برای کمک مالی به ایران برای زخمی ها، یا پزشک هایی که توی خونه درمان می‌کنن، یا خانواده هایی که سرپرست مالی رو از دست دادن، کسی رو میشناسید که مطمئن باشه؟

بچه‌ها گوگل میت الان بدون فیلتر کار می‌کنه. من تصویری با خواهرام صحبت کردم.

امروز بعد از دو هفته تونستم با boss revolution به خونه زنگ بزنم و صداشون رو بشنوم 💔😭.

من تخصص شبکه ندارم، ولی یه گوشی قدیمی رو ری‌ست کردم و با جی‌میل ناشناس کاندوایت ریختم و گذاشتم تو شارژ که دائم وصل باشه. این‌طوری اگه خطر امنیتی‌ای هم باشه خیلی کمتره. امیدوارم که واقعاً کمک کنه به دور زدن فیلترنت، چه ایران چه هر جای دیگه.

فایدهٔ فوری شاید نداشته باشه اما این وبسایت برای ثبت و مستند کردن این جنایت هولناکه. لطفاً اگه خطای بزرگ می‌بینین فیدبک بدین، امکانش زیر هر صفحه هست. کسی رو می‌شناسین که اسمش نیومده؟ فرم هست روی وبسایت برای فرستادن نام. yaadar.com

شبا کابوس اتفاقات بد، روزا دیدن پیام‌های رسیده از دوستای داخل ایران 💔. هی به خودم یادآوری می‌کنم که اینا بخشی از تجربه‌ی بودنه. این دفترچه‌ی تاب‌آوری شاید به شما هم کمک کنه. سعی می‌کنم هر روز حداقل یه مورد در هر کدوم از این شش محور رو انجام بدم: مطالعه، کار، مبارزه، مکث، پیوند، لذت. t.me/ham_agah/3

@farfs.bsky.social مرسی که کتاب "در حضر" از مهشید امیرشاهی رو معرفی کردی. از درد تنهایی این مدتم کم کرد.

کاش خانواده به من هم‌ زنگ می‌زد. چند سال اخیر عادت تماس روزانه از سرمان افتاده بود، آن هم به خاطر کار من و اختلاف زمانی و روان معیوب و اضطراب تلفنی‌. با این وجود هر روز با پیام صوتی، عکس، یا ایموجی در تماس بودیم. این بی‌خبری و افکار بد وسواس‌گونه دارد مثل سرطان در درونم رشد می‌کند. حالم خوب نیست اصلاً.

✌️ 💚 Woman 🤍 Life ❤️ Freedom 🕊 #WomanLifeFreedom #Iranrevolution #digitalblackoutiran #iran

دلم مثل سیر و سرکه می‌جوشه. گلوم هم دوباره متورم شده و فکر کنم سرماخوردگی جدید در راهه😪. با سه تا واسطه از خانواده خبر گرفتم و گویا خوبند. کلی برنامه داشتم از اول سال اجرا کنم، به همه یه نوک زده‌ام و حالا معلق شده‌اند. کاش قوی‌تر باشم و به خودم بیام و برگردم سر کارام.

پذیرش این‌که در طول تاریخ جنایت‌های این‌چنینی اتفاق افتاده و کماکان در جریانه، از استیصالم کم می‌کنه. بی‌خبری من از عزیزانم در مقابل این‌ها هیچه. همچنان امید دارم روزی که دور نیست، خامنه‌ای، قاتلِ جوانان نازنین سرزمینم، چنان محاکمه‌ بشه که تا سالیان سال تن دیکتاتورهای عالم از یادآوریش به لرزه بیفته. 🖤🤍

چه خوب شد فهمیدم نسخه نمی‌خواد و تونستم دیشب آخرین بسته‌ی بوسکوپان (هیوسین) رو از داروخانه‌ی والمارت بگیرم، وگرنه نمی‌دونستم امروز با این دردهای شکمی چه کنم. کماکان هیچ خبری هم از خانواده ندارم 😭. لعنت به هر چی دیکتاتوره. www.buscopan.com/en-ca/produc...

