#เรื่องเล่าขาน_VRKN [ โรลเปิด | หลังเกิดเหตุประมาณ 1 สัปดาห์ ] หลังจากสลบไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีอินก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลเสียแล้ว "!?" เธอลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างกระทันหัน สำรวจตามร่างกายก็พบว่าตนนั้นมีแผลอยู่เต็มตัว ทั้งที่ศรีษะ ที่แขน ลำตัว หรือแม้กระทั่งบริเวณขา แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือมือของตนนั้นหายจากกรทมิฬแล้ว "...อย่างน้อยก็รอดมาได้—" (+)

#กลลวง_VRKN ในหัวของเด็กสาวอายุสิบห้า เต็มไปด้วยคำถาม ความคิดมากมายเกิดขึ้นภายในช่วงเวลาสั้นๆ ทั้งความกลัว สิ้นหวัง ไหนจะเรื่องอารักษ์ พิธี พญาลวง ตอนนี้เป้าหมายกลับมีแต่ความคิดเดียวว่า ต้องรอดไปให้ได้ ต้องกลับบ้านไปให้ได้ ท่ามกลางดวงวิญญาณที่จ้องจะเอาชีวิตเธอนับร้อยพัน 'จะต้องฝ่าออกไปให้ได้!' (มาแปะภาพไวๆคับ ผปค.ยุ่งๆเลยเสกแบบไฟไหม้ได้เพียงเท่านี้🥲)

คาบเรียนแรก [อีกครั้ง] #เรื่องเล่าขาน_VRKN รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

คาบเรียนที่ 6.3 ̷ส̷҉̷.̷҉̷อ̷҉̷ ̷҉̷u̷ #กลลวง_VRKN “ “ทำไมทุกอย่างต้องกลายเป็นแบบนี้กันนะ…” ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

คาบเรียนที่ 6.2 ส̷อ̷บ̷ #วกวน_VRKN “ จากตอนแรกที่โถงใต้พิภพแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอื้ออึง บัดนี้กลับค่อย ๆ เงียบสงัดลง ราวกับเสียงทั้งหมดกำลังถูกบางสิ่งดูดกลืนไปทีละน้อย ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังกำวาฎกะแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วในวินาทีนั้นเอง— พรึ่บ! เงาสีขาวจำนวนมากพลันเคลื่อนไหวขึ้นจากสุดปลายทางเดิน เสียงกรีดร้องแหลมดังสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ ก่อนร่างของวิญญาณนับสิบจะพุ่งทะลุความมืดเข้ามาหาพวกเธอทันที บุหลันเบิกตากว้าง เพราะพวกมันคือวิญญาณแบบเดียวกับที่เคยเจอในสอบกลางภาค…

((ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆค่ะ))

เอออออออ เสียงเรอดังลั่นใส่ใบหน้าศศิธร ที่แย่กว่านั้นคือมันไม่ได้มาแค่เสียง มันมีกลิ่น กลิ่นของส้มตำปูปลาร้าที่กินไปเมื่อเย็นที่ค้างคาอยู่ในปากเพราะยังไม่ทันได้แปรงฟัน อึ่ง

#VRKN_Commu “ในตอนที่ภาษาพูดใช้ไม่ได้ ภาษากายก็สำคัญค่ะ” “ถ้าเราอ่อนโยนกับเขา เขาก็ย่อมโอนอ่อนกับเรา” “เป็นเรื่องพื้นฐานอยู่แล้วใช่ไหมล่ะคะ?“ •┈┈┈•┈┈┈•┈┈┈ ธวัลรัตน์ รัตนวงศ์ (แก้วตา) อาจารย์วิชาหิมเวศศึกษา | เรือนธาราลัย 160/50 | มนุษย์ 32Y “...” ; ตลค.พูด ..... ; บทบรรยาย ((...)) ; ผปค. Doc : docs.google.com/document/d/1...

