คาบเรียนที่ 6.2 ส̷อ̷บ̷ #วกวน_VRKN “ จากตอนแรกที่โถงใต้พิภพแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอื้ออึง บัดนี้กลับค่อย ๆ เงียบสงัดลง ราวกับเสียงทั้งหมดกำลังถูกบางสิ่งดูดกลืนไปทีละน้อย ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#VRKN_Commu “ในตอนที่ภาษาพูดใช้ไม่ได้ ภาษากายก็สำคัญค่ะ” “ถ้าเราอ่อนโยนกับเขา เขาก็ย่อมโอนอ่อนกับเรา” “เป็นเรื่องพื้นฐานอยู่แล้วใช่ไหมล่ะคะ?“ •┈┈┈•┈┈┈•┈┈┈ ธวัลรัตน์ รัตนวงศ์ (แก้วตา) อาจารย์วิชาหิมเวศศึกษา | เรือนธาราลัย 160/50 | มนุษย์ 32Y “...” ; ตลค.พูด ..... ; บทบรรยาย ((...)) ; ผปค. Doc : docs.google.com/document/d/1...

#วงกต_VRKB ‎ ‎ดุสิตา ศิลปการสกุล รัตติกาล อมาตยกุล ‎ ‎[[ ถึงโถงรวมอย่างปลอดภัย ]] ‎ ‎(โค เวิ่น ไวๆ ว่าพบเห็นได้นะคะ ผปค.เพลินตาเข้าสู่ระยะงานเยอะพลังน้อย ขอโทษสังคมที่ยังไม่ตอบโรล ขอบคุณเพื่อนที่ดิสทำงานอยู่แล้วกาวให้ฟังเลยได้มีภาพในหัวมาวาด แรงใจของดิฉันคือการได้เห็นหลานๆ มอมแมม😭😭😭) ‎

อื้ม ปลอยภัยก็ดีแล้วล่ะเนอะ ^^ ก่อนหน้านี้ หัวใจเด็กสาวแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม หล่อนตั้งท่าเตรียมโจมตีผู้ถูกผีร้ายเข้าสิง ทว่าไม่ทันไรสถานการณ์ก็คลี่คลายลงเสียก่อน อื้ม แต่ก็ดีแล้ว ที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก เจ้าจันทร์หลับลงช้า ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก (?) และหวังว่าหลังจากนี้ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ใช่มั้ย??? (แฮะ แอบแวบมาแจมเล็กน้อยนะคะ)

นัยน์ตาสีทับทิมของเด็กสาวสะท้อนเข้ากับอัญมณีสีเดียวกันที่เปล่งประกายจากหุ่นพยัคฆ์ขนาดมหึมา มันลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ไม่ปล่อยให้เด็กสาวเเม้เเต่คิดจะพัก "หุ่นพยนต์แมวยักษ์!? ถึงจะอยากวาดเก็บไว้ก็เถอ---" ไม่มีเวลาให้คิดฟุ้งซ่านแล้วล่ะ เด็กสาวนึกถึงตอนที่เคยต่อกรกับหุ่นพยนต์ยักษ์สัปดาห์ประลองทำให้พอนึกอะไรออกบ้าง "จะไม่ยอมให้จบเหมือนครั้งก่อนหรอกนะ"

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังกำวาฎกะแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วในวินาทีนั้นเอง— พรึ่บ! เงาสีขาวจำนวนมากพลันเคลื่อนไหวขึ้นจากสุดปลายทางเดิน เสียงกรีดร้องแหลมดังสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ ก่อนร่างของวิญญาณนับสิบจะพุ่งทะลุความมืดเข้ามาหาพวกเธอทันที บุหลันเบิกตากว้าง เพราะพวกมันคือวิญญาณแบบเดียวกับที่เคยเจอในสอบกลางภาค…

“ขอบคุณค่ะ” คนพี่ทำท่าจะรับแก้ว กระทั่งความคิดหนึ่งที่แล่นเข้ามาในหัวทำเธอชะงักไป “อ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิ” อาศัยจังหวะที่ร่างนั้นโน้มตัวลงเลื่อนมากอดแขนรั้งอีกฝ่ายไว้ยังไม่ให้กลับไปยืนเต็มส่วนสูงในทันที ร่างเล็กเขยิบเข้าไปใกล้หมายจะหอมแก้มแทนรางวัลและฝากความเอ็นดู “คือว่า” “…ได้ไหมคะ?” ทว่าด้วยเกรงว่าจะล่วงเกินอีกฝ่ายเกินไป จึงใช้เพียงสันจมูกคลอเคลียแก้มนวลอย่างถนุถนอมแทน

