خبر گردهمایی گروه‌های اپوزیسیون جمهوری اسلامی در لندن و اعلام برگزاری کنگره آزادی برای ایران در اواخر مارس که بی‌بی‌سی اعلام کرد واقعا دلگرم کننده و امیدبخش بود. هدف، همکاری برای عبور از ج‌ا و رسیدن به یک نظام دمکراتیک کثرت‌گرا. امیدوارم مستدام باشه حرکت ارزنده‌ای که آغاز کرده‌اند.

به‌نظرم صحبت‌های عباس امانت در گفتگو با بی‌بی‌سی واقعا شنیدنی‌ست. youtu.be/5twaRO26hQ4?...

از به خیابان بیاید من حمایت می‌کنم رسیدیم به مذاکره با جمهوری اسلامی، بعد حذف نقض حقوق بشر از مفاد مذاکره، حالا هم تهدید مردمِ wonderful ایران به رسیدن روز بسیار بد. زیبا نیست؟ بعد یه عده همچنان به این مردک روانی دخیل بستن.

تنهایی و غربت بعضی‌هاشون یه‌جور دیگه دلم رو می‌سوزونه. بمیرم برای بی‌پناهی و تنهایی‌تون.

فرحناز شریفی تو مستند فوق‌العاده «سیاره دزیده‌شده من» میگه رقص برای ما ایرانی‌ها یه ابزار مقاومته در برابر تسلط ج‌ا. میگه ما همه این سال‌ها علیرغم ممنوعیت‌ها، رقصیدیم که به اونا بگیم، هستیم و می‌مونیم و تسلیم‌ نمی‌شیم. بعد مثال میاره که ما خیلی از کشته‌شده‌های زن زندگی آزادی رو با ویدیوهای رقص‌شون می‌شناسیم. ۱/۲

اونی که نوشته از فضای بلواسکای عنش می‌گیره، من از سال‌ها پیش و از توییتر همین حس رو بهش داشتم و الان به بینش عمیقم مفتخر شدم.

خانم مونه از قلب آمریکا معتقده بعد از نجات ایران از راه دور، مادر داغدار دانیال برکتی دیگه در اون سرزمین جایی نداره. همین‌قدر پلشت… کاش پای هیچکدوم‌تون هیچ وقت به ایران نرسه. کاش این آرزوهای کثیف‌تون رو با خودتون به گور ببرید.

تولد دوستم رو تبریک گفتم و با ناامیدی براش نوشتم به‌امید روزهای بهتر. سال‌هاست در تبریک‌ تولد و عید این آرزوی عبث رو تکرار کرده‌ام. روزهای بهتری که نه‌تنها هرگز نرسیدند که هر سال بدتر و اندوهبارتر از سال‌های قبل شدند. آرزوهامون به باد رفتند و ما داغداران همیشگی تاریخ معاصر جهان شدیم.

از ضیا نبوی

منم هستم این گوشه موشه‌ها ☺️

مزیت اختصاصی تو هم اینه که فرصت‌طلبی و بی‌شرمی رو باهم داری.

امروز بعد از مدتها بارندگی، آفتاب قشنگی می‌تابید و هوا گرم و بهاری بود. این مرد من رو به زور فرستاد پیاده‌روی که کمی سرحال بشم و کمتر اسکرول کنم. من هم به تلافی، در کل مسیر پیاده‌روی شصت دقیقه بی‌بی‌سی گوش دادم.

«شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان فهرستی از ۲۰۰ نفر از دانش‌آموزان کشته شده در اعتراضات دی‌ماه را اعلام کرده است.» ۲۰۰ بچه

ماجرای ناپدید شدن و احتمالا قتل مسعود مسجودی رو باید خیلی جدی گرفت. این آدم ظاهرا اطلاعات زیادی از فرقه پهلوی داشته و تهدید به مرگ شده بوده. ناپدیدسازی‌اش من رو یاد قتل‌های زنجیره‌ای می‌اندازه. این فرقه کپی برابر اصل رژیم آدم‌کش جمهوری اسلامیه.