#วงกต_VRKN หลังออกมาจากวงกตสภาพธารฝันมอมแมมอยู่ประมาณหนึ่ง แขนเสื้อที่ถูกฉีกออกเพื่อนำไปปิดปากและจมูกกันพิษ บาดแผลตามตัวจากเศษหินที่พุ่งกระจายใส่ เธอยังมียาสมานแผลอยู่ แต่ดูจากการสอบครั้งก่อนๆ มักชอบมีเรื่องไม่คาดฝันอยู่เรื่อย เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินน่าจะดีกว่า ...เด็กๆปี 1 มาถึงกันก่อนแล้วสินะ คุยกันเจี้ยวจ้าวเชียว เด็กคนนั้นก็คงสอบเสร็จแล้วเหมือนกัน จะเป็นไงบ้างนะ

#วงกต_VRKN แป้บๆก็จะจบภาคเรียนอยู่แล้ว เกือบสามเดือนที่ผ่านมานี่ จะเรียกว่าสั้นก็สั้น ยาวก็ยาว เวลาที่อยู่นี่ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลย ส่วนใหญ่จะเกินความคาดหวังมากกว่า ในหลายๆความหมาย ณรารินทร์นั่งยืนรำลึกไปพลางตั้งสติไปพลางในขณะที่เด็กปี1คนอื่นๆค่อยๆเดินเข้าไปกันแล้ว สายตาที่เริ่มคุ้นชินกับความมืดมองไปที่ทางเข้าอันเงียบสงัด พวงมาลัยถูกเก็บไว้อย่างดี ขวดยาพร้อม "จะเข้าไปล่ะนะ"

คาบเรียนที่ 6.1 สอบ #วงกต_VRKN “ ทุกคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง จนบางครั้งก็เผลอลืมไปว่าเข็มนาฬิกาไม่เคยหยุดเดิน ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

[โรลปิด @malai-vrkn.bsky.social ] 2 ก.ค. 2543 | หอพักบุคลากร เมื่อตะวันลับฟ้าสีส้มที่เคยวาดชัดก็ค่อยๆ ถูกสีครามและม่วงเข้ามาแทนที่ ระอองดาวแต้งแต้มช่องว่างบนผืนผ้าใบทำให้ราตรีมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย สายลมแผ่วกระทบผิวกายนอกร่มผ้าคลอเคล้าเสียงนกป่าใกล้เคียงเป็นระยะ เวลาย่ำค่ำบรรยาศโพล้เพล้ หากสังเกตที่ชานระเบียงห้องหนึ่งอาจปรากฏเงาหญิงสาวยืนพิงราวไม้อย่างไม่ทุกข์ร้อน

#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN แสงสุดท้ายของยามเย็นกำลังทอดยาวไปทั่วทางเดินระหว่างห้องเรียน ลมอ่อนพัดให้เงาไม้ไหวเอนเป็นจังหวะ ขณะที่สายน้ำเดินตาม “รดา” มาเงียบ ๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายหยุดลงตรงมุมอับสายตาของตัวอาคาร บรรยากาศรอบตัวดูปกติดีเสียจนเธออยากคิดว่าตัวเองกำลังเข้าใจอะไรผิดไป แต่สุดท้ายสายน้ำก็ยังตัดสินใจเอ่ยถามออกมา “เธอ… ไม่ใช่รดาใช่ไหม” +

#สิงสาราสัตว์_VRKN (ลงรูปย้อนหลังกับอีเวนต์วิชาหิมเวศศึกษาคับ) วันนี้คงเป็นหนึ่งในวันที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเด็กสาว นอกจากจะได้เห็นสัตว์หิมเวศตัวเป็นๆแล้ว ยังได้เล่นกับพวกมันอีก ราวกับสิ่งที่ตัวเองฝันไว้จะเข้าใกล้ความจริงอีกก้าว สิ่งนี้คือความทรงจำที่ไม่มีวันลืม และหวังว่า ปีหน้าคงได้ทำกิจกรรมแบบนี้อีกล่ะนะ

#สิงสาราสัตว์_VRKN (กิจกรรมละลายพฤติกรรมด้วยความนุ่มฟู)

คาบเรียนที่ 5 วิชาสมุนไพรและการปรุงยา #กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN “ เสียงระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณของคาบใหม่ อาจารย์ประจำวิชาสมุนไพรเดินก้าวเข้ามาก่อนจะเอ่ยทักทายอย่างทุกครั้ง “ รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#สิงสาราสัตว์_VRKN [โรลเปิด | แยกรูท เลือกแจมฐานกับยัยหนุได้ตามใจชอบเลยนะคะ!] กิจกรรมล่าตราปั๊ม ไม่ใช่ภารกิจที่ลำบากลำบนอะไร สำหรับกันสิตาที่มีพลังงานล้นเหลือ เต้นแรงเต้นกาได้ทั้งวันนัก จะมีก็บางฐานที่ดูท่าจะเหนื่อยหน่อยกว่าที่คาดไว้ ว่าไปแล้วตนยังเหลือฐานอะไรที่ยังไม่ได้ตามเก็บอีกนะ ตามหานกการเวก ขี่ม้าสินธพัทธี ให้นมลูกกิหมี … เหลืออีกเยอะกว่าที่คิดไว้ซะอีก…