#สิงสาราสัตว์_VRKN [โรลเปิด] หลังกิจกรรมล่าตราปั๊มเริ่มไปสักพักแล้ว ครึ่งยักษาก็ล่าตราปั๊มไปได้เยอะแล้วเหมือนกัน สุดท้ายก็มาจบที่กิจกรรมของตัวมอมเป็นกิจกรรมท้าย เมื่อหน้าผากสัมผัสเข้ากับตัวมอมตนหนึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นก็พรั่งพรูเข้ามาราวกับถูกโอบกอดด้วยความรัก ความรู้สึกถูกปกป้องนั้นทำให้เธอนึกถึงใครบางคนที่คุ้นเคยเมื่อนานมาแล้ว …อ่า– ใครกันนะที่เคยโอบกอดเธอไว้เช่นนี้กัน…? (+)

" เอ่อ.... " ยังไม่ทันจะขอบคุณเพื่อนสาวที่ช่วยเหลือกัน ร่างของเพื่อนสาวที่เคยอยู่ตรงหน้าก็ลับสายตาไปเสียแล้ว.....ดูเหมือนว่าจะหนีไปก่อนไม่รอเลยด้วย ถึงจะรู้สึกว่าเหมือนโดนทิ้งให้อยู่คนเดียว แต่ก็ต้องขอบคุณบุหลันอยู่ดี " เอาเถอะ ไว้ไปขอบคุณทีหลังแล้วกัน " เธอเองก็รีบลุกตามบุหลันไปเหมือนกัน หากช้าไปกว่านี้เหล่ากิหมีคงรุมเธออีกเป็นแน่ ( ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะ เด็กๆวิ่งกันเถอะ!)

#วงกต_VRKN หลังออกมาจากวงกตสภาพธารฝันมอมแมมอยู่ประมาณหนึ่ง แขนเสื้อที่ถูกฉีกออกเพื่อนำไปปิดปากและจมูกกันพิษ บาดแผลตามตัวจากเศษหินที่พุ่งกระจายใส่ เธอยังมียาสมานแผลอยู่ แต่ดูจากการสอบครั้งก่อนๆ มักชอบมีเรื่องไม่คาดฝันอยู่เรื่อย เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินน่าจะดีกว่า ...เด็กๆปี 1 มาถึงกันก่อนแล้วสินะ คุยกันเจี้ยวจ้าวเชียว เด็กคนนั้นก็คงสอบเสร็จแล้วเหมือนกัน จะเป็นไงบ้างนะ

#วงกต_VRKN แป้บๆก็จะจบภาคเรียนอยู่แล้ว เกือบสามเดือนที่ผ่านมานี่ จะเรียกว่าสั้นก็สั้น ยาวก็ยาว เวลาที่อยู่นี่ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลย ส่วนใหญ่จะเกินความคาดหวังมากกว่า ในหลายๆความหมาย ณรารินทร์นั่งยืนรำลึกไปพลางตั้งสติไปพลางในขณะที่เด็กปี1คนอื่นๆค่อยๆเดินเข้าไปกันแล้ว สายตาที่เริ่มคุ้นชินกับความมืดมองไปที่ทางเข้าอันเงียบสงัด พวงมาลัยถูกเก็บไว้อย่างดี ขวดยาพร้อม "จะเข้าไปล่ะนะ"

(แหม~ ไม่รับจริงเหรอคะ ให้แคสต์เป็นนางเอกเลยนะ แต่บทอาจจะจบโศกนิดนึง(?) 😊)

