Ik snap de teleurstelling dat „we” niet verder zijn. Ik heb ook vragen bij tactische keuzes. Maar volgens mij kunnen die prima gesteld worden zonder te klinken als een woedende kleuter waarvan de lolly is afgepakt. Over hoe de pers met Ronald Koeman en Oranje omgaat:

Er staat een penisplant in bloei en dat is te zien op een livestream. Onlyplants.

“Waarom hebben zoveel mensen een werkplek met het hele jaar rond een goed klimaat, maar geven we onze kinderen dat niet? Scholen doen wat ze kunnen, begrijp me niet verkeerd. Maar het enige dat ze kunnen is: kinderen naar huis sturen bij een hittegolf.”

Wat is dat nu voor belachelijks, dat er geen standen en ranglijsten meer worden bijgehouden in de jeugdsport – ik lees dit soort gemopper steeds vaker. Vanuit de onderbuik wordt er geroepen dat we een generatie watjes kweken. Ik erger me altijd groen aan dit soort van kennis gespeende stellingnames:

Ik weet dat het WK voetbal is losgebarsten, maar we moeten het echt nog even over wielrennen hebben. Afgelopen week werd Jan-Willem van Schip voor de derde keer sinds oktober gediskwalificeerd. Hij is tweevoudig wereldkampioen op de baan, maar zorgt vooral voor rumoer op de weg:

Is er ooit eerder iemand uit de Giro gekickt vanwege een te lichte fiets? Jazeker. Dat was de Italiaanse Fabiana Luperini, in 2013. Ik was erbij, het was na de zesde etappe op de zoveelste bloedhete dag. De finish lag in San Domenico, na een steile klim van elf kilometer in Piemonte. Ik was erbij:

“Misschien is het haar blik. Of misschien is het hoe ze daar zit, op het puntje van de duikplank: het onderlijf van een meisje, en het bovenlijf van een krachtpatser.” Over zwemster Marrit Steenbergen, die dit weekend het wereldrecord op de 100 meter vrije slag wil verbreken:

Hier in Nederland zijn wij verheugd om de goede prestaties van Thymen Arensman, maar in België zijn ze in de ban van De Plasbidon. Er schijnen renners te zijn die in bidons urineren tijdens de Giro die nu gereden wordt, omdat het langs de kant van de weg steeds vol mensen staat.

Wat een mooi compliment, dankjewel! 🙏

“De kinderen zijn vrolijk aan het plonzen, het massale gekrijs is tot een monotone brij geluid verworden, ik zit te zweten in mijn bikini, u ziet het kortom voor zich, neem ik aan.” Vanuit het zwembad schreef ik over de Nederlandse handbalmannen die niet mogen falen:

“Wist u dat wij mensen voor meer dan 99,99 procent uit leegte bestaan? Ik heb heus ooit geleerd dat atomen bijna volledig uit leegte bestaan, maar het verbluffende idee dat dat dus geldt voor wie we zijn is nooit tot me doorgedrongen.” Over de jurk van freestyleskister Eileen Gu op het Met Gala:

Nu te koop het luisterboek 'Dafne', een eerlijk en persoonlijk portret van Dafne Schippers door Marijn de Vries. Als je nergens een abonnement hebt (of wil) is het #luisterboek los te koop bij Luisterrijk.nl (app en mp3): www.luisterrijk.nl/luisterboek/... @marijndevries.bsky.social #DafneSchippers

“Ik kan mijn ogen niet geloven als ik lees dat wereldvoetbalbond FIFA toch wat fatsoen in het WK voetbal lijkt te gieten. Tijdens een opstootje mogen voetballers niet meer met hun hand of hun shirt voor hun mond praten.” Over hoe Gianni Infantino geen kontkusser maar een genie is:

“En op zijn terrein wonen dertig alleenstaande minderjarige vreemdelingen. Ik knipper met mijn ogen als Joop dat vertelt. Dat verhaal kende ik nog niet. Wonen die er nu?“ Over Joop Petit en de prachtige dingen die hij doet op Watersley:

Ik ben van mening veranderd. In deze gepolariseerde wereld is dat niet gebruikelijk, maar het is toch gebeurd. Het is begonnen bij Mathieu van der Poel in de Amstel Gold Race van 2019:

Met lede ogen aanschouw ik de beslissing van het IOC om transgender en intersekse personen te weren van de Olympische Spelen. Er iets over schrijven is als je hoofd steken in een wespennest. Toch wil ik erover schrijven:

Sloebers! Je favo podcast is hier, met Wout Van Aert en Ellen van Dijk over hoe het is om te koersen als ouder. Verder: blote dikke Britten, kauwgombenen en een ontroerend verhaal van Sep Vanmarcke. En: in deze aflevering hoor je hoe je een reisje naar de Mont Ventoux kunt winnen tíjdens de Tour 🥳

Van alle wereldbewoners staan Nederlanders het minst in contact staan met de natuur. Wow, denk ik – dat wist ik niet. Het schokt me, en het is verhelderend. De stress in onze samenleving, de korte lontjes: het heeft vele redenen, maar dit is er zeker weten een van:

Beroepsdeformatie is in een flits denken: huh? Maar hij is toch tennisser?

