X-ray cihazlarıyla, artırılan güvenlikçi politikalarla ve yüzeysel kınamalarla geçiştirilemeyecek kadar derin bir sınıfsal ve politik çürüme yaşanmaktadır.

Yıkımın mimarları, ölümlerin ardından timsah gözyaşları döküp "yayın yasağı" kalkanına sığınarak sorumluluktan kaçamazlar. Siyasi rakiplerini, gazetecileri ve muhalifleri kovalamaktan asıl işini unutan Emniyet, İçişleri ve Adalet Bakanları, toplumun can güvenliğini kasıtlı olarak iflas ettirmiştir.

Sınıflardaki bu katliamlar, toplum mühendisliğinin bilinçli bir sonucudur. Televizyon ekranlarında eşcinsel bir karaktere dahi sansür uygulayan RTÜK, belinde silahla racon kesen, mafya övgüsü yapan, kelle kesen hırbo karakterleri gençliğe "kahraman" olarak pompalamıştır.

Tekin ve şürekası, laiklik bildirgesine imza atan gazetecileri, aydınları ve STK temsilcilerini mahkemelerde süründürmekle meşgulken, silahlı saldırganlar elini kolunu sallayarak okullara girip çocukları katletmektedir.

Okulların kapısına kadrolu güvenlik görevlisi tahsis etmeyip bütçeyi tarikatlara ve sermaye aflarına akıtan bu zihniyet, eğitim emekçileri Şanlıurfa’daki saldırıyı protesto etmek için sokağa çıktığında, karşılarına güvenlik değil, toma ve barikat diken faşizan devlet aklının ta kendisidir.

Ekrem İmamoğlu'nun tüm çıplaklığıyla ifşa ettiği o özel kararnamelerle doçentlik ve profesörlük süreleri atlanarak paraşütle rektör ve bakan yapılan bu "kararname çocuğu", Türkiye eğitim tarihinin gördüğü en liyakatsiz ve en tehlikeli figürdür.

Bu kanlı tablonun baş faili, oturduğu koltuğun hakkını vermek yerine laikliğe savaş açmayı kendine meslek edinen, okullarda Kabe ilahisi dinletmekle övünüp sınıflara bir kalıp sabun koymaktan aciz olan Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin'dir.

"Türkiye Yüzyılı" dedikleri o illüzyon, 8. sınıf çocuklarının okullara cephanelikle girip katliam yaptığı bir "Küçük Amerika" distopyasına dönüşmüştür.

12-13 yaşındaki çocukların katledilmemek için can havliyle camlardan atladığı, öğretmenlerin cansız bedenlerinin sınıflarda yattığı bu tablo, eğitimi cemaatlerin ve mafyatik kültürün oyun alanına çeviren, devleti bir çete düzeninin koruyucusu haline getiren sistematik bir siyasal cinayettir.

Saray rejimi 23 yıllık yıkım projesinin finalini, kan gölüne dönen okul koridorlarında ve çocuk tabutlarının başında izliyor. Dün Şanlıurfa Siverek’te başlayan silahlı vahşet, bugün Kahramanmaraş’ta devam ediyor.

Umarım hala bunları takip eden, muhalif zanneden yoktur aramızda.

Baskıya, kumpaslara ve kara düzene teslim olmayacağını ilan eden CHP'nin karşısına çıkarılan bu tablo, aslında iktidarın kendi çaresizliğinin aynasıdır.

31 Mart 2024’te CHP'nin zaferine iktidarın verdiği yanıt, siyasi tarihe kara bir leke olarak geçen eşi görülmemiş bir tasfiye operasyonudur. CHP’nin o büyük zaferle kazandığı 32 il belediyesinden altısına operasyon düzenlenmiş, toplam 25 belediye başkanı tutuklanmıştır.

31 Mart 2024’te kazanılan tarihi zafer, iktidarın demokratik tahammül sınırlarını yerle yeksan etti. Bugün yaşanan yargı terörünün, hukuksuz operasyonların ve siyasi kıyımların tek sebebi, işte bu iki sene öncesinin o derin kini ve bastırılamayan intikam duygusudur.

