این‌ یک پیپ نیست! شرجی سرصبح‌ شر خورده روی پنجره در شروع یک روز سگیه که در تلاشم مثل همیشه گربه‌ای بگذرونمش. زندگی گربه‌ای بهتر از زندگی سگیه. از ما گفتن.

تحت تاثیر شرایط دلنشین جوی، یک ساعته قفلی زدم روی عکس (بخون سَم) سمت راست. واقعن دنیای فشن به کجا داره می‌ره؟

«آه، بگذاريد سرزمين من سرزمينى شود كه در آن، آزادى را با تاج ِ گل ِ ساخته‌گى ِ وطن‌پرستى نمى‌آرايند. اما فرصت و امكان واقعى براى همه‌كس هست، زنده‌گى آزاد است. اين وطن هرگز براى من وطن نبود.» لنگستون هیوز الف. بامداد

این خاک اجدادی سه بار در سال‌های ۱۲۱۷،۱۲۳۵ و ۱۲۹۴ شمسی توسط بریتانیا اشغال شد و هر سه بار هم این نیروهای بومی بودن که از چنگ اجنبی درش آوردن؛ نه حکومت مرکزی ممالک مثلن محروسه خناسه. اما حالا بعد یک قرن که ما در میانه نزاع فرقه‌ «بزن بهترشو می‌سازیم» و امت «انتقام سخت» گیر افتادیم، کاش بودین و می‌دیدین.

حالم از این گزاره خبری حمله به «جنوب ایران» بهم می‌خوره! انگار ما از ازل فقط برای دوشیدن ایران حساب می‌شدیم. یا وجه المصالحه بودیم مثل بحرین.

در جريان ستمگری، نخبگان از لاشه‌ی زنده‌ی ستم‌كشان معاش مى‌كنند و اصالت‌شان را در «رابطه‌ی عمودى» ميان خود و ستم‌ديدگان مى‌يابند. فریره پداگوژی ستم‌دیدگان

از عموهای عاریه‌ای‌تان می‌گویم از خبیث‌ترین و پلشت‌ترین آنها که ما، نه عموهای آنها که عموهای شما را هم از یاد نخواهیم برد به یاد آر از لیندسی می‌گویم

امروز صبح چندین نوبت دوباره به ولایت ما حمله کردن و من هیچ صدایی نشنیدم. فقط خبراشو خوندم. آه ای کولر گازی الا ای لالای نخستین صوت داودی‌ات را می‌ستایم البته تا وقتی عمو دایی‌های اینا قصد زدن نیروگاه میروگاه رو نکرده

اکانت انتشارات دانشگاه پرینستون خبر از انتشار یه ترجمه جدید از کتابی داده که بارها ترجمه شده. نکته اینکه اکثریت قریب به اتفاق کامنت‌گذاران این پست هموطنان غیور عاریایی هستن! بنظرتون چرا؟ یعنی ما اینچنین ملت متمدن و فرهیخته‌ و اهل کتابی بودیم و خبر نداشتیم؟ خیر قربان!

برای شیرازی ساکن قاره ششم @ashkani.bsky.social

ندانم «سکوت سرشار از ناگفته‌هاست» یا نه؛ اما اطمینان دارم تو دمای هوای ۳۶ درجه، نگاه خیره این‌ دوست عزیز، سرریز از مقادیر فراوانی از انواع ناسزاست.

مرتضوی رو می‌خونم که چه دقیق نوشته در متنی با عنوان ترازنامه اجمالی یک سال. و بنظرم پروبلماتیک روز سپهر سیاسی ایران همین سوال آخر متنه: « جنگ پایان یافت، دود سفید به هوا رفت و توافق‌ها امضا شد، اما پرسش اصلی همچنان باقی است: چه کسی هزینه‌ی این صلح را پرداخت و چه کسانی از تغییر توازن نیروها سود بردند؟ »

واقعن عالیه. منم مثل مجید درست می‌کنم. فقط من اون پول بیبر هم نمی‌زنم.

بدون ایتالیا؟! جام چه جهانی؟

و ناسیونالیسم ایرانی، از بدو پیدایش تا همین فرقه ایران‌شهری متاخر، دکترین چاپیدن سرزمین‌های حاشیه بود به نفع انبان گشاد مرکز.

لعنت به جنگ و جنگ‌طلب. هر کجا و هر سمتی که باشه.

غروب روزی که زمزمه‌های فاینال سلوشن درخواستی علی‌حسین و مراد و رفقا تو شهر ما خیلی جدی گرفته شده بود و به شکل غیررسمی شهر داشت تخلیه می‌شد. و دریا از قهوه من هم تلخ‌تر بود آقا.

