(เวโกเวลอบ5666565555! เพื่อนขวัญเท่มากกก แต่ตาไปโดนไรมาน่ะะะ⁉️)

"ดูท่าทางนั้นจะเจอตัวเอ้เชียวล่ะ" "ไปกันเถอะ" [ สู่อนาคต ]

— ๒๔ ปีต่อมา พ.ศ. ๒๕๖๗ — หลังเหตุการณ์วันพระจันทร์สีเลือด ขวัญตาเป็นหนึ่งในนักเรียนที่กลับมายังวรางคณา หลังจากนั้นจึงเรียนต่อที่วิทยาลัยเวทมนตร์นาลันทาในแขนงเวทมนตร์คาถาเพื่อการปฏิบัติ และหากเป็นคนที่สนใจการสอบยืนยันระดับขั้นสักหน่อย คุณอาจจะพอคุ้นชื่อ 'เกตุแก้วมณฑลี ฑฤฆนิรามัยสถิต' ในฐานะผู้สอบผ่านขั้นมหามันตราอยู่บ้าง ..ดูจะยังรักษามาตรฐานของวงศ์ตระกูลไว้ไม่เพี้ยนผิด.. +

×HAPPY PRIDE MONTH แล้วก็ ขอแสดงความยินดีที่คอมมูจบลงอย่างราบลื่น(?)ด้วยนะคะ!!! ขอบคุณทีมที่ช่วยแบกจนจบ 2 เดือนนี้นะคะ ยอมรับเลยว่า หลังๆ ไม่ไ้ดมาเล่นเลยค่ะ งานในเรียลล้นโจ๊ะเลย ฮือๆ ถึงนี่จะไม่มีส่วนร่วมเล่นกับคนอื่นๆ เท่าไหร่ แต่ได้มาอ่านเบี้ยนคนอื่นก็มีความสุขแล้วค่ะ! แล้วพบกันใหม่ เมื่อเส้นทางเรามาบรรจบค่ะ!✌️×

( ผ่านไปแปปเดียวมูก็จบแล้วค่ะะะ ขอบคุณทีมงานทุกท่าน เพื่อน ๆทุกคนที่มาเล่นด้วยหรือว่าไม่ได้เล่นด้วยก็ตามนะคะ ! เป็นมูที่สนุกมากกก เด็ก ๆ ในมูเป็นเด็กดีกันหมดเลยค่ะ ถึงจะแอคทีฟไม่ทันเท่าไรก้ตามTT หากอยากแลกคอนแทคสามารถก๊อก dm มาได้เลยค่ะ ! ไว้พบกันใหม่น้าค้าาาา ขอให้มีวันที่ดีค่ะ ! 🍀🌱🌸💐 )

เหตุใด​เธอจึงหลงใหลในสิ่งมีชีวิตหนึ่งเสียมากมาย แมวตัวเล็กจ้อยที่แสนเปราะบาง ทว่าจิตใจมันนั้นไร้สิ่งใดพันธนาการ แสนอิสระเสรีไม่มีทางสยบยอม รักได้อย่างเต็มที่ไม่คิดหวาดหวัั่น เรียกร้องทุกสิ่งที่ปรารถนาอย่างไม่ละอาย เพียงได้ใกล้ชิดก็ราวกับกำลังเฝ้ามองสิ่งที่ตนใฝ่ฝันมาตลอด...แค่เพียงเอื้อมมือออกไปก็จะโอบกอดมันไว้ได้ สิ่งที่ไม่กล้าแม้แต่จะพยายามเพื่อมัน จวบจนจบชีวิตนี้ไปก็ยังมิอาจครอบครอง

บทส่งท้าย ปี 2567 | กระทรวงสัตว์วิเศษ ในเวลาเที่ยงกว่าๆแบบนี้ ห้องทำงานที่ไม่มีผู้คนนั้น มีเพียงหญิงวัยเกือบสี่สิบปีนั่งขีดเขียนภาพวาดบนกระดาษ ไม่ทันใด เสียงจากชายชุดราชการดังขึ้น "คุณณรารินทร์ครับ มีเอกสารโครงการพาสัตว์วิเศษไปตามโรงเรียนให้เซ็นครับ" ชายหนุ่มยื่นเอกสารจั่วหัวตราโรงเรียนที่แสนคุ้นเคย วรางคณานี่นา เธอยิ้มบางๆพลางมองไปที่กรอบรูปเก่า "ค่ะ วางไว้ได้เลย"

