“Wie een gesprek met een tiener wil, dient oogcontact te vermijden, moet weinig vragen stellen, een goedgeplaatste hum is genoeg, oh, en niet beginnen over de fantoomcape die op zijn rug fladdert, want die wordt alleen gezien door een sentimentele ma.” www.trouw.nl/opinie/naar-...

Mijn laatste column in het Parool. Het was me een groot genoegen. Vanaf volgende week ben ik in Trouw te vinden!

“Een kinderrechter die kinderen niet hoort. Een regering die minderjarigen opsluit. Een beleid dat het doornormaal vindt om jonkies met een rugzakje het halve land door te sturen, steeds een nieuw thuis, almaar een andere school.” Een column @parool over kinderen die niet worden gehoord.

Voor heel veel ouders die momenteel worstelen:

“Toen Eberhard van der Laan sprak over een lieve stad, moet hij deze plek hebben bedoeld.” Een column over een avond voor mensen met tegenwind.

Namens alle jongens: lang leve @roosschlikker.bsky.social! www.parool.nl/columns-opin...

'Andrew Tate is een lul.' Sommige pubers zeggen gewoon wél waar het op staat! Dankjewel, @roosschlikker.bsky.social #manosfeer

Rouwen is taai, hard werken, verdriet besluipt je en slaat onverwacht zijn klauwen om je heen. Maar er valt ook altijd iets te lachen. Een column met een onhandig en enigszins geestig rouwverhaal. Omdat alles altijd naast elkaar bestaat. En niemand goed is voorbereid op een enorme bus met as.

“Soms denk ik dat er een stom woord zou moeten zijn om te communiceren dat t niet jofel gaat. Komkommersalade bijvoorbeeld. Wat zou het fijn zijn om ‘komkommersalade’ te mompelen, waarna een ander zegt: ‘Ik snap je.’” Een column voor iedereen die denkt: ‘Ik weet niet hoe je t doet. Gewoon leven.’

“Zo ontstaat de eenzaamheid van de rouwende. Terwijl de trein van alledag voortdendert, loop ik al maanden naast de rails. Ik volg het spoor, maar ben niet aan boord.” Column: www.parool.nl/columns-opin...

“Ooit waren z’n kicksen van sterrenstof. Op het bankje bij Cruyff Sports mocht hij als 8jarige nieuwe uitzoeken. “Heeft Johan hier ook gezeten?” Zijn tong friemelde door het gat dat achterbleef nadat zijn voortanden waren uitgevallen. “Zo ssssuper,” sliste hij.” www.parool.nl/columns-opin...

“Ik schrok. Haar ruggengraat stak als een kralenketting door de stof, haar benen wankele twijgjes. “Mam, je moet meer eten,” zei ik zacht. “Ik eet, hoor, bérgen.”. Het probleem mocht niet worden benoemd. Rond haar dood had ze het gewicht van een twaalfjarige.” Column www.parool.nl/columns-opin...

Twee jaar geleden verscheen dit stukje. Man, wat hebben we veel meegemaakt sindsdien. Ik probeer het de laatste tijd een beetje te behappen, maar het is bijna niet te doen. En toch. Ik hoor het hem nog steeds zeggen: “Ik sta steeds weer op, haha” ❤️.

“De dood is een radicale motherfucker. Ik roep momenteel steeds naar mijn vader: “He ouwe, dat weggaan, daar is de lol wel van af, kom nou maar weer terug.” Mooi dat ie niet luistert.” www.parool.nl/cs-b593fd3b/

"Onderaan de helling omarmt hij me. “Héérlijk, kind.” Mijn vader spreekt altijd nadrukkelijk als hij enthousiast is. Iets is nimmer gewoon leuk, maar léúk, met streepje en uitroepteken. Maar als we elkaar lachend aankijken, komt opeens het besef."

Column: 
www.parool.nl/columns-opin...

En hier is ie dan. Zijn handschrift. Mijn pols. Voor altijd.

