داشتم دیروز به یکی از دوستام می‌کفتم تازه مه اومده بودم دوسلدورف زیاد میومدم این کافه‌هه. گفت من تنهایی دوست ندارم جایی برم. گفتم من آخه ایرانم خیلی تنهایی می‌رفتم بیرون. اوایل اومده بودم هنوز رو اون عادتا بودم. ولی دیگه از اولین زمستون دیدم هوا تخمیه، نشستم خونه، گفت تو چرا برعکسی؟\

فشار عصبی روی من اینجوری خودشو نشون میده که دلم میخواد با عالم و آدم قهر کنم و ازشون دلخور بشم

یکی از دوستای نزدیکم تو یه شهر کوچیک به خود و مامانش از فاصله‌ی نزدیک ساچمه شلیک کرده بودن فقط شانس اورده بود که به چشمش نزدن. به سختی تونستیم‌ دکتر امن پیدا کنیم که بتونه جراحی کنه. سی و شش تا ساچمه توی پاهاش زده بودن.

بعد مثلا یه جا با موسولینی به اختلاف میخوره، میره یه بمب میندازه ۵هزار شهروند ایتالیایی رو می‌کشه. خیلی عادی. انقدر هیچ بوده در مقایسه با بقیه جنایتاش، دیگه اینو کسی خیلی ازش حرف نمیرنه- خصوصا که اختلاف بین دو تا فاشسیت بوده. دیگه هو کرز..؟ جون مردمم که علف خرس

یه نکته‌ی جالب دیگه که بازم شبیه انقلاب ایرانه، مرگ ِ جمهوری وایمر عه-که واقعا غم انگیزه- اما دموکراسی ِ جوان و زودرسی بود، عامه‌ی مردم همچنان یه “پدر” میخواستن و هیتلر روی این موج سوار شد. مردم خودشون گفتن ما دموکراسی نمیخوایم و پریدن تو بغل هیتلر- مثل داستان خمینی.

این وسط داریم این داکیومنتری ِ the rise and fall of Nazis رو می‌بینیم. و واقعا چقدر شباهت. که دنیا جلوی هیتلر رو میتونست زودتر بگیره ولی نگرفت. طرف تو فاکینگ کتابش نوشته که یهودی‌ها انگلن و باید کشتشون. هیچکس تخمش نبوده، همچین بدشونم نمیومده. تا اینکه یقه‌ی خودشون رو گرفت

مین‌وایل هفته‌ی دیگه ارائه‌ی اولین پروژه‌مه. - pre-read رو تحویل دادم البته دیروز و فیدبک مثبت بود

بچه‌ها چون چند نفر پرسیده بودید در مورد خیریه‌ی ما، خواستم بگم ما همچنان فعالیم، کمک‌های دی رو قبل از قطعی منتقل کرده بودیم، برای انتقال کمک‌ها هم با قطعی اینترنت بک‌آپ پلن داریم. منتظریم ببینیم با شرایط جدید، چه پروژه‌های دیگه‌ای می‌تونیم تعریف کنیم. rwb.charity

اعصاب نداشتم و سر تمرین تقریبا داد زدم سر این هم‌نواز( ..؟ ) تو ارکستر. لیترالی نوه‌ش همسن منه. خیلی معذبم. خب واقعا رفت رو اعصابم. قفلیه رو جهت آرشه. خودش میره با مایستر هماهنگ می‌کنه، جاشم پشت‌سرِ منه، بعد مدل مچکیری میاد بمن میگه اشتباه بود آرشه‌ت:))

این مرد هفته دیگه تولدشه. بهم گفت فکر کنم با این اوضاع مناسب نباشه تولدم رو جشن بگیرم. گفتم بگیر بابا. دوستاتم دعوت کن. باید وصل بشیم به زندگی. نمیشه بشینیم ماتم بگیریم که. - حالا جشنی هم که نمیگیره هیچوقت، ملت رو دعوت میکنه میشینن گپ میزنن دور هم

طفلک بابامم این روزا تنهاست. مامانمم پیش خواهره‌ست. عادت نداره به بی‌خبری.

