دیشب زلزله اومد نمی‌فهمیدم زلزله‌ست، بمبارانه یا الان پنجره رو باز کنیم ابر قارچی می‌بینیم.

بچه‌م یک هفته‌ست حضوری میره مدرسه، کلاس پیانوش هم دوباره شروع شده. بعد از مدرسه با دوستاش میریم بیرون و خوش می‌گذرونه.، حالش خوبه حال منم بهتر شده از وقتی برگشتیم ایران. تنها آرزوم اینه که دوباره جنگ نشه این بچه‌ها واقعا گناهی ندارن.

مشاهداتم محدودم در تهران اینه که مردم بسیاررناامیدرو عصبانین از جنگی که باعث فقیرتر و بدبخت‌تر شدنشون شده و می‌گن اگر قرار بود اینا نرن پس چرا جنگ شروع شد.

به همه‌ی اون‌هایی که بچه‌ی زیستی دارن و بچه به فرزندخوندگی می‌گیرن حسودیم میشه. خیلی دلم می‌خواد جرات و جسارت این کارو داشتم و یه نوزاد از بهزیستی میاوردیم. انقدر دلم می‌خواد که گاهی خواب می‌بینم.

جنگ منجر به رفتن جمهوری اسلامی نشد وحشی‌ترش کرد، زیر‌ساخت‌ها رو نابود کرد و ضررش فقط و فقط به مردم بیچاره رسید که محتاج نون شبن، بعد اونایی که حمایت کننده‌ی این جنگ بودن برای آروم کردن وجدان خودشون بهش دستاوردهای تخیلی میدن مثل تمیز شدن هوای تهران در حالی که مشکل آلودگی تهران هیچ‌وقت مال عید و بهار نبوده

کاربر نگارینا کسی می‌دونه کیه؟ برای من کامنت‌های نفرت‌پراکنانه میذاره یه جوری که یعنی خیلی منو می‌شناسه ولی من نمی‌دونم کیه. بلاکش کردم دیگه ولی سوال شد برام‌.

خودمو مجبور می‌کنم غذا بخورم ولی وزنم داره هی میاد پایین. مدام اضطراب دارم و اگر به خاطر بچه نبود از تخت بیرون نمیومدم. کاش می‌‌شد بخوابم و یه روری که همه چیز تموم شده بود بیدار شم.

اگررواقعا داره توافقی صورت می‌گیره پس چرا انقدر حالمون بده؟

دیروز اینجا تو ترکیه یه بچه‌ی چهارده ساله رفته مدرسه و هشت تا بچه و یه معلم رو کشته و بعد هم خودش رو. پریروز هم تو یه شهر دیگه همین اتفاق افتاده. هر دو بچه به بازی کامپیوتری معتاد بودن.

خودشون جنگ رو حمایت کردن به هر آدم نگرانی از بمباران داروسازی‌ها و پتروشیمی‌ها انگ زیرساخت به کانون و آخوند به کون زدن حالا دارن از گرونی و بیکاری می‌گن. واقعا نمی‌خوان بفهمن دلیل مخالفت با جنگ این‌ها بود نه طرفداری از جمهوری اسلامی. دیگه واقعا آدم چی بگه؟

باز صدای انفجار تو تهران. گفتن بمب‌گذاری بوده.

از هیجده دی به اینور زندگی نکردیم. امروز دیدم ۲۵ فروردینه واقعا با تعجب به اطراف نگاه می‌کردم. کی عید شد؟ کی فروردین گذشت؟

باز دوباره می‌خوان مذاکره کنن واقعا حتی دیگه توان شنیدن کلمه‌ی مذاکره رو هم ندارم. خیلی سیاه و تاریکه این روزها به وضعیت اقتصادی مردم که فکر می‌کنم مغزم منفجر میشه. اتفاقات دی در اعتراض به مسائل معیشتی بود الان رو فقط خودتون حدس بزنید. افتضاحه افتضاح.

بعد از دی به همه گفتم به جای اینترنشنال نگاه کردن صدای آمریکا ببینید این روزها رسما و علنا توی هر برنامه‌ای از توافق با به نفر داخل ایران و حکومت حرف می‌زنن و هیچ اسمی از تغییر رژیم نمیاد ولی رویا فروشی اینترنشنال جذاب‌تر بود.

وقتی تازه کار بازگانی خارجی رو شروع کرده بودم و هنوز زمان خاتمی بود و تحریم نبود و این احمق‌های جانی به این نتیجه نرسیده بودن انرژی هسته‌ای حق مسلم ماست تو شرکتی کار می‌کردم که برای پتروشیمی‌ها مواد اولیه وارد می‌کردیم از شرکت‌های بزرگ آلمانی. با خودم قرار گذاشتم اگر جنگ به نحوی تموم شد که به نفع مردم بود

از میون همه‌ی فجایع این جنگ مدرسه‌ی میناب منو یه جور دیگه آتیش زده هر عکسی می‌بینم ناخودآگاه می‌گم بمیرم برات مامان. شاید چون همسن و سال بچه‌ی خودم بودن، شاید چون بچه‌ی من هم مدرسه بود همون ساعت شروع جنگ. این که مدرسه وسط مرکز نظامی بوده کثافته این که تو ساعت اولیه‌ی شروع روز بمباران شده جنایت.

