‏هنوز هفت بازی مانده. چه‌قدر وقت و انرژی صرف این‌ها می‌شود! تا امروز درک درستی از مقیاسش نداشتم. حتی اگر این حجم استرس و اختلال بصری برایم قابل تحمل بود، ترجیح می‌دادم برای بازی زنان باشد. فیفا ۱۲۲ ساله‌ است و ۸۷ سالش مختصِّ مردان بوده و گویا هر گبری به پیری می‌شود پرهیزگار!

دوباره شروع شد؟‌ 😔

در همین باب، این توضیحات هم خیلی خوبه :) youtu.be/9ethpqK642I?...

خیال من به تماشای آسمان—آسمانِ‌ماه‌به‌دوشِ‌درآغوشِ‌کهکشان—بوده‌است. #اقبال

بالاخره خودم رفتم ایران و مادرشان را آوردم. دو هفته گذشته. کلی تمهیدات چیده‌ایم تا زندگی بچرخد. مهم‌ترین آزاری که از بودن مداوم کسی در خانه می‌بینم، بند ذهنی‌‌ای است که برایم ایجاد کرده—از دست رفتن آزادی ولو در تئوری. شاید شبیه به بچه داشتن است. برایم بسیار غریب است. یادآوری: مهربان‌تر باشم و صبور.

چند سال‌تون بود فهمیدین تنتور یُد همون tincture of iodine است؟ 😜

چون همه منیزیم می‌خوردن، من دو ساله دیگه نمی‌خورم. البته این‌که بعد ار خوردن چند ماهه‌اش دفعات گرفتگی عضلاتم هم بیشتر شد، بی‌‌تاثیر نبود. #عمق_استدلال

گلودرد و سرماخوردگی و الخ 🤧🤕🤒.

دکتر خانوادگی بی‌ادب اول انکار کرد متخصص خون درخواست ارجاع به متخصص دیگری داده. بعد که در گزارش دید-چون باید برای مشکل دیگری هم به دکتر زنان ارجاع می‌داد-دقیقاً با همین الفاظ گفت: ببین با یه تلفن چه‌ طور کار من رو اضافه کردی! به زودی برای قصورها و رفتار غیرحرفه‌ایش شکایت می‌کنم و متعاقباً دکترم رو تعویض.

برای من که سرعت‌های موسیقیایی رو قاطی می‌کنم، این تصویر خیلی کمک کرد:

تازه امسال به موجب بازی ایران‌مصر متوجه شدم هفته‌ی پرایدِ مقدس ونکوور و تورنتو در دو زمان متفاوته.

آفساید 😔

وااااااااای! گل زدیم‌ 🥰

در مسیر پیاده‌روی امروز:

تنها رفتم کوچه برلن و بهترین کباب ران مرغ تمام عمرم رو خوردم 😋.

اولین بار بود که بعد از بیست و دو سال بدون حضور خواهرانم در خانه، ساعت‌های طولانی با والدینم می‌گذراندم. جدید بود و جذاب. ولی برای بازیابی خودم باید روزانه چند ساعتی می‌رفتم کافه‌ای/جایی برای تمدید قوا. پنج‌شنبه برای بار دوم رفتم سمت ویکافه در خیابان فلسطین تا کتاب بخوانم. ۱/

تجربه‌‌ام از مواجهه با متخصص خون/ استاد دانشگاه تهران/ نفر دوم از لحاظ شهرت در کشور به شدت ناراحت‌کننده بود.‌ ۱/

دیشب با صدای جناب رضوی بر جت‌لگ غلبه کردم. قدردان‌شان هستم برای تمام شب‌های بی‌خوابی و صدایشان تا همیشه در خاطرم می‌ماند ❤.

اولین بار بود که ساعت‌ها با تی‌شرت و شلوار در تهران، حوالی ایتالیا، وصال، فلسطین، پارک لاله، مدرسه‌م و دانشگاهم قدم زدم و خیلی خوب بود. حتی بهتر از قدم زدن در بروژ. دخترا و پسرهای خوشگل، هر کدوم با یه استایل خاص. و از اون حال یونیفرمی دهه‌ شصتی‌ها خبری نبود. حظ کردم 😍.

تهران این دو هفته خیلی تمیز بود. از خیابون فاطمی دماوند دیده می‌شد. عکس پروفایلم‌ هم روی پل طبیعت گرفته شده. تهران زیبای من 💚

بچه‌ها من برگشتم ونکوور. حالم خیلی بهتره و این سفر یکی از بهترین تصمیمات چند سال اخیرم بوده‌. تجربه‌ی جنگ و شنیدن صدای بمب و پدافند هم رفت تو رزومه‌ام! مثل اونایی شدم که یه هفته می‌رن یه دوره تو یه دانشگاه خوب و بعد می‌زنن فارغ‌التحصیل اون‌جا ☺. دلم براتون تنگ شده 🥰. سر فرصت بیشتر از سفر ایران می‌نویسم.

