ولی بازم میگم؛ یادش بخیر اوایل بلواسکای چه جو و حس حال خوبی بود؛ الان هم هستا ولی خوب اوایل خیلی عجیب باحال بود، صمیمیت ها بیشتر بود!

میدونم نه وقت این چیزاست؛ نه حس و حالش هست؛ ولی بعد از یک سال سخت امروز جلسه دفاع پروپوزالم بود و تایید شد! اینو هم کادو دادم به خودم.

گفت دوست داشتن یعنی چی؟ ‏جواب داد، یعنی آدم از وجود خودش در کس دیگه‌ای سرمایه بذاره! ‏به نظرم قشنگ‌ترین تعریف ممکن از دوست داشتن هست.

آدم درخت خشک حیاط قلب خودش است. می‌ماند و می‌پوسد و رقص پرنده‌های جوان مست را نگاه می‌کند و دل خودش را با احتمال برف بعدی خوش می‌کند.

کجای جهان دورتر است؟ آنجا که تویی یا اینجا که منم؟

من اصلا دلم نمیخاد اسم نت بلاکس رو دوباره بخونم و بشنوم.

ما چیزی به غیر از غم، به غیر از هم نداریم.

ماه از لای شاخه‌ها به ما نگاه می‌کرد که روی سنگ‌های کنار رودخانه دراز کشیده بودیم و فکر می‌کردیم دنیا می‌توانست طور دیگری باشد...

در برابرِ بی‌مهریِ آدم‌ها هیچی نمیگم؛ سکوت بهترین‌جوابه، دیگه نه انرژیِ توضیح دادن دارم، و نه حتی حوصله‌.

جنوب مادر ایران هست!

مرا موکول کن به گذشته آنجا که انتظارم سر نیامده و مانده‌ام آمدنت به کدام پیرهنم می‌آید!

کاش مسیر دلتنگی‌ِ من به بغل تو ختم میشد.

“زلف بر باد بده، تا بدهی بر بادم” با معذرت از حضرت حافظ :))

از خواب که بیدار میشم انگار صد کیلومتر پیاده‌روی کردم، از بس خستمه!

کاش می‌شد از بوها، از صداها؛ از جای خالی آدم‌ها، برای روز های دلتنگی، عکس گرفت …

دلتنگ شب‌هایی هستم که زودهنگام بی‌آنکه به چیزی فکر کنم به خواب میرفتم!

شونه‌ای بود که همیشه بارِ غمِ همه رو تحمل میکرد، اما هیچ‌کس نپرسید خودش، سرش رو روی شونه‌ی کی بذاره. بعضی آدم‌ها اون‌قدر پناهِ بقیه میشن که همه یادشون میره، خودشون هم گاهی به یه پناه احتیاج دارن.

بگو که ره کجاست…

رخت‌ها رو شستم؛ خورش قیمه هم بار گذاشتم؛ برنج هم دم کشید؛ آشپزخونه هم تمیز کردم، دوش هم گرفتم. الانم با اجازتون سالاد، بادام زمینی و چیپس و اصل کاریه! ‏همین دیگه!

:)

در کلمات خود دور می‌شوی؛ آنقدر دور می‌روی؛ که راه خانه یادت می‌رود؛ و بوسه‌های رخ نداده تن‌پوشی برای تو می‌سازد از خارو، گناه و احتیاج. دیگر لمس شدن را از یاد می‌بری؛ و مدت‌ها طول می‌کشد کسی تو را به نام کوچیکت بخواند…

مست مست هستم؛ شجریان میخونه: ‏دلا خَموشی چرا؟ ‏چو خُم نجوشی چرا؟ ‏دلمم تنگ شده برای مامان، رفیق‌هام و سنگفرش‌های چهارراه ادبیات به سمت چهارراه حافظیه! ‏دیگه آدمی هست! دلش یه هو میگیره!

یادش بخیر؛ با ایمان همیشه می‌رفتیم چهارراه قصرالدشت؛ یه ساندویچی بود به اسم ساندویچی برادران؛ همیشه میرفتیم اونجا فلافل میگرفتیم؛ بچه بودیم! راهنمایی! نمیشه یه پنج دقیقه من برم دوران بچگی؟

ایستادم؛ نیامدی؛ حالا گنجیشک‌ها در من لانه کرده‌اند…

آروم‌ترین آدم‌ها، همیشه بی‌دردترین نیستن. بیشترشون فقط یاد گرفتن هر چیزی رو به زبون نیارن. پشتِ سکوتشون، هزار تا حرفِ نگفته، هزار تا دلخوری و هزار تا جنگِ ناتموم خوابیده. بعضی سکوت‌ها از آرامش نمیاد؛ از خسته شدن میاد.

