این بچه، طاها هوشیار جوری شبیه منه که اگر یه بچه کاملا کپی پیست خودم داشتم که حالا یه مورد موهای فر رو جا انداخته، بی‌شک همین شکلی میشد. از وقتی اون صورت کوچیک رو دیدم از آینه فراریم. فکر کردن به اینکه مگه چقدر کشتن که خیلی از ما در بین کشته‌ها این همه چهره آشنا دیدیم برای به جنون رسیدن کافیه.

چیه این وطن؟ که حتی وقتی ازت دریغ شده و غالب سهمت ازش ظلمیه که سالهاست داری زور میزنی با کمک یک جماعتی یه ذره نوک تیزش رو سنباده بکشی بلکه هر دم ‌با این شدت پاره‌ت نکنه، با شنیدن هر روایت تازه‌ای از ظلم در هر گوشه‌ش یا تصور حمله بهش به رعشه می‌افتی، خواب از یادت میره و خون توی رگهات منجمد میشه.

توی گروههای ایران مردم دارن برای هم نکات ایمنی در جنگ و اقلام کوله اضطراری رو میفرستن. من هی توی گروههای خانوادگی این آماده‌باشها رو میبینم و قلبم فشرده میشه. از تصور بچه‌ها، سالمندها، حیوون‌ها و درخت‌های بی‌پناه رعشه می‌افته به جونم. کاش چشم باز میکردم و میفهمیدم همه اینها خواب بوده و همه امن و زنده هستن

من دیگه حتی توان یادآوری اینکه که پهلوی چرا و چقدر خطرناک، از ایده آزادی دور و در واقع تیر خلاصی بر تمام چشم‌انداز‌های برابری‌طلب و آزادی‌‌خواهانه ست رو هم ندارم. اتحاد با فاشیست جماعت، تبلور فاشیسمه. دیگه اینکه از سر هیجان‌زدگیه یا باور ایدئولوژیک به اون مزخرفات، در این مرحله چندان از دردش کم نمیکنه.

از روانشناس ایرانی به واسطه دیدن خطاهای فاحش حرفه‌ای بسیار، چنان چشمم ترسیده بود که حاضر بودم ساعتها ساختار سیاسی_اجتماعی ایران رو برای روانشناسم توضیح بدم ولی دوباره با اون رفتارهای غیرحرفه‌ای آزاردهنده مواجه نشم. الان ولی فقط روانشناس ایرانی لازم دارم که سالها در ایران زندگی کرده باشه.

تنها خونه نورگیری که این چند سال در این شهر یافته بودیم و دل در گروش داشتم هم امروز پرید. این روزها که از همیشه خموده‌ترم واقعا تاریکی و دلمردگی عجیب خونه‌های اینجا، قوز بالا قوز شده. نمیدونم چطور در آفتابی‌ترین ایالت مملکت تونستن اینقدر یکدست، خونه تاریک، زشت، بد نقشه، بد رنگ و الکی گرون بسازن.

این روزا همه‌اش این توی سرمه: نحن نحب الحیاة اذا ما استطعنا الیها سبیلاً اگر راهی بهش پیدا کنیم، ما هم زندگی را دوست می‌داریم.

این اثر آزادی بابا کجایی نیستانی بدجوری روی مخ منه. خیلی خیلی خیلی خجالت‌آوره.

بهم گفتن دیشب دلار ۲۱۰ هزار تومن بوده. فهمیدم به خاطر اختلال در وضعیت اینترنت حتی نرخ ثابتی هم وجود نداره! ساعتی تغییر میکنه و مردم دیگه ساعتی فقیرتر میشن.

داشتم فکر میکردم واقعا این مدت چه کردم؟ چه کردیم؟ یاد اون عنوان جذاب کتاب افتادم: «تو مشغول مردنت بودی». و انگار یه چیزی پیدا کردم برای توصیف خودمون. ما مشغول مردنمون بودیم.

اینترنت کمی وصل شد، خبر مرگ رسید. خوابم زیادی دقیق بود😔

چند روزه برگشتم به داروهای افسردگی برای گذروندن این دوران و حتی همینم شده یه مشغولیت ذهنی جدید. یاد تمام آدمهایی می‌افتم که مدتهاست دیگه داروهای ساده افسردگی و اضطراب رو در ایران پیدا نمیکنن. حتی همون تولید داخل‌های داغون و پرعوارض. چهره‌هاشون از جلو چشمم میگذره. الان وسط مصیبت، کجان؟ چطور دوام میارن؟

بالاخره بابا مامانم زنگ زدن. زور زدم گریه نکنم. بمیرم براشون. این چه بلاییه که تمومی نداره؟

خب به سلامتی دارم عوارض جدید و عجیب‌تر از پیش رو هم آنلاک میکنم. ده سال پیش که یک صدم مشکلات سلامتی الانم رو هم نداشتم دکترم معتقد بود نمیشه زنده بودن من در عین داشتن یکسری عوارض رو بر اساس داده‌ها و یافته‌های پزشکی توجیه کرد. هر سال گذشت، هر جنایتی که کردن یه دو جین عارضه جدید هم پیدا شد.