غم و خشم مثل دو تا وزنه سنگین از شونه‌هام آویزون شده‌ان‌. همه‌جا باهام میان. خیلی خسته‌ام. احساس می‌کنم این چند هفته زندگی نکردم، ادای زندگی کردن درآوردم.

فکر کن خاتمی اصلاح‌طلب که زمانی از مردم‌سالاری صحبت می‌کرد به جمعیت میلیونی مردم معترض بگه اغتشاش‌گر و عامل موساد وقتی روحانی پراگماتیست از شنیدن پیام مردم حرف می‌زنه. چقدر تلخه ناامیدی دوباره و دوباره از آدم‌هایی که یه روزی باورشون داشتی.

همکار فهیمم که مشابه‌ش هزاران ریخته تو x، فحش به کشورهای اروپایی که حقوق بشر براشون شعاره و هزینه نمی‌کنن برای نجات مردم ایران. همین خانم شش ماه پیش وقتی اسرائیل داشت مردم غزه رو سلاخی می‌کرد حاضر نبود یه همدردی خشک و خالی هزینه کنه، چرا که «وا، غزه به‌ ما چه». ترکیب غلیظ بیشعوری و استاندارد دوگانه…

هم بیانیه‌ی سوم ۱۷ نفر خوب بود و هم بیانیه‌ی موسوی. بیانیه سندیکای اتوبوس‌رانی و کانون نویسندگان هم. صدای مخالفین متکثره و حیف که بلندگو فقط دست یک گروهه که همه چیز رو میخواد یکپارچه و یکدست نشون بده.

تنها کسی که پشتش دراومدیم و مأیوسمون نکرده تا الان میرحسینه.

داشتم فکر میکردم واقعا این مدت چه کردم؟ چه کردیم؟ یاد اون عنوان جذاب کتاب افتادم: «تو مشغول مردنت بودی». و انگار یه چیزی پیدا کردم برای توصیف خودمون. ما مشغول مردنمون بودیم.

همه‌اش فکر می‌کنم چه شانسی داشتم که تیم ما موفق شد این پروژه جدید رو بگیره. وگرنه ترکیب بیکاری و استرس از امکان لی‌آف با اتفاقات وحشتناک ایران بدون شک کارم رو به جنون می‌رسوند.

تایم‌لاین x‌ام از بالا تا پایین پر شده از عکس کشته‌شده‌ها. همه جوون، همه زیبا با چشمان درخشان و پر از نور زندگی. قاتلین نور و‌روشنی، این بی‌شمار چشمان پرامید رو خاموش کردند. حق حیات و لذت از زندگی رو ازشون گرفتن. ۴۷سال جز نیستی و نابودی و مرگ ارمغانی برای مردم ایران نداشتن.

آخر هفته‌هایی که دخترک پیش ماست اجبارا به روال عادی زندگی نزدیک‌تریم. دیگر از در تخت ماندن و بی‌وقفه اسکرول کردن خبری نیست. بچه غذا و سرگرمی می‌خواهد. این هفته با دوستان بچه‌دارمان معاشرت کردیم، هری پاتر دیدیم و پاپ‌کورن خوردیم. ۱/۱

تحلیل دقیق و درست رضا یعقوبی از اعتراضات دی ماه: گذار یک فرایند پیچیده و مرحله‌ای است نه یک پروژه‌ی بلاگری یا سلبریتی‌محور یا چیزی که با اتحاد با نیروهای ضد دموکراتیک ممکن شود. از این به بعد هر فراخوانی که دانش فرایند گذار را نادیده بگیرد و مردم را به سمت خشونت بی‌پشتوانه هل بدهد و ۱/۱

این روزها خیلی به مردم عراق و‌ سوریه و لبنان و فلسطین و لیبی فکر می‌کنم. به اینکه چطور از پس اندوه بی‌پایان این‌ روزهای دشوار براومدند. چطور با موج سهمگین از دست دادن‌ها کنار اومدند. با این خشم‌‌‌ کشنده چه کردند. به مهاجرین‌شون فکر می‌کنم که مثل ماها از دور شاهد ویرانی بودند و دست‌های ناتوان از تغییر همه‌‌مان.