#สิงสาราสัตว์_VRKN [โรลเปิด] หลังกิจกรรมล่าตราปั๊มเริ่มไปสักพักแล้ว ครึ่งยักษาก็ล่าตราปั๊มไปได้เยอะแล้วเหมือนกัน สุดท้ายก็มาจบที่กิจกรรมของตัวมอมเป็นกิจกรรมท้าย เมื่อหน้าผากสัมผัสเข้ากับตัวมอมตนหนึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นก็พรั่งพรูเข้ามาราวกับถูกโอบกอดด้วยความรัก ความรู้สึกถูกปกป้องนั้นทำให้เธอนึกถึงใครบางคนที่คุ้นเคยเมื่อนานมาแล้ว …อ่า– ใครกันนะที่เคยโอบกอดเธอไว้เช่นนี้กัน…? (+)

((ชอบนะคะ น้องหมาเชื่องๆ☺️🫳))

#ข้าแต่นายหญิง_VRKN (ย้อนหลังวันเมดค่ะ 🫣)

#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN บนเรือเหาะที่ฝ่าลมเวหาออกห่างจากวรางคณามาไกลพอสมควร เสียงกลไกยังคงครางต่ำสม่ำเสมอคล้ายลมหายใจของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา ลึกลงไปในท้องเรือเป็นพื้นที่ซึ่งถูกจัดไว้สำหรับเหล่าสัตว์หิมเวศ บรรยากาศกลับเงียบงันผิดกับด้านบน

#สิงสาราสัตว์_VRKN ไม่ว่าพยามเข้าใกล้เท่าใด สิ่งที่พวานแดงตนนี้ได้กลับมา มีเพียงเสียงถอดหายใจและดวงตาที่ดูไม่พอใจ ราวกับว่าม้าสินธพนัทธีตนนี้ ได้ขุดคุ้ยเข้าไปในดวงจิตอันเต็มไปด้วยแรงทนงและโอหังของนาง สายตาที่บ่งบอกถึงความไม่ชอบของมันชัดแจ้ง แต่ไม่ว่าม้าจะพยศหรือเดินหนีเท่าใด พรรณารายก็ยังคงดื้อดึงแล้วจะขึ้นขี่ให้เสียได้ เรากับม้าใครมันจะพยศกว่ากัน

#สิงสาราสัตว์_VRKN ท่ามกลางหมู่มวลคชสีห์ร่างรุ่นพี่วานรที่ปกติเอาแต่นอนเล่นบนต้นไม้เองก็ลงมาร่วมกิจกรรมคราวนี้ด้วยเช่นกัน ทั้งยังรวบผมสูงอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนดูเอาการเอางานกว่าเวลาปกติเสียอีก

#สิงสาราสัตว์_VRKN | โรลเปิด “ว้าย!” เสียงหวีดร้องเล็ดลอดออกมาจากโซนกิหมีแรกรุ่น ตามมาด้วยเสียง ฟุบ! ราวกับบางสิ่งตกลงบนพื้นหญ้า หากไล่ตามเสียงไป จะพบภาพของแก้วตาที่จมอยู่ในกองเจ้าขนปุย ชุดกึ่งไปรเวทเปื้อนดินทั้งผมยุ่งแลมอมแมมหมดสภาพอาจารย์สาว ร่างนั้นทิ้งตัวลงอย่างหมดทางสู้ผิดกับใบหน้าเปื้อนยิ้มเสียจริง

"ประชาสัมพันธ์จ้า วันนี้เป็นวันเมดเดย์ Maid's day メイドの日 ในญี่ปุ่นล่ะค่ะ สนิมเลยมีชุดเมดสไตล์ไทยๆมาให้ทุกคนได้ลองใส่กัน" "ใส่แล้วอย่างลืมติดแท็ก #ข้าแต่นายหญิง_VRKN แล้วเอามาอวดกันน้า" ปล. เป็นเพียงแท็กวาด What If ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับทั้งเนื้อเรื่องและเซ็ตติ้ง