رفیقم پیام داد، برخلاف همیشه صداش غمگین بود ولی شنیدن صداش غنیمت بود.

ذهنم خیلی درگیر عدالت نداشته جهانه. چرا آدمی که تمام هم و غمش آزادی ، شادی و آرامش بیشتر همگانیه باید هزینه بده و جوونمرگ بشه، در حالیکه اون بی‌وجدانی که فقط خودش رو می‌بینه و حاضره برای پیشرفت خودش، هر آسیبی به دیگران بزنه و به هر جنایتکاری در تکمیل جنایاتش کمک کنه در آسایش و رفاه راست راست راه میره!

این وضعیت اینترنت ایران برای من در یک سطح دیگه‌ای دردناکه. تز برادر من راجع به حق دسترسی رایگان به اینترنت پرسرعت، نامحدود و گردش آزاد اطلاعات به عنوان یکی از اصول بنیادین حقوق بشر در عصر کنونی بود. خیلی امنیتی با تزش برخورد کردن و سختی زیاد کشید. آخرش هم که اون ویروس نادری که معلوم نشد چطور گرفت…

کاش یکی این مهدی جلالی تهرانی رو هم از برق بکشه. اون سطح از تبخترش واقعا حال به هم زنه. یه جوری حرف میزنه انگار فقط خودشه که میفهمه و بقیه باید بشینن پای «درس‌گفتارهاش» یادداشت بردارن و بیاموزن. این دیدگاهش هم در کلیه حوزه‌ها هست. خیلی شیک به فمینیستها هم درس فمینیسم میداد با اون ادبیات جنسیت‌زده تباه!

«هیچ برنامه‌ای برای دار زدن وجود ندارد. دار زدن کاملا منتفی است»، به معترضین قبل از ورود به هر سطحی از روند پیگیری قضایی، تیر خلاص می‌زنیم. بدون پر کردن بخش خالی پیام، مفهوم پشت کلمات به شکلی کاملا متناقض به انسان غیر خاورمیانه‌ای منتقل میشه. کاش خبرگزاری‌های بین‌المللی میتونستن نوت اضافه کنن به مصاحبه

اون پول تیر خیلی بهشون مزه کرده. الان برای ضبط کامل اموال کشته‌شده‌ها هم مقدمه‌چینی کردن تا هزینه تروریسم دولتی اینها رو هم مردم بی‌سلاحی که کشتن، بدن. از اونجا که کلا آخوند، نه به اصل قانونی بودن جرایم و مجازاتها پایبنده و نه فردی بودنشون، برنامه‌شون اینه که بازمانده‌ها رو به خاک سیاه بنشونن.

من که در از هم‌پاشیدگی کامل جسمی به سر میبرم و بعد از چهار سال باز توانایی حرکتیم خیلی محدود شده. تجمع دانشگاه رو هم نمیتونم برم ولی دلم پیششونه و دمشون گرم.

گوگل ویس چرا تماس به ایران رو ترنسفر میکنه روی شماره‌های بی‌ریط از سایر کشورها؟! ج.ا کمه، از اینها هم باید بکشیم؟

اگر من یه طوریم شد بدونید تنها دلیل و مسئولش این جانی‌های عوضی هستن.

از یه خطای تحلیلی متداول هم که خیلی لجم درمیاد اینه که هی به پهلوی میگن اگر برنامه نداشتی و فراخوان دادی و این خیزش اخیر به نتیجه نرسه، تو مسئولی که بی برنامه فراخوان دادی در حالیکه پهلوی در بهترین حالت فقط سوار موج اعتراضات شد تا خودش رو مطرح کنه. کسی برای فراخوان ایشون نرفت اما در باب مسئولیت/

حالم به هم میخوره از این قبضه کردن فضای تجمعات خارج از کشور توسط این چماق دارهای سلطنت‌طلب. خودشون رو که جدا میکنن ولی بقیه گروهها هم بخوان مستقل تجمع تشکیل بدن حمله میکنند و به هم میزنن. چه باید کرد؟! وضعیت خجالت‌آوریه

دارن زنده هم پوشش میدن🤣 در زنجان شاید بیست تا زن چادری دور هم ایستادن، یه پرچم هم باهاشونه و هی این پا و اون پا میشن. کاش حداقل این حماسه حضورشون رو اینجوری نشون نمیدادن. جوری خلوته که با هیچ افکت و تکنیک فیلم‌برداری نمیشه درزش گرفت. روزشون رو میزنن ولی که همین مسخره‌ش میکنه.