ประตูไม้ถูกเลื่อนเปิดออก พร้อมด้วยการก้าวข้ามธรณีประตู ส่งร่างสูงระหงเข้ามาสู่ห้องที่ได้นัดหมายไว้ พรรณารายส่งยิ้มแป้นให้แก่อาจารย์ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เหมือนว่านาง จะมาเป็นคนแรกรึป่าวนะ? " ขออนุญาตนะคะ เอาของมาส่งค่ะ " เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความอารมณ์ดี ก่อนที่มือซ้ายจะยกยาสองขวดขึ้นมาให้เห็นแก่สายตาของผู้คุมสอบ เรียวหางสีเพลิงโอบลูกประคำยกขึ้นให้อีกฝ่ายดู

#สิงสาราสัตว์_VRKN [โรลเปิด | แยกรูท เลือกแจมฐานกับยัยหนุได้ตามใจชอบเลยนะคะ!] กิจกรรมล่าตราปั๊ม ไม่ใช่ภารกิจที่ลำบากลำบนอะไร สำหรับกันสิตาที่มีพลังงานล้นเหลือ เต้นแรงเต้นกาได้ทั้งวันนัก จะมีก็บางฐานที่ดูท่าจะเหนื่อยหน่อยกว่าที่คาดไว้ ว่าไปแล้วตนยังเหลือฐานอะไรที่ยังไม่ได้ตามเก็บอีกนะ ตามหานกการเวก ขี่ม้าสินธพัทธี ให้นมลูกกิหมี … เหลืออีกเยอะกว่าที่คิดไว้ซะอีก…

เสียงประตูถูกเปิดอย่างดูรีบร้อน เธอน่าจะเป็นคนท้ายๆที่มาส่งงาน เพราะแดดข้างนอกก็เป็นเวลาเย็นเสียเเล้ว ไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร แต่เธอสามารถปรุงยาได้ครบตามที่ระบุไว้ แต่สภาพน่ะหรอ แค่จะเดินมาส่งยังโซเซเปิดประตูห้องผิดถูก ผมเผ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงจนจำไม่ได้ แถมที่ยังถือกระดาษนั่นเพราะเสียงหายไป ถึงพูดได้ควันไฟก็ทะลักออกจากปาก แถมน้ำเเข็งที่ติดกระดาษนั่น ทำหม้อระเบิดเพราะผลึกฟ้ามาแน่ๆ

#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN ศิริกานต์​นำของมาส่งโดยติดสถานะพูดโกหกไม่ได้ เมื่อถูกถามว่าการสอบเป็นอย่างไรด้วยความหวังดีจึงเผลอโพล่งออกมาเสียหมด หลังจากพูดจบเพียงยิ้มให้ตามมารยาทและเดินจากไปเงียบๆ เท่านั้น

#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN ธารฝันนำยาที่ปรุงสำเร็จแล้วมาส่ง เธอมองโต๊ะที่เย็นเป็นน้ำแข็งก่อนจะหันมากล่าวขอโทษกับอาจารย์ตรงๆ ดันมานึกถึงอะไรตอนสอบซะได้... (พาเจ้าเด่กมาส่งงานย้อนหลังหน่อยค่ะ✌️✨)

#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN เด็กสาวนำของที่ต้องส่งมาอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ ยิ้มแหย ๆ แต่ดูท่าจะไม่ยอมพูดอะไรเลย อาจเพราะตอนสอบเมื่อกี้ด้วยผลข้างเคียงของการปรุงยาผิดทำให้เผลอพูดสั่งสอนรุ่นพี่คนสนิทไปเสียได้ คงต้องไปขอโทษเสียหน่อย แต่หลังจากอาการนี้หมดฤทธิ์น่ะนะ...

คาบเรียนที่ 6.1 สอบ #วงกต_VRKN “ ทุกคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง จนบางครั้งก็เผลอลืมไปว่าเข็มนาฬิกาไม่เคยหยุดเดิน ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN (/วางขวดยาลงกล่อง ชูสองนิ้ว)

#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN แสงสุดท้ายของยามเย็นกำลังทอดยาวไปทั่วทางเดินระหว่างห้องเรียน ลมอ่อนพัดให้เงาไม้ไหวเอนเป็นจังหวะ ขณะที่สายน้ำเดินตาม “รดา” มาเงียบ ๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายหยุดลงตรงมุมอับสายตาของตัวอาคาร บรรยากาศรอบตัวดูปกติดีเสียจนเธออยากคิดว่าตัวเองกำลังเข้าใจอะไรผิดไป แต่สุดท้ายสายน้ำก็ยังตัดสินใจเอ่ยถามออกมา “เธอ… ไม่ใช่รดาใช่ไหม” +

“ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้” รดาขยับเข้ามาใกล้ ก่อนเงยหน้าขึ้นช้อนสายตามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม มือเรียวค่อย ๆ ยกขึ้นแนบข้างแก้มของสายน้ำอย่างแผ่วเบา “ถ้าเธอช่วยฉันกับพ่อดี ๆ เพื่อนของเธอก็จะไม่เป็นอะไร” น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง จนแทบไม่น่าเชื่อว่าอีกฝ่ายกำลังใช้ชีวิตคนทั้งโรงเรียนเป็นเครื่องต่อรอง สายน้ำกัดฟันแน่น ก่อนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ “ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่…” +

อีกฝ่ายชะงักไปเพียงนิดเดียว ก่อนเสียงหัวเราะแผ่วเบาจะหลุดออกมาจากริมฝีปาก หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับมามองเธอ รอยยิ้มเดิมยังอยู่บนใบหน้า แต่แววตาคู่นั้นกลับเย็นเยียบจนไม่เหลือเค้าของรดาที่สายน้ำรู้จักอีกต่อไป “อา… ถูกจับได้แล้วสินะ” ริมฝีปากของรดาขยับเอ่ยคำร่ายแผ่วเบา พร้อมปลายนิ้วที่ยกขึ้นเพียงนิดเดียว อาคมสีดำก็พลันเลื้อยขึ้นมาตามลำคอของสายน้ำทันที ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมา +

#ทิวาสิ้นแสง_VRKN [ภาพย้อนอดีตเหตุการณ์ 1 ปีก่อน] "อยากฟังอะไรน่าสนใจไหมล่ะคะ" "เป็นเรื่องของคนที่คุณไว้ใจน่ะ" "ตามมาสิคะ" ─ "ให้ของขวัญไปด้วยนี่คะกับเด็กคนนั้น น่ารักน่าชังเชียว" "คุณดู─ จะถูกใจเธอมากเลยนะ" "ชอบเหรอคะ เด็กแบบนั้น ☺️ ?"

[???]

(แรงล้นกันจิง ๆ )

(ทั้งสองคน อย่าตบกันเพราะแย่งฉันเลยนะคะ 😔🥀)

เมื่อได้ยินคุณเรียกซ้ำ ยักษาค่อย ๆ หันกลับมาช้า ๆ เผยสีหน้าที่เมื่อคุณได้เห็นก็ทำให้รู้ได้ว่าในร่างนั่นไม่ได้มีแค่เพื่อนของคุณอีกต่อไปแล้ว ไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างนั้นกางกรงเล็บที่ตะไบมาอย่างดีแล้วพุ่งเข้าใส่คุณ หมายจะเข้าทำร้ายคุณ ดูแล้ววิญญาณตัวนี้ออกจะบ้าคลั่งและมุ่งร้ายมากกว่าจะแค่แย่งชิงไห มันมุ่งไปที่การโจมตีโดยตรง แรงยักษาพยายามทำให้คุณล้มลง พร้อมส่งเสียงหัวเราะน่าขนลุกราวกับมันกำลังสนุกอยู่

#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN บนเรือเหาะที่ฝ่าลมเวหาออกห่างจากวรางคณามาไกลพอสมควร เสียงกลไกยังคงครางต่ำสม่ำเสมอคล้ายลมหายใจของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา ลึกลงไปในท้องเรือเป็นพื้นที่ซึ่งถูกจัดไว้สำหรับเหล่าสัตว์หิมเวศ บรรยากาศกลับเงียบงันผิดกับด้านบน

#สิงสาราสัตว์_VRKN ท่ามกลางหมู่มวลคชสีห์ร่างรุ่นพี่วานรที่ปกติเอาแต่นอนเล่นบนต้นไม้เองก็ลงมาร่วมกิจกรรมคราวนี้ด้วยเช่นกัน ทั้งยังรวบผมสูงอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนดูเอาการเอางานกว่าเวลาปกติเสียอีก

#ข้าแต่นายหญิง_VRKN (เลทไปนิดๆ แต่จับไอริณใส่ชุดเมดล่ะ --- ดีไซน์ชุดน่ารักมากคับ😭)

