همچین شده که یکی از ایران یه ثانیه وصل میشه و یه سلام یا ایموجی میفرسته، میشم سرتونین خالص و در کسری از ثانیه بغض میکنم که چرا همچین شد؟ دسترسی همه هم قطره‌چکونیه و در حد یکی دو دقیقه وصل بودنشون بعد از ساعتها و روزها تلاش. حتی از اینکه نمیتونم براشون کانفیگ بخرم هم غمگینم. ای لعنت به هرچی تحریمه

دلم جوری برای وجب به وجب خیابون‌ها و کوچه‌های شیراز و تهران تنگه که نفسم به سختی بالا میاد. کاش زندگی منصفانه بود.

یه جور عجیبی مطمئن بودم بدنم دیگه بیشتر از امروز نمی‌کشه ولی خب گویا برآوردم از پوست‌کلفتی آدمیزاد دقیق نبوده. شاید هم من به آدم نرفتم و توصیف درستم همونیه که دکترم میگفت.

حاضرم بمیرم ولی این این حال کثافت رو یک ثانیه دیگه تحمل نکنم. ولی خب زندگی نکبت‌بار این روزهام ادامه داره. کاش یا این مریضی تموم شه، یا من، یا هردو. فقط تموم شه.

برنامه امروز خوابیدن تا حد امکان بود که چند ساعتی کمتر به هوشیاری بگذره و عوض بیداری، توی همون خواب کابوس ببینم که با زنگ تلفن همون هم هوا رفت. داروهایی که تا قبل از زدن شرکت‌های داروسازی پیدا میشدن هم کمیاب و گرون شدن. وضعیت سلامتی مامان نگران کننده شده و میگفتن دکتر خوب هم بریم باز دارو نیست!

می‌گفتن بهار امسال شکوه و زیبایی بی‌سابقه‌ای داره. همین امسال که این همه عزیزانمون رفتن و نیستن که این همه زیبایی رو ببینن و بمب‌های آمریکا و اسراییل روی زندگی‌هامون آوار می‌شه. می‌گفتن وضعیت خیلی بده و هیچ امیدی به پایان جنگ نداشتن. به اخبار هم که دسترسی یکطرفه دارن! آدم لال میشه از شدت این ظلم.

قیمت‌ها متعادل شدن. چند روز اول این‌ها پنیک کرده بودن، یهو قحطی شد. میوه سبزیجات تازه که حسابی گرون شد و یه سری صیفی‌جات اصلا سالم توشون پیدا نمی‌شد. الان کیفیت مواد غذاییِ تازه، برگشته به حالت پیشین ولی به طور میانگین در حد بیست تا سی درصد قیمتش بالاتر رفته.

یکی از دوستان من دوره گروه درمانی گذاشته لینک ثبت‌نام surveyheart.com/form/69d0af1...

ویدئوهای غربی‌هایی که قربون صدقه عباس می‌رن رو می‌بینم و همزمان که از ته دل به این الکی گنده و اسوه اخلاق کردنش می‌خندم، حالت تهوع شدید می‌گیرم. اینها چطور قربون صدقه این چندش می‌رن؟! قبل از تحلیل‌هاشون یه سرچ دم‌دستی نمی‌کنن که ببینن خود نکبتش تایید کرد که در دو روز سه هزار نفر رو کشتن؟!

اگر تحریم‌ها برداشته بشه چند درصد اینهایی که میخواستن بهترش رو بسازن حاضرن در بازسازی خونه‌ زندگی‌های تخریب شده هموطنانی که تنها گناهشون زندگی در یه شهر متراکم بوده و مشخصا آدم‌های وابسته‌ای نیستن مشارکت کنن؟ چقدر حاضرن کمک کنن به ساخت بنگاههای اقتصادی جهت ایجاد اشتغال برای خانواده‌های کشته‌شده‌ها؟

من هر بار سر این وضعیت ایران استرس می‌کشم یه سری هم به شخص بن‌سلمان و سیاست‌های کثیفش لعنت می‌فرستم که دستش در پیش اومدن این وضعیت شاید بیش از هرکسی آلوده ست ولی چون بازیگر اصلی روی صحنه نیست انگار همه ازش غافلن.

ولی «اسمشو‌ نبر» قرار بود با گربه مدرسه موش‌ها توی ذهنمون حک بشه، نه سلاح کشتار جمعی.

هم‌اینک، هر ایرانی: اقیانوسی طوفانی از کورتیزول!

