یه عمر مامانم بهم می‌گفت مردم‌گریز حالا این مرد هم بهم می‌گه اجتماع‌گریز.

قبل از اینکه همه‌ی این اتفاقات قتل‌عام و جنگ بشه پیش خودم می‌گفتم هر چیزی از ج.ا خواستن نشدنیه فقط کاش دست از اعدام برداره. در واقع این تنها خواسته‌امه. حالا به ارغوان بیست و پنج‌ ساله بعد از دو سال بازداشت و چندین ماه انفرادی حکم اعدام داده. بازم مثل همیشه هیچ‌کاری از دستمون برنمیاد.

دو ورق کونکور دو ورق ترانکوپین پونصد چهل هزار تومن.

مامانم به جواب درخواست دوستی تو فیس‌بوک‌ می‌گه درخواستشو پذیرا شدم.

‏ظاهرا ناخن طبیعی مد شده. کاش اون مژه‌های شبیه ایزما هم از مد بیافته. آدما رو میبینی انگار یه دسته جارو به چشماشون وصل کردن.

‏سارینای عزیزم، دختر قشنگم اگر نکشته بودنت امروز تازه بیست ساله می‌شدی.💔

برق و نور امید که از چشمای آدم محو می‌شه ناراحت‌کننده‌تر‌ تا سفید شدن مو و ابرو و مژه.

زنگ زدم آرایشگاه قیمت بگیرم برم موهامو کوتاه کنم وقت نداشت. گفتم خوب به جاش عرق بگیرم این چند روز رو تو خونه تحمل کنم خیلی گرون‌تر بود پولم نرسید. هیچی دیگه امروز همش به در بسته خوردم.

‏می‌خوام برم وایسم اتوبان تهران کرج از مسافرا بپرسم از کجا پول میارن هر تعطیلی می‌رن شما؟

میدون انقلاب برای مراسم ستاد زدن ستاد گمشدگان.

از اینکه شش صبح بیدار می‌شم متنفرم.

‏قیمت میوه‌ها واقعیه؟ زردآلو کیلویی پونصد و پنجاه هزار تومن😰 ‏نیم‌کیلو آلبالو با سه تا دونه هلو خریدم چهارصد هزار‌تومن.

امروز بهم گفت اپیکور رو می‌شناسی؟ گفتم آره تا اومدم بگم اما چیزی ازش نخوندم گوشیشو داد دستم با صدای بلند یه موسیقی پخش کرد گفت این آهنگ جدید اپیکوره. منم دیگه به روی خودم نیاوردم که اشتباه کردم و این گروه موسیقی رو نمی‌شناختم.🤣

‏باتری موبایلم خراب شده و خاموش شد. از‌ ترس هزینه‌اش هنوز ‌نبردم‌ درستش کنم.

از صبح که از خونه زدم بیرون گرمم بود تا الان که رسیدم خونه دوش گرفتم یکم حالم بهتر شده. دو ساعت سرکار برق رفت. دفتر مثل جهنم شده بود.

تقریبا هیچ‌کاری نمی‌کنم. نه توانایی خوندن متن بلند رو‌ دارم نه دیدن ویدیوهای بیشتر چهار پنج دقیقه. گرفتن هر تصمیمی برام یه چالش بزرگ شده. حتی از اینکه فکر‌ کنم برای تولد همکارم کادو چی بگیرم فرار می‌کنم. فقط سرکار می‌رم اونم چون مجبورم. دوباره و صدباره باید برم دکتر و قرص‌هایی بخورم که فقط تا می‌خوری خوبی.

‏امروز با همکار جوان‌تر از خودم که دوست جدیدم شده رفتم کافه. زنی زیبا با ایده‌های درخشان.

چون‌ مستم به ج عزیزترینم پیام دادم.

این داستان قطع بودن بانک‌ها که امروز هم چند بانک‌ دیگه بهش اضافه شده خیلی عجیبه. هیچ‌کس هم مثل همیشه وظیفه‌ای نداره که توضیح بده چی شده و مردم باید چی کار کنن؟ امروز حتی خرید نان و بنزین زدن و هر چیز دیگه‌ای به مشکل خورده بود. پول نقد هم که مدت‌هاست درست حسابی در دسترس نیست.

پی‌ام‌اس حمله کرده و غم هوار شده.

دارم تلاش می‌کنم سطح غصه‌خوردن‌هامو کاهش بدم. مثلا برای خونه نداشتن، مسافرت نرفتن و خیلی چیزهای دیگه‌ای که آرزو داشتم و بابت نرسیدن بهشون غصه می‌خوردم دیگه بهشون فکر نکنم. همین غصه‌ی نیازهای روزمره که از پسشون برنمیام رو بخورم. تمرین سختیه شاید موفق بشم.

عالی شد برق رفت.

زندگی زیر سایه‌ی قدرت چهارم دنیا خیلی جذاب و محشره. سیستم بانک‌ها قطعه. روزی دو ساعت هم از امروز برق‌ها قطع شده.

‏نتونستن حقوق‌ها رو پرداخت کنن. اگه فردا هم نشه می‌ره تا شنبه.

کی تابستون تموم میشه؟

امروز حقوق گرفتم، یه چند ساعتی خوشحالم.

هر بار تو اینستا دوره‌‌های کتابخونی پولی رو می‌بینم یه دور از‌تعجب شاخ درمیارم. همیشه برام گروه کتابخونی یه کار داوطلبانه بوده و هست.

تو مسیر برگشت چند ماهه با یه خانم کارمندی همسفرم همیشه هم بحث سیاسی می‌کنه. پیرمرد راننده تاکسی تو بحث بهش گفت فقط شما زنا حریف آخوندا شدین و حجاب رو برداشتین. از دست مردا هیچ کاری برنیومد.

