“De dood is een radicale motherfucker. Ik roep momenteel steeds naar mijn vader: “He ouwe, dat weggaan, daar is de lol wel van af, kom nou maar weer terug.” Mooi dat ie niet luistert.” www.parool.nl/cs-b593fd3b/

"Onderaan de helling omarmt hij me. “Héérlijk, kind.” Mijn vader spreekt altijd nadrukkelijk als hij enthousiast is. Iets is nimmer gewoon leuk, maar léúk, met streepje en uitroepteken. Maar als we elkaar lachend aankijken, komt opeens het besef."

Column: 
www.parool.nl/columns-opin...

En hier is ie dan. Zijn handschrift. Mijn pols. Voor altijd.

“Ik lig op een bank, rond me de te verwachten doodskoppen- en drakenparafernalia. Ik durf niet te kijken naar de gast die over mijn arm gebogen zit. Vriendelijke jongen, hij was ook heel hygiënisch met ontsmettingsmiddelen bezig, maar wat als hij een ingeving krijgt?” www.parool.nl/columns-opin...

"Eigen schuld, dikke lul" is bij ons nu al niet meer weg te denken. Dank, Canadese man van @roosschlikker.bsky.social 😆

“Ik gun t hem in zijn natuurlijke habitat te zijn, want zo voelt ie zich niet altijd. Dat is ook mijn schuld. Laatst ontdekte ie dat ik hem al decennialang ‘eigen schuld, dikke lul’ laat zeggen zonder hem te verbeteren. “Dikke bult? Is het dikke bult? Wie bedenkt dat?”” www.parool.nl/columns-opin...

“Moed hebben is niet zozeer bergen beklimmen, aan een koordje boven de Andes hangen of een Japanse kogelvis in je keel laten glijden. Moedig zijn is luisteren naar je eigen gefluister, datgene verdragen dat je het liefst onder een hoop geluid zou verbergen.” www.parool.nl/columns-opin...

Gekke dagen, dat zijn het. Maar we maken er wat van, hoor, pap. Dat deed jij ook altijd. Feest je een beetje mee op mijn schouder vanavond?

O jongens, dit was zo spannend en leuk! Vanaf 1 januari op @npo_start.

“Ik zie ze, deze zachte wenken, de stille giften die me net even de dag door helpen. Maar helaas ben ik een mens. En mensen staan biologisch behoorlijk rottig afgesteld. Daardoor gaat mijn aandacht ook naar het verkeerde.” www.parool.nl/columns-opin...

Wederom een prachtige column van @roosschlikker.bsky.social in @parool.nl

“De kerel in de condoleancerij bij mijn vaders uitvaart die zegt: “Het is een zwarte dag.” Ik knik, maar hij is nog niet klaar. “Voor mij.” Het feit dat ik in de lach schiet maar hij me ernstig blijft aankijken. Ik die me afvraag wie hij is. Nooit gezien.” Column: www.parool.nl/columns-opin...

““We zijn allemaal bij je,” zei ik. Op het moment dat hij het slaapmiddel kreeg, kwamen als vanzelf mijn man en zonen rond zijn hoofd staan. Er klonk een zucht die alles losliet.” Na twee weken pauze ben ik weer terug in @hetparool. Met een column over de man die naar buitenlucht rook.

Man, wat hebben wij veel pret gemaakt 😊💃!

Ik ging vandaag bij je kijken, pap. Je lag er mooi bij. Dat zeggen ze dan. Maar je bent buitenkant geworden. En daar ben ik nog niet aan gewend. Omdat je in mijn binnenste zit. Je bent zo dicht bij me, dat ik je amper missen kan. En tegelijk zit er een gat in mijn hart. Het gat waar jij hoort.

Lieve iedereen die heeft gereageerd op het overlijden van mijn vader. Dank voor alle lieve berichten! Het lukt me niet iedereen te beantwoorden maar ik zie alles en het doet me enorm goed. Ik voel me verdrietig en gewond maar ook enorm gesterkt door alle mooie boodschappen ❤️

Lieve papa. Grote, stoere, sterke maar boven alles lieve papa. Wat is het een voorrecht dat ik jouw dochter mag zijn. Je hebt zo veel liefde gegeven. Gister ben je in liefde gegaan. Je bent in m’n armen gestorven. De grootste, stoerste, sterkste maar bovenal liefste. Voor eeuwig deel van ons ❤️.