Bundan tam iki yıl önce, 31 Mart 2024’te Cumhuriyet Halk Partisi, yüzde 37,7 oy oranıyla 1977’den bu yana ilk kez Türkiye genelinde birinci parti konumuna yükselip 14 büyükşehir ve 21 il belediyesini kazandığında, Saray rejiminin temelleri sarsıldı.

Hukuku bir suikast silahına çevirerek kurdukları bu harami düzeni, eninde sonunda kendi kazdıkları o zifiri karanlık kuyuda boğulmaya mahkumdur.

17 milyon insanın helal oyunu terörize eden, kazanmadığı belediyelere yargı eliyle çöken ve muhalefeti teslim almaya çalışan bu mafyatik devlet aklı, milletin o muazzam sessiz öfkesine çarpıp paramparça olacaktır.

Siyasal meşruiyetini yitiren, ekonomik çöküşün altında ezilen ve hiçbir krizi yönetemeyen bu iktidar, çareyi CHP'yi kriminalize ederek muhalefetsiz bir seçim ortamı yaratmakta aramaktadır.

Özgür Özel’in altını çizdiği gibi; bu darbe doğrudan Cumhuriyet rejimine, seçme ve seçilme hakkına indirilmiş bir baltadır.

Yıllarca "milli irade" sakızını ağızlarından düşürmeyenler, sandıktan ilk defa ikinci parti olarak çıktıklarında o iradeyi postallarla, polis koçbaşlarıyla ve güdümlü savcı talimatlarıyla ezmeye kalkışarak asıl niyetlerini kusmuşlardır.

İstanbul'da kazanılan 26 ilçenin 11'inde başkanların tutuklanması, Esenyurt'tan Şişli'ye, Antalya'dan Adana'ya uzanan bu yargı terörü, iktidarın sandıkta yenemediği rakibini mahkeme salonlarında tasfiye etme çırpınışıdır.

CHP'ye yapılanlar topyekûn bir siyasi kırım operasyonudur. 31 Mart 2024'te nüfusun yüzde 65'ini, ekonominin yüzde 85'ini yönetme yetkisini CHP'ye veren millet, bugün kendi oylarının yarısının cezaevlerine veya kayyım gasplarına kurban edildiğini izlemektedir.

Eğer Bozbey o kirli pazarlığı kabul edip iktidar saflarına geçseydi, bugün o uydurma 1999-2019 dosyaları anında sümen altı edilecek ve kendisi Saray'da muteber bir isim olarak ağırlanacaktı.

Günlerce yandaş medya üzerinden "Mustafa Bozbey AKP'ye geçecek" tezviratları yayan kiralık kalemlerin asıl görevi, seçilmiş bir belediye başkanına "Ya bize biat edersin ya da hapsi boylarsın" şantajını iletmekti.

Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı Mustafa Bozbey’in, eşi ve kızı dahil olmak üzere ailesiyle birlikte sabahın köründe "örgüt lideri" yaftasıyla gözaltına alınması, bu çürümüş kumpas düzeninin en vahşi perdesidir.

Türkiye, artık seçimle iktidar değişiminin fiilen askıya alınmaya çalışıldığı, milli iradenin yargı sopasıyla rehin alındığı açık bir sivil darbe sürecinden geçmektedir.

Sandıktan çıkan iradeyi hazmedemeyen siyasal iktidar, 31 Mart 2024’te uğradığı o ağır tarihi hezimetin intikamını, devletin zor aygıtlarını parti zaptiyesine çevirerek almaktadır.

Muhalif seçmen kendi içindeki bu entelektüel kibri ve sürekli itiraz etme hastalığını bir kenara bırakıp, karşı taraf kadar sarsılmaz ve tek parça bir güç bloğu oluşturmadığı sürece bu ülkede iktidar değişmeyecek.

İktidar bloku betonarme cehaletle ayakta kalırken, muhalefet cephesi kendi kendini yiyen bir otoimmün hastalığın pençesinde kıvranmaktadır. Rejimi yıkmak için birleşmesi gereken kitleler, her gün yeni bir kriz icat ederek enerjilerini kendi içlerinde tüketmektedir.

