุมล้อมรอเล่นด้วยกับเธอเสียอย่างนั้น... [คุณ]จะเข้าไปร่วมเล่นหรือช่วยในความชุลมุนนี้ดีล่ะ?

(อันนี้อาจจะไม่ได้หายใจ)

(ต่อไปนี้เป็นเพียงภาพตาฝาด ไม่ใช่สิ่งที่ฉายบนกระจก..ในยามนี้) เธอพินิจที่ภาพตัวเองสักพักหนึ่ง ก็ได้ยินเขาเล่ากันให้ว่อนว่ามันคือความเป็นไปได้ในอนาคต ตนเเค่คิดว่าชีวิตอีกปีสองปีนี้ราบรื่นไม่เจอเรื่องน่าตกใจก็พอแล้ว ชั่วพริบตานั้น เหมือนสายตาของเธอจะเห็นภาพที่เปลี่ยนไป อายุมากขึ้น สายตาดูเศร้าลง แถมผมขาวหงอกนั่นอีก ไม่ทันใด ภาพในกระจกก็กลับมาเป็นดังเดิมในตอนต้น "ตาฝาดหรอ"

มือเล็กที่กอบกุมพลอยให้สายตาเลื่อนลงมา เผยให้เห็นแหวนสีเงินสวยที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ และไม่ใกล้ไม่ไกลก็เห็นของพี่สาวข้างกายเช่นกัน “มาลัยเห็นเรา…ในชุดแต่งงานค่ะ” “ยิ้มแย้มกันมากทีเดียว” แต่น่าแปลก พวกผู้ใหญ่อนุญาตให้มาลัยปล่อยผมในวันแต่งงานด้วยหรือ? ไหนจะแต่งงานพร้อมกับพี่แก้วอีก เป็นไปได้เช่นไรที่จัดงานแต่งพร้อมกัน? เพื่อนกันยังยากดั่งงมเข็มในมหาสมุทร เว้นเสียแต่ว่า…

เส้นด้ายฉีกยิ้มออกมาหน้ากระจก เธอดูตื่นเต้นมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "โหยย" "พี่วัณฬาจ๊ะ !! ด้ายเห็นพี่เป็นนักร้องจ่ะ !! ใส่ชุดกระโปรงสวยเลย !! แล้วด้ายก็ดูสูงขึ้น ใส่ชุดซะเรียบร้อยเลย ถ้ามันคือเวลาเดียวกัน ด้ายต้องไปดูพี่วัณฬาร้องเพลงแน่ๆเลยจ่ะ !! " เธอหันไปมองตาผู้เป็นรุ่นพี่ "พี่วัณฬาเห็นเหมือนด้ายมั๊ยจ๊ะ!?"

คาบเรียนที่3 ป้องกันตัว #เสียงเพรียกพงไพร_VRKN จู่ๆ อาจารย์ก็แจ้งว่าจะมีคาบเรียนพิเศษนอกเวลาเรียนตอนกลางคืน เห็นว่าจะมีการเก็บคะแนนเสียด้วย แต่คุณกลับรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่... รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

'ขวัญ...?' 3... เจ้าของชื่ออย่างอินพยายามกลอกตามองหาอีกคนอย่างสุดความสามารถ ร่างกายของเธอตอนนี้แม้แต่กระดิกนิ้วมือก็ยังเต็มกลืนแล้ว การจะยืนขึ้นได้จึงเป็นเรื่องยาก— 'อินขอโทษนะ' "อิ..น..ขอ..โท..." คำขอโทษที่เพื่อนเอ่ยไว้ก่อนหน้ายังคงติดค้างในใจสุดท้ายจึงทำได้แค่เอ่ยคำพูดกลับไปเท่านั้น แย่จริงๆที่เธอคิดจะเอาชนะมากขนาดนั้น แย่จริงๆที่เธอคิดจะทำร้ายเพื่อนของตน... (+)

#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN กันสิตาทำความสะอาด ณ บริเวณหอสมุดก็จริง ทว่าครั้งนี้หล่อนได้ถูกไหว้วานให้ฝากขนหนังสือบางส่วนมาไว้ที่หอพิพิธภัณฑ์ หนักกว่าที่คาดประมาณไว้ แต่ก็ยังพอยกแบกไปได้ หลังจากที่หล่อนได้วางหนังสือเสร็จสับแล้วกำลังจะก้าวขาออกจากหอพิพิธภัณฑ์ หางตาของตนได้สะดุดกับเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ หากแต่ว่ามันไม่ได้สะท้อนออกมาเป็นรูปลักษณ์ปัจจุบันของเจ้าตัว +