(พี่ธารฝันงงเกิดอะไรขึ้น แต่เดินมาตบๆบ่าโอ๋น้องอิน นั่งคุยนั่งปลอบด้วยกันแปบนึง🫳🫳)

[ สถานที่แห่งหนึ่ง? | ปีพ.ศ. 2567 ] มือที่ดูใหญ่กว่าเดิมทาบทับลงบนกระจกใส นัยน์ตาสีหยกเหม่อมองออกไปด้านนอก มองวิวทิวทัศน์ไปทั่วราวกับหาจุดโฟกัสไม่ค่อยได้เสียเท่าไร มันผ่านมาตั้งนานกี่ปีแล้วนะ... เธอในตอนนั้นที่ได้แต่คอยฟังตามคำสั่งของครอบครัวก็เริ่มตาสว่าง มองหาอิสระให้ตนเองตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเป็นต้นมา หลังจบจากวรางคณา เธอก็ตัดสินใจที่จะตัดขาดจากตระกูลโดยสมบูรณ์ (+)

(มูจบแย้ววววว! ขอบคุณแม่งานกับสต๊าฟที่สร้างมูสนุกๆมาให้เล่นด้วยนะคะ สนุกมากกก ได้บู๊สุดๆด้วยยย นุดีใจที่ได้เล่นนน😭🙏🔥) (ขอบคุณทั้งผปค.และลูกๆทุกๆคนที่มาเล่นมาแซวกับน้องอินด้วยนะคับ สนุกมากๆที่ได้เล่นกับทุกคนเลย ในมูมีแต่คนน่ารักกก🥺🤏💖 ใครที่อยากเล่นอะไรเพิ่มเติมสามารถทักได้ตลอดนะคับ! ส่วนคอนแทคผปค.อยู่ในดอคน้องอินนะคะ แอดมาได้เลยคับ อาจจะแนะนำตัวนิดนึงนุจะได้จำได้ เย่ะๆ🕺✨️✨️)

(Thanks+Talk🐈‍⬛ ขอบคุณ​ทุกคนที่เล่นกับกานต์ และเหล่าทีมงานที่ทุ่มเทสร้างคอมมูนี้ขึ้นมาให้เราได้เล่นด้วยนะคะ มาขอแตะๆ เวิ่นเว้อทิ้งท้ายก่อน logout สักหน่อยค่ะ แล้วพบกันใหม่นะคะ) (1/2)

#เรื่องเล่าขาน_VRKN นับตั้งเเต่คืนวันนั้นก็ผ่านมาไม่รู้กี่วันที่เด็กสาวนอนสลบไสล จากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น สิ่งเหล่านั้นใช้เวลานานเกินกว่าจะปะติดปะต่อ ภาพสุดท้ายที่พอจะจำได้คือเค้นมนตราที่เหลืออยู่มาเพื่อไล่อารักษ์ แต่เเทนที่เวทย์แสงจะออกมานั้น กลับเป็นไอเย็นๆที่เหมือนน้ำเเข็งออกมา สายตาค่อยๆเปิดขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ปรากฏหญิงสาววัยประมาณยี่สิบต้นๆยืนอยู่ข้างเตียง “...พี่น้ำ?”

"คิดอะไรแปลกๆ ก็รู้อยู่ว่า---" ก่อนที่บิดาจะกล่าวอะไรต่อ เธอรีบต่อประโยคทันใด "หนูรู้ว่ามันอาจจะเป็นการตัดสินใจแบบเด็กๆหรืออะไรก็ตามแต่ แต่หนูอยากยอมรับผลของการเลือกตัวเอง..." "... อยากใช้เวลากับเพื่อนๆ กับอาจารย์ที่นี่ เพราะหนูก็ไม่รู้ว่าถ้าไปที่อื่นจะเจอคนดีๆแบบนี้อีกมั้ย ยิ่งเส้นทางจอมมนตรามันก็ยากเย็นอยู่แล้ว หนูรู้สึกว่าอยู่กับพวกเขาแล้วสบายใจค่ะ" +

