اینترنت وصله ولی تلفن کاملن قطع.

بدبخت ما که مسخره‌ی دست این دیوانه‌ها شدیم.

هنرکده رو داریم تخلیه می‌کنیم. بچه‌ها حاضر و آماده تو سالن نشسته‌ن و لگو ریختیم که بازی کنن، «نوروز تو راهه»ی باغچه‌بان هم پخش می‌شه که مثلن عید، مثلن هیچی نشده. کیانا نشسته بغل دستم و کله‌ش رو نوازش می‌کنم. اشکم که درمیاد به بهانه‌ی برداشتن وسیله‌ای می‌رم تو اتاق که نفس عمیق بکشم و صدای انفجار میاد.

پسره به عنوان احوال‌پرسی، ازم درباره‌ی دانجن کرالر کارل می‌پرسه کمااینکه خودش نخونده و قصد نداره بخونه، و به نظرم قله‌ی ابراز عشق همینه :))

نشستم برای تک‌تک ساعت‌های کاری ماه اسفند کلاسم برنامه‌ریزی کردم و هر نیم ساعت رو گذاشتم برای یه کار مشخص. در مقیاسی که از منِ کنترل‌فریک هم بعید بود. واقعن اضطراب و بی‌اعتمادی به جهانْ آدمو تا حد جنون کسخل می‌کنه.

از این «جان فدای میهن» که می‌گن هم خیلی بدم میاد و گلوریفای کردن بیخودیِ جنایت رو اصن نمت.

قطعی اینترنت، وصلی اینترنت، قطع و وصل اینترنت، هر کدوم یه‌جور روانمو گایید.

سه هفته ست هیچ موسیقی نتونسته‌م گوش کنم. فکر کردم اینترنت‌دار که شدم سرودهای ۱۴۰۱ رو بجورم لااقل اونا رو گوش کنم. الان سرود زن یراحی تو گوشم بود، جناب گفت نمچیچی بمان و پس بگیر و یکبند دارم فکر می‌کنم داداش دلت خوشه جدی، دیگه عن موند که پس بگیریم؟

احساس می‌کنم هر دفعه که اینترنتم وصل می‌شه باید این‌جا لاگ بندازم. عجالتن حالم خیلی خیلی بده. خدانگهدار.

ببخشید‌ من خیلی حالم بد شد پامو گذاشتم در اینترنت. تا اطلاع ثانوی خدافظ.

جهانِ خارج از خونه -و به تبعش، بلکه حتا بدتر از اون، جهان اینترنت- غریبه و وحشتناکه و نمی‌دونم این یکی تروما رو چطور حل کنم با خودم. قشنگ شدم شبیه اون فیلمه که بچه‌هه کل عمرش تو یه اتاق بود. سلام.

جدی دیگه کار کردن در این طویله رو نمت.

هربار مدیر بزرگ درباره‌ی این حرف می‌زنه که «بچه‌های ما مهم‌تر از همه‌چی یاد می‌گیرن مشکلاتشونو با حرف زدن حل کنن» یه سکته‌ی قلبی رد می‌کنم جدی. کسکش تو اول مربی‌هات هرچی میان مشکلاتشون با تو رو با حرف زدن حل کنن یه مونولوگ حسین کرد شبستری ردیف نکن، لازم نکرده پز توله‌های confrontational مجموعه‌تون رو بدی.

عذر می‌خوام من دیگه از تظاهرات و اعتراض به هیجان نمی‌آم. مضطرب و پنیکی می‌شم.

یک ماه پیش همین این‌موقعا رو مبل لش کرده‌بودم استرنجر تینگز می‌دیدم که خواهرم زنگ زد بیا پایین. رو پیژامه‌م کت پوشیدم سه طبقه پله‌ی پیچ‌پیچی رو نمی‌دونم چطوری دویدم تا دم در. از تاکسی پیاده شد اومد سمت ما، اول این پسر رو بغل کرد. تا برسیم بالا شیش بار دیگه بغلش کردم. تا میومد نفس بکشه دوباره بغل. هزار بار.

امروز ویدا رفت روی اون سکو

بهترین فیلم کریسمسی دنیا تا ابد in bruges ه واسه‌م. هر سال باید بازبینی کنمش.

این Dungeon Crawler Carl رو هم خیلی می‌پسندم. قشنگ محتوای سبک و تفریحی که آدمِ خسته‌ی بی‌حواس رو زردی-تو-از-من می‌کنه و سرحال میاره.

