ตั้งแต่รู้ว่ากองทุนสำรองเลี้ยงชีพที่ทำงานมันปรับเลือกกองทุนเองได้ก็เช็กเรื่ิอยๆ ล่าสุดเพิ่งเลือกปรับลงกระจายมากกว่าเดิม ค่อนข้างดีขึ้นเลย ต้องดูอีกสักสามเดือนว่าเป็นไง

เพิ่งคุยกับแม่ว่าปีนี้ระวังค่าใช้จ่ายกันก่อน เพราะแม่อยากช่วยเอาเงินมาจ่ายนู่นนี่ วันนี้ก็เจอเรื่องราวว่าเงินที่แม่ได้อาจจะลดลงเยอะ ชีวิตต้องคิดหน้าคิดหลังตลอด แต่ไม่เป็นไรเนอะ

เรามันธรรมดาเกินจริงๆ แต่ก็ชอบนะ

เส้นนี้ที่สามร้อยยอดสวยมาก อยากขับรถคล่องๆจังอ่ะ

เจอรูปเก่าในไดรฟ์ค่ะ throw back 2021 ช่วงกำลังรื้อถอนสกาล่า (จะขอด่าอีสำนักทรัพย์สินชูล่า ด้วยเอเนอจี้เดียวกับไฟแค้นไอ**น**ามตลอดไป

ระลึกชาติการเมืองไทย election69.wevis.info/politicalfla...

เข้มแข็งไว้

คนหารายได้เสริมแล้วทำงานประจำไปด้วยเขาทำกันยังไง แค่ทำงานเสร็จ กลับบ้านก็เหลือเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงแล้ว ขนาดคิดว่าไม่ออกกำลัง ไม่ทำงานบ้านก็ยังแทบไม่มีเวลา ไม่ใช่ขี้เกียจด้วย แต่ไม่มีจริงๆ เขาทำกันได้ไง

วนเวียนคิดเรื่องค่าใช้จ่ายบ่อยมาก

พอกลับมาแล้วหัวฟุ้งซ่านเลย

ที่รู้ๆคือเราตอน 2016 คงไม่นึกแน่ๆว่าตัวเองจะอยู่จนถึง 2026 ขอบคุณตัวเองทุกครั้งที่อดทนจนผ่านมาได้

อย่างนึงที่ชอบเวลาเอ้าติ้งคือได้คุยกับคนฝ่ายอื่น รอบนี้ขึ้นไปร้องเกะหนึ่งเพลง หลังจากอยู่มาห้าปี555555

ภพนภามีคนไม่อาบน้ำ - แด่ชาวขี้เกียจอาบน้ำทุกคน

พ่อแม่ไม่มีเงินทองจะกองให้ จงรับไป generational trauma

ทดสอบระบบขี่รถไฟฟ้าออกมาจอดวันแรก ขอให้ไม่โดนใครโฉบ

เชื่อแล้วว่าทำไรเกี่ยวกับรถต้องมีเงินเท่านั้น แต่การไปเรียนถือเป็นประสบการณ์ที่ได้ทำแต่ไม่อยากขับละ เรื่องเยอะชิบเป๋ง ขนาดแค่จะเช่าก็ต้องมีเงินสำรองตั้งเท่าไหร่ เอาเงินไปเที่ยวพอประมาณแล้วกัน

เครียดเรื่องหนี้บ้านเพราะอยากให้มันลดเยอะๆกว่านี้ อยากปิดภายใน 10-15 ปีต่อจากนี้ แต่คนจนอย่างกุจะทำไรได้ ความฝันก็อยากทำแต่ความเป็นจริงก็ต้องคิดอ่ะ ไม่อยากบ่นว่าเครียดบ่อยๆเลย

ไปเจอประโยคว่า 'เรามีสองชีวิต และชีวิตที่สองเริ่มขึ้นเมื่อเราตระหนักได้ว่าเราก็มีแค่ชีวิตเดียวเนี่ยแหละ' โคตรจะจริงสุดๆ โดยเฉพาะปี 2025 ที่ผ่านมาที่เรากล้าทำหลายๆอย่าง จริงๆก็ก่อนหน้านั้นที่ไปคอนเสิร์ตเยอะๆและทำสิ่งที่อยากทำ จนตอนนี้ก็รู้สึกว่า่อให้การตัดสินใจจะบ้าๆบอๆและไม่ได้เป็นดั่งใจ แต่การได้ทำไม่ใช่แค่ภาวนา มันเปลี่ยนอะไรหลายอย่างเลย

หนังที่มีปัญหาด้านการเล่าก็มี หลายเรื่องเลยที่เห็นด้วยว่าเล่าให้คนดูเชื่อไม่ได้ กรณีนั้นเข้าใจ แต่บางทีก็ต้องยอมรับว่าคนดู self insert แล้วคิดไปเองว่าถ้าเป็นตัวเองจะไม่ทำแบบนั้น จะเลือกแบบนี้ๆ หลายครั้งเลยกลายเป็นว่าคนไม่ชอบหนังเพราะตัวละครตัดสินใจไม่เหมือนที่ตัวเองคิดเฉยๆ อันนี้ที่เห็นแบบรวมๆ คือคนแยกตัวเองออกจากตัวละครไม่ได้