#เรื่องเล่าขาน_VRKN 20 ส.ค. 2543 เด็กสาวมายืนอยู่ที่สถานีกุมภาอีกครั้ง แม้ว่าสี่เดือนที่ผ่านมาจะมีอะไรเกิดขึ้นเยอะ เยอะเกินกว่าที่เด็กคนนึงจะเข้าใจได้ สายตามองไปที่พี่สาวและยายที่มาส่งตามเคย แม้ครั้งนี้จะแปลกหน่อยๆที่พ่อกับแม่ลางานมาส่งด้วยก็ตาม กว่าจะยอมให้เธอกลับมาเรียนที่นี่ ก็ถือว่าคุยกันยาวนานอยู่ +

(อย่าดุเพื่อนรุณนะะะ มาว่าเด็กได้ยังไงงงง👊😭😭😭💥💥💥)

แต่สุดท้ายก็ต้องผิดหวังทันที ราวกับการที่เธอมีชีวิตรอดมาได้มันเป็นสิ่งที่ควรจะเป็นอยู่แล้ว แม้แต่ตอนนี้เด็กสาวก็ได้แต่เบี่ยงสายตาหลบแล้วผงกหัวสั้น ๆ ตอบรับเพียงเท่านั้น ภาพของคืนพิธีไหลย้อนกลับมาเล็กน้อย จำอะไรไม่ค่อยได้เลย เพื่อน ๆ ล่ะ...อาจารย์ล่ะ...พี่ธารล่ะ ทุกคนปลอดภัยดีไหม เป็นห่วงจัง แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าเอ่ยถามออกไป

เท่าที่จับใจความได้คงเป็นพยาบาลสินะ บอกว่าอาการไม่น่าเป็นห่วง ทั้งตัวมีแค่แผลถลอกและฟกช้ำเท่านั้น แต่ก็ยังแนะนำให้อยู่ดูอาการอีกสักพัก "ไม่จำเป็น — ในเมื่อไม่ถึงตายก็ไม่มีเหตุผลให้อยู่ที่นี่แล้ว" เสียงกร้าวแหบ เธอจำเจ้าของเสียงได้อย่างทันที คุณปู่...คนเดียวเหรอ ครั้งนี้คุณพ่อกับคุณแม่ก็ไม่มาอีกแล้วสินะ "เด็กคนนี้เป็นของของข้า ถ้าจะเอากลับต้องขออนุญาตด้วยรึไง?"

ลำคอแห้งผากจนแทบเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ เด็กสาวขยับมือทั้งสองข้างขึ้นช้า ๆ ผ้าพันแผลพันอยู่บางส่วน ตามแขนมีรอยถลอกและรอยช้ำหลงเหลืออยู่หลายแห่ง แต่ไม่ได้หนักหนาเท่าที่ควร ถือว่าโชคดีไหมนะ ดูท่าจะยังมีไข้อ่อน ๆ อยู่ด้วย อ่า จริงด้วย พิธีล่ะ พวกอารักษ์ล่ะ...รอดแล้วเหรอ เธอหลับไปนานแค่ไหนกัน ขณะที่กำลังพยายามรวบรวมสติ เสียงพูดคุยเบา ๆ ก็ดังมาจากข้างเตียง

#เรื่องเล่าขาน_VRKN แสงแดดอ่อนจากหน้าต่างส่องลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นริ้วบาง ๆ กระทบกับใบหน้าของเธออย่างพอดิบพอดี ... ปวดหัวจัง เปลือกตาก็หนักอย่างกับถูกอะไรถ่วงไว้แม้จะเป็นแบบนั้นเจ้าตัวก็ยังฝืนลืมตาขึ้นมาอยู่ดี ภาพตรงหน้าเบลออยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อยจนเห็นเพดานและหลอดไฟเหนือศีรษะ

(พี่ธารฝันตามหาแล้ววว เรียกตัวเพื่อนรุณด่วนๆ🗣⁉️)

ไม่ได้ตอบรับคำของคุณพยาบาลทันทีความเงียบกินไปชั่วครู่ หากเป็นการตอบกลับคำถามแทน สีหน้าเศร้าหมองกลายๆและความกังวลก่อขึ้นในอก เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นบ้าง หากอีกฝ่ายปลอดภัยก็คงดี อรุณวดี? อ๋อ.. เหมือนจะออกไปกับผู้ปกครองตั้งแต่วันก่อนแล้วค่ะ ออกไปกับผู้ปกครอง? แปลว่ายังปลอดภัยดีสินะ ดูเหมือนว่าตนจะฟื้นตัวช้ากว่าเด็กคนนั้นไปหน่อย …อยากเจอจังเลย..

