تازه‌وارد بودن کسی هرگز دلیل نمی‌شه که دیگران حق اظهار نظر نداشته باشن. شبکه اجتماعی جای گفت‌وگو و تبادل دیدگاهه، نه جایی که گروه قدیمی‌تر دیگران رو ساکت کنه. محدود کردن بر اساس مدت حضور یا تعداد پست، منطقی نیست...

من اول با مردسالاری مخالفم، بعد با آخوند. آخوند فقط یکی از شکل‌هاشه؛ مردسالاری خیلی قدیمی‌تر و عمیق‌تر از این حکومته. این بره هم اگر ذهنیت عوض نشه، یه نسخه‌ی اتوکشیده‌ترش هنوز توی خونه‌ها و جامعه نفس می‌کشه. رفتن آخوند لازم هست، کافی نیست.

پیر شدم گرگ شدم. به قول اخوان گرگ هاری شده‌ام هرزه پوی و دله دو شب درین دشت زمستان زدهٔ بی‌همه چیز می‌دوم، برده ز هر باد گرو چشم‌هایم چو دو کانون شرار … همه بی‌رحمی و فرمان فرار

من دفتر شعرم رو می خواهم!

من فقط دلم میخواد یه روز بعد از ج.ا رو زندگی کنم

ماهواره‌ رو هم قطع کردن و اینترنت هم که روبه مرگه...

ناراحتم وقتی می‌بینم داره خودش رو اذیت می‌کنه، دوستت دارم حمایتش کنم ولی می‌ترسم حس ناامنی بگیره؛ نمی‌دونم چکار کنم؟

‏به نظرم احتمال حمله هست، ولی نه اون‌جوری که بعضیا خیال می‌کنن فردا صبح قراره شهرها رو بزنن. دنیا اصولاً حال جنگ نداره، مخصوصاً با کشوری که می‌دونه اگه جرقه بخوره نصف منطقه می‌ریزه به هم. واسه همین فعلاً ترجیحشون اینه که ما آروم‌آروم له بشیم تا این‌که یک‌هو منفجرمون کنن.

عفوبین‌الملل هلند شعار راهپیمایی ۸ مارس رو «زن، زندگی، آزادی» گذاشته.

تابوت جوان سنگین است. نه از وزن بدن، که از وزن آرزو.

دیشب دوباره با کلی کابوس درگیر بودم، از این مدل خواب‌هایی که بیدار می‌شی و دوباره می‌خوابی باز ادامه خواب رو می‌بینی، دیدم دارم می‌میرم ولی تجربه متفاوتی بود. داشتم چیزی می‌نوشتم و طبق معمول که بی‌تابی‌هامو با موزیک آروم می‌کنم که خوابم برد. حالا دلم نمی‌خواد محتوی خواب یا کابوسم رو این‌جا دوباره بنویسم

چرا ما چون گل هفت رنگ هستیم؟ همی‌شه با دوستان در جنگ هستیم... قبل و بعد شعر رو هم یادم رفته!

وقتی به فرد یا جریانی اختیار و نمایندگی می‌دید، یادتون نره مسئله فقط شعار نیست، پای توازن قدرت وسطه. طبقه‌ی بالا برای حفظ نظم خودش از هیچ ابزاری نمی‌گذره؛ سرمایه داره، ابزار سرکوب داره، تریبون داره، و مهارت عجیبی در روایت‌سازی و بزک کردن واقعیت. قدرت فقط رأی و حرف نیست، پشتش سازوکار خوابیده.

معروف است که می‌گویند «کسی، کس را تحقیر نمی‌کند؛ مگر در خود احساس حقارت کند.» این کلید تشخیص این آدم‌هاست. آدم‌هایی که توان بزرگ شدن را در خود نمی‌بینند و تلاش می‌کنند تا دیگران را کوچک کنند. خود را برتر نشان می‌دهند تا دیگران ضعف‌های آنها را نبینند. اگر قامت‌شان به شما نمی‌رسد، پای شما را خورد می‌کنند.

توی گروه نشستم و دارم برای psp گریه می‌کنم... خدایا این چه زجریه که این‌ها می‌کشن...

