ช่วงนี้มองต้นไม้ข้างทางแล้วสดชื่นมากเลย เป็นความเขียวขจีที่ถูกต้องเป็นสีเขียวสดใหม่ แบบเขียวเพิ่งผลัดใบ เขียวที่ชุ่มชื่น เห็นต้นไม้ใหญ่ๆ ที่แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงาได้กว้างๆ แล้วรู้สึกสดชื่นตลอดเลย

เอ้กคลูซีฟเฉพาะบ้านฟ้า สตกที่จะลงงานมุฟวี่คานิวัลคับ

เมื่อภพนภามันจะเสถียรกว่านี้น้อ 🥹

ถังกับหมามีอะไรที่เหมือนกัน หูลู่

ไม่สามารถแต่งภาพเสร็จแล้วเก็บไว้ดูคนเดียวจริงๆค่ะ สวยเนอะะะ😭🤲

มาทำงานแถวๆ หลักสี่ ได้ฟีลแบบสิทธัตถะออกจากวัง ลุงขับแท็กซี่จากดอนเมืองอายุรุ่นเดียวกับบิดาที่ตอนนี้นอนดูทีวี ทำสวนไปเรื่อย แต่ลุงยังทำงานวิ่งรถกลางคืนอยู่ ลุงบอกผมเคยเช่าโรมแรมแถวนี้นอนอยู่เมื่อสักสามสิบปีก่อน ระหว่างทางยังมีคาเฟ่ที่มีสาวนั่งดริงก์นั่งง่อมๆ เหงาๆ เล่นมือถือรอลูกค้าอยู่หน้าคาราโอเกะ/คาเฟ่ที่เหมือนมาจากยุค 90 อยู่ห่างจากสนามบินแค่สิบห้านาที แค่ข้ามทางรถไฟก็คนละโลกแล้ว

작년특전 올해특전 그림쫌는거같음 하하

การเรียนสายศิลปะหรือสายภาษามันไม่เสิร์ฟทุนนิยมเท่าสายวิทย์ สายเทค สายดาต้า หรือสายอาชีพโดยตรงก็จริงแต่ส่วนตัวก็ชอบที่ตัวเองจบภาษาศาสตร์มานะ ขนาดเป็นคนห่วยๆ ของเอกก็รู้สึกว่าการจบออกมาจากตรงนั้นมันก็ปลูกฝังบางอย่างที่บางทีแม้แต่ตัวเราก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน อีกอย่างการเรียนคณะ/เอกภาษาในมหาลัยมันไม่ใช่แค่เรียนเพื่อพูดภาษานั้นๆ ได้อะ (หรืออย่างน้อยก็จากหลักสูตรที่เราจบมา)

ไดโนเสาร์เคยมาหามนุษย์ในรูปแบบของผีไดโนเสาร์มั้ยนะ แบบมาเข้าฝันในลุคใส่ชุดขาวโบราณๆ มายืนจ้องเราอยู่หน้าบ้านอะไรงี้

ไม่ได้มีติ๊กฟ้า ไม่ได้ทำยอดเอนเกจอะไรนะคะ ทุกวันนี้แค่มีคนมาเล่นด้วยก็ดีใจแล้ว *นั่งจ๋อง*

การที่บนโลกนี้มีมนุษย์อยู่หลากหลายประเภท แต่กลุ่มคนที่เป็นมนุษย์อีโมชันนอล อ่อนไหวง่าย ดันโดนมองว่าเป็นกลุ่มที่อ่อนแอ เหยาะแหยะ คือมันก็น่าประหลาดอยู่ล่ะนะโลกใบนี้

จนทุกวันนี้ก็ยังคงชอบเพลง สร้างนายเป็นชายแท้ ในมู่หลานมาก ชอบกว่าเวอร์ชันภาษาอังกฤษออริจินัลมาก รักการแปลเพลงสมัยก่อนมากเลย ไม่ว่าจะเพลงดิสนีย์หรือเพลงประกอบหนังประกอบละคร รู้สึกการใช้คำของเพลงแปลไทยในยุคก่อนมันเสนาะหูกว่าสมัยนี้มากไม่รู้ทำไม

"โคนัน" จะไปปรากฎตัวใน TV Anime "Meitantei Precure!" ตอนที่ 18 ซึ่งจะออกอากาศในวันที่ 31 พ.ค. 2026