Stille dagen. Koude dagen. Moeilijke dagen. Maar ook elke dag minimaal 1 keiharde lach. En mijn kop gericht naar een heel klein zonnetje. Er zijn een hoop dingen waar ik niet goed in ben. Maar reiken naar het licht, dat kan ik.

“Jetten deed wat hij moest doen. Hij plaatste na de verkiezingsoverwinning een foto, kussend met zijn hockeyhunk. De liefde spat ervan af. Intussen brult het commentaarkoor. Slechts één herhaalde regel klopt.” www.parool.nl/columns-opin...

“Ik zie het voor me. De montere man. De keurige bezoekers. En dan de muis die koninklijk over haar laatste rustplaats trippelde. Mijn moeder háátte muizen.” Column: www.parool.nl/columns-opin...

Vandaag mocht onze oudste eindelijk weer het veld op nadat hij zijn voet had gebroken. Het lukte opa niet om aan de lijn te staan, maar amen met zijn vriend Theo Verlangen (die ook wel wat van voetbal weet) kon hij live alles volgen. En zo sprokkelen we mooie momentjes bij elkaar. Elke dag ❤️.

“Ooit omschreef ik mijn vader en zijn fietsmaten met wie hij honderden kilometers per week reed als oudere mannen die de dood voor zich uit probeerden te duwen. Misschien is dat wat ik ook probeer. Niet zozeer mijn eigen dood, maar de zijne.” Column @parool: www.parool.nl/columns-opin...

"Superhelden zijn geen mensen die zich groot wanen. Het zijn degenen die kleintjes zijn, kwetsbaar huilen omdat het lijf zeer doet, maar die ook een cape vouwen van een ziekenhuislaken." Column: www.parool.nl/columns-opin...

"Komt mijn ontroering door mijn wankele gemoed? Nee, het is iets anders. Soms lijkt het land aan elkaar te hangen van firma’s, organisaties, partijen en bv’s. Maar de wereld draait om mensen. Mensen in liefdevolle clubjes." Column: www.parool.nl/columns-opin...

“Kwalijk vind ik t dat er wordt gedaan of n mentale moeilijkheid zo onoverkomelijk is dat je onherroepelijk buiten de maatschappij valt.” Column over kwetsbaarheid, labels, menselijke wiebeligheid en dat dat geen diskwalificatie hoeft te zijn. Ook niet voor politici. www.parool.nl/columns-opin...

"Soms vraag ik me af of het erg is. Dat we de gezichten, de stemmen, de woorden van hen die zo dichtbij stonden achter ons laten." Column @parool: www.parool.nl/columns-opin...

"Zodra de paniek enigszins verdween, kwamen de vragen. Had ik het goed gedaan? Had ik moeten gillen? Was dat wielrenpakje te strak? Moest ik niet zo zeiken, er was toch niets gebeurd? Column: www.parool.nl/columns-opin...

"Drek die kinderen zien. Die vriendjes zien. Die levenslang traceerbaar is. Wie op internet zijn ex wil pakken, moet zich realiseren dat dit voor de kinderen net zo erg is als midden op de Dam staan krijsen." Column over een nieuw soort kindermishandeling: www.parool.nl/ps/je-kinder...

Nee. Dit is geen logische vraag. De logische vraag is: waarom kunnen vrouwen niet alleen fietsen? En waarom is victimblaming al-tijd de reflex?

“Hij voelt zich matig. Vaak. En goed. Soms. Intussen sprokkelen we mooie momenten. Een drankje op een terras. Samen eten. Met z’n tweetjes fluisterkletsen op een bank in een kerkje. Hij sprokkelt. Ik sprokkel mee. En ­probeer te negeren hoe langzaam hij soms loopt.” www.parool.nl/columns-opin...

Emma Carstens. Mijn moesje. Vandaag 8 jaar geleden uit de tijd gevallen.

Back to work. Vanaf zaterdag weer terug in @hetparool!

“De enige reden dat hij medicijnen slikt is om de schooldagen uit te zitten. Is dat niet raar? Het wrikt en wringt.” Een column over mijn Peter Pan en vierkantjes die door rondjes worden geduwd. www.parool.nl/columns-opin...

