این درد‌ها رو به کوه بزنی؛ به پلک زدنی؛ می‌ریزه

خیلی خستمه حوصله کار ندارم.

تو زمزمه‌ی باد شرقی، من برگ‌های منتظر.

تو آخرین کوه آبی دوردست، من قدم‌های دَوان.

نشستن و تنقلات خوردن بعد از آشپری؛ جارو کشیدن و شستن ظرف‌ه، چقدر حال میده. آخیشش :)

راستی دریای دست‌هایت آبی زمینی است؟ میدانی سیاه هم باشد زندگی من است…..

کاش می‌شد آدمی که از کنار یک درخت رد میشه، دستش را دراز می‌کرد و کسی را که دوست داشت می‌چید و با خودش می‌برد.. ‌به همین‌‌ راحتی…

هر روز صبح مرا از خودم می‌دزدی؛ و هر شب به خودم مرا پس میدهی!

من تو را بر شانه‌هایم می‌کشم؛ یا تو میخوانی به گیسویت مرا…

از این برکه باید یه دریا بسازیم….

در قفس‌ خیال تو، تکیه زدم به انتظار تا که تو بشکنی قفس، پر بکشم‌ به سوی‌تو

گردنم درد میکنه، خیلی رو مخه!

بعد از شش هفت سال؛ که خودش پیج اینستاگراممو آنفالو کرده بود؛ حالا باز ریکوئست داده…. چه لذت بخشه می‌بینی، فهمیدن به هدف‌هات رسیدی، اونم تو سکوت؛ بدون هیچ ادعایی، بدون‌هیچ ساپورتی، دست خالی و…. لول‌آپ کنی…

چرا به من شک میکنی من که منم برای تو

دیدم که دریا لنگرش را بست در چشمت..

یکی بیاد بره ایرفرایر روشن کنه کباب تابه‌ای بذاره سرخ بشه؛ من برنج دم زدم گذاشتم کنار؛ ‏خستمه دیگه نمی‌کشم… :)) نوشابه؛ زیتون؛ و لیموترش تو یخچال هست قربون دستت همراه خودت بیار.

به بچه‌ها یاد دادم کوبیده درست کن با فر یا ایرفرایر :)

تو به جانم چون دَوا…

پشت کدوم سد سکوت؛ پر می‌کشی چکاوکم؟ آهنگ چکاوک داریوش باید بخشی از جعبه کمک‌های اولیه باشه…

تو سوسوی چراغ‌های شهر، من مسافر گمشده.

اینجا یه لقمه نون در میارم :)) و البته غرق کار میشم بلکه دور بشم از همه چی….

‏توی یکی از تاپ‌ترین آزمایشگاه‌های مربوط رشته خودم، نشستم کار میکنم، چایی میخورم و صبر ایوب جواد یساری گوش میکنم. ‏گفتی اون روز‌ها دیگه برنمیگرده :))

ساعت بیدار شدنم داره از چهار صبح به سه صبح تغییر میکنه.

کاش ته ته مهاجرتمون شیراز و رشت بود؛ نه اون‌ور کره زمین!

فراموشی در کار نیست. فراموشی، بی حرمتی به تمام رنج‌ هایی‌ست که کشیدیم...

نوشته چطوری به یه خارجی بگم؛ اینترنت وصل شده یعنی بعضی از فیلترکشن‌ها کار میکنن.

به گُم شدن حوالیِ ساقِ دستت…

‏از خاک وطن میشه مهاجرت کرد؛ ولی هیچکسی نمی‌تونه از رنج وطن مهاجرت کنه…

و تو امتداد منی در تَنی دیگر …

كه يك شب بايد زياده روى كرد؛در مستى؛در غم؛در دوست داشتن و در هر آنچه كه هميشه محتاط بوده اى...

نه این ماند ... نه آن...

فراموش می‌کنیم همه چیز رفتنیه...

دلم برای مامان خیلی تنگ شده.

چیزهایی هست که نمیدانی؛ مثلا شانه‌های برهنت‌ات مجبام می‌کند دست از زندگی برندارم…

چیزهایی هست که نمی‌دانم؛ مثلا وقتی خوابت می‌برد ببرمت روی تخت یا بگذارم رو کاناپه تا مچاله شوی….

چیزهایی هست که نمی‌توانم؛ مثلا چشم‌هایی که لمست می‌کنند….

و چیزهایی هست که میدانم؛ مثلا پیراهن سفیدم به تو بیشتر می‌آید…

و چیزهایی هست که میدانم؛ مثلا تختم بوی تو را نخواهد گرفت….

75 days #digitalblackoutiran

پرنده کوچک من! ‏بهار که می‌شود، نعناها تنها کنار پیراهن‌های تو خشک می‌شوند. پونه‌ها فقط کنار کفش‌های تو در می‌آیند. دشت‌ها را برهنه می‌دوم تا تنم عطر تو را بگیرد. اسبت را بیاور تا ببوسم. قبلش اما، موهایت را ببند. مسیر رفتنت طولانی است….

یادش بخیر؛ اینجا همه دور هم جمع می‌شدیم! امیدوارم همه خوب و سلامت باشید.

سردم است پیراهنی از باد بپوش و پیش چشم ابرها برقص کمک کن آتش بگیرم #digitalblockoutiran

استکانِ دیگری پُر کن که در دنیای ما خوابِ مستی از عذابِ هوشیاری بهتر است #حسین_دهلوی

نوشته بود اگر تمام آنچه ارائه گردی کافی نبود؛ نبودت را ارائه کن، گاهی دور شدن؛ بزرگترین عمل وقار و احترام به خویش است….

به کجای دنیا بر میخورد؛ بشینیم با خیالت راحت چایی بخوریم….

‌ یادت هست می‌گفتیم وقتی بزرگ شدیم می‌خواهیم چه کاره شویم؟ من دیگر بزرگ‌تر از این نمی‌شوم. حالا می‌خواهم توی باغ‌های بهشت باغبان بشوم. سبزی بچینم، گل پرورش بدهم و درخت‌ها را پیوند بزنم. ‌ تو هنوز هم می‌خواهی وقتی بزرگ شدی مهربانِ من شوی؟ ‌

66 days #digitalblackoutiran, The largest digital censorship in human history.

ما را نکُشید، ما هنوز جوانیم؛ ‏ما هنوز نمی‌دانیم که عشق، ‏مزهٔ توتِ شیرین می‌دهد یا خرمالوی نارس….

⌛️ Metrics show the #Iran internet blackout has entered its 65th day after 1536 hours amid growing concern over human rights situation in the country. While whitelisting and privileged access are in place for a select few the general public remain cut off from the outside world.

گفت در چه چیزی خیلی مهارت داری؟ گفتم در بسیار فراموش‌شدنی بودن.