دوستان همه دست به دعا بردارید که تا من پام به ایران نرسیده (پنج‌شنبه‌ی بعد) جنگ نشه و بعد از اون هم‌ نشه، ولی قسمت اول دعا رو با خلوص بیشتری بخواین :)

دارم له می‌شم :( لذا هفته‌ی بعد هم بلیط گرفتم برم ایران.

دو دقیقه‌ی اولش رو دیدم که بمونه آخر هفته تماشا کنم. همونجا Mandela Effect رو یاد گرفتم :) en.wikipedia.org/wiki/Mandela...

ساعت چهار صبح با بی‌خوابی در خدمت‌تون هستم. اورکا مومنتم هم این‌که فهمیدم این‌جا می‌تونم شکننده باشم چون نود درصد اونایی که باهاشون مراوده دارم‌ مرد نیستن! ما سه تا خواهریم با فاصله‌ی سنی کم. دبستانی که بودیم کلمه‌ی "مَرد" رو به عنوان فحش استفاده می‌کردیم. حتی تا وقتی که موهامون رو پسرونه می‌زدیم 😄. #نه_به_مرد

مدرسه‌ی کوچولوی دوست‌داشتنی رو از دست بولی‌ش عوض کرده‌‌ان 😔 و رفته مدرسه‌ی متمولین شهر. هفته‌ی پیش وقت دوچرخه‌سواری گفت خاله کاش ازین کفش‌های دوستم که می‌چرخونی بندش بسته میشه داشتم. دیدم عجب کفش‌های گرونی! تو آمازون ولی بند کفش با همون تکنولوژی پیدا کرده‌م و تازه رسیده‌ان. ذوق دیدنش و دادن اینا رو بهش دارم 😊.

تیروئیدم وحشتناک پرکار شده، حالا که داره برمی‌گرده، آزمایش جدید خون نشون داده مغز استخوان گلبول سفید و پلاکت نمی‌سازه. در حدی که یک روزه به کلینیک هماتولوژی ارجاعم داده‌ان. از اون ور در زندگی شخصی و کاری هزاران بحران رو سرم آوار شده. خیلی روزهای سختیه. کم آورده‌م ولی با وضع ایران خجالت می‌کشم غر بزنم 😔

بنیاد گلستان داره یه سری کمک مالی برای هزینه درمان بچه‌هایی که تو میناب آسیب دیدن جمع می‌کنه. www.golestanfoundation.org/campaigns/he... اگر تو آمریکا باشید‌ کمکتون تکس‌دیداکتیبله. گوگل و اپل و چند تا شرکت دیگر هم مچ می‌کنن برای کارکنانشون.

من زیور نقره می‌سازم ولی کارم از دی‌ماه تقریباً تعطیل شده. اینا بعضی از دستبندای پلاک‌نقره‌ایه که تا حالا طراحی کردم و ساختم: سرو، نقطه‌ویرگول، دل، جوانه، برابری جنس بندشون چرمه، قفلشونم استیل و واقعاً باکیفیته. ممنون می‌شم این پستو #ریپست کنید تا دیده بشه. دایرکت تلگرام: @charhandmade

اپلیکیشن‌های تماس با ایران کار می‌کنه. الان دو تا رو امتحان کردم. همون دفعه‌ی اول تماس برقرار شد. گفتم در جریان باشید.

در این روزها که غمگینی‌ام حد ندارد، عجیب امیدوارم. امیدوارم که این چهره‌ی حریصِ خونخوارِ در جستجوی قدرت و ثروت ِ بشر که به هولناک‌ترین شکل به نمایش درآمده، تا مدت‌ها خودم و شاید بقیه را برحذر دارد از بی‌مبالاتی‌های آینده. عجیب امیدوارم به آینده‌ی ایران ♥️. you may say I'm a dreamer, but I'm not the only one.

واقعاً این‌که هر روز زنگ می‌زنن و می‌گن امن و امانه و بعدش می‌شنوم تهران شب سختی داشته باعث اضطراب بیشترم‌ میشه. خواهرم داشت می‌گفت هوا این‌قدر خوب شده رفتیم پارک لاله پیاده روی ولی همون موقع... صدای یکی از دور اومد که اینا رو بهش نگو. سریع گفت البته از ما خیلی فاصله داشت.

الآن این را خواندم و نمی‌دانم چرا اشکم بند نمی‌آید. شخصاً فکر می‌کردم به خاکی که مرا از خودش رانده، بی‌تفاوتم و فقط آدم‌هایش برایم مهم‌اند. نمی‌دانم این حس از کجا می‌آید. حتی از وجودش عصبانی‌ام. یکی به استناد یونگ می‌گفت خاطره‌ی جمعی از وطن است که ناخودآگاه بالا می‌آید. شاید همین است.

