حیف خسته ام وگرنه مشاهدات دیروزم از تظاهرات شیرخورشیدچیای لُندُن ر تعریف می‌کردم. همون بغل اوکراین و پاکستان هم تظاهرات داشتن! اوکراینیا ۷-۸ نفر بیصدا فقط با پرچم. پاکستانیا تلاوت سوره حمد و درخواست آزادی عمران خان. شیرخورشیدیا هم سربازان پهلوی فلانن شیرخورشیدنشانن، لالای لای.

اغلب‌شون هم برا ۲۰۲۳ هستند.

نکته ماجرا اینه اغلب اینا فعال نیستند. یعنی اگه اغلب تو اون leftist می‌بینین، یه دلیلش اینه.

صدر اخبار جهان: انگار مردا به دودولشون یه چیزی زدن که لباس اسکی در قسمت فاق به تنشون گشاد‌تر باشه و توی پرش‌های اسکی بلندتر بپرن 🤷🏻‍♀️

این زن رادیو مرز میزاره گوش می‌کنه. الآن یه مردی داره از رنجش با باباش میگه که من شرم نیابتی می‌گیرم از شنیدنش. بنده خدا مقیاس رنجش در مقابل سایر راویان هیچی نیست. احتمالا خودش زیاد اذیت شده، ولی این که آدم اینو در کنار بقیه روایت‌ها می‌شنوه عجیبه.

منم گریه کردم. گذاشتمش تو کانالم: t.me/oorah/596

احمد کایا یه ترانه داره به اسم دموکرات خسته این مرد گفت اینو برام ترجمه کن جمله‌ی دومش شروع کردم هق‌هق گریه کردن یه جاش می‌گه: Yar göğsüne baş komadan Vurulup düşenler oldu (در این راه) کسانی بودند که بدون این که سر بر سینه‌ی یار بگذارند، تیر خوردند و افتادند. شرح حال این روزهای ما.

سر این جنگ ۱۲ روزه به خاطر دل عزیزان از تهران رفتیم بیرون. دلم نبود خودم. این سری بگن برین و می‌زنیم،بیشتر نمی‌خوام برم. به قول اون شوخی معروف که میگه سر کرونا ماسک زدیم برای این زنده بمونیم؟ منم پاشم برم که برای چی زنده بمونم؟ همین محبوبم رو بغل می‌کنم مردیم با هم بمیریم و تمام پت و بچه هم که نداریم

بین موقعیت‌های شغلی این گزینه «عدالت» برای سیستم قضایی هند جالب بود: news.ycombinator.com/item?id=4686...

حاصل این گفتگوها شد راه انداختن یک پادکست به اسم «راه التیام» به کمک خیلی از بچه‌هایی که تو همین مکالمه شرکت کردند. دوستان عزیزی که کمک مالی کردند چند دقیقه پیش یک ایمیل از من دریافت کردند. لطفا اگر کمک مالی کردید و ایمیل از من نگرفتید بهم خبر بدید. لینک قسمت اول پادکست تا یکی دو ساعت دیگه می‌گذارم

تهران هر از گاهی آدم صدای تیراندازی می‌شنوه. من یکی دو ماه یه بار می‌شنیدم. امروز ولی بیشتر شنیدم. هیچ وقت هم مشخص نمیشه چی بود. یه ۲۰ دقیقه‌ای ادامه داشت

این وسط منم برای اولین بار یبوست شدم. دو تن از دوستانم هم مسمومیت غذایی گرفتن. یکی دو روز افتاده خونه، یکی سه روز بیمارستان. بدن‌هایی که نمردن دارن واکنش نشون میدن

امروز دوست دیگری رو دیدم.گفت شنبه‌ ۲۰ام که داشته از محل کار برمی‌گشته، رفته طبق عادت ازسبزی فروش جوان افغان سر راه سبزی بگیره. دیده نیست. از شیرینی‌فروشی رو به رو پرسیده، گفته «کشتنش». نگو اصلا از فراخوان اینا خبر نداشته.روز اعتراضات گیر می‌کنه بین مردم، دلش نمیاد سبزی‌هاش رو ول کنه بپره تو مغازه. می‌کشنش

این ویترهای کافه‌ها در به قتل رسیده‌ها هم گروه خاصی هستند. آخرین مورد که شنیدم یه دختری ویتر کافه آپ‌آرت‌مان بوده (که پگاه آهنگرانی و سجاد افشاریان انگار راه انداختند). نیکا شاکرمی هم برا گدار بود. کافه‌ها چون به ادامه فعالیت می‌دن و مشتری ثابت دارن، اون نبود ویتره بیشتر تو چشمه.

