Kefah Allush (@kefahallush.bsky.social)

Palestijnen herdenken de Nakba: 'Voelt alsof we weer catastrofe meemaken' Zwaaiend met Palestijnse vlaggen verzamelen mensen zich in de stad Tulkarem op de bezette Westelijke Jordaanoever. Ze herdenken dat bij de stichting van de staat Isral in 1948 zon 750.000 Palestijnen werden verdreven of op de vlucht sloegen. De Nakba noemen Palestijnen dat, het Arabische woord voor catastrofe.ppVorig jaar was de herdenking al extra beladen door de situatie in de Gazastrook, en daar komt dit jaar nog een schep bovenop. Want de kinderen en kleinkinderen van de vluchtelingen destijds, worden nu ook verdreven. Niet alleen in Gaza, maar ook op de Westelijke Jordaanoever.ppWe hoopten ooit terug te kunnen naar de dorpen waar we oorspronkelijk vandaan komen. Maar wij moeten vluchten van plek naar plek, zegt een vrouw die deelneemt aan de herdenking. Haar familie komt oorspronkelijk uit de buurt van de stad Haifa, nu Isralische grondgebied.ppNa de stichting van de staat Isral kwamen ze terecht in het vluchtelingenkamp Nur Shams, vlak bij de stad Tulkarem. Sinds een paar maanden heeft Isral het kamp ingenomen en zijn de bewoners gedwongen te vertrekken: We waren al vluchtelingen, en nu moeten we vluchten uit de vluchtelingenkampen.ppIsral zegt er Palestijnse gewapende groepen de kop in te willen drukken en heeft Nur Shams ingenomen. De inwoners zijn gedwongen te vertrekken en het leger verwoest er infrastructuur en huizen. Datzelfde doet Isral ook bij andere Palestijnse vluchtelingenkampen. Met als gevolg meer dan 40.000 ontheemden op de Westelijke Jordaanoever.ph2Onder schoth2pDe ontheemden worden opgevangen in scholen, buurthuizen en moskeen. Ook Laith Srouji woont tijdelijk in een moskee in Tulkarem. Hij zit bij een rij matrassen in een van de gebedszalen waar de mannen slapen. Zijn grootouders werden in 1948 gedwongen huis en haard achter te laten. Dat hem nu hetzelfde overkomt maakt veel los: 15 mei is voor iedereen belangrijk. Van kleins af aan leer je al over de Nakba. Maar nu gebeurt ons weer hetzelfde. We moeten weer vluchten. En dat breekt je hart, ook dat van de kinderen. Die stellen vragen die wij ook stellen. Wat gebeurt er, is dit een nieuwe Nakba, zegt Srouji.ppIn een andere gebedszaal slapen de vrouwen en kinderen. Ook daar liggen er allemaal matrassen op de grond. Veel spullen hebben de mensen niet. De meesten moesten in haast vertrekken terwijl Isralische militairen hen onder schot hielden.ppGoula Othman is een oudere vrouw die met haar gezin in de moskee verblijft. Ook haar ouders kwamen uit dorpen die liggen in wat nu Isral is: Het gebeurde allemaal zo plots. We moesten ineens weg en alles achterlaten. Mijn ouders moesten vluchten en nu worden wij ook uit onze huizen gezet.ph2Verwoesth2pZe mocht onlangs van het Isralische leger kort terug naar huis om haar papieren op te halen. Bij aankomst zag ze dat binnen alles was verwoest. De keuken, de bedden alles was kapot. Ook Srouji schok van de verwoesting: Niets is gespaard gebleven, de verwoesting is zo enorm. Echt niet te geloven.ppToch hoopt men dat het niet zo loopt als bij de Nakba, dat zij wel ooit nog terug naar hun huis mogen: In je huis is alles, je herinneringen, je leven. Er gaat niets boven je eigen huis dus ik hoop zo dat we terug mogen. Ook al is het vernield, het maakt me niet uit. Desnoods zetten we er een tent op, maar ik wil terug, zegt Othman.ppMaar het is de vraag of en wanneer dat weer kan. Want de Isralische minister van Defensie heeft al laten weten dat het leger dit jaar niet meer uit de vluchtelingenkampen zal vertrekken. En tot die tijd mogen de inwoners sowieso niet terug naar huis.p https://nos.nl/l/2567349