کسی تونسته زنگ بزنه ایران؟

After an unprecedented night of nationwide protests, nearly all communication with Iran is down. Internet, mobile, even landlines don’t work. The regime’s own outlets on social media not updated. Apparently few connect via Starlink, and they report heavy jamming. #IranBlackout

الآن یک آفتاب کوچیکی زد و دارم می‌رم راه برم بلکه این اضطراب شدید کمتر شه. دیشب یکسره کابوس دیدم و از خواب پریدم. دیگه نسبت به بی‌اطلاعی از خانواده هم بی‌حس شده‌م. دارم خودم را برای بدترین‌ خبرها آماده می‌کنم. هم برای خانواده‌ام، هم برای کشورم. خوش به حال اونایی که "نیمه‌ی‌ پر لیوان"ی اند.

گفتگوی همدلانه‌ای بود. فقدان نظرسنجی معتبر در ایران و کلاً داده‌ی قابل اعتماد و سوگیری تأییدی آفت جان تحلیل‌گران داخل و خارج شده. به نظرم بعضی نتیجه‌گیری‌ها نیاز به شواهد کمّی و میدانی داره مثل میزان حمایت از ر.پ. در ایران. اما بعضی نتیجه‌گیری‌ها استدلالی‌‌اند مثل اثرات منفی دخالت خارجی در تحولات داخلی.

دسامبر گذشت، سال هم تموم شد.

تا حالا پشت به پشت مریض نشده بودم که اون هم قسمت شد. از کریسمس تا حالا افقی‌ام و تازه وارد فاز سرفه شده‌ام. خیلی زشت شد ولی مجبور شدم مهمونام رو هم باز پس بخونم 😒. این چند روز هم فقط درد و بیهودگی مطلق. الآن هم فیلم مسافران بیضایی رو دیدم که اون هم نچسبید. پر از غر و دلتنگی در ایام مبارکه‌ی تعطیلات.

- روزهایت چه‌طور می‌گذرند؟ : In an effort to accept the burden of myself.

این قرصای عقل حافظه‌ام رو داغون کرده. نخورم یه جور زندگی‌م فلجه، می‌خورم‌ یه جور دیگه :'(

بچه‌گربه‌ی عمو جانم 😻

یه جورایی معذبم که پیشرفتم با هوش مصنوعی در زمینه‌ی موسیقی بهتر از پیشرفتم با معلم‌ بوده. شش ماه پیش فکرش رو هم نمی‌کردم بتونم برم سمت آسون‌ترین nocturne از شوپن. ولی الان از نواختن ۸ میزان اولش عشق می‌کنم 😍. تمام‌ تمرینات این مدتم رو هم از claude گرفتم. واقعاً زیباست: youtu.be/EvNsPyp5O2I?...

از آخر هفته چنان مریض شدم که هنوز هم نزارم :( ولی آش شله‌قلمکارم عالی شد! فوت‌های کوزه‌گری: * استفاده از گوشت دیجیتال (ساق) و آب گوشت جعبه‌ای * له کردن گوشت با نصف حبوبات در غذاساز و افزودن در مراحل پایانی * سبزی تازه + ترخان * لوبیا چشم‌بلبلی، قرمز، چیتی، ماش، عدس، نخود + برنج و بلغور جای شما خالی :)

سهم من در باب اسنابیت: Snob: sine nobilitate (Latin) ‘without nobility'. بی‌اصالت یا ادایی مسأله این است! اولی می‌خواهد از طبقات خاصی بالا رود، حال آن‌که دومی می‌خواهد نشان دهد نگاهی خاص و متفاوت از رویکرد اولی دارد :)))

یه خبطی کردم گفتم من آش شله قلمکار میارم و باعث شعف جمع شدم! نه تا حالا پخته‌م نه حتی مزه‌اش یادمه. حالا استرس آخر هفته رو گرفته‌ام. اینم از اون دست تصمیمات ناگهانیه که ریخته تو زندگی‌م :( راستی با کشک می‌خورن؟ هزاران دستور متفاوت هم در اینترنت هست. هم‌اکنون نیازمند یاری سبز شما هستم.