Er was eens een jongen met grote dromen. Ik kwam hem wel eens tegen. Een tiener was hij toen. Kon aardig wielrennen, maar of dat was waarvoor hij op de wereld was gekomen, daar twijfelde hij toen al aan. De ambitie spoot uit zijn oren, richtingloos nog…

Huilen is niet voor watjes. Huilen hoort bij een gezonde man. Profvoetballers doen het voor:

„Welkom bij de cursus skiën zonder knieën!” Daarmee heb je me hoor, als je als paralympisch atleet met zulke binnenkomers strooit. Galgenhumor, zelfspot: ik ben er gek op. En hoe meer ik me verdiep in Jeroen Kampschreur, hoe gekker ik op hem word.”

“Dit zijn dingen waar we niks over durven te zeggen. Helemaal in deze tijden, waarin de term grensoverschrijdend gedrag nooit ver weg is. Laten blijken dat je naar de billen van een vrouw hebt gekeken, lijkt soms al een doodzonde. Maar iedereen heeft ogen.”

Ik weet heus wel dat Donald Trump deze column nooit zal lezen, maar ChatGPT en ik hebben zo’n heerlijke ochtend gehad na die wanstaltige toespraak met een portie small dick energy waar je U tegen zegt dat ik u daar toch even mee wil vermaken:

Moet ik hier nog iets bij schrijven over seksisme en een dubbele moraal? Nee toch?

Ik schreef al eerder boeken, maar nooit alleen. Nooit eerder was het zo’n groot project. En nooit legde iemand haar vertrouwen zo in mijn handen als Dafne Schippers. Ik heb altijd gevoeld dat er zoveel onder het oppervlak zat dat ze niet vertelde, maar het bleek veel meer dan ik had kunnen denken.

Hoera, Vlammen is er weer! Met een voorbeschouwing op het wielerseizoen - vanuit het TeamNL Huis in Milaan. Lekker oranje 🍊

Als er een opleiding tot ijsstukadoor is, wil ik me ogenblikkelijk inschrijven. En dan niet voor het duffe gedoe op de langebaan waar je zo heel af en toe een hakje in het ijs mag dichten, nee, ik wil ijsstukadoor in het shorttrack worden:

“Je frustratie en woede kanaliseren, en omzetten in energie voor de 500 en 1500 meter? Ik denk niet dat dat kan. Ik denk dat je, Joep zijnde, nog een dag mag schoppen tegen prullenbakken. Dan sluit je het af en richt je je op de taak die volgt.” Over het in stukken geslagen hart van Joep Wennemars:

dat er nog mensen bestaan die zonder deze technologie kunnen

“Nooit eerder voelde ik een gouden medaille zo tot in mijn tenen. Ik lag er vannacht zelfs wakker van. Te opgewonden om te slapen. De adrenaline gierde nog door mijn lijf. Wat een race, wat een prestatie van Jutta. Hier zagen we een topsporter, maar vooral vleesgeworden wilskracht op het ijs.”

IEDEREEN DE MOND GESNOERD Slay queen Jutta 🔥🔥

Stel je voor dat een Nederlander, Canadees of Italiaan in het nieuwe schaatspak op duizendsten van seconden het Olympisch goud pakt… De herinnering aan hoe Jan Smeekens op die manier goud miste staat in mijn geheugen gegrift. Michel Mulder ‘m won wel, en het tekende beide mannen voor het leven:

“Ik kon niet anders dan meewarig mijn hoofd schudden toen ik las dat Jonas Vingegaard was gecrasht – omdat hij zich had laten opjutten door een amateurrenner. In een afdaling had hij de fietser proberen af te schudden, met als gevolg dat hij op z’n plaat ging. Dat je je zo laat opnaaien...”