در جواب غمزه و قمیش پیامکی: من ابراهیم‌ام، سوار‌دل، پیاده‌تن و در پاسخ: تو اسماعیل‌ام نیستی، از هر دوتاش پیاده‌ای بی‌ادب :|

هم‌میهنان عزیزم کمک رسید. آدرس: میدان‌ رسالت کوچه جاجرود خانواده میرزایی

ترامپ پشت تلفن به نتانیاهو گفته دیوانه. واقعی.

ترامپ شروط ضمن عقد مذاکرات هم پذیرفته. برای من ترجمه‌اش اینه که یحتمل، گوش شیطون و سطلی کر، در کوتاه‌مدت جنگ جدیدی شروع نمی‌شه؛ حداقل تا بعد از جام جهانی.

«وقتی شما نبودید» و زهرمار! اونایی که ۴۷ سال نبودن و تو این شش ماه، حضورشون فقط با قر و قمبیل برای عمو و دایی‌های اجنبی‌شون ثبت کردن دادن شما بودید. اونایی که که از ابتدای داستان پای کار بودن، هزینه دادن، کشته دادن و رنج کشیدن و هنوز هم ادامه دارن ما هستیم.

نام تمام مردگان یحیی است نام تمام بچه‌های رفته در دفترچه دریاست بالای این ساحل فراز جنگل خوشگل در چشم هر کوکب گهواره‌ای بر پاست بی‌خود نترس ای بچه تنها نام تمام مردگان یحیی است

تو روزای جنگ، اضطراب عجیب جوجه‌ها داشت از پا درم می‌آورد. خونه من به علت نزدیکی به پایگاه هوایی جوری می‌لرزید که فکر می‌کردی الانه که از هم می‌پاشه. وقتی می‌زدن جفتشونو بغل می کردم و می‌اومدم تو این اتاق که فقط پنجره به پاسیو داره. اما مگه لرزیدن این بی زبونا تمام می‌شد.

چندین ماه توهم و خودعقل كل پندارى و رويافروشى، داره با سكوت و به روى خودنياوردن تمام مى‌شه! هواداران فرقه‌ای كه مى گفتن «بهترشو مى‌سازيم»، برگشتن سركار و زندگی روزمره‌شون. چیزی که بجا موند، حاکمیت دریده‌تر، اقتصاد فروپاشیده و کشور ویران‌تر. و ما مردمی كه هيج وقت قیم و عمو نمى‌خواستیم.

یه روز، قبل از جنگ، تو مسیر پیاده‌روی روزانه‌ام که مجاور پایگاه هواییه سربازی رو دیدم که اومده روی فنس و مترصد فرصته که بیاد بیرون. رسیدم بهش گفتم کمک می‌خوای؟ گفت قربون دستت، می‌خواستم برم اون سوپر روبروییه سیگار بگیرم. بعد از اون روز دو دفعه دیگه هم اتفاقی دیدمش که یک بارش رفتم سیگار گرفتم براش.

بنظرم از شروع جنگ این گزینه، هرچند غیرعلنی روی میز بود. کشوری که رییس‌جمهور دموکراتش سابقه همچین اقدامی رو تو کارنامه‌اش داره. این روانی که جای خود! امید که فقط حس گیر کردن در سه کنج بهش دست نده.

دستاوردهای انقلاب شیر و خورشید تمومی نداره لامصب. شارژ ماشین کشتار و سرکوب، تشدید شکاف‌ های اجتماعی و سیاسی، تقدیم خیابان به نیروهای حکومت و موج اخراج ها و فروپاشی اقتصادی خانوارها..

هم‌میهنان عزیزم چنانکه بارها تاکید کرده‌ام، حفظ تمامیت ارضی ایران، اصلی خدشه ناپذیر، غیرقابل مذاکره و خط قرمز من است. ولی از شنبه. فعلن قشون اجنبی تو راهه.

تو هرچی فقط لب و دهن بود، تو ایجاد شکاف عمیق اجتماعی و آماده‌سازی بستر جنگ داخلی بعد از حمله احتمالی خارجی، کاملن موفق بود.

«شما از نبرد خسته شدید و اکنون خستگی‌تان به بت نو خدمت می‌کند. بت نو دوست دارد قهرمانان و نکونامان را گرد خود آورد. این هیولای سرد دوست دارد خود را با آفتاب وجدان‌های آسوده گرم کند. بت نو به شما همه چیز خواهد داد به شرطی که او را بستایید: پس درخشش فضایل و نگاه مغرور چشمان تان را می‌خرد.

حرفای ایلیا یه فیل آهنی رو زمین‌گیر می‌کنه.

چهره‌های ج.ا از ارزشی تا اصلاحات‌چی چه رقابتی دارن واسه پیوستن به فرقه سلطنت. آخری‌شون یکی بود به نام رزین یا زرین باد چی‌چی؛ داشت تو بی‌بی‌سی عربده می‌زد برای پهلوی که کاشف به عمل اومد همین عربده‌ها رو تو انتخابات ریاست جمهوری برای پزشکیان زده. چه رجاله‌هایی اسماعیل!

«باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد، که مادران سیاه‌پوش داغداران زیباترین فرزندان آفتاب و باد هنوز از سجاده‌ها سر برنگرفته‌اند!»

همه روزهای هفته شده جمعه. جمعه فرهاد.

تناول رذالت و قی کردن شرافت.

عکس صورت این بچه که با گلوله سوراخ شده از ذهنم نمیره. مادر بیچاره‌ش باید چیکار کنه با خودش بعد این که پاره تنش و اینطوری از دست داد؟ باید صبح به صبح پاشه و به زندگی ادامه بده و سعی کنه به طاهای عزیزش که تا ابد ۱۲ ساله می‌مونه فکر نکنه؟ باید تو شهری که قاتل بچه‌ش راست راست میگرده نفس بکشه؟ #طاها_هوشیار

اتحادیه ابلهان

هر روز تو مسیر ترددم، از کنار ساختمانی رد می‌شم که تا یک ماه پیش، حوالی همین ساعت شوم، زوج نازنین جوانی با دو تا بچه هفت و ده ساله زندگی می‌کردن. هر شب از اونجا که رد می‌شم دستام شروع به لرزیدن می‌کنه تا برسم به خونه و لرزش تبدیل به درد بشه. هر روز و هر شب درد اون چشم‌های معصوم‌تون به جونم.

بزرگواران جای این هوایی زدن‌ها و لوس کردن خودتون برای نوادگان دیاسپورای ساواکی/شعبونی/پری بلنده و یا عشوه شتری برای تخم ترکه‌های اصلاحات‌چی، اگر از هواداران آشکار یا سمپات پنهان پهلوی یا ج.ا هستید؛ منت بذارید و بلاک بفرمایید و شما را به خیر و ما را به راحت. ما با شما یک ملت نخواهیم بود.

همیشه نسبت به روند‌های اجتماعی احساسی بدبینم. مثل این خشمی که در تک‌تک مولکول‌های هوای این روزها در جریانه. الان هم همینم. بدون خشم، بدون نفرت، خالی از همه چی، فقط نشستم ذلت‌ و درد کشیدن‌شون رو به عنوان آخرین سکانس زندگیم تماشا کنم و بعد تمام شم.

قریب به اتفاق کسایی که می‌گن الان وقت نقد و تفرقه افکنی و خلاف جریان بودن نیست، همون‌هایی هستند که تو چهل سال گذشته، مخرج مشترک تمام بحث های سیاسی‌شون این بود که مردم در سال ۵۷ فریب وحدت کلمه خمینی را خوردند و مرزبندی نکردند.

در باب سوال آلترناتیو و پرتقال و پرتقال‌فروش.. پهلوی ۲۰۲۳ رفت اسراییل و دیدار نتنیاهو، هرتزوگ و رییس موساد. دو سال بعد اسراییل حمله کرد. عجیب‌ترین حرکت اسراییل، حمله به زندان اوین، زندان معروف زندانی‌های سیاسی بود. پهلوی هیچ‌وقت حمله رو محکوم نکرد. هوادارانش هم به مخالفان حمله به ایران می‌گن وطن‌فروش.

هیچ‌کس به ظرافت و‌ بی‌رحمی تو پلشتی و ریای انسان را قاب نکرد. بدرود آقای تار.

ای ملت ایران ای نوادگان کوروش (در حالی که با کفگیر استیل آخرین تکه‌های دیگ شصت میلیارد دلاری را می‌کند) من هم صدای انقلاب شما را شنیدم. به همین مناسب فرمان اعلام نرخ ۱۴۲ برای دلار را صادر کردم. به زودی با همکاری مشترک پدر ترامپ و برادران سپاهی، تاج و تخت و نرخ ارز و بازار و شما را یک‌جا رها خواهم کرد.

نیست تو دانمارک و فنلاند زندگی می‌کنین؛ فلذا این تنزه‌طلبی سیاسی‌تون تو حلقم.

فرجام انقلاب با وعده آب و برق مجانی و آزادی‌های مدنی فرنگی این تباهی بی‌پایان شد. حالا توجه شما رو به وعده‌های مکتوب شازده از خلال سند منتشر شده‌اش با عنوان «دفترچه دوران اضطرار» یا همون پروژه کذایی شکوفایی ایران جلب می‌کنم.

اپاراتوس قدرت حاکم که سال‌ها کوت هم نشده بود، امروز تو کوه‌دشت پربام‌ خورد.

یه حس تجربه‌شده‌ای می‌گه یحتمل این آخرین پنج‌شنبه‌ حضورغیاب تنهایان قشنگ آسمون آبیه. اگه نت قطع شد و هر چه پیش آمد، قرار ما همینجا، با سر و شکل و اسم و رسم واقعی، روزهای روشن‌تر. امید که این‌بار روزگار تباه ما خرق عادت کنه. ماچ خانوادگی بهتون 😽😘😽