این دوستمون رفته بود خونه دختره که دوست پسرش رو حکومت کشته. یه گوشه‌ای رو درست کرده بود با عکس پسره و شمع. هی ویدئوهاش پخش می‌شده و از بامزه‌گی‌هاش تعریف می‌کرده. لباس‌هاش رو گرفته بوده دستش هی بو می‌کرده. و ... هی یادم می‌افته هی گریه‌م میگیره.

بی‌بی‌سی یک برنامه داشت با موضوع ترامای جمعی. بعد یک لیست از بلایایی که تو این چند سال سر مردم ایران اومده ارائه داد، با مبدا اسیدپاشی به صورت زنان اصفهان. در طول ده سال بلایایی سر مردم ایران آوار شده که بعضی‌هاشون رو اصلا از یاد بردیم. مثلا انگار فاجعه پلاسکو از ذهن من پاک شده بود.

توییت دیدم خامنه‌ای رفته جمکران. یادم افتاد وصیت درست حسابی نکردم. مخصوصا که همین هفته پیش تو همین خیابونایی که من قدم میزدم و رفتم بیرون آدم کشتن. به داداشم که یه شهر دیگه‌س پیام دادم وصیت کردم چه کار کنه بعد مرگم. احتمالش خیلی کمه، ولی خب وصیت داشتن بهتر از نداشتنه.

از من که می‌پرسن می‌گم «در مقیاس این روزها خوبم»

چقدر با تک تک کلمات ضیاء نبوی هم‌دلم…

وضع دیتینگ در ایران: میگن مردا وضعشون بده. مردی که ارزش تو رابطه رفتن داشته باشه سخت پیدا میشه. همه لاشی و غرهای دیگر از سمت زنان اطرافم. حالا شانس این دو زنی که شنیدم رو ببین. رفتن یکی رو پیدا کردن، با هم بودن. حکومت زده کشته. شانس.

سر هواپیما، با پارتنر اون زمان رفتیم اطراف امیرکبیر. ملت گوشی روشن کرده،‌آهنگی گذاشته، شمعی در کنار عکس کشته شده‌ها روشن کرده بودن و کنارشون گریه می‌کردن. گروه گروه آدم. ما هم می‌رفتیم گریه می‌کردیم. کجاست شمع‌های عزیزان و دوستان ما؟ کجا بنشینیم گریه کنیم؟

در بین این کشته‌ها، اونایی که با پارتنر رفته بودن و یکی‌شون کشته شده ... شاید خودمو، محبوبمو، می‌بینم. بری با ترس و امید و در میان جمعیت، یهو عزیزت بیفته و نفهمی چی شد... اغلب هم با یه ذوق و شوقی چیزی تازه شروع کردن، رابطه‌هه قدیمی نیست (به خاطر میانگین سنی جوونتر این کشتارها)، چیزی داشتن می‌ساختن.

یه امیدم اینه آمریکایی‌ها بتونن باعث عقب نشینی ترامپ و آیس سر این مینه‌سوتا بشن. یه دلگرمی کوچکی دارم به قدرت جامعه‌ش نسبت به حکومتش و اذیت میشم بفهمم اونا هم سرکوب شدن یا نتونستم و ضعیفن. از تصور ضعیف بودن خوم و جامعه‌م نسبت به حکومتون بدم میاد و تصور تکرارش برا دیگران ترسناکه برام.

