Herkesin, Epstein ve benzerlerinin bu tür suçları herhangi bir yaptırım olmadan işleyebilmesini mümkün kılan kapitalist sistemin aslında bozuk falan olmadığını tam da amaçlandığı gibi işlediğinin artık az çok farkındadır. Kitleler sömürülürken servet giderek dar bir elit grubun elinde toplanıyor.

Herhalde bu ülke tarihinde, işlenen suçların yaptırımsız kalacağına dair cezasızlık algısı hiçbir dönemde bu kadar yaygın ve bu kadar pervasız olmamıştır.

Gündemi meşgul eden, ağza sakız yapılan magazinsel soruşturmalarda bile gizli bilgilerin basına sızması çok şey anlatıyor. İmamoğlu’nun bunların binde biri kadar somut suçu olsaydı 7/24 yayınlanırdı. Bunun yerine suçlamalar, iddianameye girmeyen temelsiz iddialarla meşrulaştırılmaya çalışıldı.

Hayat pahalılığı aldı başını gidiyor. İnsanlar çoktan asla bir evi olmayacağı gerçeğini kabullendi. Sosyal medya bot istilası altında. Beyni uyuşturan kalitesiz içerikler her yerde. Gerçek mi yoksa yapay zeka mı diye yeni bir kararsızlık hali doğdu. Hayattan zevk alma yetimiz günden güne köreliyor.

Sözcü Tv’ye yapılan sinsi operasyon, iktidarın muhalefet üzerindeki tahakkümünün yeni perdesi. Halk olarak şunu kavramamız gerekiyor: Gerçek muhalefet ekranlarda değil; sokakta, sandıkta, örgütlü toplumda kurulur.

Sözcü TV ulusalcılık ambalajıyla iktidara eklemlenen, muhalifleri itibarsızlaştırmayı misyon edinmiş yeni bir propaganda hattına dönüştürülüyor.

Yılmaz Özdil ve türevlerinin yıllardır yaptığı şey “Eleştiriyormuş gibi yapan ama çizilmiş sınırların dışına asla çıkmayan makbul muhalif alan.”

Yılmaz Özdil’in başa geçişiyle Sözcü’de demokrat, bağımsız, sahada emek veren gazeteciler tasfiye edilirken, yerine iktidarın işaret ettiği kadroların yerleşebileceği steril bir alan hazırlanıyor.

Bu ülkede iktidarın her sıkıştığı dönemde devreye soktuğu “makbul muhalefet mühendisliği” bugün Sözcü’nün ekranlarında pervasızca sahneleniyor. TELE1’e kayyım eli uzatılırken, tam eşzamanlı biçimde Sözcü’nün içi boşaltılıyor.

Sözcü TV’de Yılmaz Özdil’in koltuğa oturur oturmaz 14–15 gazeteciyi kapının önüne koyması, basit bir “yönetim değişikliği” değil.

Bu dakikadan itibaren Sözcü TV, muhalif bir kanal değil, Saray'ın "kontrollü muhalefet" havuzuna kattığı yeni bir aparattır. Gerçek gazeteciliği savunan, halkın haber alma hakkına saygı duyan herkesin yapması gereken tek şey vardır: Sözcü TV'yi izleme, izlettirme!

Yılmaz Özdil’in başa geçmesiyle İBB dosyasındaki yalanları ortaya çıkaran muhabirlerin, en başarılı editörlerin tek kalemde silinmesi tesadüf değildir. Bu, CHP'ye yönelik algı operasyonlarının artık A Haber'den değil, bizzat Sözcü TV üzerinden yürütüleceğinin ilanıdır.

Yılmaz Özdil’in amacı, Sözcü TV'yi bir "Veryansın" türevi haline getirip, ulusalcılık maskesi altında iktidarın değirmenine su taşıyan, CHP'ye ve İmamoğlu'na içeriden saldıran bir operasyon merkezine dönüştürmektir.

