مس‌گم نکنه این دوست سابقم فامیل سعید امامی بوده 🤣😅

مامان امروز پرسید کنسرو بخرم گفتم نه. چند تا ساقه‌ طلایی و استیکر و آب معدنی کوچیک خریده.

بانک‌ها پول نقد ندارن مثلا امروز پارسیان گفت می‌تونیم به هر نفر پونصد تومن پول نقد بدیم. پونصد :)) عابر بانک‌ها یا پول ندارن یا چک پول های دویستی. پول خرد نیست.

تو پارک در حال تای‌چی بودیم صدای انفجار اومد بعد معلوم شد ترقه بوده ولی من ده دقیقه زمان برد برگردم به واقعیت و ادامه بدم.

ببخشید ولی دیگه آدم دلش برای چپ می‌سوزه. این چه جویه.

دارم کمتر به گوشیم نگاه می‌کنم. در واقع اخبار کمتر. چون واقعا اخبار در این تعلیق کوچکترین کمکی بهم نمی‌کنه.

دوستم که از نیویورک برام می‌نوشت و طرفدار ترامپ و سلطنته و از سر ممدانی مدام داریم می‌گیم باید هم رو بپذیریم و ال‌ و بل از ۱۴ فوریه بهم ایمیل نزده. منتظرم ایمیل بعدیش سه فاسد باشه.

همه چیزمون معطوف به جنگه. تعداد داروها، کوله جنگ، آب معدنی ذخیره کرده...مطلقا نمیشه نادیده‌اش گرفت.

با چه آدم کثیفی آشنایی و دوستی کردم یه دوره

آمد منو با والدین طفلکی تهدید کرد که اگر راجع به من توئیت کنی کسی رو می‌فرستم دم خونتون بعد توئیت زده من عزاداری و وقت نفرت‌پراکنی به ایران و ایرانی ندارم. اگه همین رو هم ببینی استاکر.‌ آدم متظاهر لمپن

باطری گرفتیم برای رادیو و یه چراغ قوه کوچیک. هرکار می‌کنم موج بی‌بی‌سی رو پیدا نمی‌کنم.

دوست فرصت‌طلب سابقم نگران خودش و خانواده‌اش شده و نمی‌دونم وقتی حتا اسم نمیارم چطور به خودش می‌گیره و نگران میشه.

فکر جنگ دیگه نمی‌ذاره. به زور کاری رو انجام می‌دم. هرچی که باشه. حوصله خودمم ندارم.

اگه این فیلم رو ببینید حرفای صدام در عید همون سال حمله خارجی رو نشون می‌ده. می‌تونید با حرفای خامنه‌ای مقایسه کنید.

تا همین‌جاشم وقتی سعی کردم از نظرم راجع به تظاهرات فوریه ۱۴۰۴ به کمک نوشته‌های دیگه بگم فحش خوردم. و هیچ کس دنبال خوندن متن کمیته عمل سازماندهی کارگری نیست. اما من نظرم به آنها نزدیکتره. یعنی ورژن دیگه‌ای از ج.ا رو نهایتا خواهیم داشت و جنگ هم چون عملیات‌های نظامی و یا ترورهای سازماندهی شده‌ خواهد بود.

کتاب M train پتی اسمیت ترجمه شده به خط ام. خیلی کتاب فوق‌العاده‌ای بنظرم. دارم برای دومین بار در این روزها می‌خونمش. اشتیاقم به خوندن و نوشتن رو چند برابر می‌کنه. جمله اول کتاب " از هیچی نوشتن همچی راحت هم نیست. "

خیلی تلخه اما با این مقاله در مورد اتفاقات ایران همسوترم. t.me/KSazmandeh/811

به عنوان یک بایپولار که با قرص حالت عادیش رو حفظ می‌کنه. تجربه اسکیزوفرنی داشته و لحظه‌های زیادی سعی کردم خودم رو در جریان اتفاقات قرار بدم و در این ‌راه با فعالان و آدم‌های زیادی هم آشنا شدم، یاد گرفتم زندگی در جزئیات به چشم نیومدنیه. در لحظه‌های خیلی معمولی که نمیگی من حالا چیکار کنم و داری کاری می‌کنی.

یه فیلم مستند ۷ دقیقه‌ای از خامنه‌ای سال ۲۰۲۳ ساخته شده توسط کارگردانی به اسم صالح کاشفی که پدر پدربزرگش از موسسان حوزه علمیه قم بوده و پدرش از بزرگان حوزه هنری. اگر ندیدید و می‌خواین ببینین:

روزمرگی منم با این چیزا می‌گذره. زیر سایه دیکتاتوری و در یکی دیگه از پرشمارترین روزهای زندگیمون. دارم Marty supreme رو می‌بینم.

عوضش بالاخره پریود شدم دوستان.

یه دوستی از اینکه راهپیمایی ۲۲ بهمن با تجمعات ۱۴ فوریه یکیه نوشته بود. من در توییتر نوشتم که گاهی بهش فکر می‌کنم. با انواع فحاشی‌ها و داغ نوزاد ببینی مواجه شدم. این لشکر فحاش حتا داغدیده هم بنظر نمیرسه.

محل ما حین آتش‌بازی سکوت مطلق بود.

یه سری اصرار دارن که ما چون سکوت نمی‌کنیم یا از کشتار نمی‌نویسیم (که اصلا چه میشه نوشت) گزافه می‌گیم. خب چرا همه باید به فاجعه یه شکل واکنش نشون بدن؟ حالا یه سری هم مثل ما پرت‌وپلا ببافن‌. امان دهید.