คนโดนสิงคนที่สองฟุ่บไปไม่นาน ก็ค่อยๆยันตัวขึ้นมาด้วยสีหน้าและท่าทางที่แปลกไป ดาราโดนสิงไปแล้ว "ฮ่าๆๆๆ!! ไม่คิดเลยจะได้อยู่ในร่างยักษาแบบนี้!" "ในที่สุดข้าก็ได้ออกม―" อนิจจา ช่างเป็นผีที่น่าเวทนา เพิ่งเข้าสิงได้ไม่ทันไรก็โนฟ้าผ่าจนวิญญาณหลุดไปแล้ว ส่วนเจ้าของร่างก็นอนตัวไหม้เกรียมสลบไปแล้วเหมือนกัน 💀 @vrkn-pinkaew.bsky.social

พยุงเสร็จก็เปลี่ยนเป้าหมายมาที่เพื่อนของตนที่นอนสลบอยู่ตรงพื้นอยู่ "ขออภัยนะคะดารา—!" ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะได้ยินหรือไม่แต่อินก็ขออนุญาตไปก่อนแล้วย่อเข่าลงไปอุ้มคนหมดสติขึ้นมาเพื่อเดินทางต่อ "พี่ลูกหว้าฝากคุ้มกันหน่อยนะคะ เดี๋ยวอินนำทางเอง" "ส่วนพี่ปิ่นแก้วเกาะอินก่อนได้นะคะ!" ด้วยความที่เดินป่าเป็นสังเกตทิศได้ หลังจับทิศได้แล้วการจะออกไปจึงไม่ยุ่งยากเท่าเก่า @vrkn-dara.bsky.social

#สิงสาราสัตว์_VRKN โรลเปิด | แยกรูท บรรยากาศที่รายล้อมไปด้วยสัตว์ทั้งหลายนี้ทำให้เธอรู้สึกสุขใจยิ่งนัก เธอเล่นกิจกรรมอย่างสนุกสนานลืมสิ้นทุกอย่างจนถึงกิจกรรมการให้นมลูกกิหมี และตอนนี้ใช้เวลากับกิหมีตัวน้อยเป็นเวลาเกินครึ่งชั่วโมงแล้วไม่มีท่าทีที่จะลุกแต่อย่างใด... แม้จะโดนเจ้ากิหมีตัวน้อยสวบหัวอยู่ก็ตาม รอยยิ้มกว้างก็ยังคงปรากฎบนหน้า ( มาช่วยหยิบกิหมีจิ๋วออกจากหัวเรกันค่ะ )

#ข้าแต่นายหญิง_VRKN (เน้นแต่เท่ๆมานาน ขอพาน้องอินมาใส่ชุดน่ารักๆบ้างค่ะ🥺💖✨️)

(ช่วงหนึ่งคำถามสามเงินล้าน: คิดว่าคุณบุหลันจะต้องนั่งรอแบบนี้ไปอีกกี่วันคะะะ?/ยื่นไมค์🎤)

"ประชาสัมพันธ์จ้า วันนี้เป็นวันเมดเดย์ Maid's day メイドの日 ในญี่ปุ่นล่ะค่ะ สนิมเลยมีชุดเมดสไตล์ไทยๆมาให้ทุกคนได้ลองใส่กัน" "ใส่แล้วอย่างลืมติดแท็ก #ข้าแต่นายหญิง_VRKN แล้วเอามาอวดกันน้า" ปล. เป็นเพียงแท็กวาด What If ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับทั้งเนื้อเรื่องและเซ็ตติ้ง

(มารับแพ้ทค่ะ)

(ขอบคุณนะคะคุณกิหมี)

#สิงสาราสัตว์_VRKN | โรลเปิด ท่ามกลางเหล่านักเรียนผู้ลงมาเล่นน้ำกับโขลงคชสีห์ นิ่มเองก็เป็นหนึ่งในคนที่อิ่มเอมใจกับกิจกรรมนี้ ร่างเล็กหัวเราะเสียงใสยามเจ้าคชสีห์วัยเยาว์พ่นน้ำใส่เย้าหยอกตามประสา ไปๆมาๆคชสีห์เด็กตนอื่นก็เริ่มมารุมล้อมรอเล่นด้วยกับเธอเสียอย่างนั้น... [คุณ]จะเข้าไปร่วมเล่นหรือช่วยในความชุลมุนนี้ดีล่ะ?