تو مسیر برگشت چند ماهه با یه خانم کارمندی همسفرم همیشه هم بحث سیاسی می‌کنه. پیرمرد راننده تاکسی تو بحث بهش گفت فقط شما زنا حریف آخوندا شدین و حجاب رو برداشتین. از دست مردا هیچ کاری برنیومد.

یه تعدادی از همکارا حقوقشون با بانک صادراته. حسابداری سرگردون مونده فردا حقوق‌ها رو چه جوری پرداخت کنه. ده روزه چند تا بانک بزرگ مشکل داره و هیچ‌کس عین خیالش نیست.

تهران شده عزاخونه تو خیابونا پارچه‌های سیاه بزرگ آویزون کردن.

‏دیدم یه کاربری تو توییتر در مورد بلقیس سلیمانی نوشته بود. بیشتر تمسخر ظاهرش بود و داستان‌های قدیمیش. یادم افتاد کتاب سگ‌سالی‌اش کتاب خوبی بود که دهه‌ی نود منتشر شد.

دلم می‌خواد هر کس می‌پرسه خوبی؟ بغلش کنم گریه کنم بگم اصلا خوب نیستم. مجبورم لبخند بزنم بگم مرسی خوبم.

سوار مترو شدم انگار‌ وارد بهشت شدم از بس خنکه.

این هوا برای دوازده ظهره نه شش صبح.

تو ایستگاه مترو با بلندترین صدا اخبار رادیو رو پخش می‌کنه. عجب گیری کردیم از دست این مجانین.

برای نوشتن یه متنی مجبورم شدم خاطرات پونزده و بیست سال پیش رو زیر رو کنم. مغزم درد می‌کنه. تمام دیشب تو خواب و بیداری بودم.

‏بعضی‌ها روزا نیروهای نظامی دو رمیدون انقلاب به طرز چشمگیری زیادن. امروز هم خیلی بودن.

دقت کردم اکثر زنان موتورسوار خوشگل و خوشتیپن.

امروز یه کاربری تو توییتر نوشته بود. مترو انقلاب با زنان حزب‌اللهی سر حجاب دعواشون شده.

اکسپلور اینستا می‌چرخیدم‌ یهو رسید به نوحه‌ی حسین فخری. وقتی بچه بودیم محرم بدون حسین فخری برای بابام بی‌معنی بود. حالا سال‌هاست من مسلمون نیستم. بابا هم دیگه اونجور مسلمون نموند. امسال میشه شش سال که دیگه نیست.

لباسامون رو عوض کردیم و دور میز هفت‌سین نشستیم. یه گوشمون به تلویزیون بود و یه گوشمون هم به صداهای بیرون که صدای بمب میاد یا نه؟ همیشه سال تحویل گریه‌ام می‌گیره. این مرد می‌خواست عکس بگیره. اشک‌ها بی‌امون می‌اومدن و همزمان می‌خندیدم تا مثلا تو عکس‌ها خوب به نظر بیام.

دوست‌پسر دوست خواهرم چند سال پیش یهو گذاشت و رفت. واقعا سر به کوه و بیابون گذاشت و حتی پلیس هم پیداش نکرد. این روزها خیلی بهش فکر‌ می‌کنم. کاش منم شجاعتش رو‌ داشتم.

مامانم آدم تیز و باهوشیه اما اصلا چشم‌پوشی نداره و یه خصلتی داره که رک‌ و زبون تیزی داره که با بدترین لحن و کلمات باید به روت بیاره. زن من از اسب افتادم انقدر بهم سرکوفت نزن.

کاش شیعه حالا که کاخ سفید رو حسینیه کرده دست از اعدام برداره. واقعا ته خواسته‌‌ام از شیعه اینکه نکش. آدم‌ باش. برای بقیه مصیبت‌ها یه فکری می‌کنیم.

من هیچ وقت به آدم‌های عادی که طرفدار سلطنت شدن خرده نگرفتم و‌ نخواهم گرفت و اون استیصالی که باعثش ج.ا بود رو درک می‌کنم. اما واقعا موضع آدم‌هایی (فعالین) که تریبون دارن و با حساب کتاب وارد این بازی شدن رو قضاوت می‌کنم. همون‌قدر که از کشتار دهه‌ی شصت و همه‌ی این سال‌ها منزجر و غمگینم برای قتل‌عام دی‌ماه غمگینم.

کاش اینجا قفل داشت.

یه خاطره بی‌ربط یه فمینیست که من قبلا ارادت زیادی بهش داشتم و اولین مفاهیم حقوق زنان رو‌ با اون یاد گرفتم. یه ستون ثابت تو روزنامه‌های دوم خردادی داشت نوشته بود که همیشه کیهان و یاالثارات می‌خونه که سیاست محافظه‌کاران و‌ بسیجی‌ها دستش بیاد که قراره که چه واکنش و‌ پرونده‌سازی انجام بدن.👇🏾

یه نفر این توییت رو کوت کرده بود نوشته بود دلم براشون می‌سوزه من کامنت گذاشتم خنده‌داره دل سوختن نداره. دوست چندین ساله‌ام با برچسب اصلاح‌طلبی وخون‌شوری و کلی حرف دیگه بلاک‌ آن‌بلاکم کرد. دوستی که فقط مجازی نبود و خونه‌ی هم می‌رفتیم و با هم هفت هشت سال در ارتباط بودیم گفت دیگه دوستم نیستی.

انقدر دنگ‌ و فنگ‌ اداریش زیاد بود از خیرش گذشتم.