“Ik lig op een bank, rond me de te verwachten doodskoppen- en drakenparafernalia. Ik durf niet te kijken naar de gast die over mijn arm gebogen zit. Vriendelijke jongen, hij was ook heel hygiënisch met ontsmettingsmiddelen bezig, maar wat als hij een ingeving krijgt?” www.parool.nl/columns-opin...

"Eigen schuld, dikke lul" is bij ons nu al niet meer weg te denken. Dank, Canadese man van @roosschlikker.bsky.social 😆

“Ik gun t hem in zijn natuurlijke habitat te zijn, want zo voelt ie zich niet altijd. Dat is ook mijn schuld. Laatst ontdekte ie dat ik hem al decennialang ‘eigen schuld, dikke lul’ laat zeggen zonder hem te verbeteren. “Dikke bult? Is het dikke bult? Wie bedenkt dat?”” www.parool.nl/columns-opin...

“Moed hebben is niet zozeer bergen beklimmen, aan een koordje boven de Andes hangen of een Japanse kogelvis in je keel laten glijden. Moedig zijn is luisteren naar je eigen gefluister, datgene verdragen dat je het liefst onder een hoop geluid zou verbergen.” www.parool.nl/columns-opin...

Gekke dagen, dat zijn het. Maar we maken er wat van, hoor, pap. Dat deed jij ook altijd. Feest je een beetje mee op mijn schouder vanavond?

O jongens, dit was zo spannend en leuk! Vanaf 1 januari op @npo_start.

“Ik zie ze, deze zachte wenken, de stille giften die me net even de dag door helpen. Maar helaas ben ik een mens. En mensen staan biologisch behoorlijk rottig afgesteld. Daardoor gaat mijn aandacht ook naar het verkeerde.” www.parool.nl/columns-opin...

Wederom een prachtige column van @roosschlikker.bsky.social in @parool.nl

“De kerel in de condoleancerij bij mijn vaders uitvaart die zegt: “Het is een zwarte dag.” Ik knik, maar hij is nog niet klaar. “Voor mij.” Het feit dat ik in de lach schiet maar hij me ernstig blijft aankijken. Ik die me afvraag wie hij is. Nooit gezien.” Column: www.parool.nl/columns-opin...

““We zijn allemaal bij je,” zei ik. Op het moment dat hij het slaapmiddel kreeg, kwamen als vanzelf mijn man en zonen rond zijn hoofd staan. Er klonk een zucht die alles losliet.” Na twee weken pauze ben ik weer terug in @hetparool. Met een column over de man die naar buitenlucht rook.

Man, wat hebben wij veel pret gemaakt 😊💃!

Ik ging vandaag bij je kijken, pap. Je lag er mooi bij. Dat zeggen ze dan. Maar je bent buitenkant geworden. En daar ben ik nog niet aan gewend. Omdat je in mijn binnenste zit. Je bent zo dicht bij me, dat ik je amper missen kan. En tegelijk zit er een gat in mijn hart. Het gat waar jij hoort.

Lieve iedereen die heeft gereageerd op het overlijden van mijn vader. Dank voor alle lieve berichten! Het lukt me niet iedereen te beantwoorden maar ik zie alles en het doet me enorm goed. Ik voel me verdrietig en gewond maar ook enorm gesterkt door alle mooie boodschappen ❤️

Lieve papa. Grote, stoere, sterke maar boven alles lieve papa. Wat is het een voorrecht dat ik jouw dochter mag zijn. Je hebt zo veel liefde gegeven. Gister ben je in liefde gegaan. Je bent in m’n armen gestorven. De grootste, stoerste, sterkste maar bovenal liefste. Voor eeuwig deel van ons ❤️.

Stille dagen. Koude dagen. Moeilijke dagen. Maar ook elke dag minimaal 1 keiharde lach. En mijn kop gericht naar een heel klein zonnetje. Er zijn een hoop dingen waar ik niet goed in ben. Maar reiken naar het licht, dat kan ik.

“Jetten deed wat hij moest doen. Hij plaatste na de verkiezingsoverwinning een foto, kussend met zijn hockeyhunk. De liefde spat ervan af. Intussen brult het commentaarkoor. Slechts één herhaalde regel klopt.” www.parool.nl/columns-opin...