รู้ดีว่ายังไม่ควรลุกพรวดพราดออกไปตอนนี้ แต่ร่างกายมันขยับไปก่อนสมองสั่งการเสียอีก แว่วเสียงพยาบาลออกปากห้ามปรามอยู่ไกลๆ “รุณ!” เสียงเรียกชื่อดังแต่จะกี่ห้องก็ไม่พบเจ้าของเรือนผมสีอ่อนที่คุ้นเคยแม้แต่น้อย บางเตียงว่างเปล่าไร้วี่แววของคนที่ตามหา ไม่ทันไรพยาบาลคนนั้นเหมือนจะตามทันแล้วจึงโดนเรียก แต่ในหัวมีแต่เสียงเรียกกึกก้องไม่เข้าหู “คุณพยาบาลคะ มีนักเรียนชื่ออรุณวดีมั้ยคะ?” +

#เรื่องเล่าขาน_VRKN วันคืนผ่านไปไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสลบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ในคืนนั้น รู้เพียงแค่ว่าอยู่กับรุ่นน้องคนสนิทตลอดเวลา แต่ตอนนี้กลับเป็นเพดานห้องสีขาว เสียงจอแจภายนอกช่วยปลุกให้ตื่นขึ้นจากภวังค์ ผ้าพันแผลตามตัวกลิ่นยาฟุ้งจนแสบจมูก ที่นี่คงเป็นห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาลสักแห่ง รอบตัวมีนักเรียนคนอื่นอยู่บ้างประปรายทั้งที่ยังคงนอนอยู่หรือตื่นขึ้นมาแล้ว ไม่เจอ… หรือว่าอยู่คนละห้องกัน..? +

#เรื่องเล่าขาน_VRKN [ โรลเปิด | หลังเกิดเหตุประมาณ 1 สัปดาห์ ] หลังจากสลบไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีอินก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลเสียแล้ว "!?" เธอลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างกระทันหัน สำรวจตามร่างกายก็พบว่าตนนั้นมีแผลอยู่เต็มตัว ทั้งที่ศรีษะ ที่แขน ลำตัว หรือแม้กระทั่งบริเวณขา แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือมือของตนนั้นหายจากกรทมิฬแล้ว "...อย่างน้อยก็รอดมาได้—" (+)

#เรื่องเล่าขาน_VRKN นัยน์ตาดำขลับทอดมองทิวทัศน์ผ่านหน้าต่าง แมกไม้ขยับไหวตามสายลมคล้อยกับแดดยามเช้า บรรยากาศชวนให้สงบใจแม้จะขัดกับความวุ่นวายในห้องพักผู้ป่วยรวมก็ตามที เตียงรอบข้างล้วนแต่เป็นเพื่อนร่วมสถาบัน อาการสาหัสมากน้อยต่างกันไป บางรายยังคงมีพยาบาลคอยติดตามอาการอย่างใกล้ชิด บ้างก็เตรียมกลับไปรักษาต่อที่ภูมิลำเนาพร้อมครอบครัวที่มาเฝ้าตั้งแต่วันที่ได้รับแจ้งข่าว

(รอดแล้วววว กรี๊ดดดด ทรอม่าเหลือหลายทั้งเด็กทั้งอาจารย์😭😭😭😭🙏🙏🙏🙏🙏) (เอาเป็นว่าเจอกันงับ ลุคน้องอินวัย 40 ขวบ—)