اون کودتای سپاه که ازش حرف می‌زدن اتفاق افتاده در کشوری که هنوز دولت داره و وزیر خارجه یک سپاهی که وزیر مجلسه داره با آمریکا مذاکره می‌کنه.

خسره‌الدنیا والاخره هم ماییم که ۱۸ ساعت رانندگی کردیم از مرز خارج شدیم تا رسیدیم به هتل تو اولین شهر مرزی آتش‌بس شد :)))

دیگه اشکام بند نمیاد ج.ا اسراییل و آمریکا با هم کشورم رو به نابودی کشوندند و یه عده که عارم میاد بگم هموطنم به این جنگ مشروعیت دادن. بدبخت و بیچاره شدیم.

داریم از استرس نابود میشیم. چی میشه فردا؟ نیروگاه‌ها و پتروشیمی‌ها و خارک رو با خاک یکسان می‌کنه و میره؟

پنج‌شنبه‌ی قبل از جنگ با خوشحالی به خواهرم خبری رو گفتم که خیلی وقت بود جزء برنامه‌های من و این مرد بود صبح شنبه قرار بود استارتش رو بزنیم. صبح شنبه جنگ شد و همه چی رفت رو هوا عین زندگیامون.

هزار تا کلاس فرزندپروری میری صد تا کتاب می‌خونی و کارگاه می‌گذرونی به امید این که بچه‌ت رو خوب بزرگ کنی والد آگاهی باشی بچه رنج و ترومای بچگی خودت رو تجربه نکنه. بعد بوم بوم بوم بمب‌ها میان خودت ریست میشی و بچه‌ت اضطراب می‌گیره و یک ثانیه از کنارت تکون نمی‌خوره دیگه.

روز بیست و هزارم جنگه انگار ما همچنان پناهنده‌ایم به خانه‌ی خواهرم. خیلی خسته‌ایم. به نظرتون چی میشه؟

با توجه به رفتار ترامپ من امشب از همه‌ی شبا بیشتر می‌ترسم. جدی.

رییس بزرگ نازنینم مردی که بی‌نهایت دوسش داشتم و بسیار ازش آموختم از دنیا رفت. انقدر برام عزیز بود و انقدر شریف که هر وقت می‌دیدمش دلم می‌خواست دستهاشو ببوسم. بچه که به دنیا اومد، اومد دیدنم باز هم خجالت کشیدم که ببوسمش. حسرتش موند و حسرت از دنیا رفتن همچین انسانی.

پر اشک‌ترین و پر گریه‌ترین سال تحویل قرن رو گذروندیم. امیدوارم هرگز دیگه همچین سالی نگذرونیم و سال جدید سال صلح و آرامش باشه برامون.

اگرچه دل‌ها پر خون است........

از روز اول جنگ نزدیک ۵۰۰۰ نفر کشته شدن مدرسه‌ی میناب رو زدن. زبون همه‌شون تو کونشون بود از صبح همه‌شون دارن این سه تا جوون بدبختی که اعدام شدن رو استوری می‌کنن. واقعا براشون فرق می‌کنه کی بکشه. مسئله هم‌وطن و ظلمی که بهش میشه نیست.

خونه تکونی رو تموم کرده بودم اتاق دخترم رو تمیز و مرتب چیده بودم. پرده‌ها رو داده بودم خشکشویی و دیوارها از تمیزی برق می‌زد. امشب نزدیک خونه‌مون رو جوری زدن که همسایه گفت تمام خونه‌ پر از خاک و سیاهیه. چه دل خوشی داشتم من. دلم برای خونه پر می‌کشه.

واقعا دیگه نمی‌کشم.

قیمت نفت چرا اینطور داره میاد پایین؟ آیا سیگنالی از تمام شدن جنگ هست ؟

مامانمینا دارن برمی‌گردن تهران، چون که حال مامان‌بزرگم خوب نیست. دارم خل میشم از استرس و بیخود و بی‌جهت باهاشون دعوام شد.

چقدر هم‌خونی چیز عجیبیه. هر روز پسرعموم زنگ می‌زنه و بعد آروم میشم.

مادربزرگ من نود سالشه نمیشه از تهران جابه‌جاش کنیم. کنار خونه‌ش رو جوری زدن که دندوناش از ترس به هم می‌خورده. از اون شب حالش بد شده. می‌ترسم از دستم بره و نبینمش. مادربزرگ من نقطه‌ی اتصال من به زندگیه عزیزترینمه. کاش طاقت بیاره تا ببینمش.