در حالیکه باز درد عصبیم شدت گرفته بود و به خودم دلداری می‌دادم که فردا وقت دکتر داری و بالاخره یه راهی پیدا می‌کنیم کمتر اذیت شی، یادم اومد دکتر ایرانی بیچاره‌م فردا از صبح تا غروب باید مریض ببینه در حالیکه مثل همه ما نگران اون اولتیماتوم کوفتیه. یه دور هم دلم برای اون کباب شد و بدتر شدم😑

امیدوارم به زودی سعید قاسمی‌نژاد و تیم پهلوی از اضطراب برخوردهای سرد و نگاههای سنگین ایرانی‌ها یک لحظه بدون ناراحتی نداشته باشن. چنان که باز حلقه امنشون بشه همون پس‌مانده‌های جانی ساواک و حتی اون طیف ایران‌دوست سلطنت‌طلب‌ها هم دیگه نگاهشون نکنن. خودشون بمونن و خودشون تا ببینیم کی روز محاکمه‌شون فرا می‌رسه.

هم پالایشگاه و پتروشیمی‌ها و باقی زیرساخت‌های تامین انرژی رو میزنه، هم فولاد مبارکه رو زد و هم افتاده به جون کارخونه سیمانها. مبادا حداقل بعد از این همه ویرانی، مصالح مورد نیاز برای ساخت اون حجم ویرانی رو بشه با بدبختی جور کرد. این عصر حجر که میگن هم برای همینه. و هنوز یه عده میرن تشکر🤦🏾‍♀️

سفارت ایران در سوئد یه عکس در ایکس از نوک یه موشک گذاشته که به انگلیسی روش نوشته «برای انتقام ویرجینیا جوفری که صدایش توسط شبکه اپستین ساکت شد». بعد در توضیحش ادعا کرده که «موشکهای ج.ا بیشتر از مدعیان سیاسی و جنبش‌های فمینیستی از حقوق زنان دفاع میکنن»! یعنی جوری از همه طرف غلطه که مغز آدم سوت می‌کشه!

در ایکس مشاهده شد:

چونکه من دیدم: x.com/DNA_shadowx/...

من دیگه مدتهاست سردرد ندارم، سردرهام ثمین دارن😐

یک لحظه از دهن مامان در رفت که کنار خونه رو زدن و بقیه سریع اخطار دادن و مامان هم درزش گرفت و بعدش قطع شد و دیگه نتونستن تماس بگیرن. قبل از شروع جنگ خواب دیده بودم کلانتری جلوی خونه رو زدن و واحدهای کنار کلانتری نابود شدن ولی خونه ما سالم بود و فقط چندتا شیشه شکسته بود. پیاده رفته بودم نجاتشون بدم.

زنگ زدن. گویا این مدت تلاش می‌کردن و نمی‌گرفته. فکر می‌کردن من جواب نمی‌دم. خیلی خوشحال بودن که بالاخره تماس برقرار شده. حقوق ابتدایی‌مون رو وسط بحران بهمون به شکل یکطرفه می‌فروشن و اونقدر میذارنمون لای منگنه که مطمئن شن متوجه شدیم اگر بخوان همین امکان رو هم ازمون دریغ می‌کنن و کسی ککش هم نمی‌گزه.

خب به سلامتی تمامی عوارض خیلی بعید و حتی تک و توک گزارش شده داروهای مصرفیم هم دونه به دونه دارم بروز میدم. کاش می‌شد تمام عوارض جسمی، روانی و اقتصادی که تک تکمون در اثر ستمگری دیگران و جنگ افروزیهاشون تحمل می‌کنیم رو بدیم به خودشون ببینم باز هم به کثافتکاری ادامه میدن یا نه؟ کاش کارما وجود داشت.

لیست مینویسم و با لیست هم کماکان نصف خریدها جا میمونه بس که هوش و حواسم سر جاشه. روزی یکی دو بار و هر بار برای یه قلم کوچیک کیسه خرید رو میندازم روی دوشم و دم خونه یادم میاد اون یکی هم نخریدم! باز خوبه خود این پیاده‌روی ولو در وسط جهنم و همراه با گرمازدگی کمی اون استیصال انباشته رو آزاد میکنه.

چی شد که دوباره سوادی فمینیست شد؟ مگه اعلام برائت نکرده بود و نگفته بود خودش رو فعال زنان میدونه و نه فمینیست؟ یا حافظه من به هم ریخته و برم زودتر وقت دکتر بگیرم؟

قیمت مواد غذایی نسبت به هفته پیش افزایش چشمگیر داشته. مواد غذایی تازه که به راحتی چهار تا پنج برابر شدن و کنسروها، مواد خشک و پایه هم دو تا دو و نیم برابر شدن. از دیدن قیمتهای جدید وحشت کردم. این مملکت تا پیش از این با برآورد ۴۷ میلیونی افراد دارای عدم امنیت غذایی مواجه بود که ۱۴ میلیونش کودک بودن.

یه چیزی هم که خیلی مایه چندش و خجالتمه اینه که مقام‌های سیاسی این روزهای دنیا با وقاحت تمام از سر حرص، از دیگری انسان‌زدایی میکنن، روی هم اسم حیوون میذارن، مثل بچه‌های خردسال رها شده به حال خود، خصوصیات ظاهری همدیگرو مسخره میکنن و این وسط یه عده دیگه هم اون خزعبلات رو تکرار می‌کنن. سرنوشتمون دست کیاست🤦🏾‍♀️

فقط عقل هموطن خودنخبه‌پندار که تا دیروز نمیدونست فعالیت سیاسی چیه و راه به راه ما رو شماتت می‌کرد که چرا کلاه خودمون رو نچسبیدیم و سرمون رو انداختیم پایین مثل اونها زندگی کنیم ولی یک شبه شد مبارز نستوهی که همه راهها رو رفته و به این نتیجه رسیده که پهلوی و عموهای عاقلش تنها شانس رسیدن به آزادی هستن!

این قالیباف هم از کثافت‌ترین و لزج‌ترین ابنا بشره. فقط حکومت این عقده‌ای روانی رو کم داریم. مردک رسما تحت حمایت کامل جبهه پایداری بود.

« من بی‌نوا بندگکی سر به راه نبودم و راه بهشت مینوی من بز رو طوع و خاکساری نبود»

کاش این درد عصبی که به جونم افتاده میافتاد به جون این جانی‌ها که در خونسردی کامل جنایت میکنن. کاش جماعت ظالم در هر کجای جهان، در اعماق خونهایی که ریختن غرق میشدن و آوارهایی که روی زندگی دیگران هوار کردن، خشت به خشتش بر سرشون میبارید.

بعد از بیست و چهار ساعت سر پا ایستادن و نخوابیدن بالاخره رنگش دراومد و خیلی قشنگ شد. گفته بودم سال دیر رسیدنه ولی خوبیش اینه که حداقل میرسم ولو دیر.

هر سال سمنو رو با امید می‌پختم حتی اگر خیلی غمگین بودم جز دو سال که هر دو به فنام دادن و سخت پیش رفتن. اولیش سال رفتن مامان جوجه و باباجون، دومی هم امسال که با اشک هی قابلمه رو به هم زدم و هرچی روی گازه، انگار نه انگار. همه اعضا و جوارحم به فنا رفت و این بعد از ده ساعت حتی رنگ ننداخته که دمش بدم!

با وجود دسترسی نداشتن به خانواده و فامیل حدس اینکه الان هرکسی کجاست اصلا سخت نیست. امسال عید دیدنی‌های فامیل ما بین قبرستونیه. هرکسی بالا سر جوون و عزیز از دست رفته‌ش یه هفت‌سین چیده، بقیه هم از این قبرستون به اون یکی در حرکتن و همونجا همدیگه رو می‌بینن.

چندتا خونه خوب دیدم ولی اونقدر غمگین و پژمرده‌م که حتی فکر اسباب‌کشی و احتمال اینکه دم دمای رفتن خونه خوب‌ها بپرن هم روانم رو به فنا میده. در نتیجه گمونم پذیرفتم حداقل چند سالی در خدمت همین خونه تاریک و زشت باشیم. کاش حداقل این رسم موکت کردن اتاق‌ها در این مملکت ور می‌افتاد. با این موکتهای مزخرف زشتشون.

سمنوی امسال خیلی عجیب شد. تازه طلایی شده. خوش‌شانس باشم تا لحظه تحویل سال رنگ گرفته باشه. طبق تجربه‌های قبلیم باید الان در حال خنک شدن می‌بود. خلاصه که به نظر، امسال سال دیر رسیدنه.

اگر سمنو پخته باشید می‌دونید که از قل اول به بعد حجم سمنو شروع می‌کنه به کمتر شدن و باید برای شوک دادن بهش یخ یا آب خنک به ظرف اضافه کرد. این سمنو اینجوره که هر چی می‌گذره انگار بچه می‌کنه. از یه قابلمه هی زیاد و زیادتر شد، الان سه تا قابلمه سمنو روی گازه و یکی دیگه هم باید اضافه بشه. خیلی عجیبه.