Yılmaz Özdil’in yaptıklarından anlaşılıyor ki amaç İBB kumpasını deşifre eden, Saray'ın yalanlarını yüzüne vuran, gerçekten muhalif olan kadroları temizlemek ve yerlerine RTÜK başkanlarıyla poz verenleri, mafya avukatlarını doldurarak Sözcü’yü "devletin ve iktidarın" hizasına çekmektir.

Merdan Yanardağ tutuklandığında "gerekirse camlarını silerim" diye şov yapan Özdil'in, şimdi Yanardağ'ın "casusluk" kumpasını kanalında konuşturmaması, "bu işler yaş iş" diyerek geri vites yapması, omurgasızlığın kitabını yazmaktır.

Yıllarca Atatürk'ü, Cumhuriyet'i anlatarak kitap satan, "demokrasi, emek, hak" diyerek mangalda kül bırakmayan Yılmaz Özdil, koltuğa (ya da o koltuğun arkasındaki gölgeye) geçer geçmez, ilk icraat olarak işçiyi, emekçiyi, gerçeğin peşindeki gazeteciyi doğradı.

Sözcü TV'de Yılmaz Özdil'in gölgesinin düşmesiyle başlayan ve 15 onurlu gazetecinin kış günü kapı önüne konulmasıyla sonuçlanan bu süreç, TELE1'e atanan kayyumla aynı merkezden yönetilen, muhalefeti "makbul" hale getirme ve ehlileştirme operasyonunun en sinsi ayağıdır.

Bu halk kendi kitle hareketini başlatıp Bu düzeni istemiyoruz demediği sürece, bir avuç sonradan görme taşra muhafazakârının yedi sülalesini ihya etmek için tüm ömrünü bir ev ve araba almak uğruna harcayıp sefil itler gibi ölmeye mahkûm olacak.

Şu ülkede akpli olmayıpta gerçekten güvende hissedebilen, başına bir şey geldiğinde adaletten hakkını alabileceğine inanan, geleceğe dair umut taşıyabilen birileri var mı acaba

Güvenli sokakmış, aile yılıymış, toplumsal huzurmuş… Bunların hepsi koca bir masal hâline geldi. Katiller, hırsızlar, gaspçılara af üstüne af gelirken fikrini beyan etti, anayasal hakkını kullandı diye muhalifler beton duvarların arasında çürütülüyor.

Fatih Altaylı ile ilgili verilen karar, hukukun düpedüz rehin alındığı, adalet duygusunun sistematik biçimde işkenceye dönüştürüldüğü, muhalif olmanın fiilen suç sayıldığı bir döneme geçiş ilânı.

Fatih Altaylı hakkında verilen karar aynı zamanda İmamoğlu'nun hükmünün de habercisi. Bir gazetecinin ağzından cımbızla çekilmiş, anlamı çarpıtılmış bir cümleden bile dört yıl ceza çıkaran düzen, milyonların oy verdiği bir siyasetçi hakkında hangi kararı vereceğini çoktan fısıldıyor.

Fatih Altaylı'ya verilen cezadan sonra her gazeteci, her akademisyen, her yurttaş, ağzını açmadan önce Silivri metrekaresini hesaplayacaktır; tam da istenen budur. “Demokrasi var, hukuk var” diyenlerin yüzüne çarpılan tokat budur işte.

Fatih Altaylı’ya verilen ceza, ifade özgürlüğüne karşı topyekûn bir saldırı. Bu kararla yargı, “Ben artık temel hakları koruyan bir mekanizma değilim; iktidarın hoşlanmadığı düşünceleri cezalandıran bir baskı aracıyım” diyor.

Fatih Altaylı'ya destek için Murat Bardakçı ve İlber Ortaylı’da salondaydı. Yıllarca bu rejimin tarih anlatısına, “alternatif” diye paketlenmiş resmî ideolojisine akıl veren, ekranlardan meşruiyet üreten isimler bugün “dostlarını” hapse gönderen sistemin duruşmasında “izleyici” sıralarında.

