اولین شبی که ما هستیم و خامنه‌ای نیست.

اثر جدید ما منتشر شد.

درباره‌ی مسائل شخصی و وطن و جهان فقط می‌تونم پوکساید بخورم.

«اگر غم را چو آتش دود بودی جهان تاریک بودی جاودانه» بایوی دوستم بود.

دیشب توی خواب و بیداری یادم افتاد نه لپ‌تاپم شارژ داره، نه گوشیم، نه بطری‌های آب رو پر کرده‌م. بعد یادم افتاد آب قطعه. بعد فکر کردم اشکال نداره، اگه زد که کیندل رو در آغوش می‌گیرم کتاب می‌خونم. بعد یادم افتاد اونم شارژ نداره.

گریه نکن ابی هم اضافه شد به چیزهایی که نمی‌شه گوش کرد و گریه نکرد.

۲۴ فوریه‌س.

صد بار فیلم این دانش‌آموزا رو دیدم، هر بار گریه کردم.

این «فرش قرمزی از خون» توصیف گویایی بود.

ای تف به قبرت آخوند که (علاوه بر همه‌ی چیزا) یه اسممو نمی‌تونم پای متن بزنم.

'we had a good time, didn't we?'

هزار ترومای خاموش در گلوی من

یه وقتا فکر می‌کنم ۴۰ ساله یه مردمانی به هر دری زدن اوضاع بهتر شه زندگیشونو کنن، نشد. رسیدیم به این ظلمات.

حالم شبیه بعد جنگه. عمدتاً لال، کم‌تمرکز، از این ساعت به بعدم نمی‌گذره.

open.spotify.com/track/5D3otE... چه خنجریه

من نگران روزی‌ام که مردی بیاد بگه کامنه‌ای ایز ئه نایس گای.

مگه چیزی شده معین‌جون این‌جوری زمین‌گیر شدی؟

درود بر ایرانیان تورنتو، ولی منطور اون شعر این نامه را برایت از خاک کوچه‌های سرد، دمای هوا نبوده :))) چیه این آهنگو گذاشتن روش.

نکته‌ای می‌خوام به سروران خارج‌نشین بگم. راستش نسبت شما با خون و قتل‌عام با یکی مثل من (که وسط میدون نبودم) اون‌قدر فرق نداره که وضعیتمون توی زندگی روزمره‌ای که در پیشه فرق داره. یه طرف بگایی روزمره‌ی زندگی توی ایرانه، یه طرف دوری از نزدیکانه و حس عدم تعلق به محیط و چیزایی که بهتر می‌دونید. همه‌ش هم تروماس

تا اون‌جا که یادمه ب. ه. حتی بعد از چرخشش هم آدم خوش‌صحبتی بود و بیانش رسا بود؛ نه این‌جور دریده و فحاش و حقارت‌بار.

سال ۴۲ یه کنسرت زیرزمینی‌طور راک رفتم. یه جاش هی می‌گفت گذشت و گذشت و گذشت، کسی نپرسید که به ما چی گذشت. الان گوشش کردم و زار.

من دیر رسیدم. پرستو فروهر و بندری و مسیح رو دیدم، دیگه چی بوده؟

آدما یه جوری دارن بحث و تحلیل می‌کنن انگار از دست مردم داخل و خارج یه کشور کاری برمی‌آد

قطعی اینترنت، وصلی اینترنت، قطع و وصل اینترنت، هر کدوم یه‌جور روانمو گایید.

من صداهای بی‌معنی دارم، استیصال، وحشت، بی‌پناهی، فرورفتن.

نصف شب پا شدم دیدم اینترنت وصل می‌شه. رفتم اینستاگرام دیدم پست‌های هشت-اسلایدی برگشته.

وای وای، وای.

این‌که هنوز اینترنت دارم عجیبه.

گزارشات میدانی از خطه‌ی قزوین نشون می‌داد انقلاب لیترالی به خونه‌مون رسیده، تا نظر ترانه‌جان چی باشه

من هر دفعه «سوگند به خون همرهانم...» رو گوش می‌دم انقلابی و سوگوار و بغضی می‌شم.

بغضم ترکید بالأخره.

خواب دیدم دارم با این پسره فیفا بازی می‌کنم. ولی اون فیفاشو با نون می‌خورد، من با برنج.

www.youtube.com/watch?v=ZzJB... مناسبتی

در شأن فضای نخبگانی این‌جا (و خودم) نیست که با هیدن اشکم دراومد.

خیلی دوست دارم سرنوشت از سر بنویسم، ولی بلد نیستم.

عذر می‌خوام من دیگه از تظاهرات و اعتراض به هیجان نمی‌آم. مضطرب و پنیکی می‌شم.

ببخشید، «زنی که تو هستی» از کجا اومده؟

من از یلدا بدم نمی‌آد، از خانواده بدم می‌آد.

دوستان درباره‌ی ماجرای اپستین، چی گوش کنم/ببینم که درست و خلاصه توضیح داده باشه چه اتفاقاتی داره می‌افته؟

از فیلم‌سازان جدید، کلی رایکارد رو پسند کردم. هبذا، زن.

دلم می‌خواد وبلاگ بنویسم. ولی نصف حرفامو کلاً نمی‌زنم، نصف بقیه هم زدن نداره.

دوستان وضع خرابه

هوا یه جوره که روزی دوبار میگرن.

این‌که خودم می‌فهمم دارم محو می‌شم و کاری نمی‌تونم براش بکنم یه مقدار آزارم می‌ده.

یه جایی اپلای کرده بودم که برام بسیار مهم بود. ابتکار زده‌ن اول رندوم اپلیکیشن‌هایی رو انتخاب کنن که نخوان هزاران اپلیکیشنو بررسی کنن. و حدس بزنید چی؟ توی همون قرعه‌کشی اول رد شدم :))) بخت جوان ایرانی

دقیق‌ترین حرفی که توی این مدت زده‌م «چه عرض کنم» بوده.

نوامبر open.spotify.com/track/0ir3b4...

دایرکت اینه‌ستام یکی در میون تسلیت و تبریکه.

غمم را ز چشمم نمی‌خوانی دیگه بزرگوار.