در راستای بحث‌های glp-1، مت هم امروز یه منبر رفت. این‌که دسترسی عمومی بهش چه تاثیرات مثبتی می‌تونه داشته باشه. راجع به تحقیقات طولانی مدت و تاثیرش در سایر حوزه‌های مصرف هم صحبت کردن: The Current with Matt Galloway - Dec. 3: How weight loss drugs are reshaping how we live, www.cbc.ca/listen/live-...

نوامبر.

"After the dignity of silence and absence, the vulgarity of speech." Under the Net by Iris Murdoch

این روزها کنار آمدن با پیری برایم سخت‌تر شده. دوباره شروع کردم به خواندنِ The Sense of an Ending by Julian Barnes. “…when we are young, we invent different futures for ourselves; when we are old, we invent different pasts for others.” از احوالتم می‌نویسم شاید کمی خیانتِ حافظه در آینده را جبران کنم.

این اولین انوانسیون (Invention) از ۱۵ تایی‌های باخ است که اشکم را درآورده 😭. برای تمرین فرزندش در اجرای دو صدایی کیبورد نوشته و گفته این‌ها ایده‌هایی هستند برای این‌که یک موتیف را بگیرید و بسط دهید و از آن یک قطعه بسازيد. اعجوبه‌ای بوده حیرت‌آور! youtu.be/E1M_jEHJtrE?...

توصیه‌ی آقای نویسنده در راستای "شدن" و "پرورش روان" در هر سنی کاربرد داره. تجربه‌ی آموختن پیانو در این چند سال چیزی بیش از لذت هنر بوده. کنار آمدن با ضعف‌ها و عدم‌ کنترل، تمرین صبر و مقاومت در برابر شکست، تجربه‌ی تبدیل شدن به چیزی جدید. بالای منبر رفتم‌ چون یک ماهه در گِلِ یادگرفتن "ایده" از باخ مونده‌ام 🥵.

بفرمائید کلم‌پلو ادایی :)

داشتیم فیلم می‌دیدم پرسیدم‌ به نظرت این خانمه چند سالشه؟ گفت بالای پنجاه. گفتم یعنی یک دهه دیگه من این شکلی‌ام؟ گفت با این میزان غصه‌ای که می‌خوری، یکی دو سال دیگه. از سر دلسوزی گفت، ولی دلم شکست. باگ آدمیزاد اینه که نیاز به تأیید بیرونی داره. یه دلیلش شاید این که قدرت و آزادی در نسبت با جمع تعریف می‌شه.

از تلفنش پخش می‌شد: همه دنبال لبوبوان ما دنبال چایی / همه دنبال استنلی‌ان ما دنبال نبات با طعم‌لبات. سرک کشیدم دیدم چند تا دختر جوون دارن می‌خونن. با این‌که با لبوبو و استنلی آشنام، اختلاف نسل و فاصله‌ام از جامعه‌ی ایران خورد تو صورتم.

آخ که چه حس خوبی داره این ناخن رو از ته گرفتن و لمس سرانگشتان...

اکتبر. کاشف به عمل اومد که خیلی کم عکس می‌گیرم و برای گذاشتن چهارتا عکس یکی‌ش باید اسکرین‌شات از کتابی باشه که دارم می‌خونم.

دو تا ایمیل ناراحت‌کننده گرفتم و نفسم بالا نمی‌اومد. داشتم خفه می‌شدم. رفتم تا پارک و در کل مسیر چشمم تر. ولی عجب هوایی بود. درسته شرایط همونه که هست، ولی لااقل از اون وضعیت قفل‌شده دراومدم. این‌جور وقتا به اونایی که emotional regulation بلدن خیلی غبطه می‌خورم.

