‏خیلی‌ها این روزها – عمداً و قصداً – افکار جامعه را پرت می‌کنند. هدف همهٔ‌شان یکی‌ست: اغفال، سردرگمی و مصروف نگه‌داشتن اذهان عامه نسبت به اوضاع‌شان. این کارشان را خیلی‌خیلی هدفمند و بابرنامه انجام می‌دهند. حتی از مسئلهٔ برف‌باری‌ها هم بهره بردند.

‏هرروز وضع تیره‌خاک بدتر و حال باشندگانش وخیم‌تر می‌شود. انگار تیره‌خاک را نفرین کرده‌اند که قرن‌هاست از تکاپو بازمانده است: از تکاپوی عقل، انسانیت، زندگی و پیشرفت. این وضعیت اسفناک واقعاً نگران‌کننده است.

‏پنج رفت و شش آمد. زمان [سال‌ها] به همین سادگی می‌گذرد. مشکلات روزگار در پنج دو چند شد، شش را نمی‌دانیم. یکی از خوبی‌های شش – خدا کند زنده باشیم و آن روزها را ببینیم – برگزاری جام‌جهانی و رقابت‌های فوتسال است.

‏واقعاً ملت سردرگم و عجیب هستیم. خود ما تا خرخره در مشکلات غرقیم و رمق گام برداشتن نداریم بعد می‌آیم برای کشور دیگری – در حالی که به گرد پای‌شان هم نمی‌رسیم – راه‌حل می‌دهیم. عقل هم خوب چیزی است.

‏باز هم شروع شد. این خبر خوبی‌ست و بهتر از این نمی‌شود. سال باران پی‌درپی. بیش باد.

‏صدای باران چه‌قدر دل‌نشین است. چند روز شد که یک‌نواخت و موزون می‌بارد. کلاً جان تازه‌ای به زمین و باشندگانش داده است. بیش باد.

نبرد غول‌های هوش‌مصنوعی دیدنی‌ست.

‏هر اتفاقی که در ارزگان می‌افتد، دفعتاً به‌یاد «تنباکوی تلخ وطنی» می‌افتم. انگار غم‌و‌درد باشندگانش تمام نمی‌شود و هرروز با داستان جدیدی روبه‌رویند. هیچ‌کس به‌اندازهٔ ابوطالب مظفری ارزگان را درک نمی‌کند. حقا که پور ارزگان است و می‌داند آن‌جا چه می‌گذرد.

چه‌قدر راحت دعوت می‌شوند، بالای فرش سرخ قدم می‌گذارند و جلوی دوربین‌ها لبخند می‌زنند.

صبر اروپایی‌ها هم تمام شد و توییتر را جریمه کردند. خیلی هم زیاد. آفرین‌شان.

‏آن‌جا که فاضل نظری می‌فرماید: «قلب» مرا هنوز به یغما نبرده‌ای! ای راهزن! دوباره به این کاروان بیا

‏علی امیری چه‌قدر دقیق، بادلیل و سندوار گپ می‌زند. از این کارش خوشم می‌آید.

از تیم فوتسال تمجید کردند، چون طلا آوردند. حق‌شان هم بود: البته تمجید، نه مماشات. اما این‌طرف‌تر، طلاآور دیگر هم داشتیم. منظورم یوسف جهانگیر است. چرا نام ایشان گرفته نمی‌شود؟ خب! جهانگیر هم طلا آورده‌اند و قهرمان شده است. نکند که مدالش تقلبی است. لالا یوسف مدالت که طلاست، نه؟

‏بعضی‌ها خیلی سخیف می‌شوند، گذشتهٔ‌شان را یادشان می‌روند، به همهٔ داشته‌های‌شان پشت می‌کنند و بالای زخم مردم‌شان نمک پاش می‌دهند. این‌ها را به‌خاطرتان بسپارید.

‏واقعاً آیندهٔ آدم در تیره‌خاک مبهم است. آینده که هیچ، حتی نمی‌توان فردا حدس زد. هرروز این‌جا با فردایش فرق می‌کند و دل و جگر را به لرزه می‌آورند. غم فردا با آدم کاری می‌کند که همیشه نگران باید بود. نگران فردا.

‏فرحناز فروتن دنبال هیاهوست و کارش را هم خوب بلد است. می‌داند از کجا آغاز کند و چه‌طور ذهن مردم را درگیر کند. باید باربار از ایشان پرسید: «چرا این کار را می‌کنید و آن‌هم با نام کاج؟». درد، نام دیگر کاج است و نباید با آن بازی کنید. این کار در شأن‌تان نیست.

