Sık duyduğumuz bir cümle: "Çocuğum melek gibiydi. Yürümeye başladığında birdenbire canavara dönüştü." Yürümeye başladıklarında çocukların kişilik değiştirmediğini biliyoruz. Burada mesele, çocuğun hareket kabiliyetinin artması. Hareket aynı zamanda özgürlüğü de temsil ediyor ve bizim özgürlüğümüz,

"Travma davranışı meşrulaştırmaz, sadece açıklar." söyleminde herkes hemfikir olduğu halde bu cümleyle hayli çelişen, ama çok sık tekrarlanan bir söylem var; bilmem aklınıza gelecek mi? Yazıyorum:

Senaryo aklıma nedense The Forsaken Waltz'u getirdi ve senaryoya başladığımdan beri bunu dinliyorum. Tüm sahnelerde de aklıma The Forsaken Waltz geliyor. Sevdiğim müziklerin ortak özelliği: Hüzün ile tutkunun çarpışması. www.youtube.com/watch?v=TZVx...

Bir işi bitirip diğerine başlamak

Çocukluğun yüzde yüz telafisi mümkün değil ve iyileşme, bu gerçeği sakince kabullenebilmekten de geçiyor. Jan Abram, hiçbir uzmanın, çocukluktaki yetersizlikleri tam anlamıyla telafi edemeyeceğini yazmıştı. (Nitekim bu kişisel fikri değil, genel bir gerçek.) Mesele, ebeveynlikte de olduğu gibi

“Siz çocukluğunuzun içinde yaşamıyorsunuz. Çocukluğunuz sizin içinizde yaşıyor.” diye bir söz var. İçimizde yaşayan çocuklukla bağ kurarak onu yönetebiliriz. Bu bağı kuramadığımız, “Çocukluğum geçmişte kaldı ve beni etkilemiyor. Ben yetişkinim.” dediğimiz sürece, çocukluğumuz bizi yönetmektedir.

🖼️ "Five a Day" by British children's book illustrator Alison Jay.

Paylaşacağım cümleler İyi Aile Yoktur'dan. Yayın yılı 2018: Çocuk Hiç Kimseye Borçlu Doğmaz (Başlık) Birinden istediğimiz bir iyilik karşısında borçlu olabiliriz sadece. Hiç kimseden bir şey istemediysek ve buna rağmen birileri bize sormadan bizim için bir şeyler yapıyorsa, daha sonra “Ben senin

Kalkma potansiyelimiz, düşmemizin içinde gizli. "Aman, düşme sakın." diye engellediğimiz çocuk, kalkmasını nasıl öğrenecek? Ve hiçbir çocuk/birey düşerken (düştüğü için) suçluluk duymamalı. Düşerken sizi değil, kendisini düşünmeli. ("Düşme" burada hem örnek hem de metafor.)

Cinsellik terapisti Dr. Tammy Nelson, cinsel fantezilerimizin her zaman en büyük korkularımıza dayandığını söylüyor: "‘In sex and sexuality, our fantasies are always based on our greatest fear." Peki neden? Kısaca özetleyeceğim.

Sindirim sisteminin, kabızlığın ve ishalin psikolojisini nesne ilişkilerine göre özetleyeceğim. "Perseküsyon", Klein değil Winnicott'ın anladığı haliyle. Bazı kavramlar karışık geliyorsa, Mart'ta çıkacak kitapta bu kavramları ve sindirimle ilişkisini daha açık anlatıyorum; bu sadece kısa bir özet.

Türkiye yeni yıla girince biz de girmiş sayıldık.

Eşime normalde hiç kullanmadığım/kullanmayacağım sözcüklerle mesaj yazıp onu şaşırtmaya çalışıyorum hep. Mesela az önce "Bu akşam erken gelme ihtimalin var mı yiğidim?" yazdım, beklemedeyim. Sakin yaşantımızda kendimce böyle muziplikler yapıp eğleniyorum.

İyi, hassas, nazik insanlar, biri onlara mesafe koyduğunda şöyle düşünürler: "Farkında olmadan bir şey mi yaptım acaba? Yaptıklarımda ne/ler onu rahatsız etmiş olabilir?" Sürekli kendilerini sorgularlar. Bunun bir de diğer türlüsü var. Kendilerini çok iyi, hassas, nazik kimseler olarak düşünür, +

Banu Alkan zannettim.

Mart'ta çıkacak Sevmek, Sevilmek, Cinsellik kitabımın girişi. Gerçekten böyle hissediyorum ve bu durumu, nasıl karşılıklı hale gelebileceğini kitabın içinde de anlatıyorum.

Bir boya dükkanından. "Boya seçen erkekler, eşlerinin imzalı notunu göstermelidir." yazıyor. :)

Karahindiba tozundan yapılmış bir kahve alternatifi içiyorum iki haftadır. "Dandelion coffee" diye geçiyor. Kafeinsiz bir alternatif arıyorsanız güzel bence. İçinde karahindiba dışında bir şey yok. Tadı da kahveye benziyor.