که گفتید ایران، عراق و لیبی و سوریه نمی‌شود...

امروز توی تهران بارون سیاه باریده. همه‌ی ماشین‌ها و خونه‌ها سیاه شدن. عین بخت ما.

این پلی که عکسش اومده دور و برش پر از آتیشه. پلیه که من هر روز از روش رد میشدم بچه‌م رو ببرم مدرسه. مرگ بر جنگ . لعنت به جنگ‌طلب وطن‌فروش.

هر چی نفس عمیق می‌کشم فایده نداره. طپش قلبم روی هزاره.

استارت تجزیه‌ی ایران رو هم زد کثافت بی‌همه چیز.

پالایشگاه تهران رو زدن. رفت سراغ زیرساخت‌های اصلی.

دم خونه‌ی خودمون رو جوری زدن که دوستم از ساختمون روبرویی گفت هنوز گوشاش زنگ می‌زنه. دم خونه‌ی مامان آنا، کنار خونه‌ی مریم روبروی داروخانه‌ی سارا. کنار خونه‌ی دخترعمه‌ی آرش رو زدن، انگار همه قاچاقی زنده‌ایم.

خواهرم پابرهنه دوید پایین.من لباس پوشیدم ولی پاهام انگار فلج شده بود، دم در افتاده بودم رو زمین، همسایه‌شون گفت نترس اومدن تو من دیدم. من جیغ می‌کشیدم بچه‌مو بدین می‌خوام بغلش کنم. ما این ترسو هر ثانیه زندگی می‌کنیم و دوستامون با آهنگ مورد علاقه‌ی ترامپ می رقصن.

رفتیم خونه‌ی خواهرم فکر کردیم اونجا امن‌تره ، شوهرم و شوهر خواهرم بچه‌ها رو بردن تو محوطه‌ی برج یه کم بازی کنن، خودم رفتم حموم. داشتم لباس می‌پوشیدم صدای جنگنده و بمباران اومد. یه کم پایین‌تر از خونه. جیغ می کشیدم بچه‌م خواهرم جیغ می‌کشید بچه‌م.

از هر کس فکر می‌کنه این جنگ خوبه متنفرم. از هر کس که فکر می‌کنه این جنگ منجر به اتفاق خوبی میشه متنفرم. هر ثانیه و هر لحظه زیر استرس صدای انفجارها و لرزش زمین در حال له شدنیم. اگر زنده بمونیم هم دو سال دیگه نتیجه‌ی این استرس و تپش قلب برامون یا ناراحتی قلبیه یا سرطان.

پهلوی می‌گه به قول بچه‌های خودمون " تَرَکوندین". واقعا یک لحظه سخنرانی احمدی نژاد اومد جلوی چشمم. خدا کنه من اشتباه کنم و اون چیزی که ما فکر می‌کنیم اتفاق نیافته.

اینترنشنال داره مونیخ رو نشون میده و همینطور پرچم اسراییل و آمریکاست که دست مردمه. واقعا خیلی عصبانیم. جاکشا یک سال نشده که همینا مردم خودتون رو کشتن. نوزاد و دانش‌آموز. فقط جمهوری اسلامی بکشه بده؟

توییترمو آن‌اینستال کردم و اینستاگرام و حتی اینجا رو هم شاید ببندم. خیلی می‌ترسم از همه چیز می‌ترسم و انگار اون روز خوش از ما خیلی دوره روزی که صدامون خفه نشه و ما هم بدون انگ خوردن بتونیم حرف بزنیم.

خیلی غمگین و سرخورده‌م احساس می‌کنم با نزدیک‌ترین آدم‌هام هم دیگه نمی‌تونم حرف بزنم و از نگرانی‌هام بگم زبانم الکن شده. موندن اینا ترسناکه فردای بعد از این‌ها هم با این اپوزیسون فشل و تمامیت‌خواه هم ترسناکه. با تمام وجودم اینا رو نمی‌خوام ولی فضای اون طرف هم بهم حس و جوگیری انقلابیون پنجاه و هفت رو میده.

پسرعمه‌م از تجمع ملبورن برگشت خونه چون بازار فحش و بد و بیراه داغ بود و پرچم اسراییل اون وسط می‌درخشید. واقعا این حجم از حماقت رو نمی‌فهمم . اینطوری می‌خواین نظر جامعه‌ی جهانی رو به سمت ایران جلب کنید؟

رفتم آرایشگاه ناخون درست کنم گفتم کم‌رنگ‌ترین رنگو می‌خوام، گفت رنگ بیس تو عمرش هیچ‌وقت انقدر طرفدار نداشت که این روزها داره. گفتم برای عید باید از الان وقت بگیریم؟ گفت کدوم عید خواهر؟