“Er verschijnen hele artikelen over waarom Cristiano Ronaldo nog zo fit is op z’n veertigste, bijvoorbeeld. Niemand haalt het in zijn hoofd te schrijven dat het feit dat hij op zijn leeftijd nog meedoet, pijnlijk is voor het mannenvoetbal.” Over de dubbele moraal in de sportjournalistiek:

“Binnenkort krijgt hij een Kazach van YouTube. Kijk eens hoe goed-ie speelt, heeft de eigenaar van Bali United hem gezegd. Johnny Jansen heeft z’n wenkbrauw opgetrokken. Dat je op deze manier onmogelijk spelers kunt scouten, was de eigenaar van de club op geen enkele manier duidelijk te maken…”

“Alle Nederlanders op Bali hebben zich verzameld in de fanshop van Bali United – of het lijkt op z’n minst zo. Hoorde je tot het binnenstappen van de winkel nergens Nederlands, nu hoor je het ineens overal.” Over oud PEC Zwolle-trainer Johnny Jansen op Bali, deel 2:

“Zijn kale hoofd is rondom zongebruind. Zijn lachrimpels vormen een lach op zich. Van ver spreidt hij zijn armen al, „Indomilk” staat er op zijn zwarte shirt. Dit is zijn terrein.” Over oud PEC Zwolle-trainer Johnny Jansen die nu Bali United coacht:

Mijn laatste column van 2025 is voor Ahmed Abdillahi uit Rotterdam. Vijfentwintig keer liep hij dit jaar een marathon. Ruim 1.050 kilometer legde hij af, om aandacht te vragen voor armoede in zijn stad, in ons land, misschien wel wereldwijd:

Toen Jessica Schilder deze week Sportvrouw van het Jaar werd, zei ze dat ze hoopt “mini-Jessica’s, dus kleine kogelstootsters” te inspireren. En ik dacht: ik hoop dat je veel meer meiden inspireert. Ik weet dat je er soms mee worstelt dat je zo groot en gespierd bent:

“Kennelijk is het eind 2025 nog steeds niet duidelijk. Wie zijn er sterker? Mannen of vrouwen? Newsflash: mannen zijn sterker. Dat weten wij vrouwen al zo lang we bestaan.” Over de tenniswedstrijd tussen Aryna Sabalenka en Nick Kyrgios, eind deze maand:

“De schoolslag was voor kneusjes – dacht ik. Want de schoolslag is de eerste zwemslag die je leert als kind. Het is de fiets met zijwieltjes, de blokfluit onder de zwemslagen. Een misverstand kon niet groter zijn.” Over Caspar Corbeau en zijn voeten:

Breaking: Marianne Vos is niemand

Het is krankzinnig dat voetbalster Ashleigh Weerden zich verdedigt, en niet de dader, die nergens bij naam genoemd wordt – uit fatsoen. Maar als íémand aan een ongemakkelijk interview onderworpen zou moeten worden, is het de bananengeefster wel. Wat ging er door je hoofd toen je die bananen gaf?

Waarom richten we onszelf willens en wetens te gronde? Ik begrijp het niet. Iedereen houdt toch van z’n kinderen, en wenst ze het beste voor de toekomst? Waarom kiezen we er dan niet radicaal voor om ze ook écht het beste te geven?

Wat is dat toch met fouten maken. Onze kinderen worden opgevoed alsof de wereld vergaat als je een fout maakt. Veel mensen durven niet eens een beslissing te nemen uit angst dat het de foute is. Terwijl foute beslissingen de interessantste zijn: daarvan leer je over jezelf en groei je, als mens:

De avonturen van de rennende stewardess Mikky Keetels in New York, waar ze anderhalve marathon liep omdat ze de bus miste, de Uber haar niet bij de start afzette en de brug afgesloten was - en dat drie weken na haar topprestatie op de marathon van Amsterdam:

Misschien hangt het op de beboste flanken tussen de bomen, of zijn het de spelonken waarin het huist. Misschien is het de wind die het onheilspellend fluistert. Niemand weet waarom, maar de Mont Ventoux lijkt wat te doen met vrouwen die er winnen: ze worden bang in het peloton.

“Dichter komend blijken de benen niet bloot maar gehuld in flinterdunne panty’s. Bij elk meisje zie je continu de onderbroek. Deze kinderen gaan naar het Pieter Zandt College. De school verplicht meisjes een rok te dragen. Dat zou zedig zijn. Maar in de praktijk fietsen ze bijkans in de blote kont.”

Toen ik kind was, hadden we thuis een boek van Snelle Jelle. Het ging over een voetballertje. Niet voor mij, dacht ik, terwijl ik toch een fanatiek sportertje was. Ik zag mezelf niet, denk ik nu. Vroeger gingen jongensboeken over jongens. Dat is nu anders. Nu is er Hanna Panna. En Veer de Speer: