رفتم آرایشگاه ناخون درست کنم گفتم کم‌رنگ‌ترین رنگو می‌خوام، گفت رنگ بیس تو عمرش هیچ‌وقت انقدر طرفدار نداشت که این روزها داره. گفتم برای عید باید از الان وقت بگیریم؟ گفت کدوم عید خواهر؟

یه کتاب برای دخترم می‌خونم به اسم در هر شرایطی دوست دارم. از اون کتاب یاد گرفتم که وقتی بچه بدقلقه یا حتی وقتی بهم می‌گه دوست ندارم بهش بگم که با وجود همه‌ی این‌ها اون دختر کوچولوی منه که در هر شرایطی دوستش دارم و با ارزش‌ترین آدم زندگیمه.

از جنگ وحشت دارم از موندن این‌ها هم. دیشب تو خواب جنگ شروع شد مردم جلوی چشمم منفجر میشدن و پرت میشدن هوا بعد فرار کردیم و ته یه خیابون بسیجی‌ها مردم رو به گلوله بسته بودن جوی خون بود و راه فراری نداشتیم، داییم رو دیدم که لیزر سبز انداختن روش التماسش می‌کردم فرار کنه وسط کوچه در یه خونه رو زدم.

یه جوری کابوس دیدم که وقتی بیدار شدم تا مدت طولانی بدنم می‌لرزید. می‌ترسم دوباره بخوابم.

دخترم گفت وقتی دوغ می‌خوری انگار بهارشده رفتی زیر اون شکوفه‌های خوشگلش.

همون "چه جوانانی! هنوز بسیاریشان صورت عشق را بر سینه نفشرده‌اند" خودمون.

احمد کایا یه ترانه داره به اسم دموکرات خسته این مرد گفت اینو برام ترجمه کن جمله‌ی دومش شروع کردم هق‌هق گریه کردن یه جاش می‌گه: Yar göğsüne baş komadan Vurulup düşenler oldu (در این راه) کسانی بودند که بدون این که سر بر سینه‌ی یار بگذارند، تیر خوردند و افتادند. شرح حال این روزهای ما.

تو توییتر هشتگ از دموکراسی بگو ترند شده و آدم‌هایی که یه وقتی فکر می‌کردم منطقین به کسایی که هشتگ می‌زنن گفتن بی‌شرف. من واقعا نمی‌فهمم داره چی میشه. خشم انقدر آدما رو کور می‌کنه؟ کیش شخصیت انقدر ادم‌ها رو بی‌منطق می‌کنه؟ دیگه هیچی نمی‌فهمم. اگر کسی هست که به نظرش این کار در این شرایط غلطه بیاد حرف بزنیم.

این دوران یه چیز نجات بخش دیگه ارتباطم با دوستام و خانواده‌م در ایران بود. تقریبا هر روز با دخترها و پسرعموم حرف زدم. پای تلفن گریه کردیم و یا توصیه‌های معمولی برای گذران زندگی. الان که برمی‌گردم یک ماه گذشته رو مرور می‌کنم این تلفن‌ها نقطه‌های روشن روزهای سیاهن و خیلی پررنگن برام.

امروز تو مدرسه‌ی دخترم جلسه بود و فهمیدم یکی از پسرهای دبیرستان پسرونه‌شون کشته شده. مدیرشون گفت یکی از بچه‌های نخبه و عضو تیم روبوتیک‌مون بود.

نمی‌دونم اسمش میل به بقاست یا آلت‌پریشی یا رددادگی هر چی هست دونه دونه ویدیوهای اینستاگرام که وسایل خونه تبلیغ می‌کنن سیو می‌کنم برای اون روز خوبی که قراره بیاد تا بخرمشون.

آبان نود و هشت دخترم هفده روزه بود و بوی تنش دست‌های کوچیکش و شیرخوردنش نجاتم داد. این روزها هم وجود دخترم منجی من شده. عصر ساعت‌ها با عروسکاش و پارکی که براشون درست کردیم بازی کردیم و نفسم کمی بالا اومد.

ببخشید من دیشب باعث ناراحتیتون شدم خیلی در اعماق چاه استرس و افسردگی بودم. فیلترشکن‌ هم قطع شد و نمی‌تونستم جواب بدم. ممنونم از لطف همگی.