به عنوان کسی که نه یک، بلکه دوتا نسخه‌ی واینیل نو و سوزن‌نخورده از Grace جف باکلی داره (و یک نسخه‌ی کاست، و مقدار خوبی فایل صوتی) عرض می‌کنم که too young to hold on, too old to just break free and run.

از یکشنبه‌ی پیش تا همین لحظه عینهو اسب عصاری کار کردم و هر لحظه ممکنه گواش و چسب چوب از گوشام بریزه بیرون و از کمردرد دارم رنده می‌شم، و هنوز (بله هنوز) نصف کارهای نمایشگاه یلدای توله‌هام مونده. لیترالی هر سال همینه و نمی‌دونم چگونه زندگی‌م این شکلی شده. خداوندگارا.

آلبوم عکس‌های یلدای سال‌های قبل هنرکده رو یافتیم و اشکی شدم راستش یه خرده. دیدن بچه‌های موردعلاقه‌م که در سه چهار سالگی، وسط اولین خاطره‌هایی که ازشون داشته‌م، فریز شده‌ن تقریبن چهل‌وسه حس مختلف رو ریخت تو دلم.

به طرز جالبی خوش‌فاز بودم امروز. گمونم زندگی انسان‌های غیربداخلاق همه‌ش همین‌جوریه. چه جالب.

“I was just following otters.”

انقد از این پسره تامینو خوشم اومده که ممکنه این flow over the gloom که می‌گه رو همه‌جا بنویسم. یعنی در لیگی که با یکایک کلمات جف باکلی برخورد می‌کنم مثلن. جدی خوشگلی چه کارا که با آدم نمی‌کنه.

روز غمگینم رو با تامینو شروع کردم که قشنگ مودم رو تا آخرش تثبیت کنه.

متوجهم که لااقل شش سال دیر به مهمونی رسیدم، ولی این پسره Tamino خیلی قشنگه.

"i asked grok" "i asked chatgpt" yeah well i asked carl sagan and he said the greatest enemy of knowledge is not ignorance but the illusion of knowledge 🧪

صبح این‌جور شروع شد که دیدم نارنگی، گربه‌ی سه‌ساله‌ی خرِ حیاطمون که مدام به پروپام می‌پیچید و خودشو لوس می‌کرد و با هم بازی می‌کردیم، دراز کشیده دم در پارکینگ. رفتم نزدیک‌تر حالشو بپرسم و نازش‌ کنم که دیدم بدنش یه جور عجیبی بی‌حرکته، شبیه چرت زدن نیست. زارزار گریه‌م رو دم هنرکده بس کردم که بچه‌ها نپرسن چی شده.

متاسفانه باز شروع کردم آلمانی بخونم و هر بار از اول شگفت‌زده می‌شم که چقدر این زبون کثافت و‌ بی‌ریخته.

ظاهرن مامان‌های امسال کلاسم قصد کرده‌ن اعصاب فولادینم رو یه جوری از وسط اره کنن که دیگه بازسازی نشه. کسکش خر من این‌همه برات روضه نخوندم که تهش باز حرف خودتو بزنی. عجب گیری افتادیما.

در پی یک نیمچه‌اپیزود افسردگی پنج شش ساعته، خودم رو بلند کردم یه خرده ادای زنده بودن درآرم؛ آسه‌آسه کار به جایی رسید که برداشتم ژورنال تک‌برگی ماهانه طراحی کردم برای افزایش کیفیت زندگی، و قصد دارم برای ساختن نسخه‌ی اصلی فردا از وسایل کلاس استفاده‌ی شخصی کنم. (آفتابه لگن هفت دست، ایز دت یو؟)

آخر روز تیکه‌پاره خودمو کشوندم کافه که دختره‌ی قشنگمو ببینم و با این که هیچ‌کدوم حالمون خیلی جالب نبود، ولی یادم آورد معاشرت با دختر خوشگلا از نزدیک -و نه از پشت تکست و ویدیوکال و نمچندهزار کیلومتر- چه بخش پررنگی از تجربه‌ی انسانی‌م ه. (دلمم شکست چون فقط همین یه نفر مونده واسه‌م تو کل تهران به این گندگی.)

از توییتر :))))))

چه غمگین شدم برای سپینود ناجیان.