واقعا دارم دیوونه میشم. تو این بی‌خبری، هرچی خبر هست هم که خبر از کشته و زخمیه. این وسط امشب دعوتیم خونه‌ی یکی از دوستای دانشگاه این مرد- تنها دوستاش که من باهاشون حال می‌کنم-

باز دارن آدم می‌کشن. مردم بی‌پناه رو. کاری هم از دستمون برنمیاد:\

دیشب، ۳ صبح، یکی میخواسته رمز اینستاکرام منو ریست کنه😨

هوا که سرد میشه سه برابر گرسنه می‌شم:\

طوری هزاران چیز همزمان شده و پیچیده به هم، که گه‌گیجه‌ی متحرکم😅

مین‌وایل عموم نفر اول یه فیلد مشخصی از خطاطی شده

این وسط هوس کوفته تبریزی کردم😅

دیشب داشت تا صبح صپای رعد و برق نذاشت بخوابیم، صبح پاشدیم دیدیم همه جا برف نشسته😳

ایمیل رو باز کردم دیدم اولین رجیستری برای وبینار رو دشت کردیم:] ایشالا که سالی که نکوست از بهارش فلان؛)

فک‌درد گاییده

واقعا ریدم در هر گونه دین و مذهب، هر جای جهان

واقعا ناراحت بیضایی ام. نمیدونم چی بگم اصلا. زبان قاصره. برای کسی که خودش گیراترین قلم رو داشته، آدم هرچی بگه و بنویسه مسخره‌ست

خواستم این بدبختی رو باهاتون به اشتراک بذارم، چون دیشب ۵ صبح پیش اومد باز

من یه چیزی دارم که بهش میگن صرع شکمی. Abdominal epilepsy . بعد مثلا ۳-۴ سال یبار، نیمه‌شب با دلدرد شدی بیدار میشی. انگار سیخ داغ تو روده‌هاته. گلاب به روتون شکم مثل چی کار می‌کنه، سرگیجه شدید هم داری که نشستن رو توالت رو سخت می‌کنه. تا مرز غش کردن هم میری دیشب مثلا:\ دلتون نخواد

خیلی قشنگ بود دیشب. آش‌رشته پختم با فسنجون. برای ۹ نفر فال حافظ گرفتم. برای سه نفرشون ترجمه کردم. خندیدم، معاشرت کردم، آجیل و انار و هندونه خوردم با دوستای بامبلیِ قشنگم🥹🥰

دوستای بامبلی قراره شب یلدا بیان خونه‌مون و خیلی خوشحالم:]

خدای من. اصلا ما رو ثبت نکرده بودن تو سیسیتمشون🙄 واقعا این شرکته رو امام‌زمانی چیزی داره می‌چرخونه:))

این substack چیه همه این روزا دارن کوچ می‌کنن بهش؟

خونه این دوستم دعوت بودم که یه دختر تین‌ایجر عسل داره که انسان می‌بینتش دلش میخواد یه دونه تولید کنه.

ماشین رو زدم دیشب به طرز احمقانه ای:\ چون تعمیرکارهای اینجا خیلی ادا دارن و یواشن، تا آخر ژانویه ماشین برای لانگ دیستنس نداریم احتمالا🙄

تو این دو روز ۲۰ تا از بچه‌ها سرپرست مالی پیدا کردن. اگه دوست دارین شمام هزینه‌های تحصیل و درمان هر کدوم از این بچه‌ها رو قبول کنین، زودتر اقدام کنین خلاصه :]

بعد یکی دیگه‌شون یه ایجنتِ ای‌آی دارن برای خرید و قرارداد بستن، که قراره مثلا مذاکره برای قیمت و اینارم ایجنته با چن انجام بده. بعد چپ و راست میگه this may affect future business :))) هی میخوام بهشون همینو بگم:)))

کلا این مشتریه خیلی رو اعصاب بود، کلی کار اضافه بر توافق داد، بعدش گفت اضافه ها رو هم فاکتور کن. احتمالا فاکتور نهایی با آفر (پیش‌-فاکتور؟) همخونی نداشته و پروسه‌ی اضافه خورده.