اگر امشب یا شب‌های دیگه جنگ شروع شد و ما دیگه نبودیم فقط اینو می‌خوام همه در مورد ما بدونن که ما عاشق زندگی بودیم و هیچی نمی‌خواستیم جز یه زندگی معمولی.

شبا که بچه بیدار میشه و صدام می‌کنه میرم بغلش می‌کنم موهاشو ناز می‌کنم تو گوشش می‌گم بخواب عزیز مادر نفس مادر عشق مادر. الان یه ویدیو دیدم از یه خانوم با لهجه‌ی اصفهانی که عکس دختر دسته‌گلش دستش بود می‌گفت عزیز مادر نفس مادر‌. بالاخره بغضم شکست.

اینترنت همراه اول در ایران وصل شد.

آتیش می‌گیرم وقتی فکر می‌کنم مردم اون شب با بچه‌هاشون رفته بودن. بچه‌ی تو بغل تو کالسکه. تا سر کوچه‌شون و آخرش اینطوری شد.

انقدر برام عجیبه داریم زندگی می‌کنیم حس شرمندگی و عذاب وجدان دارم. تو ترافیک به ماشین‌های دور و برم نگاه می‌کنم به صورت آدم‌ها فکر می‌کنم اونا هم حالشون مثل منه؟ یه تیکه سنگ رو قلبشونه؟ مادر دوست بچه تکست داد دعوت کرد تولد دخترش تا چند دقیقه مبهوت به صفحه‌ی موبایل نگاه می‌کردم؟ مگه ما عزادار نیستیم؟

حالمون؟ حال آدم‌ها بعد از یک زلزله‌ی بزرگ همون بهت همون غم همون خشم. زلزله‌ای که ما رو نکشته ولی زیر آوارش موندیم. منتطر پس لرزه که این دفعه نوبت ما هم بشه.

بچه‌م ترسیده با جود همه‌ی تلاش‌هام ترسیده، یک لحظه از کنارم تکون نمی‌خوره. دیروز رفتم حموم برگشتم دیدم درو بسته کنج در و دیوار نشسته یه ملافه کشیده رو سر خودش تا من بیام بیرون بعد تو اینستاگرام و توییتر مردم در گوشه‌های امن خودشون درخواست حمله به ایران دارن. این زندگی نکبتی ماست.

به قدر غمگینم که حد نداره هر روز به وصیت‌نامه نوشتن فکر می‌کنم و خودم رو لعنت می‌کنم برای به دنیا آوردن این بچه که عشق و نفسمه بعد وصل میشم با بدبختی و هر طرف سر می‌چرخونم فقط چرت و پرت می‌بینم. حالم از سوشال مدیا به هم می‌خوره دیگه. این قسمتش خوب بود که اینترنت نداشتیم.

دوستان عزیزم تقریبا شهر در تسخیر مردمه. رسما جنبش مردمی رو پهلوی غصب کرد.

انگار من بدم میاد که تو کشور خودم بمونم و هر روز خودمو سرزنش نکنم بابت مهاجرت نکردن با یه بچه. انگار من بدم میاد اینا برن و کشورم آباد باشه و توریست سرازیر بشه به چابهار و قشم و بوشهر و شهرهای شمالی و هیچ بچه‌ای گرسنه نخوابه هیچ زنی از ترس پدر و شوهرش تا صبح نلرزه. من یک عالمه چیز خوب می‌خوام.

من فقط اینو می‌دونم که نمی‌خوام اشتباه پدرانمون رو بکنم آدم‌های تحصیل‌کرده، ادم‌های مترقی که رفتن پشت آخوند چون فقط یه چیزی رو نمی‌خواستن. من پرسشگرم و چشمامو نمی‌بندم فقط به این دلیل که از ج.ا با تمام تک‌تک سلول‌های تنم متنفرم.

خداییش دست خودشون نیست پدرسالاری و منجی دوست دارن.

اگر حکومت عوض شه چند نفرتون برمی‌گردید ایران؟

یا جمهوری اسلامی تموم میشه یا زندگی من و این مرد چون هر شب سر حکومت بعدی دعوامون میشه :)

یک ساعت پیش کارگر از خونه رفته و الان وضعیتیه که بچه‌م و خواهرزاده‌م درست کردن.

آخر سر هم اینا خامنه‌ای رو برمیدارن احمدی‌‌نژاد رو میذارن جاش می‌گن این جاسوس موساد بود سال‌ها .