من تا قبل کشتار دی ماه این چنین فاصله‌ای رو با دوستان خارج نشینم حس نکرده بودم. وصل شدم دیدم چنان طرفدار شاه شدن (نه لزوما به عنوان تنها گزینه) و میان زیر توییت بقیه شدید نفرت پراکنی که عجیب. مثلا فلانی که تو مثل ما فکر نمی‌کنی،‌میاییم پیدات می‌کنیم حسابتو می‌رسیم!

یک ترس جدی در من هست که اگر از ایران دور بشم، شروع کنم به حرفی زدن و فاصله گرفتن از درک و همدلی و تبدیل بشم به همین حرف‌هایی که این روزها از خارج نشینان (حتی از دوستان عزیزم) می‌شنوم که در نظرم به شدت احمقانه و غیرانسانی و آزار دهنده‌س. این بنده خدا رو هم نمی‌شناسم، ولی این بلوسکش مثال خوبیه.

سر این چند هفته کشتار داخل ایران یه قدم از طرفداران فلسطین در سوشال دور شدم. چند موردی مسخره کردن تعداد کشته شده‌ها و خود اعتراضات دیدم. پروفایلشون رو باز می‌کنی توییت پشت سر هم در فلسطین، و اون وسط یه مسخره کردن کشته شدگان شبیه من.

بخشی از مشکل ما با پهلوی به خاطر اختلاف نظرمان در استراتژی هم هست. معتقدیم که روش اون هم پرهزینه است و هم کم بازده سعی کردم یه کم بشکافمش:

تو این چند روز فهمیدم یه هم‌باشگاهی و ۳ تا از دوستان دوستان هم رو هم کشتن. یکی یه پسر قدبلندی بوده، تو هفت تیر. با دوست دخترش رفته بودن. دختره می‌بینه یهو پسره افتاد. دوستمون می‌گفت سر قبرش هم خیلی غمگین و دارک بود. مادرش کل می‌کشید.

حساب کردم دیدم تو ۹ روز گذشته ۲۸ میلیون پول vpn دادم.

ولی عجیب روزهایی بود/هست ها. هر لحظه بهت و غم و شوک و نگرانی.

چیزی که در کودکی بسی اذیتم می‌کرد این «ایران حول تهران» بودن بود. اخبار و صدا و چیزها برا تهران بود. الآنم فکر کنم در این کشتار و وقایع اخیر همینه. شهرهای بزرگ و اونایی که کمی دسترسی داشتن صداشون بیشتر بود. این که چه رخ داده در شهرهای کوچک و چقدر کشته شدن رو خواهیم فهمید؟

یه ایده‌م اینه بعضی از روایت‌های کف توییتر رو الکی می‌سازن. مثلا از بازار رشت خبری دست اولی که دارم شروع سوختن بعد از پخش شدن جمعیت وحشتناک زیاد و حدود ۱۱ شب بوده و پنجشنبه در رشت اسلحه جنگی استفاده نشده. جمعه شده. ولی یه روایتی پخشه که بازار رو آتیش زدن ملت داخلش بسوزن بعد که فرار کردن به رگبار بستن.

تو این چند ساله به نظرم رسیده زنان هم بیشتر درگیر میشن، هم فعال‌ترن. در اطراف من حداقل نوع غم و سوگ و فعالیت‌شون نسبت به مردان اطرافم فرق می‌کرد. مثلا نسبت به کشته شدن دیگران حساس‌تر بودن و اذیت‌تر. در اعتراض و کاری کردن هم فعال‌تر و ریسک‌پذیرتر.

این نوع کشتار حاکمیت شهرهای بیشتری رو به اون حالت hostile نسبت به ج‌آ اضافه کرد. اینترنت هم وصل‌تر بشه، یه ماه رمضون و عید هم داشته باشیم که آدما بیشتر همو می‌بینن، یه چند مرحله فاصله آدما بیشتر میشه. با اتصال اینترنت که به نظرم یه شوک جمعی رخ می‌ده.

اینترنت از ایران الان داره باز میشه. من حداقل با فیلترشکنی که قبل این دوران تاریکی کار می‌کرد الآن وصل شدم

من تحلیل‌ها و شرط‌هام اندازه سکه انداختن جواب دادن این چند ساله. تحلیل فعلیم اینه این سری بوی پهلوی بیش از اندازه‌س. اگر دخالت خارجی نباشه به اواسط بهمن نمیرسه.