همه به یه شکل با درد کنار نمیان. یکی فریاد می‌زنه، یکی می‌نویسه، یکی ساکته. زندگی کردن وسط بحران بی‌شعوری نیست، مکانیزم بقاست... پلیس احساسات بودن هم کمکی نمی‌کنه. هیچ‌کس موظف نیست ۲۴ ساعته فقط سوگ تولید کنه.

والا من هر روز اون آدم‌های که جلوی چشمم کشته شدن راه می‌رن... اگه همین چهارتا بقول رامین *س نگم واقعا دق می‌کنم... روانم همین‌جوری داره له می‌شه... اجازه بدید هرکسی مدل خودش، خودش عزاداری کنه. اگرم اذیت میشید خب گزینه آنفالو، بلاک هست...

اگه با کسی دعوام بشه و بفهمم مقصرم، سعی نمی‌کنم توجیهش کنم، عذرخواهی می‌کنم، واقعی و صریح. اگر بشه جبران می‌کنم، اگر هم نشه حداقل مسئولیتش رو می‌پذیرم. ناراحتیِ طرف مقابل رو انکار نمی‌کنم، چون می‌دونم احساس آدم‌ها با منطق خاموش نمیشه. برای من دعوا پایان رابطه نیست؛ فرصتیه برای بالغ‌تر بودن.

امروز فهمیدم وقتی کسی با تیکه انداختن ازم توجه می‌گیره، مغزش پاداش می‌گیره و همون رفتار رو تکرار می‌کنه. اگر من اون توجه رو قطع کنم، یا آروم‌آروم خاموش میشه یا یه مدت شدیدتر میشه (همون چیزی که بهش میگن «extinction burst»). اگه اون مرحله هم واکنش نشون ندم، بازی تموم میشه.

منم مثل شما فقط می‌خوام این کابوس تموم شه. تجربه نشون داده اگه وسط راه نقد ممنوع بشه، فرداش دوباره یه استبداد تازه درست می‌کنیم. جمهوری اسلامی باید بره، حق پرسیدن و نقد کردن هم باید بمونه.

۱. هستی اجتماعی انسان ذاتی‌ است که شعور اجتماعی‌اش را تعیین می‌کند‌. ۲. هستی اجتماعی انسان همراه شعور اجتماعی روی هم رفته خودیت اجتماعی انسان را تشکیل می‌دهند

تمرین آیینه‌نویسی. ‏دنک‌یم نییعت ار شا یع‌امتجا روعش هک تسا یت‌اذ ناسنا یع‌امتجا یتسه۱- دنهد یم لیکشت ار ناسنا یع‌امتجا تیدوخ هتفر مه یور یع‌امتجا روعش هارمه ناسنا یع‌امتجا یتسه ۲-

همسر اون پدر و پسری که توی اسلامشهر کشته شدن توی شهرک ما بودن... زندگی‌شون از بچگی تا الان که کشته شدن غم روی غم بود... اون از مادرش که توی راه همدان با دو خواهرش توی تصادف کشته شدن، اون از خواهر سومش که سال مادر و خواهرش فوت کرد، اون از پدرش که با کارگری بچه‌هاش رو بزرگ کرد و برادری که سرطان گرفت

امروز خیلی این‌جا بودم و زیاد نوشتم. حس کردم لازم بود حرف بزنم و کمی ذهنم را خالی کنم. بعداً دوباره برمی‌گردم. پس فعلا خداحافظ

فرسودگی عاطفی کم بود تازه فهمیدم با نادیده گرفته شدنم تریگر می‌شم! حالا هی بررسی کردم یادم افتاد یکباره ۲۰۰ نفر همزمان بهم تهمت‌زدن و هم طردم کردن! الان هر مدل این رفتار رو می‌بینم... واکنش وحشتانک نشون می‌دم. بعدش به غلط کردن می‌افتم!

واقعیت ساده است: می‌شود هم رفاه مردم را خواست، همزمان سیاستمدارها را نقد کرد. این دو هیچ تناقضی ندارند. جهان بالغ‌تر از این بازی‌هاست: نقد، نفرت نیست. اختلاف، دشمنی نیست.

‏کم‌کم حس می‌کنم دارم عقلم رو از دست می‌دم گاهی بی‌دلیل می‌خندم، یه خنده‌ای که حتی خودم هم باورش ندارم… و درست همون لحظه، یه موج از هیچ‌جا میاد و بغضم می‌ترکه. ‏نمی‌دونم دارم چی رو از سر می‌گذرونم، فقط می‌دونم دلم آروم نیست...