“Türkiye Yüzyılı” denen şeyin gerçek yüzü: Olmayan suçlarla muhalifleri rehin alan, hukuku sarayın sopasına indirgeyen, adalet kavramını toplumun gözünde sıfırlayan bir rejim.

Yolsuzluğun, rüşvetin, uyuşturucu kaçakçılığının failleri elini kolunu sallayarak geziyor. Elebaşı Öcalan’a “barış elçisi, kurucu önder” muamelesi yapılıp ayağına TBMM heyeti gönderilmesi tartışılırken, eleştirel bir YouTube yayınından dolayı Fatih Altaylı'ya dört duvar reva görülüyor.

Tabloya bakın: -En yüksek oy oranına sahip siyasetçi tutuklu -en çok oy alan muhalefet partisinin her an kayyum tehdidi altında -en çok izlenen gazeteci zindanda. -Trafikte bir genci öldüren Zehra Kınık AKP'li diye bir gün bile tutuklanmıyor

Altaylı’nın kaçma şüphesi mi var? Hakkında soruşturma yürürken defalarca yurtdışına gidip dönen bir insanı “kaçacak” diye içeride tutmak yalnızca akla hakarettir. Gerçek sebep belli: Günde yüz binlerce insanın izlediği, iktidar anlatısını delip geçen bir sesin susturulmak istenmesidir.

Fatih Altaylı’ya kesilen fatura, “Bu memlekette en ufak eleştiri bile hapis sebebidir” diye tüm topluma gönderilmiş bir gözdağıdır.

Uyuşturucu baronunun, kadın katilinin, trafikte bir gencin ölümüne sebep olanın görmediği cezayı, bir gazetecinin ağzından çıkan cümleye bindirdiler. Çünkü ortada hukuken tartışılır bir fiil yok; siyaseten “ibretlik” seçilmiş bir hedef var.

Mahkeme salonuna gelen, rejime payanda olmayı marifet sayan İlber Ortaylı ve Murat Bardakçı gibiler... Dostunuz Altaylı haksız yere zindana atılırken, onu oraya tıkan zihniyetin kapısında el pençe divan durup, sonra da mahkemede "destek" şovu yapmak...

İmamoğlu'nun siyasi yasağı, CHP'ye kayyum tehditleri ve şimdi Altaylı'nın hapsi... Hepsi aynı planın parçalarıdır: Seçimsiz, muhalefetsiz ve sessiz bir Türkiye.

AKP'liler ve muhalifler aynı hukuka tabi değil. Muhaliflere düşman hukuku uygulanıyor. Bu, "Bizden olan öldürse de serbesttir, bizden olmayan konuşsa da suçludur" diyen bir kabile devletinin kanunudur.

Trafik kazasında bir genci öldüren Kızılay Başkanı'nın kızı Zehra Kınık bir gün bile hapis yatmazken, uyuşturucu baronları, katiller, tecavüzcüler sokakta kol gezerken; sırf iki cümle kurdu diye ülkenin en çok izlenen gazetecisinin aylardır zindanda tutulması ve yıllarca hapse mahkum edilmesi..

Fatih Altaylı ile ilgili ortada ne bir suç var ne de bir tehdit. "Padişahı boğmak" gibi tarihi bir metafordan, "Cumhurbaşkanına suikast tehdidi" çıkaran bir zihniyet, hukukçu olamaz; olsa olsa rejimin paranoyak bekçisi olur.

Fatih Altaylı, suç işlediği için değil, etkili olduğu için, milyonlarca insan tarafından izlendiği için ve en önemlisi, Saray'ın yalanlarına teslim olmadığı için cezalandırılıyor.

Fatih Altaylı'ya verilen 4 yıl 2 ay hapis cezası ve devam eden tutukluluk, tüm topluma doğrultulmuş namlusu dolu bir silahtır: "Ya susarsınız ya da sizi çürütürüz!"