กว่าจะหาแอคเขาเจอ ชอบงานตั้งแต่เขาทำธีมให้chrome พอเขาเจอแบบนี้เครียดเหมือนกันนะ 😭🫠 ไม่อยากให้นักวาดที่ชอบเจออะไรแบบนี้สักคน

✨🦝ORGANIC TRASH OVER เไ SLOP🦝✨ สติกเกอร์ใหม่มาแล้วค่ะ เจอกันที่บูธ Pick A Puppy H01-02 #CA11_SAT E35-36 #CM1 SUNDAY #ComicAvenue11 #ComicMania1 #CA12

เสียดายนิดนึงที่พวกน้องหมาเลี้ยงแกะดูเป็นตัวละครร้ายในเรื่องนี้ ทั้งที่ความจริงแล้วพวกหมาต้อนแกะฉลาดแล้วก็น่ารักมากเลยนะ ;—;

ก่อนดูคิดแค่ว่าเป็นหนังสืบสวนคอเมดี้ตลกโปกฮา พอได้ดูแล้วมาครบทุกประเด็นชีวิตมาก หนังสื่อสารง่าย เข้าใจง่าย ร้องไห้โฮทุกซีน ยกให้เป็นหนังที่ดูแล้วหน้าเปียกที่สุดในปีนี้ so far 🥹 คุณฮิวจ์แจ็คแมนน่าประทับใจเสมอเลย เหมาะกับบทคนใจดีมาก แต่ฉากเปิดประตูโบสถ์โคตรจะเท่ หันไปมองหน้าเพื่อน พูดพร้อมกันว่า วูฟเวอรีน! ประทับใจการแสดงของนักแสดงทุกคน และเหล่าน้องแกะซีจีสุดๆ 🐏🤍

เซบาสเตียนโคตรหล่อ แบบเป็นแกะที่หล่อ แบบหล่อโว้ยยย (ปีนไปตะโกนบนหน้าผา) แต่ในบรรดาแกะทั้งหมด นี่ชอบมอปเปิลมากๆ บรรยากาศของเรื่องทำให้คิดถึงงานของเจมส์ เฮอร์เรียต ที่ไปเป็นสัตวแพทย์ในชนบทผสมไนฟ์เอาท์ นี่นั่งขำตอนแกะพูดถึงพระเจ้าด้วย แบบ... เอ้อ จริง 555

ขอให้ทุกคนที่ยังต้องกระเสือกกระสนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในประเทศห่านี่พบเจอคนใจดีเยอะๆด้วยเถอะ

pretty sure this is exactly how lessons at qifrey's atelier go #witchhatatelier #tongariboushinoatelier #wha #fanart

ฉันว่าคงเพราะทุกคนรู้ตัวดีว่าตัวเองมีด้านที่ไม่น่ารัก แต่ก็ยังคาดหวังว่าจะถูกยอมรับอย่างที่เป็น ปรารถนาการเป็นตัวเองโดยไม่ถูกตัดสิน ไม่รู้สึกเป็นภาระ และการยื่นมือไปหาคนด้วยกันก็ใช้ความกล้าอยู่พอควร ฉันชอบ quote ที่ว่า When people shows you who they're, believe them the first time เราต่างต้องการการสัมผัสอย่างถูกต้อง ซึ่งไม่ใช่แค่ทางกาย แต่เป็นตัวเราด้วย

เถ้าแก่น้อยค่า 🥹

ยังคงหยิบยกคำเดิมมากล่าวได้อีกครั้ง that application is evolving, it’s just backwards 😮‍💨

จะไปดู sheep detective เสาร์นี้ค่ะ *วิ่งหลบสปอยล์*

Sheep Detectives ดีมาก 😭😭😭 Small town detective ที่เอาจริงๆ คือพล็อตฝั่งโคตรคลิเช่ แต่พาร์ทของการ discuss เรื่องชีวิตและความสัมพันธ์ การเป็นส่วนหนึ่งของสังคม การจดจำและการลืมใดๆ คือ มันก็คลิเช่จริง แต่นั่งดูไปแล้วก็หงิงอยู่ โดยเฉพาะเรื่องลูกแกะฤดูหนาว 🥺

ในทวิตชักจะหาทวีตที่มันออแกนิคไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ เดี๋ยวนี้อ่านอะไรแล้วเอ๊ะต้องมานั่งคิดตลอดว่านี่แอคติ๊กฟ้ารึเปล่า ทำยอดรึเปล่า ragebait รึเปล่า

How Witch Hat Atelier Uses Dubbing as World-Building www.ign.com/articles/how...