آمریکانو تو کافه همیشگی‌م ۱۸۷۵۰۰بود و امروز دیدم شده ۲۱۴۵۰۰

این روزها خیلی وقتا تو خونه تحلیل‌ها رو با هم در میون می‌ذاریم و بحث می‌کنیم. می‌رم کافه و آدما از هرچیزی حرف می‌زنن اما کارکنان کافه راجع به دستگیر‌ی‌ها حرف می‌زنن. کنار هم جمع می‌شیم نظر هم رو راجع به اتفاقات می‌پرسیم و اینکه آیا با حمله نظامی موافقیم یا نه ... یکی نوشته"سکوت" غالبه اما سمت من سکوت کمتره.

دوست سابقم که زمان میتینگ احمدی‌نژاد با معین فرخی و یکی دیگه چادر سر کرده و رفته بود چون دستیار خبرنگار نیویورک تایمز بود الان در جواب فاشیسمی که به قول خودش به چهار تا پرچم به دست میگید نوشته عقل+زیرکی+ راهکار =راهگشایی راستش امان از زیرکی که بعضی از این آدم‌ها دارن. من فعلا هیچ شبکه اجتماعی نمیام.

www.imdb.com/title/tt4413... می‌خوام این فیلم رو ببینم این روزها.کارگردانش عباس فاضل یه فیلمساز عراقیه که دهه هشتاد سوربن سینما خونده و شاگرد سرژ دنه و رومر و ژان روش بوده سال ۲۰۰۲ یعنی یه سال قبل حمله آمریکا به عراق شهر زادگاهش برمی‌گرده

" موقتا از غرب به علت اینکه وادارمان‌ می‌کند بیش‌تر از چیزی که تا حالا کشیده‌ایم رنج ببریم بدم می‌آید و برای همین خودم و سفرهایم را محدود به شرق خواهم کرد. نه که حالا غرب دارد خودش را برایم می‌کشد. یک‌جور تحریم خودخواسته است، یک ژست کوچک." از یادداشت‌های بغداد، نُها الرّاضی نقاش عراقی

مقاله یاشار از خطر فاشیسم بیراه هم نیست.

ببخشید این وسط یه مستند روس صامت از افغانستان دوران امان‌الله خان دیدم و چه بر سر این کشور که نیامده. و انگار هیچ‌وقت به اندازه دوران شوروی به نفع زنان نبوده. اگه ایرانی آریایی اجازه بده "افغانستان قلب آسیا" اسم فیلمه.

کسی می‌تونه کتاب لاک، جنبنده‌ی زمین پیمان اسماعیلی رو در گودریدز وارد کنه؟ بهشون پیام دادم اما به نتیجه نرسیدم.

از رو بدجنسی هرچی غر سر شما خارج‌نشینا دارم میام اینجا می‌گم:))

دولت فایل اسامی جانباختگان حوادث اخیر رو داده. آدم نمی‌دونه چی بگه.

کافه‌ی ثابتم این روزها امجدیه‌ست. در محله بهار. امشب شلوغ‌ترین حال خودش در این مدته.

خواهر قشنگم به وسع خودش درگیر اتفاقات ایرانه ولی من هربار بهش می‌گم جامعه مقصد رو نباید فراموش کرد و تو به هرحال ایران نیستی. مثل خیلی از دوستانی که می‌خوان برای ایران کاری کنن اما مراحل اپلای‌شون رو هم در کنارش ادامه می‌دن. نه که اشکالی باشه ولی دلم صاف نیست. شرایط نابرابره‌.

چند نفر از کسایی که مهاجرت کردن فردای آزادی به ایران برمی‌گردن؟ من می‌گم خیلی کم.

این دوست ما که خودش دستیار خبرنگار نیویورک‌تایمز بود و به شدت رویای آمریکایی داره در اروپا نشسته و بر کوس مرگ می‌دمه و هوادار پهلوی شده. دلسوزتر از هرکس به ایران و ایرانی و با ما آدمای معمولی چون مادر ترزاست کفرمو درآورده. زودتر این بساط بگذره اینا دوباره پرایوت شن و برن در دنیای خودشون با غرب پیشرفته

دیروز نمایشگاه گروهی خواهرم در گالری هنری کمپبل ریور افتتاح شد. اگر آمریکا یا کانادا هستین و فرصت سفر، فعالیت هنر و گپ و گفت دارین به کمپبل ریور سر بزنید.

رضا نگارستانی با هوشمندی می‌نویسه سکوت مزمن بخشی از چپ معاصر اما کامبیز حسینی در راستای افکار ضدچپش در برنامه‌اش می‌گه چپ جهانی سکوت کرده.

جای هدی بیوتی و اینا، باربارا هنیگن موزیسین رو دنبال کنید: www.instagram.com/reel/DUFyihr...

این قسمت روزها در راه مسکوب رو خوندم یاد رضا پهلوی افتادم:

من شعارها رو ضبط کردم. محله بهار مرکز شهر. بیشترین شعاری که می‌گفتن مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر خامنه‌ای بود و بعدش شعارهایی در مورد پهلوی برمی‌گرده.

فیدلی رو باز کردم وبلاگ بخونم. مرضیه رسولی برای نازلی کاموری نوشته بود. 🥲

یکی از شعارهای ۵۷ "سلطنت ولیعهد محال است" بوده.

دارم روزها در راه مسکوب رو می‌خونم. یه جا عاشورای ۵۷ رو زنش توصیف کرده. میگه یه آهنگ بوده که می‌خونده: مردم به ما ملحق شوید تیر بخورین ملق شوید

وارد کردن کتاب در گودریدز چقدر سخت شده. لاک، پیمان اسماعیلی هنوز ثبت نشده.