#สิงสาราสัตว์_VRKN (กิจกรรมละลายพฤติกรรมด้วยความนุ่มฟู)

เจ้าหน้าที่คนนั้นเกาคางมันไปพลางอธิบายไปพลาง ก่อนจะบอกให้นักเรียนลองเอาหน้าผากไปแตะกับมัน เมื่อธารฝันก้มลงลองเอาหน้าผากแตะกับกึ่งกลางคิ้วของตัวมอมตรงหน้า ความรู้สึกอบอุ่นพรั่งพรูโอบอุ้มไปทั้งร่างกายแทบจะทันทีเหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า ความรู้สึกที่อ่อนโยน ปลอดภัยไร้ซึ่งความกังวลในชั่วขณะนั้น จนกระทั่งละสัมผัสออกมาสู่โลกความจริงอีกครั้ง “..เพราะงี้สินะถึงเป็นเทพพิทักษ์“

#สิงสาราสัตว์_VRKN | โรลเปิด | กิจกรรมที่ 5 เมื่อเดินมาถึงด่านที่ห้า เสียงเห่าคึกคะนองก็ดึงสายตา [คุณ] ให้หันไปมอง ท่ามกลางลานหญ้า กิหมีวัยรุ่นขนสีทองถึงสี่ตัวกำลังมะรุมมะตุ้มกับบางอย่างที่อยู่บนพื้น เมื่อเข้าไปใกล้ๆ ภาพตรงหน้าช่างดูประหลาดตา สภาพของดุสิตาบัดนี้ห่างไกลจากภาพลักษณ์ที่จำได้ เรือนผมสีตะโกยุ่งเหยิงเปื้อนเศษหญ้า นัยน์ตาสีนิลุบลฉายแววขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน +

(อันนี้อาจจะไม่ได้หายใจ)

ทุกอย่างมันเกินควบคุมไปหมด ทั้งรุ่นพี่สองคนที่น่าจะต้องมีสติกันแท้ๆ ไหงคนกลับมีสติกว่าเป็นรุ่นน้องสองคนแทนกัน! "พี่ปิ่นแก้วพี่ลูกหว้ามีสติกันหน่อยสิคะ!" บ่นเสียงดังใส่รุ่นพี่ทั้งสองไปที จนกระทั่งได้ยินเสียงของบางอย่างแตก นั่นมัน...แย่แล้วไม่ใช่หรอ? ท่าทางรุ่นพี่ที่ล้มลงตรงนั้น ทำให้เธอไม่กล้าจะเข้าไปใกล้เลยแม้แต่น้อย ทั้งยังยกมือบังอินไว้ไม่ให้เข้าไปใกล้ด้วย "อย่าเข้าไปใกล้สุ่มสี่สุ่มห้าค่ะ!"

📌 Account for #VRKN_Commu _______________ "ชื่อเหรอคะ? เราชื่ออรุณค่ะ!" "เรียกรุณเฉย ๆ ก็ได้นะคะ" _______________ อรุณวดี วายุสกุล | รุณ/อรุณ ปี 1 | เรือนทิวากร มนุษย์ | 156/44 ทัก โค โรล เวิ่น - 24/7 Doc : inbio CR : ชะ อุ้ย

(เราอดใจไม่ไหว หรือความจริงแล้วเราก็โดนสิง😔)

#สิงสาราสัตว์_VRKN | โรลปิด กิจกรรมเกี่ยวกับสิตว์วิเศษมีหรือที่คนอย่างธารฝันจะพลาด เธอเดินมารับใบสะสมแสตมป์จากพี่วิทยากรก่อนจะสังเกตเห็นรุ่นน้องคนสนิทอยู่ในกลุ่มนักเรียนด้วย “รุณมาเหมือนกันหรอ?” จึงเดินเข้าไปทักทายเหมือนปกติก่อนจะกล่าวชวน “ไปฐานพร้อมกันกับพี่มั้ย?” @arun-vrkn.bsky.social

(หวา แผลเต็มตัวไปหมดเลย เป็นห่วงจังเลยค่ะ)

#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN วันเสาร์ที่ 16 พฤษภาคม เวลา 6:00 น.