امشب بعد از مدتها مقاومت Sinners رو دیدم. عجب فیلمی. عالی.

کانادای فشنگم🇨🇦🇨🇦 Proud

اطلاعات به درد نخور: لوک د فوژرول مدافع ۱۹ ساله کانادا نیمه ایرانیه.

خیلی حال داد🇨🇦🇨🇦🇨🇦

Go Canada 🍁 🇨🇦

اول صبح زنگ زدم به یکی و گفتم کاری که برای پنجشنبه و جمعه هفته بعد برنامه‌ریزی شده بود کنسل شده. انقدر خوشحال شد که از پشت تلفن میتونستم نیش بازش رو ببینم.

تو استادیوم نیویورک که قراره میزبان مسابقه فینال جام جهانی هم باشه چند نقطه کور برای فیلمبرداری وجود داره و قسمت‌هایی از زمین بازی دیده نمیشه. این مشکل رو تو چند تا استادیوم دیگه آمریکا هم دیدم.

جام جهانی خیلی خوش میگذره.

مجله معمار چند ماه پیش ویژه‌ نامه‌ای برای یوسف شریعت‌زاده منتشر کرده. همکار قدیمی چند صفحه از اون شماره رو برام فرستاد. عکسی از خودم دیدم و باز یادآوری شد که ۲۷ سال پیش کارمند بودم. هر جور حساب کنی کم‌کم باید بازنشست شم. کاش ۱۰ سال زودتر مهاجرت کرده بودم.

من از روزی که سحر خدایاری به خاطر ممنوعیت حضور زنان در استادیوم خودسوزی کرد با خودم قرار گذاشتم تا روزی که این ممنوعیت لغو‌ نشه فوتبال ایران رو دنبال نکنم. هیچکدوم از بازی‌های ایران در جام‌جهانی قبلی رو هم تماشا نکردم. تقریبا ۶ سال هیچ بازی فوتبالی از ایران ندیدم.

فامیلمون برای تیم ملی آلمان رفت تو زمین:))

Go Canada 🇨🇦🍁

مجتبی از باباش هم خامنه‌ای‌ تره. میگه منکه مخالفم ولی پزشکیان تعهد داد که توافق رو میبره جلو.

سوغاتی از توییتر: یک نفر زحمت کشیده و آرشیوی از آثار کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رو که مرحوم علیرضا افزودی جمع‌آوری کرده، در این وبسایت منتشر کرده. www.kanoonarchive.org

یک چیزی که سعی میکنم به خودم یادآوری کنم اینه که ارزش‌ها و جهانی که یکسری آدم توش زندگی‌‌ میکنن کاملا با اون چیزی که من فکر میکنم درسته متفاوته. یک عده دیروز بیرون محل بازی فوتبال یکسری آدم رندوم رو گیر آوردن و به بدترین شکل آزارشون دادن. نکته مهم اینه که از این کارشون فیلم گرفتن و با افتخار پخشش کردن.

جو‌ استادیوم کامل به نفع ایرانه.

آیا دارویی برای رفع اضطراب که OTC باشه موجود هست؟

به نظرم جام جهانی ۴۸ تیمه اگر فقط باعث‌ حضور تیمی مثل کوراسائو شده باشه هم خوبه.

امروز دو بار باهام مصاحبه کردن. فقط نمیدونم چرا نیشم بازه. انگار ایستادم که ازم عکس بگیره:))

فقط تا اینجا رو مجاز بودم بیام. چون که بلیط.

برای تقویت جو جام‌ جهانی اینجوری رفتم اداره.

این مقا‌ومتی‌ها که ۱۰۰ روزه به سلطنت‌طلب‌ها میگن جنگ‌طلب، الان برای موشک‌پرانی سپاه هلهله میکشن.

هر چی سنم بالاتر میره احساساتم رقیق‌تر میشه. رسما اشک دم مشک.

کل امروز رو باید بشینم پای مانیتور و training. باز خوبه آفتاب هست.

واقعا انسان ممکنه از شدت غم بمیره. قبل از این فکر میکردم این حرفها قصه است.

Happy Pride.

برداشت بخشی از هموطنان از کمونیسم خیلی جالبه. داشتیم راجع به موضوعی حرف میزدیم که میتونه به عنوان نمونه‌ای از کلک‌های سرمایه‌داری برای دوشیدن مردم تدریس بشه. در انتهای بحث برگشته میگه کمونیسم همینه دیگه.