اگر خواستید گزارش رو بازنشر کنید توی وب‌آرکایو بایگانی شده: rb.gy/fyv130 لینک رو کوتاه کردم چون کلی کاراکتر فارسی آخرش داشت و طولانی بود.

مردک بی‌شعور کانادایی بعد از غر زدن راجع به دیر آماده شدن دوست‌دختر ناز ایرانی‌ش می‌گه آرایش کردن تو برای هیچ‌کس مهم نیست. خواهر و مادر من رو که دیده‌ای، از تو طویله مستقیم میان مهمونی. ۱/

دایی هفتاد و هفت ساله‌ی رئیس سابق بیمارستان و تحصیل‌کرده‌ی آمریکا رو گذاشته‌اند خانه‌ی سالمندان. مادر با گریه می‌گه زن و بچه‌اش باید تو خونه با پرستار نگهش می‌داشتن. می‌گه باهاش تلفنی حرف زدم و خودش گفته از شرایطش راضی نیست، پسرش هم فعلاً اجازه ملاقات نداده. کار درستی کرده‌ان؟ نمی‌دونم. چه‌قدر سخته این چیزا 😔.

چه‌قدر تایملاین غمگینه :'( و چه اسم زیبایی داشته این زن. "سپینود".

The last straw today was realizing that it is in fact forty and not fourty!

تربیع دایره. "جذر عدد پی‌ منهای یک" برابر قدم‌های‌مان از مرکز دایره جلوتر می‌رویم و حالا مربعی داریم که مساحتش با دایره‌ یکی است. این در عمل اما محال است. این روزها زبان ذهنم همه تربیع دایره‌ است و به دور از امر واقع. جدایی‌ای که الکنم می‌کند. آن‌قدر که آرزو می‌کنم: کاش نبودی ز "زبان" واقف و دانا دل من.

هیچ‌وقت در خودم نمی‌دیدم برای کوچولوی دوست‌داشتنی در به در دنبال کارت pokemon مورد نظر ایشون باشم که در روز شکرگزاری به دستش برسونم 🥰.

این همه زمان گذاشتم و غذا درست کردم، متأسفانه دو روزه تموم‌ میشه. کاش کمتر می‌خوردیم 🥲. اگه بخوای غذای سالم‌ و خوشمزه بخوری واقعاً وقت و هزینه‌ی زیادی می‌بره که گاهی توانش رو ندارم 😓.

کتاب anthropologist رو خوندم. حیف شد به جلسه نرسیدم. اول این‌که از اول manu رو منوچهر صدا زدم! مخصوصاً که اسم ravi در داستان کوتاه پیش‌نویس رمان sami بوده و اون رو هم‌ سامی می‌خوندم :)) یه جا راوی میگه: That’s what I wanted to film. The slow and leisurely rot of a day. به نظرم‌ کل داستان هم همین بود. ۱/

احساساتم به این شکل سوار ترن‌هوایی‌‌اند: یک ماه پیش رسیدم به نامه‌‌ای خطی که ۱۶ سال پیش برام‌ نوشته بود و رقیق شدم. از قدیم آهنگ marriage de amore رو دوست داشت، گفتم تا تولدش یاد می‌گیرم و براش می‌فرستم. حالا که ویدیو رو ضبط کرده‌ام می‌گم بفرستم برای بابای دو تا بچه که چه کنه. اصلاً تولدش تبریک گفتن هم نداره.

خدا ویندوز رو نصیب گرگ بیابون نکنه. یه چند وقتی بود باهاش گلاویز نشده بودم و هم اکنون در حال کندن دانه دانه‌ی موهایم هستم. از هر سوراخی‌ش یه نوتیفیکیشن میاد 😖.

این تست جالبیه که دوباره در حین صحبت با دوستی یادم افتاد. و این‌که چه‌قدر ممکنه نوع فکر کردن آدم‌ها با هم متفاوت باشه و درک این موضوع برای همدلی در حل اختلاف خیلی مهمه. uwmadison.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_...

ترکیب کرفس و پیازپرورده عالی شد!