#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN “เอาน่ารดา ส่องเล่นๆเอง” “โอ้ ฉันเห็นตัวเองในชุดอาจารย์ของโรงเรียนหลวงล่ะ” “ฉันสูงขึ้นด้วย!” “นึกแล้วเชียวว่าไว้ผมยาวเหมาะกว่าจริงๆ” “นี่ๆๆ รดาเห็นอะไรล่ะ” “ ........ ”

(ชีวิตคอมพลีตในฐานะติ่ง🙏💔) เธอโดนชม— โดยนางเอกละครที่ตัวเองกำลังติดตามอยู่!!? "ข เข้าใจแล้วค่ะพี่บุหลัน" ตอนนี้ไม่ว่าจะดูยังไงลูกครึ่งยักษ์นี่ก็เขินหน้าร้อนไอออกอย่างกับเครื่องจักรไอน้ำไม่มีผิด ปากก็ตอบรับพี่เขาไปโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "เหมือนค่ะ!" "–ไม่สิ ตัวจริงพี่สวยยิ่งกว่าในละครอีกค่ะ!!" จากนั้นยัยนี่ก็บรรยายชมถึงตอนที่อีกฝ่ายแสดงละครว่าเป็นไงบ้างยาวไปถึงท้ายขบวนแล้วกระมัง (+)

ร่างสูงเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสและถ้อยคำอ่อนโยนที่ปลอบประโลม ไม่ทันตั้งตัวคนพี่ก็เอนมาซบไหล่อย่างสบายอกสบายใจ หากแต่มาลัยในครานี้ไม่อาจสงบได้เช่นเคย เจ้าตัวสะดุ้งตัวโยนในทีแรก แต่เพียงครู่เดียวก็กลับสงบนิ่งดังเดิม แม้ในใจจะว้าวุ่นและตกอกตกใจ แต่ใบหน้านวลนั้นพยามอย่างมากที่จะแสดงออกอย่างปกติ ”นั่นสินะคะ“ ”พักผ่อนนะคะ“ เสียงทุ้มเอ่ยก่อนฝ่ามือเรียวจะเอื้อมมากอบกุมมือเล็กแผ่วเบา

#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN หลังคาบเรียนวิชาประวัติศาสตร์ได้จบลง ผอ.หนุ่มวัยกลางคนก็เดินเข้ามา เขาไม่ได้เอ่ยทักทายหรือถามไถ่เรื่องทั่วไป แต่ทว่าเขาก็ตัดสินใจที่จะเอ่ยคำถามที่อยู่ในใจเขาออกมาทันทีด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย “อาจารย์เจ้าจันทร์ครับ” ในตอนแรก อาจารย์เจ้าก็ไม่ได้หันมามองคู่สนทนาแต่อย่างใด “มีอะไรหรือเปล่าคะ?” “การที่คุณสอนแบบนี้ มีเจตนาอะไรแอบแฝงหรือเปล่าครับ?”

#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN (โฮ่)

ทั้งสองนั่งอยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่ๆ จนตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันกลับหอพักไป เส้นด้ายกลับหอพักด้วยความโล่งใจไปหนึ่งเปราะ แต่แล้วทำไมก็มิอาจทราบได้ มันมีความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นมาแทน เหตุการณ์ก่อนหน้านี้วนซ้ำกลับมาไม่จบสิ้น ภาพของวฬาที่หลับตาลงยิ้มอย่างสบายใจมันทำให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก จะกินข้าว หรืออาบน้ำก็เผลอยิ้มออกมาคนเดียว +

#โรลปิด @vrkn-imrak.bsky.social ก่อนเปิดเรียน มีพี่สาววานรคนนึงสัญญากับเส้นด้ายไว้ว่าจะทำผมให้สวยๆด้วยแชมพูสูตรใหม่ของเธอ ฝ่ายน้องก็มาให้เค้าทดลอง(?) ได้เต็มที่ “พี่สาวใจดีจังเลยจ่ะ ฉันขอสวยๆเลยนะจ๊ะ!“

#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN เธอเป็นหนึ่งในนักเรียนที่มาช่วยทำความสะอาดหอสมุด ไม่แปลกนักที่เรื่องราวของกระจกจะมาถึงหูไว จะว่าคาดหวังก็ได้ว่าจะพบเจออะไรที่แตกต่างออกไป จึงลองไปส่องดู ..ภาพสะท้อนตัวเองในนั้นไม่แน่ใจนักว่าอีกกี่ปีต่อจากนี้ แต่แหวนวงหนึ่งที่นิ้วนางข้างซ้ายนั่นกับใบหน้าหม่นหมอง แค่นั้นก็พอจะรู้แล้วว่าจะออกมารูปแบบไหน +