คิดถึงหาดใหญ่

ป้ายสวยที่หาดใหญ่

ฟังเรื่องกรีนแลนด์จากรายการพี่ณาแล้วรู้สึกว่าถ้าอีถ้ำป์ได้ครอบครองจริงๆ เกาะพังแน่ แล้วถ้าน้ำแข็งขนาดนั้นละลายเยอะ โลกจะฉิบหายขนาดไหน ยิ่งมันไม่สนใจเรื่องโลกร้อนอยู่แล้วด้วย แม่ง เชี่ยเอ๊ย

กุเองที่เรียนขับรถแต่ไม่มีเงินซื้อรถ แต่อยากเรียนเพื่อรู้ไปทำไม งงตัวเอง คนมันจะเสียเงินเนอะ

อยากไปเที่ยวอีกเยอะมากๆในปีนี้ อยากไปโซโล่ทริปแต่ก็คิดว่าไปกับแม่สนุกกว่า ที่มีในหัวตอนนี้คือ ไต้หวัน แต่เงินยังไม่พอสองคน55555 ในประเทศอยากไปประจวบ(ถึงแม้ไปบ่อยเพราะบ้านแม่)โซนในเมืองบ้าง สุราษฎ์ พะเยา อุทัย จันทบุรี อยากมีเงินทันใช้จังอ่ะ

จริง ๆ น้ำมันเป็นเชื้อพระวงศ์ เพราะเมื่อกี๊ได้ยินคนพูดว่า เสด็จน้ำมัน

ลบฟอลไอจีแล้วสบายใจ แม้จะดูตัดขาดก็ตาม

ไม่มีใครเลือกสิ่งที่ไม่ดีให้ตัวเอง ทุก choice ที่เลือกมันก็เลือกบนพื้นฐานความตั้งใจว่าเป็นทางที่ดีที่สุดทั้งนั้น เลือกไปแล้วก็อย่าคิดว่า "รู้งี้..." เพราะเราก็เลือกได้ดีที่สุดเท่าที่เรามีข้อมูล ณ เวลานั้นนั่นแหละ เอาสิ่งนี้ไว้ช่วยเลือกทางใหม่ในอนาคตได้ แต่อย่าเสียใจกับทางที่เดินผ่านมาแล้วเลย

บางวันก็อยากจะให้มันจบสักที แต่กลัวว่าไปก่อนแล้วแม่จะอยู่ไง คือกลัวแค่นั้นจริงๆ นอกนั้นไม่ได้อยากจะอยู่แล้ว ตลกดีที่ดิ้นรนพยายามหาอะไรทำเพื่อเลี่ยงสิ่งที่อยู่ในใจ แค่หวังว่ามันจะง่ายกว่านี้ ความตายอ่ะ

เอาจริงๆ นอกจากกระแสอวยคิงอวยควีนและชาตินิยมกันบ้างก็ได้แล้ว ล่าสุดก็มีคลิปถ่ายคนไม่หยุดเคารพธงชาติ แล้วก็ช่วงนี้เข้าโรงหนังก็รู้สึกคนกลับมายืนกันเยอะมาก we're so back(wards)

คิดถึงเจริญกรุง อยากย้ายกลับมาอยู่แถวนี้

ยังไม่ทันไรเลย แกจะมาถอดใจไม่ได้นะ

ตอนเถียงกับแม่วันนั้นแล้วมีคำนึงว่า "จะไม่ยอมรับว่าตัวเองผิดเลยดิ" หน้าชาจนรู้สึกว่ากูนี่มันไม่รู้ตัวเองเลยเหรอไง แล้วก็คิดทบทวนว่าเป็นคนแบบนั้นจริงๆ ทั้งๆที่โทษตัวเองเยอะกว่าเมื่อก่อนแต่ก็ไม่ยอมรับอะไรง่ายๆ ทั้งๆที่คิดเผื่อคนอื่นมากแต่ก็ยังเห็นแก่ตัวเยอะกว่า

ร้องไห้หนึ่งแมทช์ให้กับความงี่เง่า

วันนี้คิดว่ากุทำไรเนี่ย แบบจะร้องไห้แล้วเอาหัวทิ่มพื้น

กลับมาเขียน journal เมื่อกลางปีเรื่อยมาจนถึงตอนนี้ นานๆเขียนทีเฉพาะเวลาความคิดมันฟุ้งหรือดูนั่นนี่แล้วอยากจดสิ่งที่รีเลท แต่ก็รู้สึกว่าได้เห็นตัวเองชัดขึ้น ชอบอ่านที่ตัวเองเขียนไว้ เหมือนได้เห็นภาพรวม มีทั้งโกรธ เศร้า ตื่นเต้น และสิ่งที่ตกผลึกจากการตัดสินใจ ถ้าให้นั่งเล่ากับใครก็ไม่รู้จะพูดรู้เรื่องมั้ย แต่พอได้เขียน แม้จะเป็นประโยคที่ไม่สมบูรณ์ แต่เรากลับจำได้หมดว่าเขียนด้วยความรู้สึกยังไง แปลกดี