ตั้งแต่อายุ 30+ นี่เวียนหัวง่ายขึ้นมากกกกกกกกก จากที่ปกติก็เป็นคนเวียนหัวง่ายอยู่แล้ว

ไปนอนเตนท์กับเพื่อนที่เขาใหญ่ เป็นคืนที่นอนไม่สบายเท่าไหร่ หลับๆตื่นๆอากาศหนาวกว่าที่คาด เช้ามา ลุกออกจากเตนท์ก่อนใครแบบมึนๆหัว ไปเดินรับแดดเช้าเงียบๆแล้วสะดุดที่พุ่มไม้หนึ่ง เพราะแสงแดดตกกระทบเลยเห็นชัด แมงมุมตัวเล็กๆ กับมดที่เผลอมาติดที่ใยของมัน ค่อยๆขยับขา ถักม้วนใยรอบตัวเหยื่อ ทีละน้อยๆจนกลายเป็นก้อนถุงเล็กๆคลุมแมลงตัวนั้นไว้ เป็นไม่กี่นาทีที่ประทับใจมาก ถ่ายเก็บไว้ด้วยล่ะ

อีกโมเมนต์นึง คือ ตอนไปเห็นรูป "Saint Sebastian Tended by Saint Irene" ของ Nicolas Regnier ใน Ferens Gallery ที่ Hull เห็นแล้วต้องเดินเข้าไปหาแล้วหยุดยืนอยู่ตรงหน้ารูป เห็นรายละเอียดแล้วเกือบลืมหายใจ โดยเฉพาะภาพนักบุญเซบาสเตียนที่เหมือนจะเห็นเขาหายใจแผ่วมากๆ ทั้งที่เป็นรูปวาด สีหน้าคือคนเฉียดตายแต่ยังไม่ตาย เจ็บจะตายแต่ก็ปีติกับการเป็นมรณสักขี มันดีมาก

เสริมอีกโมเมนต์หนึ่งที่ยังตราตรึงคือตอนที่ไปปากีสถานล่ะ ยกให้จุดที่พีคสุดๆคือเมือง Skardu มันเป็นช่วงจังหวะที่เราเดินลุยขึ้นเนินแบบหอบตัวโยน เหนื่อยชิบหาย แต่เงยหน้าขึ้นมาเห็นวิวแบบนี้ โอบล้อมโดยธรรมชาติใหญ่โตขนาดนี้ มันเกิดความรู้สึกว่า...มนุษย์เราตัวเล็กเท่านี้เองนะ ธรรมชาติน่าอัศจรรย์มาก ทิวทัศน์นี้ใช้เวลาสรรสร้างเป็นล้านๆปี หาคำมาอธิบายไม่ถูกนอกจากว้าว สุดยอด....

ที่จริงตัวเราในภพนภากับตัวเราในทวิตเตอร์ต่างกันมากอยู่โดยเฉพาะแอคหลุมทวิตเตอร์ 😂 แต่เป็นนิสัยจริงทุกช่องทางค่ะแค่มีหลายยุคลิกพอสมควร 555555555

:)

ตอนใช้ทุนที่เพชร โดนปลุกมาใส่ท่อตอนตีสอง เดินลงจากหอไปวอร์ด คืนนั้นฟ้าเปิด พอแหงนมองก็เห็นดาวเต็มฟ้า ลมพัดปะทะหน้า ถัดไปอีกหน่อยคือหอผู้ป่วยที่ยังเปิดไฟอยู่ ห้องผ่าตัดที่ไม่มีวันหลับ ห้องฉุกเฉินที่วุ่นวายตลอดเวลา แล้ววินาทีนั้นก็คิดว่าเราไม่ได้สู้อยู่คนเดียวสักหน่อย มีคนมากมายที่ตื่นอยู่และสู้ไปด้วยกัน เราก็ทำในส่วนที่เราทำได้