(วิ่งมาต่อขบวน เด็กๆ ทำความสะอาด นะร้าก) (ตายจริง─ เห็นสูงๆ นึกว่าเสาเรือนซะอีก 😊 /ปัดฝุ่นรูมเมท)

#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN (รู้งี้มากับเพื่อนดีกว่า💔)

#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN โรลปิด w/ @kaewta-vrkn.bsky.social แม้ไม่ได้ทำความสะอาดห้องเดียวกัน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะลอบมองแก้วตาจากระยะไกล ท่าทางกำลังยิ้มแย้มกับหนังสือเล่มหนึ่งในมือ สมกับเป็นหญิงสาวผู้รักการอ่าน หลังทำความสะอาดโซนของตนเสร็จ ร่างสูงก้าวเท้าแผ่วเบามาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูอย่างหยอกล้อ “สนุกไหมคะ“ เอ่ยแซวสิ่งที่เห็นมาสักพักใหญ่

นั้นแอบทำเอาคนเจ็บหงุดหงิดไปเล็กน้อย การออกเดินทางครั้งแรกไม่ทันไรก็สร้างเรื่องเสียแล้ว "หรือบางที…ก็เป็นความจริงต่างหากที่ชอบเดินช้า" แต่นางกลับยกยิ้มบางแล้วพูดออกมาเช่นนั้น นั่นทำให้คนฟังชะงักเล็กน้อย สำหรับสิขเรศไม่ใช่เพราะคำพูดนั้นมันลึกซึ้ง แต่เพราะมันถูกเอ่ยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติราวกับไม่ต้องผ่านการคิดอะไรให้สับซ้อนมากกว่า "เจ้าชื่ออะไร?" "ฉันชื่อ -̶̧̧̳̝͖̗̑̀́̈́̌͐̊͜-̵̢̈̄̑͌̓̾̓͗͋̀͂͝-̴̧̨̢̹̲̠̲̜͈̣̪̮͗̈́͛̐̈́̅̉-̸͕̰́̍-̴̢̛͖̞̓̔̔͑̋̔̈̏͛͆͌͂͗͘͝-̶̡̡̛̩̙͎͖͖͙̖̞̬̺̑͋̌̄̆̏̌-̸̡̞͕͕͆̓" +

คาบเรียนที่ 2 [อีเว้นต์พิเศษ] วิชาประวัติศาตร์ #เรื่องราวคำกล่าว_VRKN “ ทุกแผ่นดินล้วนมีเรื่องราว " “บุคคลก็เช่นกัน” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN โรลเปิด แยกรูท 📚 หอตำรา 🫧 ช่วงเริ่มทำความสะอาด ศิริกานต์เดินสอดส่องไปตามพื้นที่ นักเรียนกระจายตัวกันจับจองจุดต่างๆ กันทั่ว เธอจึงเลือกเดินเข้าออกตามห้องแยกย่อยต่างๆ มองหาสักห้องหนึ่งที่ไร้ผู้คน เด็กสาวกลุ่มหนึ่งพูดคุยกันเซ็งแซ่ รีบเร่งเดินสวนออกไป ทิ้งไว้เพียงห้องว่างเปล่านั้น เธอจึงเดินเข้าไปสำรวจอย่างเงียบๆ กระจกบานใหญ่ตั้งอยู่ที่นั่น โดดเด่นราวกับจงใจ +

#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN (เห้ย)

(เก็บตกสีหน้านิดๆหน่อยๆ(?))

"...เจ็บสิ" "เพราะงั้นสัญญาได้ไหมว่าจะทำให้แรงกว่านี้" กำมือขวาทุบไปด้านหลัง พลังเวทย์ที่คลายตัวออกทำให้กำแพงหินแตกเป็นเสี่ยง ๆ มือข้างเดียวกันทุบเข้าที่อกซ้ายของตนเพื่อเรียกสติและพละกำลังกลับคืนมา "เพราะถ้าพี่ไม่ทำ..." "....." "แสงตะวันน้าวศร" สิ้นสุดคำร่าย สองแขนก็ตั้งท่าพร้อมโจมตี ผลจากการเสริมพลังทำให้แสงสว่างจ้าลุกวาบออกมาใต้ผ้าพันแผล (cms.ยางลบ ไม่ได้หาย หาดี ดี)