#กลลวง_VRKN ในหัวของเด็กสาวอายุสิบห้า เต็มไปด้วยคำถาม ความคิดมากมายเกิดขึ้นภายในช่วงเวลาสั้นๆ ทั้งความกลัว สิ้นหวัง ไหนจะเรื่องอารักษ์ พิธี พญาลวง ตอนนี้เป้าหมายกลับมีแต่ความคิดเดียวว่า ต้องรอดไปให้ได้ ต้องกลับบ้านไปให้ได้ ท่ามกลางดวงวิญญาณที่จ้องจะเอาชีวิตเธอนับร้อยพัน 'จะต้องฝ่าออกไปให้ได้!' (มาแปะภาพไวๆคับ ผปค.ยุ่งๆเลยเสกแบบไฟไหม้ได้เพียงเท่านี้🥲)

#กลลวง_VRKN ท่ามกลางแสงจันทร์สีเลือดและความโกลาหล เสียงของนักเรียนปีสามคนหนึ่งดังก้องขึ้น ร่างของเธอเคลื่อนที่วูบวาบไปรอบบริเวณอย่างรวดเร็วด้วยคาถาทันใจ ดุสิตา ศิลปการสกุล เคยรีบร้อนขนาดนี้เลยเหรอ? แล้วเคยพูดยาวเหยียดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? " ใครที่ไม่อยากตายอยู่ที่นี่ ฟังฉันนะคะ! " น้ำเสียงนั้นแม้นแหบแห้งด้วยความเหนื่อยล้าทว่ายังคงเด็ดขาด

(ลงภาพรับวันกอดแมวสากลค่ะ🐱​ กระซิบว่าผปค.กานต์ไม่ถนัดสตอรี่แนวแอคชั่นเลยน่าจะไม่ได้แอคทีฟหน้ามูแล้ว หากสนใจโรลเวิ่นเล่นกันทักไปทางช่องทางติดต่อผปค.ในดอคได้เลยนะคะ🫶🏻 )

#กลลวง_VRKN [STORY: แผล] เรื่องราวต่างๆมันเกินขอบเขตไปแล้ว พวกเธอติดอยู่ในหลุมหรือถ้ำบ้าๆนี่ อีกทั้งยังจะกลายเป็นเครื่องมือให้กับการกระทำแสนประหลาดของผอ.และพี่รดาตัวปลอมอีก เจ้าวงเวทย์มหึมาบนศีรษะก็เป็นตัวการทำให้ไม่สามารถใช้เวทย์ได้ แต่ด้วยความดื้อดึงที่แม้จะบาดเจ็บที่แขน วาฎกะหยกจึงลอยขึ้นมาตามคำร่ายพร้อมปล่อยสายฟ้าพุ่งตรงไปยังอักขระทันใด "วชิรศัสตรา นพศูร!" (+)

( สวัสดีค่ะ วันนี้ผปค.เพลินตามานำเสนอ น้ำตาวรางคณา ดีดี้ รับบทโดย บัว บัวเพชร กะรัตแก้ว ชลลี่ รับบทโดย ยิปซี กันสิตา เสนาวงศ์ อารยา รับบทโดย พราวดาว รัตติกาล อมาตยกุล เหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นจริงแต่อย่างใด โปรดใช้จักรยานในการรับชมเพื่อความบันเทิงนะคะ )

( คุณหนูเพลินตา AU ปัจจุบัน ที่มาก่อนเวลานัดครึ่งชม. ) ( แต่เพื่อนสายเป็นชม. เพราะคนนึงไปช่วยหมาข้ามถนน คนนึงอยากมาสายเพราะเด่นสุด ) - - *

คาบเรียนที่ 6.3 ̷ส̷҉̷.̷҉̷อ̷҉̷ ̷҉̷u̷ #กลลวง_VRKN “ “ทำไมทุกอย่างต้องกลายเป็นแบบนี้กันนะ…” ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

(เด็กข้างบ้านเกาะรั้วฟริน แอร้ยยยยย😭😭😭😭😭🔥🔥🔥)

#วงกต_VRKB ‎ ‎ดุสิตา ศิลปการสกุล รัตติกาล อมาตยกุล ‎ ‎[[ ถึงโถงรวมอย่างปลอดภัย ]] ‎ ‎(โค เวิ่น ไวๆ ว่าพบเห็นได้นะคะ ผปค.เพลินตาเข้าสู่ระยะงานเยอะพลังน้อย ขอโทษสังคมที่ยังไม่ตอบโรล ขอบคุณเพื่อนที่ดิสทำงานอยู่แล้วกาวให้ฟังเลยได้มีภาพในหัวมาวาด แรงใจของดิฉันคือการได้เห็นหลานๆ มอมแมม😭😭😭) ‎