(อิสริยารักษ์ ฉันจะโดนสิงอยู่แล้วเธอยังจะมาบีทบ็อกซ์อยู่อีกหรอ)

#สิงสาราสัตว์_VRKN | โรลเปิด ท่ามกลางเหล่านักเรียนผู้ลงมาเล่นน้ำกับโขลงคชสีห์ นิ่มเองก็เป็นหนึ่งในคนที่อิ่มเอมใจกับกิจกรรมนี้ ร่างเล็กหัวเราะเสียงใสยามเจ้าคชสีห์วัยเยาว์พ่นน้ำใส่เย้าหยอกตามประสา ไปๆมาๆคชสีห์เด็กตนอื่นก็เริ่มมารุมล้อมรอเล่นด้วยกับเธอเสียอย่างนั้น... [คุณ]จะเข้าไปร่วมเล่นหรือช่วยในความชุลมุนนี้ดีล่ะ?

#สิงสาราสัตว์_VRKN | โรลเปิด | กิจกรรมที่ 5 เมื่อเดินมาถึงด่านที่ห้า เสียงเห่าคึกคะนองก็ดึงสายตา [คุณ] ให้หันไปมอง ท่ามกลางลานหญ้า กิหมีวัยรุ่นขนสีทองถึงสี่ตัวกำลังมะรุมมะตุ้มกับบางอย่างที่อยู่บนพื้น เมื่อเข้าไปใกล้ๆ ภาพตรงหน้าช่างดูประหลาดตา สภาพของดุสิตาบัดนี้ห่างไกลจากภาพลักษณ์ที่จำได้ เรือนผมสีตะโกยุ่งเหยิงเปื้อนเศษหญ้า นัยน์ตาสีนิลุบลฉายแววขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน +

เจ้าหน้าที่คนนั้นเกาคางมันไปพลางอธิบายไปพลาง ก่อนจะบอกให้นักเรียนลองเอาหน้าผากไปแตะกับมัน เมื่อธารฝันก้มลงลองเอาหน้าผากแตะกับกึ่งกลางคิ้วของตัวมอมตรงหน้า ความรู้สึกอบอุ่นพรั่งพรูโอบอุ้มไปทั้งร่างกายแทบจะทันทีเหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า ความรู้สึกที่อ่อนโยน ปลอดภัยไร้ซึ่งความกังวลในชั่วขณะนั้น จนกระทั่งละสัมผัสออกมาสู่โลกความจริงอีกครั้ง “..เพราะงี้สินะถึงเป็นเทพพิทักษ์“

คาบเรียนที่ 4 วิชาหิมเวศศึกษา #สิงสาราสัตว์_VRKN “ เงาทะมึนขนาดมหึมาเคลื่อนเข้าบดบังแสงอาทิตย์จนสรรพสิ่งเบื้องล่างมืดสลัวลงฉับ แต่นั่นไม่ใช่เมฆาที่ลอยละล่องตามลม ’ รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN วันเสาร์ที่ 16 พฤษภาคม เวลา 6:00 น.

📌 Account for #VRKN_Commu _______________ "ชื่อเหรอคะ? เราชื่ออรุณค่ะ!" "เรียกรุณเฉย ๆ ก็ได้นะคะ" _______________ อรุณวดี วายุสกุล | รุณ/อรุณ ปี 1 | เรือนทิวากร มนุษย์ | 156/44 ทัก โค โรล เวิ่น - 24/7 Doc : inbio CR : ชะ อุ้ย

#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN ผู้ร่วมประสบเคราะห์: @vrkn-jaojan.bsky.social @tunyong-vrkn.bsky.social @sita-vrkn.bsky.social @khulan-vrkn.bsky.social ขาที่วิ่งสับอย่างเร็วไว มือและแขนที่ต่างคนผลัดกันช่วยยกไหขนาดเท่าโอ่งมังกร ผลัดกันร่ายคาถาแสงไล่ภูตผีที่ตามมาไม่หยุดหย่อน เหนื่อยแทบใจจะขาด เมื่อไหร่จะได้ออกจากป่ากลับไปพักเสียที “รีบหนีเร็วเข้า!” +