กับข้าวที่แม่ทำมาให้กินที่ออฟฟิศวันนี้ค่ะ *นั่งแกะปู* #ภพนภามีอาหาร

ตอนที่เห็นพระอาทิตย์ขึ้นบนภูเขาไฟฟูจิ แบบเป็นการปีนเขาที่วิบากกรรมมาก ไม่มีความพร้อมใดๆ คือปีนเขาครั้งแรกในชีวิตก็ปีนฟูจิเนี่ยนะ แถมตอนนั้นเป็นทริปที่เพิ่งจบมัธยมไปต่างประเทศกะเพื่อนๆเป็นครั้งแรก ไม่รู้เอาความมั่นใจมาจากไหนว่าปีนไหว ไม่ยาก เริ่มปีนสองทุ่ม ตีห้ายังไม่ถึงยอดเลย ได้แต่ถามกันว่าเรามาทำอะไรที่นี่ แต่พอได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นก็ได้คำตอบแล้วว่ามาเพื่ออะไร

ตอนสมัยอยู่เกาะไปเดินเล่นปราสาทฮิโกเนะ จ. ชิกะแล้วฝนตก เราก็จะกลับไงแต่ขอแวะหาอะไรกินข้างทางหน่อย เจอร้านขายดังโงะเจ้านึงแถวนั้นเลยถือโอกาสหลบฝนด้วย ได้เป็นดังโงะย่างใหม่ๆ 3 ไม้กับโฮจิฉะร้อนๆ หนึ่งแก้วราคาไม่ถึงพันเยน แล้วนั่งกินริมหน้าต่างชมวิวแม่น้ำล้อมรอบปราสาทในวันฝนตกอากาศเย็นๆ รู้สึกสงบมาก นั่งในร้านอยู่พักใหญ่ๆ เลย

เอาจริงในฐานะชาวพุทธคนหนึ่ง เราก็ค้นพบว่าแก่นแท้ของศาสนาพุทธคือความสงบสุขแบบนั้น จู่ๆ ก็ตรัสรู้ เหมือนจะเข้าใจการปรินิพพานของพระพุทธเจ้าขึ้นมาซะอย่างนั้นเลย 55555

แค่อ่านของทุกคนก็รู้สึกมีความสุขตามแล้วค่ะ 🥹 ชอบที่ในที่สุดก็ได้เข้าใจว่าความสุขไม่ใช่ความรู้สึกหวือหวาเลย แต่ที่สุดแล้วมันคือช่วงเวลาที่เราได้ค้นพบความสวยงาม ความสงบเล็กๆ ในหัวใจ ได้รู้สึก appreciate กับโลกใบนี้ กับชีวิตนี้จากหัวใจจริงๆ ถึงแม้บางครั้งมันจะโผล่มาแค่ช่วงเวลาเดียว แต่นั่นแหละถึงได้รู้สึกว่ามันเป็น magic moment จริงๆ

ตอนยืนอยู่ตรงสุสานริมหน้าผาแล้วมองออกไปทางทะเลเหนือที่วิทบี้ช่วงฤดูใบไม้ผลิ ทั้งอากาศ ทั้งแสง ทุกอย่างที่เห็นอยู่ตรงหน้า นึกถึงซีนที่มินนาในเรื่องแดรกคูลาเดินขึ้นบันไดไปโบสถ์เซนต์แมรี่ ตอนที่ชาววิทบี้เห็นเรืออาร์ทีมิสอยู่กลางทะเล magic moment เป็นความสงบ อบอุ่น และความรู้สึกว่าสิ่งที่อยู่รอบตัวตอนนี้มันจังดีจังเลย

ตอนนั้นอยู่จีน มหาลัยเปิดเพลง memories ของ maroon 5 ตามลำโพงตึก แล้วก็มีรุ่นพี่เปิดหน้าต่างตะโกนร้องท่อนฮุคเสียงดัง จังหวะนั้นเราใจอุ่นวาบเลยทั้งที่อากาศหนาวจัด 🥹 / กับตอนที่ไม่คิดอะไร เงยหน้าปุ๊ปเห็นวิวคลองกับเรือที่มันระยิบระยับเพราะแดดยามเย็นก็คือเหมือนโลกหยุดหมุน ใจโล่งกว่าเดิมอีก