مشتری هرچی پولدار تر، پرداخت فاکتور دیرتر. بعضا دیرتر از ددلاین🙄

پام که آسیب دیده بود، یکسره به این فکر می‌کردم اون روز، یه چند ساعت قبلش، اگه چه چیزایی جور دیگه‌ای پیش می‌رفت اون اتفاق نمی‌افتاد. یادمه به تراپیستم می‌کفتم اگه حال روحیم اینقدر بد نبود، خودم ‌رو مجبور نمیکردم با خستگی اسباب‌کشی و سفر، برم سر تمرین که پرت نشم تو چاه -

ببینین وقتی یکی میگه”چرا خدا با من اینجوری می‌کنه” خیلی جلوی خودمو می‌کیرم که نگم شاید مشکل اصلی اینه که به خدا اعتقاد داری :)))

پیش‌ نویس یه سری قانون لیک شده از کمیسیون اتحادیه اروپا. همه‌ی این اتحادیه‌های صنایع مختلف خبر بهشون رسیده، داره دست همه می‌چرخه:))) از اونجایی که نظر این مرد هم خیلی مهمه، از چند منبع مختلف لیک رسیده دستمون:))))

‏بچه‌ها جون اگر دوست‌دارین سرپرستی مجازی یه بچه‌ از ایران رو قبول کنین، خیریه‌ی ما این امکان رو برای ۳۰ تا کودک فراهم کرده. هزینه‌ش برای ۶ ماه، ماهی ۲۵ یورو عه. پروفایل بچه‌ها تو وبسایت هست. اگر سوالی دارین حتما بپرسین rwb.charity/campaigns/ya...

پروژه بعدی هم اوکی شد. منم سرم شلوغ میشه، خیال این مرد راحت میشه:)))

این سیستم مدیریت پروژه‌مون رو هم خیلی دوست دارم و راضی‌ام ازش. قشنگ همه‌ی پروژه‌ها جلو چشممونه، میدونیم کدوم رو باید کجا دنبال کنیم. چیه اون sales force ِ تخمی که می‌کنن تو پاچه‌ی شرکتای بزرگ؟

این مرد هفته پیش چنان استرسی گرفت که باید فلان قدر در بیاریم ماهی ، حالا که دو نفریم و هنوز نرسیدیم به اون عدد. حساب کتابای نوامبر رو دیروز زدیم تو سیستم، دیدیم دقیقا به همون عدد رسیدیم به نوامبر!

جوجه‌ی شماره یک هم رفت خواهرش رو دید. گفت خیییییلی کوچولو بود. خیییلی ناز بود. بعدم بچه‌ی هم‌اتاقی خواهرم رو دید که تازه به دنیا اومده بود، گفت این بیبی ولی کوچولو نبود:))))

عجب استرسی بود. بچه همچنان تو دستگاهه، ولی شیر میخوره و وزنش از نزولی دوباره صعودی شده. داره کم‌‌کم وزن میگیره. ولی هنوز دو کیلو هم نشده🫠 خواهره هم به عشق اینکه بتونه بیشتر بره پیش بچه‌ش، با ضرب و زور و با شکم پاره بلند شده و راه افتاده. دمش‌گرم‌ واقعا.

بدی سزارین اینه که زائو نمی‌تونه بخنده. مکانیزم دفاعی من و خواهره هم اصولا خنده و مسخره بازیه. خواهره با هر خنده چنان دردی می‌کشه که من یه جا از اتاق اومدم بیرون که بخندم… بعد گریه‌م گرفت که نمی‌تونه بخنده:\

خواهر ما کلا دو بار باردار بوده، هر دو بار تا لحظه‌ای‌که بچه تو شکمش بوده حالت تهوع داشته:\

جوجه‌ی شماره‌ی ۲، ۵ هفته زودتر بدنیا اومد. همه چی خوبه، فقط باید تو انکوباتور بمونه چند روز که سردش نشه🫠

بچه اومده کتاب صوتی آورده باهم بخونیم، وسطش یه مکثی کرد، گفت می‌فهمی؟! :)))) گفتم آره، بیشترشو میفهمم. گفت اگه میخوای برات توضیح بدم:* قربونش بشم که اینقدر باید نگران زبون نفهمی اطرافیاش باشه:***

برلین نطلبیده مراده؟ اگر خواهرتون بیمارستان نباشه صد البته.