‏آسمان آبادی پل پیچ اُوره، دس زوری ها کجا اُورانو بوره اَفتاونه کشین به بن، بسن وِ زنجیر، شوونه تویچننه دی ملک دلگیر دلتنگیا مه سی تو اما تمومی ناره، ره‌یا و تو رسسن کل دیر و ناهماره مه آخرین برگ ری درخت هُشک جورم ‏چی باد سرد پاییز دسمه بیر و بورم

‏آسمان آبادی پل پیچ اُوره، دس زوری ها کجا اُورانو بوره اَفتاونه کشین به بن، بسن وِ زنجیر، شوونه تویچننه دی ملک دلگیر دلتنگیا مه سی تو اما تمومی ناره، ره‌یا و تو رسسن کل دیر و ناهماره مه آخرین برگ ری درخت هُشک جورم ‏چی باد سرد پاییز دسمه بیر و بورم بورم نیل بمونم دی ملک بی هنارس

سهمیه خرغبلاتم در اکانت جدید تموم شد... میگه فقط ۳_۵ می‌تونی بنویسی... واقعا اونم من وراج...

باید اون ۱۸ نفری که دوباره فالو کردن توی توییتر رو روی تخم چشام بذارم... بقیه رو هم ب.آ کنم بی‌تربیت‌ها. :))

زنده‌ایم. ولی هیچکدوم ربطی به آدم‌هایی که یه ماه پیش بودیم نداریم...🖤

دنیا طلبی گفت به فرزند خلف دین خواهی به هندو، عقبی به نجف گر نخواهی دین عقبی یابی بنشین به بروجرد بکن عمر تلف.

با مریم«دوستم» به این نتیجه رسیدیم که امتیاز بی‌تفاوتی و بی‌عاری رو نداریم.

اکانت منو پیدا نمی‌کنه... می‌گه اکانت مورد نظر یافت نشد!

زندگی خیلی کوتاه‌تر از اونیه که آدم خودش رو وسط جنگ‌های دسته‌جمعیِ سوشیال مدیا بسوزونه.

بذار صبح بشه بعد دل‌تپه رو شروع کن...

امیدوارم این یکی اکانتم رو الکی ریپورت نکنند...

دنیا جای عجیبیه: خیلی وقت‌ها آدم‌ها بدون فحش دادن، با یک ترکیب ساده، کل انسانیت طرف مقابل رو می‌برن زیر تیغ.

چه حوصله‌ی دارید برای دعوا کردن.

دیشب اکانت توییترم رو ریپورت کردن...با بدبختی برش گردوندم! من نمی‌دونم این‌ها چرا اکانت منو ریپورت می‌کنند... شما یه توییت فحش هم توش نمی‌بینی بعد ریپورت میشی!

‏می‌خواهم روزی در مدارس درسی تدریس شود به نام (توهین به عقاید همدیگه)؛ نه برای بی‌احترامی، برای تمرین آزادی فکر. برای اینکه هیچ اندیشه‌ای مقدس نشود، هیچ باوری مصون از نقد نماند و احترام از دلِ گفت‌وگو بیاید، نه از ترس.

‏یه وقت‌هایی واقعا ترجیح میدم جز جمعیت پشه‌های آنوفل جهان باشم تا جمعیت ایران. الآن هم از همون زمان‌هاست

زنده موندن شرم نداره. شرم وقتی‌ه که زندگی رو خرج فراموشی کنیم. نفس کشیدن تو، ادامه‌ی صدای اوناست، نه خیانت بهشون. شرم نداشته‌باشید.

عملا بین دو تا شر گیر کردیم...

‏‎ضربه ای که رسانه‌‌های اپوزسیون به اندیشه انسان‌ها و بدنۀ جنبش‌های اجتماعی زدن، دست کمی از سرکوب و فشار حاکمیت ندارد...

لیلی رحمانی دیگه کیه؟

‏امیدوارم دوستم نگه این مرجان رد داده این چرت و پرت‌ها چیه که می‌گه! ولی نمی‌دونه من اون چرت و پرت‌ها رو زندگی کردم و به چشم خودم دیدم. 😂

گفت مرجان جمعه اتفاقی زنده موندم و الان هم هر روز یه جا فرار می‌کنم... توام مراقب خودت باش...