“Ik zie het voor me. De montere man. De keurige bezoekers. En dan de muis die koninklijk over haar laatste rustplaats trippelde. Mijn moeder háátte muizen.” Column: www.parool.nl/columns-opin...

Vandaag mocht onze oudste eindelijk weer het veld op nadat hij zijn voet had gebroken. Het lukte opa niet om aan de lijn te staan, maar amen met zijn vriend Theo Verlangen (die ook wel wat van voetbal weet) kon hij live alles volgen. En zo sprokkelen we mooie momentjes bij elkaar. Elke dag ❤️.

“Ooit omschreef ik mijn vader en zijn fietsmaten met wie hij honderden kilometers per week reed als oudere mannen die de dood voor zich uit probeerden te duwen. Misschien is dat wat ik ook probeer. Niet zozeer mijn eigen dood, maar de zijne.” Column @parool: www.parool.nl/columns-opin...

"Superhelden zijn geen mensen die zich groot wanen. Het zijn degenen die kleintjes zijn, kwetsbaar huilen omdat het lijf zeer doet, maar die ook een cape vouwen van een ziekenhuislaken." Column: www.parool.nl/columns-opin...

"Komt mijn ontroering door mijn wankele gemoed? Nee, het is iets anders. Soms lijkt het land aan elkaar te hangen van firma’s, organisaties, partijen en bv’s. Maar de wereld draait om mensen. Mensen in liefdevolle clubjes." Column: www.parool.nl/columns-opin...

“Kwalijk vind ik t dat er wordt gedaan of n mentale moeilijkheid zo onoverkomelijk is dat je onherroepelijk buiten de maatschappij valt.” Column over kwetsbaarheid, labels, menselijke wiebeligheid en dat dat geen diskwalificatie hoeft te zijn. Ook niet voor politici. www.parool.nl/columns-opin...

"Soms vraag ik me af of het erg is. Dat we de gezichten, de stemmen, de woorden van hen die zo dichtbij stonden achter ons laten." Column @parool: www.parool.nl/columns-opin...

"Zodra de paniek enigszins verdween, kwamen de vragen. Had ik het goed gedaan? Had ik moeten gillen? Was dat wielrenpakje te strak? Moest ik niet zo zeiken, er was toch niets gebeurd? Column: www.parool.nl/columns-opin...

"Drek die kinderen zien. Die vriendjes zien. Die levenslang traceerbaar is. Wie op internet zijn ex wil pakken, moet zich realiseren dat dit voor de kinderen net zo erg is als midden op de Dam staan krijsen." Column over een nieuw soort kindermishandeling: www.parool.nl/ps/je-kinder...

Nee. Dit is geen logische vraag. De logische vraag is: waarom kunnen vrouwen niet alleen fietsen? En waarom is victimblaming al-tijd de reflex?

“Hij voelt zich matig. Vaak. En goed. Soms. Intussen sprokkelen we mooie momenten. Een drankje op een terras. Samen eten. Met z’n tweetjes fluisterkletsen op een bank in een kerkje. Hij sprokkelt. Ik sprokkel mee. En ­probeer te negeren hoe langzaam hij soms loopt.” www.parool.nl/columns-opin...

Emma Carstens. Mijn moesje. Vandaag 8 jaar geleden uit de tijd gevallen.

Back to work. Vanaf zaterdag weer terug in @hetparool!

“De enige reden dat hij medicijnen slikt is om de schooldagen uit te zitten. Is dat niet raar? Het wrikt en wringt.” Een column over mijn Peter Pan en vierkantjes die door rondjes worden geduwd. www.parool.nl/columns-opin...

"Ze zweefde op het randje van ondergewicht, Maar als ze in een chique modezaak stond kirden verkoopsters: “O, dat zal u enig staan! U bent zo mooi slank!” Woedend werd ik van deze voeding voor anorexia. De enige voeding die mijn moeder tot zich nam." www.parool.nl/columns-opin...