نیاز دارم غرغرغرغرغر بزنم و هیچکس گوش نمی‌ده. همه خودشون به حد کافی غرغرغرغرغر دارن. :(

دوستان نمی‌دونم چطور بگم غلط کردم. گفتم ساعتی صد (که مفت ه واقعن و همینم نباید می‌گفتم)، ۲۲ ساعت کار کردم، و نه تنها چس تومن پولمو نمی‌دن می‌گن زیاده بلکه کلن دبه کرده‌ن که کار نصفه ست و دوباره دارن خودشون انجام می‌دن، چون با تنظیمات اونا انجام نداده‌م. خب کون لقت باید می‌گفتی چی می‌خوای تقصیر من چیه. عجبا.

توله‌ی موردعلاقه‌ی امسالم به‌جای «معمولی» می‌گه «معلومی»، به‌جای «مسابقه» می‌گه «مباقسه»، و به‌جای «میوه» می‌گه «نیوه». هر روز هزار بار قربونش می‌رم.

می‌خواستم مرخصی بگیرم همین‌جوری بشینم تو خونه هیچکاری نکنم، بعد دیدم خب یه دلیل محکمه‌پسند‌/مدیرپسند لازمه ارائه کنم. یکم فکر کردم دیدم طلاسازی و تعمیر حلقه‌م دلیل خوبیه. یکم بیشتر فکر کردم دیدم دلیلِ زیادی‌خوبیه. الان زانوی غم بغل کرده‌م چون اگه در روز مرخصی‌م حلقه‌مو ندم تعمیر، فکرش مثل خوره در انزوا.

دلم می‌خواد یکی دو روز حسابی مریض شم بمونم خونه زیر پتو. بی‌نهایت خسته م از زندگی در اجتماع انسانی. بس نیست جدی؟ به نظرم بسه واقعن.

#inktober2025 day 1 - mustache

چون زندگی به حد کافی پدرسگ نبود، یک ساعت دیگه می‌رم دوست عزیز عزیزم رو بدرقه کنم تا فرودگاه. با دست خودم بفرستمش بره. باید هم خیر سرم خوشحال باشم واسه‌ش. دیشب اشک‌به‌چشم که برمی‌گشتیم خونه فکر کردم خاطره‌ی موردعلاقه‌م از خونه‌ی ثمین چیه. فکر کردم هرچی که بشه، اون خونه دیگه از دست رفته. برای همیشه.

کمربند قرمز موردعلاقه‌م پاره شد و یک ساعت و پنجاه دقیقه‌ی تمام در مسیر پونزده دقیقه‌ای توی ترافیک موندم. عصر به خیر.

خیلی دلم می‌خواد امسال اینکتوبر کنم. نمی‌دونمم بتونم تا تهش برم یا نه. کاشکی لااقل بیشتر از پارسال برم. امروز منتظر پسره که نشسته‌بودم تو کافه، همین‌جور اسکچ بی‌هدف می‌زدم واسه کاراکتر امسال. چیز بانمک توش به ذهنم رسید ولی مطمئن نیستم ازشون. فعلن فقط می‌دونم دلم می‌خواد اینکتوبر. جزییاتش رو دیگه نمد.

در ۲۸ سالگی به اون نقطه از شغلم رسیدم که مامان‌های بچه‌هام یا هم‌سنّم ن یا ازم کوچیک‌تر. جالب نبود. لطفن دیگر نفرستید.

امروز نزدیک ۱۱ ساعت پای تلفنم بودم. واقعن آخرهفته‌ی تراز برای جوان افسرده.

موهامو کوتاه کردم و فکر کردم آخ جون موی جدید زندگی جدید. بعد چهار ساعت یکبند گریه کردم دیدم ظاهرن خیر، خانم جوان.

از دیشب که از جلسه‌ی تراپی اومدم انگار مسخ شده‌م و دائم حس می‌کنم داره گریه‌م می‌گیره (ولی هیچ). کی فکرشو می‌کرد در آستانه‌ی پاییز واقعن.

تراپی این‌طوری ه که به اوجش که می‌رسه و فکرهای عصبانی پراکنده‌ت که کم‌کم به هم وصل می‌شن و دورنمایی از این که دقیقن چه مرگت ه به دست میاری، وقت جلسه‌ت تموم می‌شه. اوپس.

زندگی‌م به نحوی ه که در هفته‌ی اخیر سه بار رفتم دندون‌پزشکی، هر سه بار برای انجام آخرین مرحله‌ی ایمپلنت (گذاشتنِ روکش)، هر سه بار ناکام و «برو فردا بیا»، و هم‌اکنون در ساعت نه شب که پیچ ایمپلنتم شل شده تقریبن داره گریه‌م می‌گیره و پوشیدم برم دندونپزشکی شبانه‌روزی. از تک‌تک دندونپزشکا متنفرم.