ตอนเที่ยวเกาหลีหน้าร้อนกับเพื่อนแล้วไปปั่นจักรยานริมแม่น้ำฮันตอนเย็นๆ เห็นคนออกมาปิกนิกทำกิจกรรมแบบที่ประเทศเราไม่เคยมี มันมีชีวิตชีวามากๆ คนที่ปั่นจักรยานสวนไปมาเปิดเพลงออกลำโพงกันหมด เรากับเพื่อนก็เปิดเพลงของ day6 ดูน้ำรับลมชมวิว ยังจำความรู้สึกปลอดโปร่งเป็นอิสระได้ถึงวันนี้ เพราะปีถัดมาก็มีโควิด ทริปนั้นเลยเหมือนเป็นการส่งท้ายชีวิตวัยเยาว์ 🥀 แต่ยังไงก็เป็นวันที่มีความสุขมากๆ เลย

รติพลเป็นตัวละครที่มี potential มาตั้งแต่ตอนปรากฏตัวในเล่มแรกๆ แล้ว ออกน้อยแต่มีเสน่ห์ในความเบียว ความหมาป่าฤดูหนาวชัดเจน แล้วพอมีเรื่องมาอธิบายตัวตนและจุดอ่อนของเจ้าตัวเลยทำให้รู้สึกเข้าใจเขามากขึ้น ส่วนตัวคดีไม่ได้ยากเกินไป ชงประเด็นคำถามเกี่ยวกับความดีความเลวในเล่มนี้ดี

#ลัดคิวกองกอง อ่าน "เบญจทีรฆันดร" จบละ เป็น back to basic ที่ดีและเวิร์ก จากที่เล่มก่อนหน้าจะเน้นไปที่ puzzle และทริคต่างๆ แต่เล่มนี้กลับไปที่ whodunit แบบคลาสสิกที่มี flow การเล่าเข้าใจง่าย พอความสนใจเราไม่ถูกแบ่งไปหา puzzle เลยมีเวลาทำความรู้จักตัวตนของตัวละครมากขึ้น เลยรู้สึกว่ากำลังพอดี สำนวนที่เล่าก็ smooth ขึ้นด้วย

ดีใจที่ทุกคนมาโควทแชร์กันนะคะ มีคนเล่นด้วยเยอะเลยแง 🥹✨

คิดว่าเป็นตอนเดินเล่นริมทะเลยามเย็นสมัยม.ปลายค่ะ แสงอาทิตย์สีส้มเข้มตอนใกล้ลับขอบฟ้า แสงสีทองสะท้อนบนระลอกคลื่นเหมือนภาพวาดทิวทัศน์ ความรู้สึกตอนน้ำทะเลอุ่น ๆ ซัดใส่ข้อเท้า สัมผัสทรายนุ่มๆตรงฝ่าเท้า ถึงคนค่อนข้างเยอะแต่ใจสงบอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่แบบความรู้สึกเหงาแม้มีคนรายล้อม แต่เป็นความรู้สึกอบอุ่น สงบ นุ่มนวล

แบบว่ามันเป็นช่วงจังหวะที่ได้รู้สึกว่าโลกนี้ช่างแสนวิเศษ ชีวิตช่างแสนวิเศษ คือ peace of mind ที่หาได้ยากยิ่ง คิดไปคิดมาก็หวังว่าความตายจะให้ความรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน เป็น peace of mind เป็นช่วงจังหวะแห่งความสงบ เหมือนได้ทิ้งตัวลงจริงๆ

ทุกคนเคยมี magic moment กันไหมนะ สำหรับเรามันคือชั่วเวลาขณะหนึ่งที่มันมีเหตุการณ์ชวนประทับใจบางอย่าง ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องที่เหมือนจะเป็น core memory ได้แต่ก็เป็น อย่างเช่น สมัยประถมนี่โรงเรียนอยู่ติดทะเล ติดปากอ่าว ได้ยินเสียงหวูดเรือมากับลมทะเลทุกวัน มีอยู่ครั้งนึงเดินอยู่ตรงระเบียงที่เป็นทางลมพอดี ลมทะเลพัดผ่านหน้า เสียงหวูดเรือ แสงแดด กลิ่นทะเล มันตรึงในใจทุกรายละเอียดเลย

ตอนนั้นไปญี่ปุ่น ตัวอยู่ญี่ปุ่นเจอแจ้งเตือนอันนี้ เกือบช็อคคาสถานีรถไฟ แต่กดเข้าไปถูกเลขท้ายสองตัว (ก็ยังดี) 555555555555 แต่งงการแจ้งเตือนมากจริงค่ะ เล่นกับใจคนซื้อหวยมาก55555555555