شورای تبلیغات اسلامی تجمع اعتراضی هماهنگ کرده برای «محکومیت اقدامات تروریستی اخیر» حالا میخوان یه اردوکشی خیابانی اونم در امنیت کامل کنن و بعد با تجمعاتی که راه به راه کشته میده مقایسه کنن هیچ، این جانی‌های وقیح چطور اینقدر پررو هستن که دائم تروریست بودن رو به معترض جون به لب رسیده نسبت میدن؟!

«او را دیدند قدم‌زنان در میان تفنگ‌ها از خیابانی بلند تا مزارع سرد، وقتی ستاره‌های صبح هنوز می‌درخشیدند. فدریکو را کشتند وقتی شب می‌شکست. نمی‌توانست در چشم‌هایش نگاه کند، جوخه‌ی آتش. همه چشم‌هاشان را بستند دعا می‌کردند: باشد که خدا هم تو را نجات ندهد!مرده بر خاک افتاد خون بر پیشانی و سرب در دل/

میخواستم به یاد برادرم و همه کسانی که هزینه دادند ولی رفتن این ظالمان رو ندیدن، انار بکارم. فکر کردم خب جوونه رو که نمیشه رها کرد، رسیدگی و مراقبت می‌خواد و اگر بتونم این روزها برم ایران که آرزو به دل نمونم اینها رو چه کنم؟ برنامه شد کاشت نهال انار و نارنج و بلوط در شیراز و جنگل مظلوم بلوط زاگرس.

به زودی شاهد افت ویوی اکانتهای پهلوی خواهیم بود چونکه خیلی از کاربرها به عدم تغییرش با وجود قطعی گسترده اینترنت در ایران اشاره کردن!

سری قبل با تمرین زیاد یاد گرفته بودم که خیلی پیام ندم و خانواده رو وسط قطعی اینترنت معذب نکنم. کار آسونی نبود خاصه اینکه نشد اینترنت برقرار بشه و من خبر رفتن یکی از جوونهای نزدیک رو نشنوم. سری آخر که همزمان شد با رفتن داداشم، جوری به همم ریخته که در انتظار فاجعه، منقبض نشستم و زور میزنم نفس بکشم.

امان از این درد مشترک و سرنوشتهای عجیب شبیه هممون. دریغ از عمر و تن و روانمون که انگار همیشه قراره زیر ضرب و لای چرخ دنده‌های جهل و خودخواهی یه جمعیت همواره طلبکار له بشه.

کاش یه روز از خواب بلند میشدیم و میفهمیدیم تیستو شب پیشش تمام اسلحه‌های جهان رو تک به تک لمس کرده و دیگه هیچ سلاحی کشنده نیست.

ممکنه آدم از شدت دلتنگی بمیره؟

زنگ زدم خونه، جمع داغدیده‌ها امشب اومده بودن خونه‌مون پیش خانواده. همه قشنگ در چند ماه گذشته به اندازه چند دهه پیر شده بودن. اینقدر زور زدم گریه نکنم که تا گوشی رو‌ گذاشتم حس کردم تک تک عصبهام دارن از شدت درد جیغ میکشن. با این همه یلدا رو نمیشه سرسری برگزار کرد. فقط دیگه دستم به تفال زدن نمیره.

من نمیتونم به بلوسکهای عندلیبان جوابی بدم و بعید هم هست من رو ببینه. اون شیرینی بادامی‌هاش خیلی برام جالب بودن. یکیتون که باهاش دوسته لطفا ازش درخواست دستور پخت کنه که اگر وگنه منم دست به کار بشم. امضاء: یک شکموی تجربه‌گرا

دیروز روز قتل‌ محمد مختاری بود. سه تا شعر ازش داریم تو دورهم شعر. صدای لی‌لا، مارال، ریحانه. هر سه‌شون هم خیلی خوب‌ خوندن شعرها رو. با این‌ها و با صدای خودش که میگه «پس کجای لبت آزادم کند» و «آدمیزاد که خیک ماست نیستش» یادش می‌کنم امروز on.soundcloud.com/SVc56updrnHl...

رپ اسپاتیفای من آینه دقه. از روزی که داداشم رفته، یکسره رفتم روی فارسی و گریه. چقدر تمام این مدت سلول به سلولم میخواست که ایران باشه. ولی خب فعلا تمام سهمم از ایران اشک، سوگ، فارسی، کلی خاطره و دردهای توی تنمه.