اینستاگرام اکانت‌هایی که فکر میکنه میشناسی رو برای فالو کردن پیشنهاد میده. اون روز یکی رو بهم پیشنهاد داد. دیدم استوری جدید داره. استوری رو دیدم و کاش نمیدیدم.

دومین عضو خانواده که موفق شد ۱۰۰ سالگی رو رد کنه دیروز فوت کرد. البته از اون طرف جوون مرگ هم زیاد داشتیم. ظاهرا ژن خانواده پدری به حد وسط راضی نیست.

زندانی سیاسی آزاد باید گردد و نه به اعدام اما و‌ اگر‌ نداره. چه مجاهد چه سلطنت‌طلب چه حلقه‌ی عرفان و بهایی و ... هر آن کس که به خاطر عقاید و‌ نظراتش زندانی شده باید آزاد باشه. این چه رویکرد عجیبیه حالا که فهمیدن علی یونسی مجاهده متعجب شدن و یه جوری وانمود می‌کنن که پس حقشه که زندانه.

هوا‌ی آخر هفته جوری بود که انگار کار بدی کردیم و طبیعت میخواد ازمون انتقام بگیره. به محض پایان تعطیلات:

یک همکار دارم که میاد سوال میپرسه. بعد همینجوری که جوابش رو میدم تند تند میگه نهههه، این رو که میدونم. بعد آخرش مکالمه رو جوری تموم میکنه که انگار من ازش سوال داشتم.

آقای @ente.bsky.social شیرینی لطفا.

دیروز یک پسر سفید دیدم که روی تیشرتش به فارسی نوشته بود “سیاهکل کجاست؟”، زیرش هم نقشه شمال ایران چاپ شده بود. پشت تیشرت به انگلیسی نوشته بود سیاهکل. متاسفانه سوار دوچرخه بودم و نشد ازش بپرسم چی شد به جریان سیاهکل علاقه پیدا کردی؟

و بدین شکل تابستون افتتاح شد.

در حالیکه همین پنجشنبه گذشته هوا زمستونی بود، امروز اولین heat warning سال رو داریم.

چه گفتگوی خوبی بود. youtu.be/-YQnj6lLIX0?...

امروز دوازده سال شد که مهاجرت کردم. عکس تزیینی است.

با همکار/ دوست‌‌های جوونم که معاشرت میکنم دلم برای امیر خوشگذرون قبل کووید تنگ میشه.

دشمن جدید سامانه: لامین یامال.

به مناسبت روز مادر. عکس دو نفره محبوبم با مامان.

پرده آخرِ واروژ کریم مسیحی رو ۱۳ سالگی تو سینما دیدم. تو اون سن محصور فضای رمزآلود و بازی‌های فوق‌العاده شدم. تمام این سالها دنبال نسخه باکیفیتی از فیلم بودم تا اینکه دیروز اتفاقی تو یوتیوب پیداش کردم. کیف کردم. چه فیلم تمیز و درجه یکی.

تازگی خواب‌های عجیب با محتوای تقریبا یکسان میبینم که خیلی دلم میخواد یک روانشناس برام تحلیلشون کنه. جدا از اون کم میخوابم و معمولا از استرس خوابم عمیق نمیشه. حالا این وسط دیشب تو خواب دستم رو که با قابلمه سوزونده بودم به شدت خاروندم و همونجا از شدت درد از خواب پریدم. صبح دیدم چه بلایی سرش اومده.

سکوت آمریکا ترسناکه.

از اینایی که قربانیان جنگ و جنایت علیه کودکان میناب رو انکار میکنن یا فاجعه جنگ رو کوچک میکنن بیزارم. در کنار اونها از عده‌ای که کودکان میناب رو تبدیل به ابزار دعوای سیاسی با گروه اول کردن هم بیزارم.

بازگشت به آفیس قدیم که دوستش ندارم.

در ادامه تماشای فیلم‌های هالیوودی و کلیشه‌ای دیشب Jay Kelly رو دیدم. چقدر جرج کلونی تو این فیلم خوشتیپ و خوش لباسه.

آمریکایی‌ها خیلی عجیبن. افتضاح تیم امنیتی مراسمی که رییس جمهور و نصف کابینه کشورشون توش شرکت داشتن رو به شکل حماسه پوشش میدن.

اوه

اون روزی که از ادرار کردن به مزار نویسنده و سنگ زدن به فعال سیاسی ذوق میکردن باید این روز رو هم میدیدن.