ویدیوهایی که از ایران میاد به‌شکل غیرقابل‌ باوری هولناک و غیرانسانیه. با هر ویدیو از دیدن قساوت این مزدوران جنایتکار تپش‌ قلب می‌گیرم. تازه من یه ناظر بافاصله‌ام. تصور هراس و خشونتی که آدم‌ها تو اون لحظه تو واقعیت تجربه کردن اصلا دیوانه‌ام می‌کنه…

درست و دقیق

امشب جایی مهمون بودیم، یه زن و شوهری از دوستان میزبان هم اونجا بودن. بحث اعتراضات ایران شد، خانومه شروع کرد انتقاد شدید از پهلوی. من خوشحال که به‌به چه آدم فهیمی که گفتگو جلوتر رفت و کاشف به عمل اومد، زن‌ و شوهر طرفدار سینه‌چاک یه گروهی‌اند به‌نام ری‌استارت‌ به رهبری سید محمد حسینی. خیلی جدی…

تو این شرایط، خارج از ایران که باشی در کل کار چندانی از دستت برنمیاد. سر ززآ تو تجمعات آخر هفته شرکت می‌کردیم چند تا شعار می‌دادیم، حداقل یه‌کم خالی می‌شدیم. امسال میریم تجمع حرص می‌خوریم، عصبانی‌تر و خسته‌تر و ناامیدتر میشیم و برمی‌گردیم. چطوری از اون همه شعار مترقی رسیدیم به جاوید شاه…

دیشب تراپیستم از ایران زنگ‌ زد که حال من رو بپرسه. غریب‌ترین تجربه روزهای اخیرم بود.یه نفر از وسط جهنم آخوندی زنگ زده به منی که تو امنیت کانادا نشسته‌ام، بپرسه حالم چطوره و روانم چطور با اتفاقات اخیر کناراومده. همه‌اش فکرمی‌کردم حال من چه اهمیتی داره در مقابل فشار روانی‌ای که احتمالا خودش داره تحمل‌می‌کنه.

نمی‌خوام باور کنم همه چیز تموم شده. من هنوز دنبال روزنه نور می‌گردم. یک هفته پیش در بدبینانه‌ترین و دارک‌ترین بخش مغزم هم چنین فاجعه هولناکی رو تصور نمی‌کردم. واقعا نمی‌‌تونم شرایط وحشتناکی که احتمالا قراره ادامه‌‌دار باشه رو قبول کنم.

چه انتظار کشنده‌ایه. سخت‌ترین لحظات زندگی‌مون شاید. همچنان ناامیدانه امیدوارم روزهای بهتری در راه باشه.

چیزی که پوریا جهانشاد از داخل ایران نوشته و واقعا کاری که پهلوی کرد….

تو از زندگی تو کثافت جمهوری اسلامی چی فهمیدی دخترک؟

آیا آقای تنها آلترناتیو تو تجمع های آخر هفته شرکت کردن حتی در حد ۱۰ دقیقه؟ میر حسین با همه میر حسینیش هر وقت بیانیه میداد خودشم میومد تو میدون حتی واسه کوتاه مدت.

در حالیکه لحظه‌شماری می‌کنم برای وصل شدن اینترنت تا بتونم دوباره با خانواده و دوستان ایرانم مفصل صحبت کنم، از فکر ویدیوهایی که قراره بیرون بیاد با صحنه‌های خشونت و کشتار این حکومت سفاک تنم می‌لرزه.