‏طرف چای صبحش را نوش جان کرد، کتاب‌های تاریخش را گرفت و عزم سفر کرد. شبیه آدمی که می‌رود سفر و بعد از مدتی برمی‌گردد. او هم رفت و بعید هم نیست که برنگردد. شاید آن‌روز ابروانش را خم نکند که یک ملت را به خاک سیاه نشاند.

‏حرف بزن حرف بزن سال‌هاست تشنهٔ یک صحبت طولانی‌ام – محمد‌علی بهمنی.

امان از حسین منزوی.

امان از سجاد سامانی.

حالا رسماً در ترکیب بازی می‌کند. ببینیم در روزهای آینده چه می‌کند. تا حالا که خوب بوده.

طرف دانشجوی پزشکی‌ست و در عین‌حال دورهٔ ستاژش را هم می‌گذراند. بی‌خیالِ بی‌خیال وسط راهروی پارک شفاخانه سیگار می‌کشید. گفتم: «چرا این‌طور؟». خندید و گفت: «از نوع موند است و زیاد ضرر ندارد. احتمالاً دیرتر به سی‌او‌پی‌دی گرفتار می‌شوم». عجبا!... .

‏ای‌کاش فرزاد محمودی می‌بودیم و دستمزد میلیاردی می‌گرفتیم که حتی فدراسیون فوتبال قادر به پرداختش نمی‌بود. بخت نداریم که... .

علی‌بابا اورنگ |انار.

دردشان جانکاه و توصیف‌ناپذیر است.

من و تو دو جلد از یک رمان عاشقانه بودیم. تنگ در آغوش هم خوابیده در قفسه های کتابخانه ای روستایی! گاهی تو را گاهی مرا، تنها به سبب تشدید دلتنگی هایمان به امانت می برند. :) عباس معروفی

‏زمانی استقلال داریم که این زن گدایی نکند، خانه‌ای داشته باشد، فرزندانش بخندد و زندگی‌شان به‌شادمانی بگذرد.

وقتی درس‌ها آغاز می‌شوند، استادهای ما می‌شوند توصیه‌گر. این‌قدر قشنگ می‌حرفند و راهنمایی بیرون‌درسی می‌کنند که کلاً از مرز ذوق‌زدگی هم فراتر می‌‌رویم. بعد در امتحانات باید خط کتاب را حفظ کنیم تا مبادا از مضمون‌شان بمانیم. هیچ‌کس در این خراب‌آباد به حرف‌شان نکرد، حتی استادهای دانشگاه: منظورم همان «پانتون» است.

‏امروز دلم برای زنی –زن میان‌سال، سیاه‌چرده و چشم‌نگران– سوخت که در پس‌کوچه‌های جادهٔ بهزاد گدایی می‌کرد. خدا می‌داند چه در دلش می‌گذرد و چه روزهایی را تجربه می‌کند یا می‌کنند. وقتی از کباب‌فروش چاق و مغرور درخواست کمک کرد، او گفت: «برو گم شو زنکه». همین «زنکه» یک جهان حرف دارد.

خاک خسته –آن‌قدر که از آن تعریف می‌کنند– زیبا نبود. بابه دریا سال‌هاست مانند روزگار قدیم نمی‌خواند.

وضع طوری‌ست که نمی‌شود دو کلمه حرف زد، دو کلمه شنید یا دو قدم راه رفت. از چپ‌وراست تبعیض می‌بارد. انگار بعضی‌ها –البته در افغانستان بدنام– برای این‌کار آفریده‌ شده است. هیچ‌وقت ملت نمی‌شویم.

‏زندگی پست‌و‌بلندی‌های غم‌انگیز زیاد دارد، یکی از آن‌ها رفتن کوه‌صفتان خانه‌هاست. رفتن‌شان تبری می‌شود بر درخت ثبات و صبر خانه. برای دوست عزیزم، عبدالرازق خلیلی، تسلیت می‌گویم. روح آن کدبانوی رنج‌دیده شاد باد... .

‏فکر می‌کنم قضیهٔ لیگ امسال فراتر از شکایت تیم اتحاد است. به‌تازگی محسن رضایی –ملی‌پوش سابق و مربی فعلی فوتسال– هم گپ‌های عجیبی زده است. اگر چنین باشد پس باید روی خیلی از چیزها، حتی ورزش نیمه‌دم، خط‌بطلان بکشیم.