#คาถาคำร่าย_VRKN เวทย์โจมตีเข้าเป้าอย่างแม่นยำ เวทย์ป้องกันปัดป้องศรทั้งปวง เวทย์ทิ้งดิ่งร่วงหล่นราวขนนก เวทย์เดินบนน้ำเหยียบย่ำอย่างมั่นคง ปราบพยศหุ่นพยนต์แน่นิ่งไป นั่นเป็นบทสรุปของคาบเรียนที่ ๑ วิชาเวทย์มนตรา

คาบเรียนที่ 2 วิชาประวัติศาตร์ #เรื่องราวคำกล่าว_VRKN “ ทุกแผ่นดินล้วนมีเรื่องราว ’ รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1... [อีเว้นต์มีการแอคทีฟโดยการตอบกลับเมนชั่น]

#VRKN_Commu "สวัสดีจ๊ะ เราชื่อเฟื่องฟ้านะ เรียกเฟื่องเฉยๆก็ได้จ๊ะ🙏" "จ๋าาา~ เรียกเฟื่องเหรอจ๊ะ?🥺" "อยากเล่นกับน้องหอมมั้ยจ๊ะ? น้องหอมเป็นเด็กดีมากเลยล่ะจ๊ะ~" ___________ แพรพิไล บงกชเพชร { เฟื่องฟ้า/เฟื่อง } วานร | ปี1 เรือนผกามาศ 15 ปี | 153/45 สัตว์เลี้ยง: หอม {ลิงลม} ___________ โรล/เวิ่น/โค: DM 24/7 Doc: shorturl.asia/ofMNE

#คาถาคำร่าย_VRKN [โรลปิด | วันที่ 25 เมษา ช่วงเช้า] [W/ @thianthara-vrkn.bsky.social & @sikharet-vrkn.bsky.social ] ในช่วงเวลารุ่งสางของวันทดสอบ เหล่าคณาจารย์หลายๆกลุ่มก็ได้เดินทางไปตระเตรียมสนามแต่ละแห่งที่ตนเองนั้นได้รับหน้าที่จัดและคุมสอบ ครานี้ดูเหมือนว่าจัณฑวาตา เธียรธารา และสิขเรศ จะได้อยู่กลุ่มเดียวกันเสียได้

#คาถาคำร่าย_VRKN โรลเปิด | แยกรูท | ห้องพยาบาล 26 เม.ย หลังจากการประลองตัวต่อตัว แม้จะไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก แต่กำลังกายที่พลังเวทแทบหมดทำให้ยักษ์เหนื่อยได้เหมือนกัน นอนพักซักหน่อยคงฟื้นตัวแล้ว ดาราถอดเสื้อนอกออกเพื่อจะพักซักตื่น ก็ได้เจอเข้ากับ [คุณ] พอดี (แวะมาเปิดโรลนิดๆหน่อยๆ แจมได้นะคะ 🤲)

#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN ภาพของนักเรียนกำลังประลองเวทย์กันเสียงดังเอะอะโวยวายจนกึกก้องไปทั่วทั้งสนาม ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ในสายตาของอาจารย์จิรกรและผู้อำนวยการของโรงเรียน เสียงจากผู้เป็นอาจารย์ทำลายความเงียบลงระหว่างพวกเขาทั้งสอง เป็นการเปิดบทสนทนาคุยเล่นไปพลาง “มาอยู่โรงเรียนหญิงล้วนแบบนี้ไม่เหงาหรอครับ” “แถมยังเป็นโรงเรียนประจำด้วย…คงห่างบ้านน่าดูนะครับ”

#VRKN_Commu ” มีเรื่องอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ? “ “ พอดีว่าดิฉันกำลังยุ่งอยู่ ” ___________________________ • สิตาพัชญ์ พิชิตชัย | สิตา • เรือนธาราลัย ปี 2 • มนุษย์ | 165/54 ___________________________ Doc - bit.ly/4vzNmL4 (#) ทัก/โรล/co-op/เวิ่น DM มาได้ตามสะดวกเลยค่ะ ✨ (#) มาช้าแต่มานะ

#คาถาคำร่าย_VRKN ( ลิงขี้แค้นมากเวอร์ 3-0 ) คู่กรณี @vrkn-nueamork.bsky.social ก่อนจะจบคำขานนับถอยหลัง พวานแดงชันตัวลุกขึ้น กระเอมไอสำลักน้ำออกมา พรางหอบหายใจกอบโกยอากาศเข้าปอด "..หมอกศิลา... " ดูเหมือนว่านางจะยังไม่ยอมล้ม และแววตาก็ดูจะเคืองแค้นใช่ย่อย