Son 10 gündür duygusal acıdan dolayı pek ayağa kalkamadım. Ama kitabı bitirdikten sonra çamaşırı gerçekten de asmıştım. Kendime su alabiliyorum, buzdolabındaki yemeği ısıtabiliyorum. Felç edici bir soğuk var, ruh halini etkiliyor. Kombili eve geçtik ama pek ısınmıyor.

Yaklaşık 10 yıl tekrarladığım bu dileği artık tekrarlıyor muyum? Yok, hiç aklıma gelmiyor. Çünkü 1,5 yıldır Twitter kullanmıyorum ve o siber zorbalığa, tacize maruz kalmadığım için artık unuttum. Ama etrafınızda böyle insanlar varsa işinize yarayabilecek bir dilek.

Oknofil-filobat konusuna devam ediyorum. Oknofil sıcak, yumuşak dokuda ve tatta yiyecek-içeceklerden hoşlanır demiştim. Oknofil, çok üşür. Geçmişi çok iyi hatırlar, unutamaz. Her detayı aklında tutar. Genellikle kronik kabızlığı vardır. Filobat, asitli, soğuk içeceklerden, kıtır kıtır yiyeceklerden

Bluesky benim için -Instagram'a kıyasla daha küçük bir kitle olduğu için- güvenilir, sıcak bir ortam, bir tür aile oldu. Burada beni yalnız bırakmadığınız için çok teşekkür ederim. 🙏 Çok yalnızlık çektiğim için bu çok rahatlatıcı.

Oknofil misiniz, filobat mı? Her birimiz, oknofil ile filobat uçlar arasında bir yerde dururuz. “Oknofil” (ocnophil) ve “filobat” (philobat), psikanalizde nesne ilişkileri ekolünden Michael Balint’in öne sürdüğü kavramlar. Balint'e ve psikanalitik literatüre dayanarak, ama kendimce özetleyeceğim.

Son cümle hem trajik hem komik

Anneler, Kızları ve Beden Algısı’nın yazarı Hillary L. McBride, kızının doğumundan haftalar sonra, “Onu doğduğundan beri bir kere bile kucağımızdan indirmedik.” demişti. Birinin size de bu kadar özen ve sevgi göstermiş olduğunu düşünün. Düşüncesi bile ne kadar iyi hissettiriyor, değil mi?

Çocuk neden öfke krizine girer? Krizler, çocuğun daha önce yaşadığı güç ve kontrol kaybını, yani acizlik hissini telafi etme görevi görüyor. Yani aslında son derece faydalı. Tabii biz bu krizlerde sakin kalıp çocuğa sevgi, şefkat göstermeyi başarabilirsek. O zaman çocuğun irade hissi güçleniyor.

Yazdığım kitabı bitirdim. O zaman çamaşır asabilirim.

“Hayatta kalabilmek için, günde dört kez sarılmaya ihtiyacınız var. Ruhsal ve bedensel fonksiyonlarınızı devam ettirebilmek için günde sekiz, büyüyebilmek için günde on iki kez sarılmaya ihtiyacınız var.” Virginia Satir Bu, yetişkinler için geçerli ve burada büyüme bedensel değil.

Günde 15 dakika masaj yapılan prematüre bebekler, küvözde kalanlara kıyasla %45 oranında daha hızlı kilo almışlardır. Smith, masaj yapılan bebeklerin masaj yapılmayanlardan daha çok yemek yemediğini, bu farkın nedeninin, dokunmanın metabolizma üzerindeki pozitif etkisi olduğunu yazar (1989, s. 199).

Hayatımız sevgiyle başlar. Çocuk o kadar büyük bir sevgiyle doludur ki bu büyük sevgiye karşılık verebilmekte çoğu zaman yetersiz kaldığımızı hissederiz. “Her talep etme, sevgiyi talep etmedir.” demişti Lacan. Meme isteyen ve memede mutlu olan bebek, aslında memeyi değil sevgimizi talep etmektedir.

Lavaboda eşimin sakalını görüp de rahatsız olacak olursam durup düşünüyorum: Ona bir şey olacak olsa, bu sakalı gördüğümde duygulanmaz mıyım? Bu gibi bir senaryoda çok değerli olduğunu düşünerek alıp saklayacağım şey için şimdi niye onu ya da kendimi üzeyim? Böyle bakınca rahatsızlık hemen geçiyor.

Aldatan kişi, aslında bir hazzın peşinde koşmamaktadır; alacağı hazdan çok daha büyük bir korkudan kaçmaktadır.

George’un (91) ölmeden önce bize hatıra bırakmak için zorlukla birkaç satır yazıp gönderdiği kart.