جمهوری اسلام پاش بیوفته، اینترنت که هیچی، آب و برق رو قطع می‌کنه، هواپیما می‌فرسته بمب بندازه رو سر مردم ایران. از کثیف‌ترین خشونت‌ها ابایی نداره. مردم دست‌ خالی چطوری می‌تونن مقاومت کنن جلوی اینا؟

پیام جدید پهلوی به‌وضوح مشخص می‌کنه که کمترین درک و فهمی از مسوولیتش نداره. بعد از فرستادن میلیونی مردم جلوی گلوله، حالا میگه قدم بعدی اشغال نهادهای تبلیغات کوفت است. مردک تو باید راهکار بدی نه دستور. باید سازمان‌دهی کنی. بگو مردم چطوری این نهادهایی که میگی رو اشغال کنن؟ با دست خالی؟

ویدیوی کهریزک رو نمی‌تونم باور کنم. کاش واقعی نبود. کاش فقط یه بخش از یه فیلم آخرالزمانی بود که تموم می‌شد و می‌گفتیم خب خداروشکر که فیلم بود… این فاجعه دقیقا همون چیزی‌ست که از شروع اعتراضات به‌شدت ازش وحشت داشتم. این جان‌ها نازنین که از دست رفتند. وای… از شدت غم و خشم و ناتوانی دارم له میشم.

یعنی میشه که این آخرین‌ باری باشه در تاریخ ایران که جمهوری اسلامی با قطع دسترسی‌ها مردم ایران رو به گروگان می‌گیره؟

این را هم بگذارم اینجا برای حزن لحظه‌های خاموشی ایران.

اتحاد و همبستگی مردم رو که فارغ از جبهه‌بندی‌های سیاسی هم‌صدا شدند، تو ویدیوهای امشب نگاه می‌کنم و آرزو دارم فریادهای انحصارطلبانه، فحاشی‌ها و تهدیدها همه در محدوده شبکه‌های‌اجتماعی و اکانت‌های سایبری باقی بمونه و در دنیای واقعی مردم ثابت کنن که از تجربه دیکتاتوری شنیدن صداهای ناموافق و متنوع رو آموخته‌اند.

"من از تنها ماندن هرگز هراسی به دل راه نداده‌ام، ولی این بار می‌ترسم نه به خاطر خودم، بلکه به خاطر آیندهٔ این ملک و سرنوشت همهٔ آن‌ها که دوستشان دارم." اینو مهشید امیرشاهی نوشت، سال ۵۷.

بزرگوار به‌محض اینکه متوجه شد آمریکایی‌ها واسه فر پادشاهی‌ تقلبی‌اش تره هم خورد نمی‌کنن و مثکه جربزه براشون مهم‌تره، از خواب خرگوشی بلند شده و فی‌الفور فراخوانی صادر کردند. حالا ایشالا که هواداران میلیونی میان و روسفیدشون می‌کنن.

اینقدر آینده به‌نظرم ترسناک میاد که فکر کنم سیستم دفاعی روانم این‌بار به‌جای اضطراب، با انکار فعال شده. برعکس دفعات قبل خبرها رو خیلی پیگیری نمی‌کنم، ویدیوهای اعتراضات رو نمی‌بینم و کلا تو این حال و هوام که همه این شلوغی‌ها به‌زودی می‌خوابه و تموم میشه.

نصفه‌شبی خواب از سرم پریده و پریشان و بی‌خواب در تخت دراز کشیده‌ام. هر دو دقیقه هم با ذکر مرگ بر دیکتاتور، نود درجه در جا می‌چرخم ولی به پوزیشن مناسب برای به‌خواب برگشتن نمی‌رسم. تا الان حداقل ۱۰ دور دور خودم چرخیده‌ام و هی سرحال‌تر شده‌ام. فردا صبح زود هم باید بیدار شم.

من واقعا در شوک و حیرتم که چطور ممکنه فعال مدنی و‌ اپوزیسیون تحصیل‌کرده و زندان رفته در ایران حتی بعد از آبروریزی ونزوئلا، هشدار ترامپ به آخوند رو همچنان حمایت از حقوق بشر تفسیر کنه و علنا دخالت آمریکا و اسرائیل برای براندازی رو به‌نفع کشور بدونه.

دسامبر