"Ze zweefde op het randje van ondergewicht, Maar als ze in een chique modezaak stond kirden verkoopsters: “O, dat zal u enig staan! U bent zo mooi slank!” Woedend werd ik van deze voeding voor anorexia. De enige voeding die mijn moeder tot zich nam." www.parool.nl/columns-opin...

“Ik raap een drol van Frenkie de Hond op terwijl ik me – “Oei oei oei” – als een drenkeling die een mast zoekt vastklauwde aan een lantaarnpaal om me zo met de dampende zak omhoog te hijsen. Ja, het leven is een aaneenschakeling van hoogtepunten.” www.parool.nl/columns-opin...

Bij seksueel geweld krijgen bijzaken de schuld. ‘Ze had geen kort rokje moeten dragen’. ‘Ze was dronken’, ‘Waarom verzette ze zich niet?', ‘Vrouwen overdrijven vaak' , ‘Mannen zijn jagers’, ‘Jongens vervelen zich te veel’ En dat is allemaal gelul. www.parool.nl/columns-opin...

Het leven vieren. Dat kunnen wij ❤️. (Foto’s gemaakt door mijn geweldige oudste die zo’n goed oog heeft voor mooie momenten).

“Nu schuifelden knoesten van weleer krom langs de kist. Op een scherm foto’s van reizen. Fietstochten in Iran, Rusland, Italië. Sterke mannen, dikke benen. Mijn vader wees ernaar terwijl hij dankbaar een stoel aannam zodat hij niet te lang hoefde te staan.” Column: www.parool.nl/columns-opin...

Vijf sterren! “Voor schrijvers Roos Schlikker en Erris van Ginkel moet Adama’s verschijning een geschenk uit de hemel zijn. Het script houdt een mooie balans tussen de serieuze kanten van Van Dams leven en de humor die de voorstelling ook een lichte toets geeft.“ theaterparadijs.nl/toneel/proef...

“Ik heb geen idee meer wat ik moet zeggen.” “Heb je het weer al besproken?” “Ja.” “Autoverzekering?” “Yep.” “De zevenendertig beste manieren om een witte wollen trui te wassen?” “Dito.” “Dan begin je gewoon opnieuw. Ze weet het toch niet meer.” www.parool.nl/columns-opin...

"Zelf bezig ik vaak het vrolijke ‘Ouwe pik ouwe pijp’ maar dat merkte ik pas toen mijn 3jarige dit ook tegen mensen ging zeggen, inclusief het schoolhoofd en onze huisarts – wat het consult vanwege de waterpokken tot een ietwat merkwaardige exercitie maakte." Column: www.parool.nl/columns-opin...

50😊.

“Op een nacht zat ze bij hem. Ze staarden het duister in. Dit was het einde dat ze niet voor ogen hadden gehad. “Mam. Ik ben zo bang dat als ik stop… papa en jij niet meer trots op me zijn.” Een stukje over het allermooiste doelpunt ooit. www.parool.nl/columns-opin...

"Ik kroop onder een hek door, ik was wereldkampioen heroïsch dromen. Ik sprintte, tienerzweet plakte tegen mijn rug. En opeens was ie daar. De spelersbus!" Column over die ene bijzondere foto: www.parool.nl/columns-opin...

“Nog even en beide heren hadden een krukje gevraagd om hun testikels op te leggen, zo ver waren de knieën gespreid. Manspreading in optima forma, we zien het dagelijks op journaals.” www.parool.nl/columns-opin...

‘Kijk ze niet na!’ klinkt het in mijn hoofd. Waarna ik uiteraard, neus tegen het raam, staar naar twee mij zo vertrouwde ruggen, de een van mijn geliefde, de ander van de tiener, iets langer, iets rechterop, de jeugd die naar boven reikt." Column: www.parool.nl/columns-opin...

"Lewis’ spullen zitten in dozen, het karton is gaan schilferen door het vele gebruik. Hij pakt ze niet meer uit. Want hij heeft geen idee wanneer hij weer vertrekt." Een column over thuis, over doorplaatsen, over kinderen behandeld als een postpakket. www.parool.nl/columns-opin...