ควบคุมน้ำเสียงตนให้ดูปกติที่สุด ทุ้มโทนที่ดูอบอุ่นแทรกสอดด้วยความนุ่มนวลทั้งปวง อาจจะอ่อนโยนมากกว่าที่เธอพูดจาโดยทั่วไปเสียด้วยซ้ำ "น้องนิ่มในอนาคตดูดีมากเลยนะคะ" "จริงเหรอคะ?" เด็กสาวถามกลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "ค่ะ" คำโกหกถูกหว่านโปรยลง "เติบโตอย่างดี ยิ้มแย้ม สดใส ดูมีความสุขไม่ต่างกับนิ่มตอนนี้เลยค่ะ แล้วก็...พอดูดีๆ แล้วมีขนติดเสื้ออยู่ด้วย ถึงตอนนั้นคงได้เลี้ยงแมวแล้วนะคะ" +

#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN โรลปิด | @vrkn-dara.bsky.social @vrkn-pinkaew.bsky.social @sritrang-vrkn.bsky.social หลังจากที่เหล่านักเรียนปีหนึ่งถูกปล่อยให้ก้าวเผชิญเข้าไปยังในป่าก่อน อินที่เผอิญจับพลัดจับผลูมาเจอเข้ากับ [ดารา] เพื่อนยักษารุ่นราวคราวเดียวกันจึงเลือกที่จะเดินตามหาไหด้วยกันต่อตามคำสั่งของอาจารย์ "!?" ...และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็ดันเกิดขึ้นจนได้ (+)

#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN เสียงฝีเท้าก้าวเหยียบกิ่งไม้แห้งดังขึ้นที่เบื้องหลังพุ่มพฤกษา ตามด้วยแสงอ่อนเรืองรองจากสตรีผู้กลับมาในช่วงใกล้หมดเวลาของการสอบในครั้งนี้ ข้างกายของอัปสรามณีมีสื่อเวทย์และวัตถุหนึ่งลอยล่องอยู่ใกล้กัน ไหขนาดเล็กเท่าฝ่ามือใบนั้น เคลื่อนไหวและหมุนเคว้งคว้างอย่างเชื่องช้า ราวกับว่ามันกำลังถูกโอบอุ้มและไหลอยู่บนมวลน้ำที่ไม่มีอยู่จริง +

⚠️คำเตือน: กรุณาอย่าทิ้งเพื่อนคุณไว้กับไหอันเท่าบ้าน #เสียงเพรียกพงไพร_VRKN With @vrkn-kaewta.bsky.social

'พวกเรามาวาดอนาคต ให้เป็นไปตามที่หวังไว้' 'ด้วยกันนะ' เมื่อได้ยินดังนั้น เส้นด้ายจึงคลี่ยิ้มออกมาด้วยความปิติ เธอกุมใบหน้าของอีกฝ่ายไว้อย่างระมัดระวัง พลางลูบเบาๆ ไม่มีคำพูดอะไร ทั้งสองก้าวช้าลงตามจังหวะที่ไม่มีอยู่จริงนั้น ความสนใจไม่ได้อยู่ที่กระจกอีกต่อไป หากแต่เป็นคนรอยยิ้มบางๆของคนตรงหน้า [จบรูท]

#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN โรลเปิด / แยกรูท คุณหันมาเจอเด็กสาวผมสีชมพูคนหนึ่ง ทันทีที่เห็นแผ่นหลังนั่นคุณจำได้ดีว่าเป็นคนที่คุณรู้จักและน่าจะพึ่งพาได้ในสถาณการณ์นี้ ทันทีที่คุณเอ่ยเรียกชื่อของเธอ หวังขอให้ช่วย ทว่า..ร่างนั้นก็หันกลับมาพร้อมดวงตาสีขาวโพลน

โรลเปิด l แยกรูท สะพานข้ามไปสหกรณ์ l 17.30 น. #เรื่องราวคำกล่าว_VRKN ร่างของอาจารย์เรือนทิวากรเดินมือไพล่หลัง มือนึงถือดาบไม้ชุบเงินเอาไว้ เธอส่งเสียงฮึมฮัมแผ่วเบาคล้ายอารมณ์ดี กระจกที่ถูกกล่าวลือกัน ตนก็ไปเจอมากับตัวแล้วแม้มันสะท้อนภาพใดก็ดูไม่ได้สนใจมากนัก มันหยุดเดินลงกลางสะพาน ก้มมองใบหน้าที่สะท้อนผิวน้ำ ครั้งนึงเคยมีคนยืนเคียงข้างเสมอ "เบื่อกล้วยจัง"