อาจจะปลดหนี้บ้านได้ภายในสิบปี แต่ต้องไม่หาภาระเพิ่ม ใช้ชีวิตแบบสบายใจไม่ทำให้ตัวเองเดือนร้อน แต่ก็อย่าลืมทำสิ่งที่อยากทำนะ

ต้องชงกาแฟไปกินที่ทำงานเองเหรอเนี่ย เดือนนี้เงินหมดไวมาก

อมก ทำไมกุคิดอะไรทั้งวันขนาดนี้ อยากมีปุ่มกดหยุดการคิดมาก

ธันวาคมมาครึ่งเดือนแล้ว ยิ้มรับสิ่งที่ตัวเองเลือก ให้เป็นปสกชีวิต ไม่ต้องกังวลถ้าทำไม่ได้ดีอย่างที่อยากให้เป็น การได้ลองทำสำคัญกว่า ใจไม่กล้าก็มาเก็บเงินไปเที่ยวชิลๆต่อเถอะ ฮึบๆ

เมื่อเช้า

เป็นวันที่พยานามกลับบ้านช้าที่สุด คืออยากค้างที่ออฟฟิศจนจบมกรา ไม่อยากเจอญาติ รำคาญ

กุ้ง

การจบสงครามและความขัดแย้งที่ทำให้ไม่สามารถร่วมมือกันระหว่างประเทศในเรื่องที่จำเป็นต่อไปได้ก็สำคัญ เทียบแบบนี้จะบอกว่าปัญหาสแกมเมอร์เล็กกว่าสงครามก็ไม่ผิด เพราะการปราบปรามแบบแยกส่วนไปเรื่อยๆ ปัญหาสแกมเมอร์ก็ไม่มีทางจบ การพังฐานปฏิบัติการทางกายภาพเป็นภาพการแก้ปัญหาที่คนเห็นได้อย่างเป็นรูปธรรมและได้ผลทางจิตวิทยากับฝ่ายที่หาความชอบธรรมในการถล่มฝ่ายตรงข้าม ซึ่งต้องระวัง

ถ้ารัฐมุ่งแต่ก่อสงคราม ทรัพยากรด้านการข่าว การสืบสวนสอบสวน และความร่วมมือกันระหว่างประเทศที่ควรจะถูกใช้ให้การป้องกันและปราบปรามสแกมเมอร์ที่มีการปฏิบัติการข้ามพรมแดนและข้ามเขตอำนาจศาลในหลายมิติ ไม่ว่าด้านการฟอกเงิน การค้ามนุษย์ และอื่นๆ ก็จะไม่ function เต็มที่ บางอย่างทำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ การหยุดยิงและเจรจาเพื่อให้กลับมาทำงานร่วมกันได้ตามปกติ ถึงจะแก้ปัญหานี้และอื่นๆ ได้

เรื่องที่มีคนโห่ไล่ผู้ชุมนุมเรียกร้องการหยุดยิงไทยกัมพูชาที่พูดว่า "สแกมเมอร์เป็นเรื่องเล็กน้อย" คือที่พูดนั่นก็ไม่ผิด เพราะเราไม่สามารถแก้ปัญหาสแกมเมอร์ด้วยการเอาระเบิดไปถล่ม physical facilities หรือฐานปฏิบัติการทางกายภาพเพียงอย่างเดียว เพราะปัจจุบัน มันมีความเป็นองค์กรอาชญากรรมที่ผูกกับหลายฝ่าย ต่อให้ฐานพัง ปัญหาก็ไม่จบ ตราบเท่าที่โครงสร้างสังคมและการเมืองที่สนับสนุนสิ่งนี้ยังอยู่

เรียนขับรถวันแรก เหมือนต้องเก็บข้อมูลร้อยพันอย่างใส่หัว แต่ดีว่าดูคลิปมาบ้าง พอครูอธิบายทุกอย่างจบก็ได้ลองขับ เรียกว่าเรียนรู้ฟีลลิ่ง การดูระยะ น้ำหนักเท้าที่ควรวางคันเร่งกับเบรก จริงๆก็ยากเหมือนที่คิด เหมือนยังกะน้ำหนักเท้าไม่ได้ แต่ครูใจดี ผมก็มีพลังเติมคันเร่งทุกโค้งจนหูชา

มาเร็วไปยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิม

เวลาเดิมทุกคืนต้องขึ้นมาให้เกา

ต้องการโร้ดทริปแบบมีเพื่อนช่วยดูทาง นิวซีแลนด์ก่อนจะแก่ตาย ซึ่งไหนเงิน

เราชอบเปียกปูนแบบนี้ แบบที่เป็นใส่กะทิคือกินไม่เป็น ไม่ถูกใจ ไม่อร่อย