وایسادم به پختن سمنو. براش حلوا نپختم، دستم نرفت. خرما هم نچیدم توی ظرف، به هرآنکس که میشد هم هیچی نگفتم که کابوسش واقعی‌تر نشه. شعرهایی که باهم گوش میکردیم رو گوش کردم و خاطراتمون رو یکبار و صد بار دیگه زندگی. حالا ولی نیست که آرزو کنه. هیچکس نیست. فقط یه غیاب خفه کنده و یه سیاهچاله غمگین پای گازه.

به چه روزی افتادیم. یه وقتی دلمون خوش بود حداقل بعد از سختی‌های اول مهاجرت و کمی پا گرفتن، برای خانواده ویزا میگیریم بیان خونه‌مون که آرزو به دل نمیریم، بعد شد کاش حداقل بریم یه کشور سوم دیداری تازه کنیم، بعد شد کاش حداقل روز وداع و وسط عزا بشه منم از اینور دنیا حداقل اینترنتی کنارشون باشم/

در کنار همه اراذل درگیر جنگ، لعنت به اون مردک لجن بن سلمان که همیشه نماد کثافتکاری آشکار و گسترده در پس یه ویترین جمع و جور و مقطعی بوده. این وسط هم عمرا این اراذل هزینه چشمگیری بدن، تهش یه عده مردم عادی به فنا میرن که به فراخور مواضع و منافع سیاسی اقتصادی آقایون، نهایتا تبدیل به آمار و عدد میشن!

برنامه خیالی گسترش توریسم پزشکی هموطنان جنگ طلب که یادتونه؟ همین الان هم ما در ایران توریسم پزشکی داریم ولی این مانع مهاجرت پزشکان ماهر و یا ارتقای سطح خدمات درمانی به ایرانیان نشده و نمیشه. حالا این رو بذارید کنار رقابت کشورها در گسترش هوش مصنوعی و خبر اون جراحی ۵مارچ با فاصله ۲۴۰۰ کیلومتر در لندن

این جنگ‌طلب‌ها با چه رویی دارن زدن پتروشیمی و پالایشگاه رو توجیه می‌کنن؟! قراره تا به خاکستر نشستن ایران و جزغاله شدن کل ملت سینه‌خیز برن؟

یه دوست فعالی دارم که این بیچاره همه‌جوره و در تمامی دوران زندگیش از الطاف برادران گمنام و شناخته شده بی‌نصیب نمونده. این اواخر دیگه وضعیتش زیادی نگران‌کننده شده بود. یکی از بمب‌هایی که انداختن اونقدر نزدیکشونه که توی دلم خالی شده. هیچ راهی هم ندارم بفهمم حالش چطوره. نشستم در نگرانی به پیام آخرش زل زدم.

فر اکانت بلواسکایش رو پاک کرده؟ اینجا ناراحتی پیش اومده؟

روی دور بد بیاری هستم. گمونم واقعا قبل از سال نو تموم بشم راحت شم.

وقتی بدن کوچولو و نرمش رو گرفتم توی دستم و سعی کردم کمی قلبش رو ماساژ بدم یا بهش آب بخورونم و هیچ تکونی نخورد، اون لحظه که فهمیدم واقعا تموم شده، انگار تن نازک تک تک بچه‌های کشته شده ایران توی دستم بود. من هربار اینها رو پر می‌دادم برای بچه‌های ایران آرزوی سلامتی میکردم😭

سهره‌ها رفتن ولی دم غروب یه گنجشک کوچولو اومد توی بالکن و نتونست بره بیرون. من هم نتونستم دست تنها بگیرمش. فرار میکرد. براش آب گذاشتم و دو ساعت پیش یه دور دیگه رفتم بگیرمش و ببرمش بیرون که رفت یه جای خارج از دسترسم. الان دیدم جلوی اسکرین سکته کرده و مرده. دارم از غصه بچه دق می‌کنم. طفلک کوچولوی ناز

کاش فردیت مطلقی بود.

هرچه به نوروز نزدیکتر می‌شیم، بار دلم سنگین‌تر میشه. در حالی که احدی در کل خانواده هم اینترنت نداره که حداقل از همین راه دور بشینیم کنار هم، کمی گریه کنیم، خاطره بگیم و یه جوری بار این غم رو باهم به دوش بکشیم. چه سال هولناکی بود امسال