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังกำวาฎกะแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วในวินาทีนั้นเอง— พรึ่บ! เงาสีขาวจำนวนมากพลันเคลื่อนไหวขึ้นจากสุดปลายทางเดิน เสียงกรีดร้องแหลมดังสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ ก่อนร่างของวิญญาณนับสิบจะพุ่งทะลุความมืดเข้ามาหาพวกเธอทันที บุหลันเบิกตากว้าง เพราะพวกมันคือวิญญาณแบบเดียวกับที่เคยเจอในสอบกลางภาค…

นัยน์ตาสีทับทิมของเด็กสาวสะท้อนเข้ากับอัญมณีสีเดียวกันที่เปล่งประกายจากหุ่นพยัคฆ์ขนาดมหึมา มันลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ไม่ปล่อยให้เด็กสาวเเม้เเต่คิดจะพัก "หุ่นพยนต์แมวยักษ์!? ถึงจะอยากวาดเก็บไว้ก็เถอ---" ไม่มีเวลาให้คิดฟุ้งซ่านแล้วล่ะ เด็กสาวนึกถึงตอนที่เคยต่อกรกับหุ่นพยนต์ยักษ์สัปดาห์ประลองทำให้พอนึกอะไรออกบ้าง "จะไม่ยอมให้จบเหมือนครั้งก่อนหรอกนะ"

#VRKN_Commu “ในตอนที่ภาษาพูดใช้ไม่ได้ ภาษากายก็สำคัญค่ะ” “ถ้าเราอ่อนโยนกับเขา เขาก็ย่อมโอนอ่อนกับเรา” “เป็นเรื่องพื้นฐานอยู่แล้วใช่ไหมล่ะคะ?“ •┈┈┈•┈┈┈•┈┈┈ ธวัลรัตน์ รัตนวงศ์ (แก้วตา) อาจารย์วิชาหิมเวศศึกษา | เรือนธาราลัย 160/50 | มนุษย์ 32Y “...” ; ตลค.พูด ..... ; บทบรรยาย ((...)) ; ผปค. Doc : docs.google.com/document/d/1...

คาบเรียนที่ 6.2 ส̷อ̷บ̷ #วกวน_VRKN “ จากตอนแรกที่โถงใต้พิภพแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอื้ออึง บัดนี้กลับค่อย ๆ เงียบสงัดลง ราวกับเสียงทั้งหมดกำลังถูกบางสิ่งดูดกลืนไปทีละน้อย ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

อื้ม ปลอยภัยก็ดีแล้วล่ะเนอะ ^^ ก่อนหน้านี้ หัวใจเด็กสาวแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม หล่อนตั้งท่าเตรียมโจมตีผู้ถูกผีร้ายเข้าสิง ทว่าไม่ทันไรสถานการณ์ก็คลี่คลายลงเสียก่อน อื้ม แต่ก็ดีแล้ว ที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก เจ้าจันทร์หลับลงช้า ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก (?) และหวังว่าหลังจากนี้ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ใช่มั้ย??? (แฮะ แอบแวบมาแจมเล็กน้อยนะคะ)

เอออออออ เสียงเรอดังลั่นใส่ใบหน้าศศิธร ที่แย่กว่านั้นคือมันไม่ได้มาแค่เสียง มันมีกลิ่น กลิ่นของส้มตำปูปลาร้าที่กินไปเมื่อเย็นที่ค้างคาอยู่ในปากเพราะยังไม่ทันได้แปรงฟัน อึ่ง

ฝ่ามือของกันสิตาพยายามออกแรงบีบสั่นที่แขนของยักษาอย่างสุดกำลัง หมายจะให้อีกฝ่ายผ่อนแรงลงหรือหยุดทำร้ายตัวหล่อน ทว่าสิ่งที่หล่อนทำไปนั้นกลับศูนย์เปล่า มิหนำซ้ำคนตรงข้ามกลับออกแรงหนักกว่าเสียอีก แรงดันค่อยๆ กดทางเดินหายใจมากขึ้นเรื่อยๆ หล่อนรู้สึกได้ถึงอากาศหายใจที่กำลังไหลลงปอดน้อยลง ความอึดอัดที่ลำคอปิดกั้นไม่ให้เธอมีแรงพูดเรียกสติ ไม่ไหว เริ่มไอถี่มากขึ้นไม่หยุดแล้ว ช่วยด้ว—