که هرکه بیناتر در این هنگامه؛ حیران بیشتر! صائب

پنج شنبه و جمعه ای که ۱۸ و ۱۹ داره. فراموشی؟ محاله! هنوزم اسم جدید میاد بیرون از این جنایت.هنوزم اون صداها و حس اون دو شب تو ذهنمه. عادی نمیشه و نخواهد شد. تا ابد به یاد همشون🤍

یه روز هم زنگ آخر، آخرین زنگ مدرسه خورد و تموم شد و رفت! بچگی!

ادما جا میمونن، تو فردوگاه، تو سیو مسیج، تو خیابون، تو خاطرات، تو چشم‌ها…

من بنده هوای سردم؛ خلاصه…

باید بنویسم چون قرار نیست زنده بمانم.

از زن می‌ترسن؛ از زنی که میخنده؛ می‌رقصه؛ انتخاب میکنه…

من گوشه‌گیر نیستم؛ ‏تو همه‌ی دوستای منی! ‏مثلا بگی بهش!

خواب می‌بینم دارم می‌رقصم واسه خودم. تو خیابون شلوغ. خجالت نمی‌کشم. نمی‌ترسم، تو رد میشی و نگاه می‌کنی. باز‌نگاه میکنی، یادت میاد. وایمیسی. می‌خندی میگی آخر هم رقص یاد نگرفتی؟ میگم ولی یاد گرفتم نترسم. میگی دیوونه ما دوتا مرده‌ایم تو خواب‌های همدیگه. میخوام بغلت کنم دستم خاکستر میشه می‌ریزه. می‌پرم از خواب.

اینور دنیا؛ همه دنیامون شده پنج، شش تا ایرانی! یه جامعه پنج شش نفره!؟

ولی کثافت بزنه بهتون که از مادر و پدر و دوست رفیق جدامون کردین

یک سال گذشت! ‏خیلی سخت بود با اتفاق‌های ایران هم تلخ‌تر هم شد. ‏ولی خیلی عوض شدم؛ ‏خیلی چیزا رو یاد گرفتم و‌ بهم داد، و خیلی چیزا رو ازم گرفت…یه آدم‌دیگه ازم ساخت! خوب یا بد نمیدونم، بیشترخوب!

در من‌ نگاه کنی زخم های من آرام میگیرند.

من بهار می‌شوم؛ تو با لب‌هات بر تنم شکوفه بزن..

تعطیلات هم برای فرار از خستگی پا میشم میرم سرکار.

از جنگ‌های بسیاری نجات یافتم و آهنگی مرا کشت…

‏آدم ذره ذره به اینکه اتفاق‌های زندگیش رو به هیچکس نگه عادت میکنه.

دلم میخواد تایملاین شش ماه اول بلواسکای رو بیارم بالا! چقدر خوب بود! کاش برگردن همه بچه‌ها؛ من که میدونم همه هستن و فعالیت نمی‌کنن! چه دوران خوبی بود!

میگفت آدمی که در کتاب غرق نشود و با طبیعت زندگی نکند. خیال پرداز نباشد ؛ هیچ چیز ندارد ... هیچ چیز ...

از من خبر دوری این راه مپرسید چندان نفسم نیست که پیغام گذارم

هر زمانی بخواهم در حق چشمانم خوبی کنم، تو را تماشا میکنم.

برای شیرازی ساکن قاره ششم @ashkani.bsky.social

ما میگیم؛ میخندیم؛ ناله میکنم و…. ما درگیر زندگی شدیم و…. ولی ما هیچ وقت؛ هیچ وقت؛ هیچ‌وقت فراموش نمیکنم چه دسته گل‌هایی رو کشتید و ازمون گرفتید! لعنت همیشگی به اول تا اخرتون! ما هیچ وقت فراموش نمی‌کنیم!

پوست نارنگی رو میبردیم جلوی شعله بخاری؛ فشارش می‌دایم؛ شعله گُر میگرفت، به عطری می‌پیچید! یادش بخیر

‏دست‌هایم پر از بیهودگیِ جست و جوهاست...