Türkiye'de düşünce özgürlüğünün, basın hürriyetinin ve adaletin kalan son kırıntılarının cenaze namazı kılındı. Fatih Altaylı kararı, Saray rejiminin kendisinden olmayan, kendisine biat etmeyen ve milyonlara ulaşan her sesi boğmaya ant içmiş zorba karakterinin en net ilanıdır.

Kılıçdaroğlu’nun adı CHP ile bir daha yan yana gelmemelidir. Bu parti artık kirli vesayetlerden arınmalıdır. Kendisi ve çetesi ile CHP arasında ideolojik, stratejik ve ahlaki bir bağ kalmamıştır. DERHAL İHRAÇ!

Kılıçdaroğlu’nun görevi bitse de zarar verme kapasitesi henüz bitmemiş. Bugün yaptığı açıklama, açık bir sabotajdır. CHP’nin iktidar yürüyüşünde sıçrayacağı her basamağın altına taş koyma çabasıdır.

Bugün tüm iktidar medyası, trolleri, propagandacıları Kılıçdaroğlu’nun videosunu alkışlıyor. Neden? Çünkü söyledikleri iktidarın CHP’den talep ettiği şeyler. Çünkü bu çıkış, CHP’yi yeniden manipüle edilebilir bir yapıya çevirmeye çalışıyor.

Kayyum Gürsel Tekin’in çıkıp Kılıçdaroğlu’nun arkasında hizalanması da manidar. Kılıçdaroğlu’nun sessizliğinin bozulduğu tek an hep aynı: CHP iktidara doğru ilerlerken. CHP doğru bir pozisyon alınca. CHP tabanının ortak aklı ortaya çıkınca.

Kılıçdaroğlu son açıklamasında iktidarın İmamoğlu’nu itibarsızlaştırma, CHP’yi köşeye sıkıştırma operasyonuna su taşıyacak cümleleri korkunç bir rahatlıkla sarf ediyor. Bu mudur “devleti korumak”? Bu mudur “tarih yazmak”? Kimin tarihini, kimin kalemiyle yazıyorsun?

Milletin aklıyla alay edercesine “Aklanıp gelin” diyen Kılıçdaroğlu, aynı adalet sisteminin yokluğunu protesto etmek için Ankara’ya yürüyen, bugünkü hukuksuzluğun bizzat tanığı olan kişi değil miydi?

CHP tabanı günlerdir partinin en sonunda kendi iradesine döndüğünü, devletin ve toplumun gözünde en kritik eşiği doğru geçtiğini konuşurken; Butlancı Kılıçdaroğlu ve Kayyum Gürsel, bütün bir muhalefetin yıllardır yüzleştiği enkazın nedenini bir kez daha gözler önüne serdi.

Kifayetsiz muhterisliğin kitabını yazmış iki isim, Kemal Kılıçdaroğlu ile Kayyum Gürsel Tekin, CHP’nin İmralı’ya gitmeme kararını fırsat bilip yeniden ortaya çıkarak adeta iktidara “Merak etmeyin, ben sizin dilinizi sizden iyi konuşurum” deme yarışına girdi.

Butlancı Kılıçdaroğlu, sadece tarihi bir seçimi adaylığını dayatarak kaybettirmedi o, bu milletin umutlarını, gençlerin geleceğini ve şimdi de partisinin onurunu satılığa çıkarmıştır. Yolu açık olsun, ama o yol artık CHP'den geçmez, ancak Saray'ın arka bahçesine çıkar.

Bu saatten sonra yapılacak tek şey vardır: Bu ihanet şebekesini, bu Saray işbirlikçilerini partiden derhal, amasız ve fakatsız ihraç etmektir. Kılıçdaroğlu, CHP'den ihraç edilen ilk genel başkan olarak tarihe geçmelidir.

CHP, ne Kılıçdaroğlu'nun ne de Gürsel Tekin'in babasının çiftliği. Bu parti, Cumhuriyet'in kurucu iradesidir ve o irade, teröristlerle pazarlık masasına oturmaz, Saray yargısına boyun eğmez, ihanet şebekelerine teslim olmaz.