بالاخره در آخرین تلاشم و در حالیکه کلی اشک ریختم که اگر داداشم بود حتما یه راهی پیدا میکرد، سه تا از قلمه ریحون ایرانی‌هایی که اسپری خورده بودن که ریشه ندن و در تمامی آزمایش‌های قبلی خشک شده بودن، حسابی ریشه دادن. حالا هی نگاهشون میکنم اشک میریزم که داداشم نیست قربون ذکاوتم بره و باهم ذوق کنیم.

وضعیت امنیت غذایی بخش قابل توجهی از افراد با نیازهای ویژه، اقشار کم‌درآمد و کودکان بیش از پیش به خطر افتاده. هر وری رو نگاه میکنی کران تا به کران غصه و بیچارگیه. بچه اوتستیک تنها و بی‌پناه که پدر و مادر آزارگر داشت و ذوق داشت که در لیست اولویت فودبنک قرار گرفته با گریه میگفت فودبنک خالی شده و میترسه.

امروز خیلی دلتنگم. همیشه باهم برای بچه‌ها ذوق میکردیم. اصلا گمونم این عشق عمیقم به بچه‌ها یادگار داداشمه. از وقتی رفته بچه می‌بینم همونطور که قربون دست و پا و قد و قواره‌شون میشم، اشکم جاری میشه. باز خوبه هالوین کسی دم خونه ما نمیاد وگرنه گمونم شادی شکلات گرفتن، کوفت این طفل معصوم‌ها می‌شد.

این یارو کریپی کیه که بدون حتی یه بلوسک فقط داره فالو میکنه؟ خب میخوای حداقل یه اسمی، یه بلوسکی، یه چیزی… حس کردم از اینهاییه که فقط اکانت میسازن برای چوب زدن زاغ سیاه دیگران و بالا پایین کردنشون.

امروز فهمیدم سطح زبان انگلیسیم در خونه افت میکنه و بیشتر روی تنظیمات فارسی‌ام. از اونطرف وقتی بیرونم اگر بخوام فارسی حرف بزنم باید کلی چرتکه بندازم که عین این اینفلوئنسرها فارگیش حرف نزنم و خجالت‌زده نشم. بلواسکای هم باز میکنم باز میرم روی تنظیمات فارسی. این حجم همبستگی توانایی زبانیم با محیط ترسناکه.

همه مناسبتها و تخفیف‌های عالم شدن آینه دقم. دیگه نیست که برام لینک بفرسته از چیزهایی که میدونست لازم دارم و تخفیف خوردن. چرا هر روز که میگذره سخت‌تر میشه؟

برادرم خیلی نسبت به حفظ محیط زیست، کم کردن زباله، بازیافت، استفاده از شیوه‌های نوین برای مدیریت منابع و… حساس بود. هر دونه‌ای رو هم میکاشت، در ظرفهای دور ریز بازیافتی پرورش میداد و حسابی رسیدگی میکرد، بعد هدیه میکرد یا در اقلیم مناسب و با هزار تحقیق و آماده‌سازی نهال نازپرورده برای محیط بیرونی، میکاشت.

دیروز طوفان اومد و درخت کهنسال جلو پنجره در کمتر از پنج دقیقه یک سوم و در نهایت کچل شد. امروز که رفتم بیرون از دیدن حجم درخت‌های شکسته قلبم گرفت. اینجا انگار درخت‌ها در یک سطح دیگه‌ای مصیبت‌زده هستن. هر روز هم کمتر میشن😔

شدت دلتنگیه غم که زیاد میشه و درد میشه می‌پیچه توی تنم، این بچه خرخر کنان و با مهربونترین نگاه عالم، آروم و صبور میاد میشینه توی بغلم و با بلندترین صدای ممکن و شدت تمام، خرخر میکنه. گاهی تا چند ساعت. موندم این کهکشان عظیم عشق و مراقبت رو کجای اون نیم وجب تنشون جا میدن فسقلیهای قشنگ.

هر زیبایی که می‌بینم، هر رگه‌ای از زندگی، جنبش، مهر، فرهنگ، تاریخ… یه سرگیجه عجیب میگیرم و مکیده میشم وسط یه خلاء بزرگ و بی‌پایان که حیرت‌انگیره و فکر میکنم آخه چطور ممکنه همه اینها رو از این پس بی همزاد قشنگم تجربه کنم؟ با اون گزارشهای پر جزییات تو مغزم چه کنم که حالا بار دل شدن؟

دارم شعر گوش میکنم و حتی این کار همیشگی هم گره خورده با هزار خاطره، لبخند، نگاه، آغوش… هزار خاطره و حس که تک تک اشک میشن و بیچارگی و حسرت… چقدر دلتنگم. چطور این دلتنگی رو تا ابد به دوش بکشم؟