Çocuklara oyuncak tabanca alınmalı mı? Çocuğun böyle bir talebi varsa evet. Yıkıcı eğilimleri olan çocuklar bunu hayal güçlerinde ne kadar çok yaşayabilirlerse reele dönüşmesi o kadar engelleniyor. Topla (top oyunları da savunma ve saldırı üzerine), tabancayla oynamak, hayal, çocuğu rahatlatabilir.

Top, psikanalizde, üstesinden gelemediğimiz şeyleri temsil eder. Topu deliğe sokmak, topa hakim olmak, topu sürmek, sektirmek, sorunların üstüne gitmenin, onlara hükmetmeye çalışmanın ifadesidir. Top zapt edildikçe, üstesinden gelemediğimiz şeyler kontrol altına alınıyor gibi gelebilir.

Sevgili @nihankaya.bsky.social şu kadarını çevirmişim, sonra herhalde araya bir şeyler girmiş, bir de muhtemelen nasılsa yayımlayamayacağız teliften dolayı diye hevesim kaçmış, bırakmışım :) isterseniz size bu kadarını hemen gönderebilirim word dosyası olarak

Yazarken tıkandığımızda ne yapmalıyız? Sık tavsiye edilen bir yöntem, yazarken kullanmayı düşündüğümüz sözcükleri ve ifadeleri *el yazısı ile* yazmak. El yazısı, klavyenin aksine, ilgili beyin bölgelerinde eşzamanlı nöronal aktivasyonu arttırıyor.

Bacak bacağa atmanın psikolojik işlevinin, cinsel bölgeyi korumak olarak düşünülür. Kendimizi korumaya almak istediğimizde tüm bedenimizi kapatırız ama refleksle ilk kapatılan yer, bacaklarımız olur. Cinsellik, bunun tersidir. Bir insanın kendisini bir başkasına açabilmesi, savunmasızlığı,

Sevgili @senembalaban.bsky.social, deMause makalesini çevirmiş miydiniz? Bir gelişme oldu mu o konuda?

Beethoven - Piano Sonata No. 17 - 3. Allegretto - Op. 31, No. 2 for your nervous system www.youtube.com/watch?v=TLG4...

Fildişi Kuyu, edebiyatla iyileşmenin kesiştiği yere açılan iki ciltlik güçlü bir çalışma.

Doğan Cüceloğlu "Ben değil, biz olmak" vurgusunu çok yaptı ve Türkiye'de 90'larda "Ben dememek, biz demek" söylemi onun etkisiyle çok yayıldı. Bunun yanlış bir bakış açısı olduğunu vurgulamak için, 2000'ler itibariyle, neden ben olamadan biz olamayacağımızı hep uzun uzun anlattım, açıkladım.

Kitabımda böyle yazmam gerekti, çünkü 25 yıldır çok anlattığım bu konu ve kurduğum bu cümle çok yayıldı, bu başlıkta kitap da yayınlandı. "Ben olmadan biz olamayız" anonim bir cümle değil, benim cümlem. Şimdi yazınca kendi cümlemin hırsızı durumuna düşüyorum.

Dostlarım, bunu yazdım. Çünkü "Hayır, annenin duygularının bebeğe geçtiği doğru değildir." şeklinde video çeken birkaç hesap gördüm. "Bu yanlış bilgi. Annelere suçluluk yüklüyor." da deniliyordu. Hamileyken üzülmek, suçluluk duymamız gereken bir şey değil. Olaya buradan bakmak yanlış zaten.

Kitaplarıma aşina olanlar, “ben” olmadan “biz” olamayacağımız gerçeği üzerinde ne kadar çok durduğumu bilirler. Son yirmi beş yıl içindeki yayınlarımda çokça yer tuttuğu için burada sadece özetleyeceğim, ama: Ben’lerin “ben” olamadığı yerde gerçek, yaşayan “biz” de yoktur. “Biz”, “ben”lerin ayrılığı

Elsa Oliveira Dias, yumurtanın “annenin bedeninde bir misafir olduğu, o bedenin bir parçası olmadığı” gerçeğine dikkat çeker. Evet, yumurta bedenimizde olduğu halde aslında bizden ayrıdır. Pontalis de varlığı yumurtaya benzetmektedir. Yumurta, kapalı yapısı içinde, varlık olma ihtimali taşıyan bir

"Annenin duyguları fetüse anında iletilir." "Maternal emotions are transmitted instantly to the foetus." Lloyd deMause, "The Personality of the Foetus", 2002, s. 42 deMause bunu nörobilim verileri ışığında söyler.

91 yaşındaki George'un kanser olduğunu kitabın Giriş yazısında da yazmış, burada paylaşmıştım. Çok çok üzgünüm.

Arkadaşımız George bu sabah öldü.

"Cinsel fantezilerimiz her zaman en büyük korkularımıza dayanır.” Dr. Tammy Nelson "In sex and sexuality, our fantasies are always based on our greatest fear." Dr Tammy Nelson