شهر هرته ؟ رییس‌جمهور یه کشور دیگه چرا باید با قانون آمریکا تفهیم اتهام و محاکمه بشه؟ واقعا سیرکه.

واقعا چیزی که ته نداره حماقت آدم‌هاست، زنیکه اومده نوشته اگر شعار زن زندگی آزادی باعث میشه خواسته‌های یک سری دیده نشه من دیگه فریادش نمی‌زنم. ۵۷ هم همینطوری حقوق زنان رفت ته صف مطالبات ملت.

بچه‌ی پونزده ساله کشتن دوباره.

یادگرفتن زبان ترکی به من کمک کرد این ملت و فرهنگشون رو بشناسم و بفهمم چقدر عقب‌افتاده و سنت‌گران. با وجود ۵۰ سال حکومت آخوند رو سر ما مردم ما صد سال جلوتر از مردم ترکیه‌ن. اگر امکاناتشو داشتم حتما در مورد این می‌نوشتم که چقدر قدمت ایران و فرهنگ ایرانی کمک کرده به مردم ما در صورتی که اونا +

خب دارم میرم به عروس و داماد نامه بزنم بگم با توجه به شرایط اقتصادی ایران ما نمی‌تونیم بیایم عروسی. اینم از اوضاع ما .

این حسرت و این غم بزرگ رو در مردن هیچ‌کدوم از هنرمندای ایرانی نداشتم. خیلی غمگینم.

از نظر بدنی خیلی احساس پیری می‌کنم همه جام درد می‌کنه و واقعا ناراحتم از این موضوع.

تا همین سه هفته پیش هر چی می‌خواستم تو ترکیه بخرم ضربدر دو می‌کردم و به ریال تبدیل می‌کردم حالا باید ضربدر سه کنم و همه چیز به چشمم خیلی خیلی گرونه.

یادم باشه فردا زنگ بزنم سفارت مکزیک ببینم ما رو با ویزای شینگن راه میدن یا باید ویزا بگیریم. بعد هم شما بیاین بهم بگید چی بپوشم برای عروسی که زیادی نباشه و شیک باشه لینک هم بدین که چه بهتر.

خواهرشوهرم ساعت ۴ بعداز ظهر به وقت ایران دختر دومش رو به دنیا آورد و ساعت ۹ شب مرخصش کردن و رفت خونه. خیلی ناراحتم که جنگ شد و مامانش نتونست ویزا بگیره بره پیشش.

عمیقا متاسفم که در دنیایی زندگی می‌کنم که به نژادپرست بی‌شرفی مثل ترامپ جایزه‌ی صلح داده میشه.

برادر امیر پیغام داد و برای مراسم سالگرد دعوتمون کرد. داره یک سال میشه و هنوز باورم نمیشه این مصیبت رو.

پسر دخترعمه‌م برای ماه می دعوتمون کرده عروسیش در مکزیک. خیلی هیجان دارم که بریم ولی امان از قیمت‌ها.

نوامبر

سیب‌زمینی رو نگینی کنید برنج بشورید سیب زمینی و برنج و شوید خشک رو مخلوط کنید روش یه بند انگشت آب، نمک و روغن. بذارید کته دم بکشه. کنارش مرغ بپزید یا ماهیچه. کرمانشاهیا بهش می‌گن سیب‌پلو. راحت و سریع و بسیار خوشمزه.

من و این بچه دق کردیم از دوری مرد. عصری گوله گوله اشک می‌ریخت که من هیچی نمی‌خوام، الان فقط می‌خوام تو بغل بابا باشم.

به عنوان کسی که یک دونه قرار بود بزاد. در این زندگی زیادی واسه پریود درد کشیدم.

بچه گفت اونروز مامانی اجق وجق درست کرده بود من خوردم دوست نداشتم. چند دقیقه فکر کردم تا فهمیدم منظورش جغور پغوره.

سپتامبر

دخترم عاشق عرفان طهماسبیه، خواهرم براش بلیط کنسرتش رو گرفته بود و من با عذاب وجدان رفتم به خاطر سالگرد بچه‌های کشته شده خیلی به دخترکم خوش گذشت. اگر بشه کنسرت طلیسچی هم می‌برمش. دلم می‌خواد بچگیش پر باشه از رنگ و شادی و خوش‌گذرونی گرچه خیلی نقطه‌ی مقابل چیزیه که در ایران در جریانه.