یه حمص خریدم و برنج پختم با قرمه سبزی خوشمزه این زن، بردم پیش مامانش و خودش که از سر کار رفته بود پیشش. ظرف شستم و غذا خوردیم و در جریان اخبار روزمره قرار گرفتیم. زندگی جریان داشت امروز.

در این رویداد آدم ربایی مادورو، من و یه عده دیگه از تصویر روی دادنش برای خودمون هم خوشحالم. از بین تمام سناریوهایی که به ذهنم میاد، این اتفاقا یکی از خوب‌هاشه. اذیت میشم و حس بدی می‌گیرم می‌بینم بعضیا میگن «هرچقدر هم وضعیت بد، این نباید رخ بده». نه خیر. حدی برای این بدی هست. در نظرم حدش گذشته اینجا

Daily sketch 🥷🐈‍⬛️ I hope you can spot the cat I have a hangover, bye #art #artsky #ink #sketch

این زن رو به ده‌ها دلیل دوست دارم،‌ یکیش دوستانش انسان‌هایی عزیز و جالب و خفن و دوست داشتنی

یه کافه رفتیم برای تولد عزیزی، ۵ نفر بودیم ۴ تا غذا، سه چهار تا لته و سه چهار تا چای ۵ و خورده‌ای شد خیلیه واقعا. نه کافه خاصی بود، نه غذاهای خاصی. یه معاشرت در کافه، نفری ۱ میلیون غذا دونه‌ای حدود ۴۰۰ ۵۰۰ شده حداقل و یه چای و لته هم میشه همین قدر.

«رهبر پاک» یکی از روش های جنگ روانی حکومت های توتالیتره برای سرکوب جریانهای مخالف. نفوذیهاشون مدام کم و کاستی های هر کسی رو که توان ایجاد جریان داره رو برجسته می‌کنن تا اینطور به نظر بیاد که «آلوده» هستن و نمیشه بهشون اعتماد کرد.

ساعت اخیر رو به خوندن بلاگ خانم Rachel Kroll گذروندم. انگار از اسم‌های بزرگ و سطح اول دنیای فنیه. این ویژگی Troubleshootingش و عمق دانشش عجیبه. کاش مثل اون بودم rachelbythebay.com

این شهرام (کنار پاشا در نزدیکی مترو مفتح) خیلی به این زنانی که باهاشون میرم جنتلمنانه احترام میزاره. شاید چون همیشه یا با محبوبم رفتم یا محبوبم هم بوده. این احترام جنتلمنانه‌ش رو دوست دارم.

شاید باید قبول کنم الآن این زمین بازی من نیست. زور دارم می‌زنم و در سطح مالی من نیست این چیزی که دلم میخواد. می‌دونم که چند سال بعد برام راحت‌تره و الان تمرکز کنم رو زودتر رسیدن به اون چند سال بعد، یا حتی چیز دیگری بهتر باشه. سختمه قبول کنم نشد و نتونستم.

یلدای شما عزیزان مبارک خوبی اینجا اینه تعداد آدمایی که فکر کنم اگر یلدا بود و در مهمانی من بودم و آن‌ها و بد نمی‌گذشت و حتی خوش می‌گذشت خوبه نسبتا

have [redacted]

ساگامی هم گرون شده. یه زمان می‌شد خرید اون گوشه داشت برای یه تجربه‌ی دور از معمول. الآن همون برا سالگرد آدم استفاده کنه (((:

جانم به شما بگه که کاندوم هم به نسبت گرون شده. حداقل حقوق مملکت (۱۴ تومن) الان فقط جواب ۷۰ بسته کاندوم (۲۰۰ هزار تومنی) رو میده ماهی. البته که کسی ۷۰ تا بسته نمیخره ((: صرفا این این مقایسه حقوق با چیزها رو برای in perspecitve قرار دادن دوست دارم. مثلا حداقل حقوق ۱۴ کیلو گوشت

آیا اینجا طرفدار آبسیدین داریم؟ motamem.org/obsidian