کتاب چی می‌خونید این روزا؟

خیلی حرف هست. ولی بگیم که چی بشه؟

چند هفته پیش بالاخره کلاس فرانسه ثبت‌نام کردم. خیلی خوشحالم. هم خوشحالم که کلاس گرفتم و خودخوان نخوندم هم خوشحالم که بالاخره یه کاری برای خودم کردم.

وضعیت اینترنت هنوزم افتضاحه. وی پی ان سخت وصل میشه و سرعت پایینه.

حالم از هرچی سوشال میدیاست به هم می‌خوره از بس که با ذلت وصل می‌شیم. جمع کنیم بریم بابا.

می‌خوام یه انتشارات ثبت کنم و اسم مادربزرگ محبوبم رو روش بذارم: قمر. هدف خاصی هم از این کار ندارم.

احیانا تراپیست خوب(که مرد نباشه) تو آریزونا سراغ دارید؟ برا خواهرم می‌پرسم. آریزونا هم نبود آنلاین هم خوبه.

من که هیچکدوم رو حس نکردم ولی چهارتا زلزله اومده:))))

چجوری زندگی کنیم آخه دیگه؟

امروز خیلی بدجور حالم بده

هنوز دو و نیم رو هضم نکردم.

دو و نیم.

خود جواب سوالم هفتاد درصد از سلامت روانم کاست که.

از روانکاو سابق پرسیدم امسال هزینه جلسات چقدره گفت دو و نیم. خب من همین الان برم خودم رو از یه جا پرت کنم پایین بهتره که.

همه داریم جنین خواهرم رو پسربس صدا می‌کنیم، حتی خودش:)))) به نظرم از الان باید صندوق ایجاد کنیم برا تراپی بچه و همه‌مون پول بذاریم براش:)))

هیچ کلمه‌ای نیست که این حس حقارت و خفقان رو درست توصیف بکنه.

حالم خیلی خیلی بده

جدی نمی‌دونم تو این اوضاع چطور باید پول دربیارم

از هرچی موتور و ماشینه بیزارم. مخصوصاً موتور.

سی عدد تخم مرغ ششصد و چهل و پنج هزار تومان.

یک بسته کیسه زباله بزرگ سی‌تایی، پانصد هزار تومان.

اکثر وی‌پی‌ان‌فروشا دیگه ارز دیجیتال می‌خوان. می‌دونید کدوم یکی از صرافی‌ها یوزرفرندلی‌تره برای انسان بی‌حوصله و بی‌اعصاب؟

بی‌پولی، قطعی اینترنت، سرکوب و... خیلی داره بهم فشار میاره.

زندگیمون اینجوریه که وی‌پی‌ان قطع میشه و پیام می‌دیم وی‌پی‌ان‌فروشمون جواب نمیده اولین و بزرگترین نگرانیمون اینه که نکنه گرفته باشنش.

بیشتر از نیم ساعت بود یکی با موتور تو کوچه می‌رفت می‌اومد و پای تلفن دعوا و داد و بیداد می‌کرد. آخر رفتم دم در دوتا داد سرش کشیدم. انقد اعصابم خراب شد که تا ده دقیقه می‌لرزیدم.

کله‌م خیلی خرابه

این کثافت اینترنت پرو چقدر زود داره پذیرفته میشه. اگه با اینترنت پرو مشکل ندارید با سیمکارت سفیدم نباید مشکل داشته باشید. با هزار جور رانت و امتیاز و تبعیض دیگه هم.

از خواهرم واقعاً دلخورم. با این بدبختی تماس می‌گیریم باهاش به خودش زحمت نمی‌ده در حد چند دقیقه غر نزنه، حرف بزنه قشنگ، حالمون رو بپرسه. من که دیگه کم‌تر از قبل زنگ می‌زنم. پیام هم می‌دم درست جواب نمی‌ده. اگه من پیام ندم هم که از اونم خبری نمی‌شه.

هر بار می‌رم بیرون توییتر و تلگرام و اینستاگرام و بلواسکای رو پاک می‌کنم. خسته شدم دیگه. گوشی قدیمیم هم اینقدر داغونه که نمی‌شه روش حساب کرد برای بیرون رفتن.

خیلی وحشت دارم از آینده. مخصوصاً که خیلی وقته توانایی همیاری و با هم بودنمون نابود شده.

با توجه به موجودی حسابم جرئت ندارم برم داروخونه.

گه به این زندگی که برا خودت ساختی هما جون

مامانم روزی ده بار میگه برو پاسپورتت رو تمدید کن بریم. برم آمریکا چیکار کنم مادر؟ بی‌خانمان بشم؟ خب همینجا آواره و بی‌خانمان میشم.

میخوام روزی سه بار برم تو بالکن و زوزه بکشم.

احساس خفگی می‌کنم

فردا تولد مامانمه. هنوز هیچی براش نگرفتم انقد که هیچی دوست نداره و هیچی خوشحالش نمی‌کنه.

فکر کنم جنگ بشه باز

می‌خوام بالا بیارم رو واژه‌های تاب‌آوری و مقاومت که شدن سرپوشی روی یک دنیا رنج و ظلم.

ارزون‌ترین وی‌پی‌انی که پیدا کردم: سی گیگ، پنج میلیون و پونصد مصرف ماهانه‌م قبل جنگ: هفتاد گیگ

بحث راه‌های رفته و نرفته هنوز اون‌ور در ایکس بازه. بحثی راجع به اینکه همه راه‌ها رفته شد یا نه ندارم. ولی کسی که یه وکالت خروج از کشور به زنش نداده، اونی که حتی براش سوال نشده این قانون ابلهانه چرا هنوز هست، لطفا درباره رفتن تا انتهای تمام راه‌ها حرف نزنه. شاید ظاهرا بی‌ربط باشه ولی ربط داره.

خیلی خسته‌ام

یه بار شرکت این مردک نکبت جلیلی رفته بودم. راهنمایی بودم فکر کنم. اگه می‌دونستم کدوم گورستونیه اونجا همون موقع آتیشش می‌زدم.

خفقان و بیکاری و بی‌پولی و به‌به، عالی

آخه این چه خفقانیه، چه حقارتیه

اینترنت می‌خوام. اینترنت می‌خوام. اینترنت می‌خوام. اینترنت می‌خوام. اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت می‌خوام اینترنت

دو سه روزه گربه‌های تو خونه رو آزاد کردم. کلاً که به نظرم گربه باید آزاد باشه، حتی با وجود خطر بیماری و آسیب. اینا هم دیگه اخیراً خیلی می‌خواستن برن بیرون و حس زندانبان داشتم. حالا نگران دوتاشونم که دیشب رفتن و برنگشتن.

خدایا وجود که نداری ولی اگه آخر بمب اتم زد من از اونایی باشم که همون اول می‌میرن.

برنداره همین امشب بمبای اتمش رو بزنه؟ اینجور که این توصیف میکنه به نظر میاد الکی برا بی‌برقی و بی‌آبی آماده شدیم. زمزمه‌هایی هم که میومد تو این چند هفته.