‏گزارشگر ورزشی آریانا گفت: «این علی امیری چرا پیر نمی‌شود و از کی هست که بازی می‌کند؟». حرف‌شان کاملاً دقیق است. این بشر یک‌قرن است که بازی می‌کند و همچنان می‌درخشد. ان‌شاءالله همیشه ساکن فرح‌آباد باشد و تنش دور از گزند روزگار. همین.

‏تو شبیه خان‌یونسی –زیبا ولی ویران– و من آن کودکی که خاک‌شدن آرزوهایش را در تو می‌بیند.

‏اجداد ما از بی‌سرنوشتی لذت بردند، ما هم از بی‌سرنوشتی لذت می‌بریم و ان‌شاءالله آیندگان نیز لذت خواهند برد. چنین ملتی هستیم. پر از لذت‌ها... .

‏تقی واحدی خودش «کان» است و گلیم‌باف هم طلا. این بشر حتی در کتاب‌هایش هم از سرگذشت مردمش می‌حرفد و آن را به‌تصویر می‌کشد. دمش گرم... .

حالا نورزاد را هم متوقف کردند. بیش باد... .

بلاخره اتحاد هم صداقت را متوقف کرد. اتحاد نشان داد که یکی از تیم‌های برتر لیگ است و می‌تواند برای خیلی‌ها خط‌و‌نشان بکشد. آفرین‌شان... .

بازی دیروز پیروزی با نورزاد چه‌قدر جالب بود. پیروزی بازی برده را باخت و تنها حمیدرضا حسینی چهاربار–آن‌هم در یک نیمه– دروازه‌‌ی‌شان را باز کرد. این یعنی اوج تحقیر پیروزی.

‏میرویس عزیزی حتی پیام کمکی‌اش را تبلیغانه بیان می‌کند. چه‌قدر باشرف است این مرد(!)... .

‏اعتبار جایزه‌ی نوبل هم فروریخت. کم مانده که این دلقک‌ها بگویند: ما خداییم و شما بندگان. باید ما را عبادت کنید. بعید نیست.

این گپ کمی نیست، وقتی نتیجه‌ی زحمات خود را می‌بینیم. خصوصاً آدم تازه‌کار در موضوع یا رشته‌ای. مقاله‌نویسی یک مشغله‌ی حوصله‌بر و در عین‌حال قله‌‌ای دشوارگذر است. برای دوست‌ گرامی‌ام، علی‌آقا، و همه‌ی عزیزان پژوهشگر تبریک می‌گویم. به‌خصوص استادانی‌که همواره حامی تازه‌آموزان است. همه‌ی‌تان مایه‌ی افتخارید.

‏هاتف مختار چه‌قدر شبیه –منظورم طرز فکرش است– زلمی خلیل‌زاد است.

‏انگار همه‌چیز برخلاف انتظارهاست و کم‌کم باید به خیلی از چیزها خط‌بطلان بکشیم. این را می‌توان از هیاهوی فخرفروشان کاذب فهمید.

گاهی ترسی که حس می‌کنیم مال امروز نیست؛ مال کودکیه که یه‌روزی تنها موند و باور کرد دنیا امن نیست. باید این کودک زخمی درون رو آروم کرد. هواپونوپونو یکی از روش‌هاست.

و سرانجام صداقت صدرنشین و قدرتمند متوقف شد. بازی‌ها بعد از این جالب‌تر می‌شوند. به‌خصوص بازی‌های تیم‌هایی که مدعی قهرمانی‌اند.

گاه‌گاهی در زندگی به ریزه‌سنگ‌هایی برمی‌خوریم که در حقیقت ارزش شاه‌فولادی را دارد: باوقار و ابدی. باید به شاه‌فولادی زندگی پی برد، حسابی خیره شد و یک دل سیر نگاهش کرد. اما مستلزم این‌کار حضور در بامیان است.

قرار است دانشگاه کانادایی افغانستان برنامه‌ی «روش‌های اساسی تحقیق علمی و عملی» را آغاز کند. این برنامه جزو برنامه‌های یک‌ساله‌ی این نهاد بوده و در دو بخش، دختران و پسران، برگزار می‌شود. برای معلومات بیشتر به رخنامه‌ی محمدعلی کاوه مراجعه کنید. www.linkedin.com/in/ali-kawa?...

واقعاً شرم‌آور است. مردم ایران هیچ‌وقت آن‌ها را فراموش نمی‌کنند.