วินาทีนั้นเอง โดยไม่ทันได้ระวัง แสงสีฟ้าอมขาวสว่างวาบขึ้นจนกลบความมืดมิด มวลพลังงานลึกลับที่แผ่รังสีทั้งความเย็นเยือกและความร้อนระอุอย่างประหลาดพุ่งเข้าใส่ร่างของเธออย่างรุนแรงจนตั้งตัวไม่ติด สิ่งนั้นแทรกซึมเข้าแทนที่สติสัมปชัญญะดวงเดิมที่เคยมีอยู่จนสูญสิ้นไปในพริบตา

มือเล็กที่กอบกุมพลอยให้สายตาเลื่อนลงมา เผยให้เห็นแหวนสีเงินสวยที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ และไม่ใกล้ไม่ไกลก็เห็นของพี่สาวข้างกายเช่นกัน “มาลัยเห็นเรา…ในชุดแต่งงานค่ะ” “ยิ้มแย้มกันมากทีเดียว” แต่น่าแปลก พวกผู้ใหญ่อนุญาตให้มาลัยปล่อยผมในวันแต่งงานด้วยหรือ? ไหนจะแต่งงานพร้อมกับพี่แก้วอีก เป็นไปได้เช่นไรที่จัดงานแต่งพร้อมกัน? เพื่อนกันยังยากดั่งงมเข็มในมหาสมุทร เว้นเสียแต่ว่า…

#เรื่องราวคำกล่าว_vrkn (เก็บตกจากที่เวิ่นกับ @sirikarn-vrkn.bsky.social คับผม เติมแมวฟรินๆชื่นใจ)

#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN แม้ไม่ใช่คนที่สนใจข่าวลือเรื่องกระจกในหอตำรานัก มันคงเป็นอะไรดลใจสักอย่างให้เธอเดินเข้ามาในห้องพิพิธภัณฑ์ "เอ๋?..." นัยน์ตาสีทับทิมจ้องไปที่ภาพตรงหน้า เห็นตัวเองที่ยังสวมเครื่องเเบบของวรางคณาอยู่ แม้ชุดจะถูกดัดแปลงไปพอสมควร มันคงมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่คนขี้ร้อนอย่างเธอจะสวมปลอกแขนผ้า แผลเป็นหรืออะไรก็ตาม เด็กสาวก็ไม่ได้ติดใจอะไรกับมันนัก

เส้นด้ายดึงมือของวฬามาเต้นรำ แม้ไม่ด้วยใบหน้าที่ชื่นมื่นนัก แต่ทั้งสองคน สามคู่ทั้งในและนอกกระจก ก็ทำท่าเต้นรำกัน เส้นด้ายใช้หางตาชี้ให้วฬาดูตัวเองในกระจกที่ถึงแม้ไม่ใช่อนาคตที่ดี แต่เธอก็ทำท่าทางรื่นรมณ์ราวกับหยอกล้อกันเล่น “พี่วัณฬาจ๊ะ อนาคตจะเป็นเช่นไรเรามิอาจรู้ได้ก็จริงอยู่ แต่ว่าพี่จะยังมีด้ายเสมอนะจ๊ะ ด้าย จะทำให้อนาคตของพวกเรา เป็นอย่างที่พี่อยากให้เป็นเองจ่ะ”

คาบเรียนที่3 ป้องกันตัว #เสียงเพรียกพงไพร_VRKN จู่ๆ อาจารย์ก็แจ้งว่าจะมีคาบเรียนพิเศษนอกเวลาเรียนตอนกลางคืน เห็นว่าจะมีการเก็บคะแนนเสียด้วย แต่คุณกลับรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่... รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN กันสิตาทำความสะอาด ณ บริเวณหอสมุดก็จริง ทว่าครั้งนี้หล่อนได้ถูกไหว้วานให้ฝากขนหนังสือบางส่วนมาไว้ที่หอพิพิธภัณฑ์ หนักกว่าที่คาดประมาณไว้ แต่ก็ยังพอยกแบกไปได้ หลังจากที่หล่อนได้วางหนังสือเสร็จสับแล้วกำลังจะก้าวขาออกจากหอพิพิธภัณฑ์ หางตาของตนได้สะดุดกับเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ หากแต่ว่ามันไม่ได้สะท้อนออกมาเป็นรูปลักษณ์ปัจจุบันของเจ้าตัว +

#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN (หืม)