#วงกต_VRKN หลังออกมาจากวงกตสภาพธารฝันมอมแมมอยู่ประมาณหนึ่ง แขนเสื้อที่ถูกฉีกออกเพื่อนำไปปิดปากและจมูกกันพิษ บาดแผลตามตัวจากเศษหินที่พุ่งกระจายใส่ เธอยังมียาสมานแผลอยู่ แต่ดูจากการสอบครั้งก่อนๆ มักชอบมีเรื่องไม่คาดฝันอยู่เรื่อย เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินน่าจะดีกว่า ...เด็กๆปี 1 มาถึงกันก่อนแล้วสินะ คุยกันเจี้ยวจ้าวเชียว เด็กคนนั้นก็คงสอบเสร็จแล้วเหมือนกัน จะเป็นไงบ้างนะ

#วงกต_VRKN แป้บๆก็จะจบภาคเรียนอยู่แล้ว เกือบสามเดือนที่ผ่านมานี่ จะเรียกว่าสั้นก็สั้น ยาวก็ยาว เวลาที่อยู่นี่ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลย ส่วนใหญ่จะเกินความคาดหวังมากกว่า ในหลายๆความหมาย ณรารินทร์นั่งยืนรำลึกไปพลางตั้งสติไปพลางในขณะที่เด็กปี1คนอื่นๆค่อยๆเดินเข้าไปกันแล้ว สายตาที่เริ่มคุ้นชินกับความมืดมองไปที่ทางเข้าอันเงียบสงัด พวงมาลัยถูกเก็บไว้อย่างดี ขวดยาพร้อม "จะเข้าไปล่ะนะ"

คาบเรียนที่ 6.1 สอบ #วงกต_VRKN “ ทุกคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง จนบางครั้งก็เผลอลืมไปว่าเข็มนาฬิกาไม่เคยหยุดเดิน ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

" เอ่อ.... " ยังไม่ทันจะขอบคุณเพื่อนสาวที่ช่วยเหลือกัน ร่างของเพื่อนสาวที่เคยอยู่ตรงหน้าก็ลับสายตาไปเสียแล้ว.....ดูเหมือนว่าจะหนีไปก่อนไม่รอเลยด้วย ถึงจะรู้สึกว่าเหมือนโดนทิ้งให้อยู่คนเดียว แต่ก็ต้องขอบคุณบุหลันอยู่ดี " เอาเถอะ ไว้ไปขอบคุณทีหลังแล้วกัน " เธอเองก็รีบลุกตามบุหลันไปเหมือนกัน หากช้าไปกว่านี้เหล่ากิหมีคงรุมเธออีกเป็นแน่ ( ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะ เด็กๆวิ่งกันเถอะ!)

#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN เด็กสาวนำของที่ต้องส่งมาอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ ยิ้มแหย ๆ แต่ดูท่าจะไม่ยอมพูดอะไรเลย อาจเพราะตอนสอบเมื่อกี้ด้วยผลข้างเคียงของการปรุงยาผิดทำให้เผลอพูดสั่งสอนรุ่นพี่คนสนิทไปเสียได้ คงต้องไปขอโทษเสียหน่อย แต่หลังจากอาการนี้หมดฤทธิ์น่ะนะ...

#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN ศิริกานต์​นำของมาส่งโดยติดสถานะพูดโกหกไม่ได้ เมื่อถูกถามว่าการสอบเป็นอย่างไรด้วยความหวังดีจึงเผลอโพล่งออกมาเสียหมด หลังจากพูดจบเพียงยิ้มให้ตามมารยาทและเดินจากไปเงียบๆ เท่านั้น

ภาพวินาทีก่อนหม้อระเบิด ภาพสี

#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN (/วางขวดยาลงกล่อง ชูสองนิ้ว)