دیروز یکی در جلسه‌ی کاری ازم پرسید که چرا در این نقطه‌ی شغلی موندگار شدی و اگه بیای این‌جا خیلی رشد می‌کنی. بهانه‌های واهی آوردم براش، ولی تو دلم گفتم کجا دانند حال ما سبکباران bay area!

عارف عزیزم 💔

"بهار آمده از سیم‌خاردارها گذشته..." در کنار اشک و آه ما، سال هم نو شد. به امید روزهای بهتر 🕊.

در ساعت ۱۱:۳۰ شب (امروز چهارشنبه به وقت تهران) تونستم با خانواده ویدیو کال کنم. گویا یه جاهایی اینترنت باز شده. گفتم شاید به کار کسی بیاد.

ساعت ۵ صبح زنگ زدند که نزدیک ما پهپاد خورده، گفتیم اگه خبرش بهت رسید بدونی ما خوبیم. دیگه تو صداشون امید نیست. عصبانی‌اند از این‌که مردن اونا برای دنیا مهم‌ نیست. می‌پرسن نکنه مثل غزه بشیم؟ می‌پرسن استراتژی خروج ترامپ از جنگ چیه؟ من هم از صبح نشسته‌ام صدای پهپاد و موشک گوش می‌دم که بفهمم چی می‌کشن 😭

دیدم زیرنویس خود یوتیوب خیلی غلط داره. دیروز نشستم شعر رو به آهنگ اضافه کردم و تمام مدت اشک ریختم. مردمش بی‌دل نشن گمنام و بی‌گِل نشن خوشه‌های شیرینش بوته‌ی فلفل نشن 😢 youtu.be/e1SxAb7pABE?...

استفاده‌ی بی‌نظارت از هوش‌مصنوعی در جنگ فاجعه باره! حالا بعداً و کم کم گندش درمیاد.

الآن یه ژنرال آمریکایی در اخبار گفت: لوکِس یک پهباد کاماکازی آمریکاییه که از رو شاهد ۱۳۶ مهندسی معکوس شده!

هر روز حوالی ۸ صبح ما زنگ می‌زنند. می‌گویند خوبند. از خواهر و مادر ف هم سراغ می‌گیرند و اخبار سلامتی آن‌ها را هم به ما می‌دهند. داروهای مادر ف تمام شده و وقت آزمایش‌اش بوده. قبلاً بیمارستان ارتش می‌رفتند (پدر مرحوم ف از زمان شاه درارتش بوده). الآن می‌ترسند آن‌جا بروند. خواهر ف نگران کبوترهای حیاط است. ۱/

ترامپ تایید کرد 🎊

مرجع زمان و مکان را از دست داده‌ام. نمی‌دانم چه ساعتی‌ست و کجا هستم. در دوازده ساعت گذشته احساسات شدیدی را تجربه کرده‌ام. دیشب هم نخوابیدم. وضعیت عجیب و ناآشنایی است برای بدن و روانم. حرکت در نزدیکی مرز جنون. شرمنده که در این شرایط از خودم می‌نویسم، فقط به این امید که لنگر بگیرم.

سقط شد ولی حق‌ش بدتر از این بود!

کسانی که از این جنگ ابراز شادی کنند، برایم تمام می‌شوند.

بالاخره تونستم زنگ بزنم خونه، سلامت رسیده‌اند. جان‌شان به دور از بلا، جان همه‌ی مردم ایران 💔

تلفن و اینترنت قطع شد؟ چرا جواب نمی‌دن 😭.

الآن مامانم تو خیابون دانشگاه خونه‌ی دوستش بود.‌ تو راه بوده که زده‌اند. نمی‌دونم چرا وقتی خبر رو دیدم دلم لزید و بهش زنگ زدم. تونستن باهاش حرف بزنم. چند نفر رو با خونریزی دیده بود و ترسیده بود. بابا رفته بوده دوچرخه سواری داره می‌ره دنبالش با هم برگردن خونه 😭. دارم می‌لرزم... کاش زودتر برسن خونه...

‏کتاب "در حضر" مهشید امیرشاهی را که می‌خوانم گویا از روزهای ما می‌گوید. او از خواندن "ولایت فقیه" می‌پرسد و ما از "دفترچه‌ی اضطرار". سخنان رضا پهلوی را گوش می‌دهم و عمیقاً نگران هستم که به قدرت برسد. متأسفم که ابراز چنین نگرانی‌ای، حتی در میان دوستانم، مستلزم شجاعت اخلاقی است.