Ξαμοληθείτε στους αγρούς, έχει αρχίσει το πάρτυ.😎

το φώς του ήλιου στο δωμάτιο

να βρείς αυτό που σου αλλάζει τον τρόπο που κοιτάς τον κόσμο

λασποβροχή δεν έχουμε εδώ έχει ήλιο που ακούει και αν δεν κατάλαβες δεν φταίω

δυό κομμάτια μηλόπιτα είναι πολλά;

μια φορά ένα άλογο

υπάρχει η περίπτωση να μην αντιδράς στις π@π@ριες που σου λένε για να δεις πού το πάνε και επιτέλους ας το γράψει κάποιος α! μόλις το έγραψα εγώ τι να κάνουμε έτσι είναι έτσι

ναι, αλλά σου έδειξε την άνοιξη?

..μπλεστοπορτοκαλί, Παρασκευή..

Μυρωδιά, η μόνη υπαρκτή χρονομηχανή

μετρώ τουλίπες και σύννεφα

Έκλεισα τη μουσική για να ακούσω τα κοτσύφια

Μιας και οι φίλοι/ες σήμερα δεν σταματούν να μνημονεύουν τον E.A. Poe, μια καρικατούρα του, που είχα φτιάξει παλιότερα στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού που έπαιζα με τον εαυτό μου.

New painting Late my skill up to 10 #Koffiart37 #koffiimageworks #visdev #animation

δύση του ήλιου στις 18:03

Παιδιά να σας συστήσω τον μεγαλοπρεπή Μάξ ❤️ Παρά τους αφορητους πόνους, μας κοιτάζει με αγάπη. Όλες οι πληγές του προήλθαν από κακοποίηση...τον έσυραν με το αυτοκίνητο. Δεν σας τις δείχνω φυσικά. Μόνο το βλέμμα του. Όποιος θα ήθελε να τον δεί από κοντά, να του κάνει παρέα ή να βοηθήσει, πείτε μου ❤️

γκρίνιαξα, ας φτιάξω έναν ελληνικό

Δεν με ενδιαφέρει να καταλαβαίνουν όλοι, με ενδιαφέρει να καταλαβαίνουν αυτοί που θέλω να καταλάβουν.

The Birds.

7/2

..κιοσομεγαλωνεισμικραινει(στ)οκυκλο..

τα βαπόρια στην ομίχλη δεν τα βλέπεις κανείς πολύ κάρβουνο πολύ κάρβουνο και μετά τίποτα

Archive - Bullets

τα μεσημέρια σε γράφω και θα βρεθεί κάποιος να πεί,είστε απο Θεσσαλονίκη;δεν θα βιαστώ να απαντήσω

Αυτά τα βιβλία που ανοίξατε στη σελ 42 τα διαβάζετε ή απλώς τα είχατε κοντά σας;

να δεις πως το έλεγε η γιαγιά μου.. α,ναι κακομοιριά

(..γιατί οι φτωχοί, είναι οι πιο πλούσιοι κ οι πλούσιοι, οι πιο φτωχοί..)

ευχαριστώ, για εκείνο το χαμόγελο

συλλέγω ιστορίες σου

Ψάχνω να βρω την επανάληψη

ένας καφές στο μπαλκόνι και μια μπουγάτσα με τυρί είναι μια ωραία αρχή, κύριε Γιάννη

(..τελευταιαπροβοληπολυκαιροπριν..)

σε ένα κείμενο, πρέπει να ξέρεις που θα μπεί η τελεία, το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή ,λέω

...κάποτε,πιτσιρίκια,οι γονείς μας έκλειναν το φως 1 λεπτό πριν αλλάξει ο χρόνος και το άναβαν αμέσως με.το.που άλλαζε χρονιά....ήταν η αίσθηση και ίσως η ανάγκη η νέα χρονιά να είναι καινούρια σε όλα της,του κουτιού ..ίσως και να ήταν το παραδοσιακό "για να είναι όλα φωτισμένα" όλη την χρονιά...>>>

η φάση είναι αν τον πειράξεις γίνεσαι εχθρός μου

Δύο μέρες τώρα τρελή χιονοθύελλα

Τι βλέπω όταν ανοίγω το παράθυρο:

Κουράστηκα, ας φάω ένα μελομακάρονο

Το γράφω για να το θυμηθώ

viva la vida σκέφτομαι καθώς μετράω βίδες και γελάω μόνη μου

Ξεκίνησα να γράφω ένα σύντομο και περιεκτικό μήνυμα κι έχει καταλήξει να είναι πιο πολλές λέξεις από τον Οδυσσέα του Τζόυς

ναι αλλά κάτι πρέπει να κάνω

δεν έχουν όλοι μυστικά όπλα, λέω και κλείνω το μάτι

βλέπω με άλλα μάτια, τους ανθρώπους σήμερα, αύριο, τώρα

δεν είναι κάτι λέω, σας θολωσαν τα πολλά γράμματα αλλά πάλι να δικαιολογώ όχι-οχι μπορεί να φταίει που είστε κενοί κατανόησης και στην τελική δεν με νοιάζει τι φταίει, εδώ έχει ήλιο σήμερα.

μερικοί έχετε σημαία το"δυο μέτρα δυο σταθμά " μην κλαίγεστε, λοιπόν