Türkiye'de siyasal iktidarın ömrünü uzatan temel dinamik, ekonomik başarı veya rasyonel kamu yönetimi kırıntıları barındırmaz. Karşımızdaki yapı, kitlelerin psikolojik zaaflarını sömüren, "güç ve bütünlük" illüzyonu üzerine inşa edilmiş devasa bir biat makinesidir.

İsmail Arı, mesleğinin onurunu taşıyan, bu toprakların namuslu bir evladıdır. İktidarın yolsuzluk çarkları, tarikatların istismar bataklıkları ve sarayın milyarlık vakıf düzeni ayakta kalsın diye gazetecilere pranga vurulan bu sistem, kendi çöküşünü hazırlıyor.

"Bizim de ailemiz var" diyerek ekranlarda sahte mağduriyetler kurgulayan iktidar aparatları, dürüst bir gazeteciyi bayram ziyaretinde ailesinden koparırken zerre kadar utanmamaktadır. Çünkü amaç gerçeğin sesini boğmak ve gazetecilik yapma cesareti taşıyan herkese yargı sopasıyla gözdağı vermek.

Ekrem İmamoğlu'na "Kandil'e para aktardı" iftirasını atanlara, İBB Florya Sosyal Tesisleri’nde milyonlar arayıp tek kuruş bulamayanlara, Gaziosmanpaşa Belediyesi’nde arşiv görüntüleriyle sahte "balya balya para" senaryoları yazanlara dokunmayan adalet, İsmail Arı'ya dokunuyor.

İfadesi alınmak üzere adliyeye çağrıldığında yürüyerek gidecek bir gazeteci olan İsmail Arı'yı, bayram tatilinde, eşinin ailesinin evinde apar topar gözaltına alıp Ankara’ya sürüklemek, saray rejiminin içine düştüğü acizliğin ve en net itirafıdır.

Menzil'in kasasını deşifre eden, Ayhan Bora Kaplan davasındaki kirli MHP bağlantılarını resmi belgeleriyle kanıtlayan, Kızılay’dan Milli Eğitim Bakanlığı'na uzanan tarikat sermayesinin sömürü haritasını çizen BirGün muhabiri İsmail Arı'nın gözaltına alınması açık bir intikam faturasıdır.

Özgür Özel “turbun küçüğüne” vuruyor; ses ise Nevşin Mengü, Cüneyt Özdemir, Barış Terkoğlu ve İsmail Saymaz’dan geliyor. İlginç. Neden bu kişiyi savunmak, iddiaları yumuşatmak ya da ciddiyetsizleştirmek için çaba var? Muhalif arkadaşlar, dikkatli olun; babanıza dahi güvenmeyin.

Özel'in Saraçhane'de açıkladığı belgelerin ardından, Adalet Bakanlığı koltuğunu işgal eden Akın Gürlek'in geçtiğimiz günlerde milletin gözünün içine baka baka kamuoyunu yanıltma girişimi, devlet ciddiyetinin sıfırlandığı çürümüş bir rejimin tam suçüstü anıdır.

Akın Gürlek’in "Dört dairem var" diyerek kurduğu ucuz yalan kalkanı, Özgür Özel’in masaya sürdüğü ıslak imzalı senet belgeleriyle bütünüyle paramparça oldu.

İktidar aparatı Gürlek, 19 yıl boyunca en yüksek maaştan tek bir kuruş harcamasa bile 45 milyon lira edecekken, 452 milyon liralık gayrimenkul imparatorluğunu nasıl kurmuş?? Bu soruyu sormak her vatandaşın boynunun borcudur.

Savcı Gürlek, sadece 1.5 milyon lira peşinat verip kalanını aylık 3 milyonluk senetlerle nasıl ödemektedir? Hangi memur maaşı ayda 3 milyon lira senet ödemeye yeter? Üstelik bu savcı, daha senetleri biter bitmez aynı evi 40 milyon liraya satarak devasa bir servet vurgunu yapmış.

Özel’in paylaştığı, bizzat Gürlek adına düzenlenmiş olan Mesa Evleri'ndeki 9 milyonluk senet ödeme tablosu, yalan imparatorluğunun çöküş belgesi.

Sadece "Dört dairem var" diyerek milletin aklıyla alay eden Gürlek’in, Özgür Özel’in açıkladığı belgelerin altında nasıl ezildiğini tüm Türkiye ibretle izliyor.

Rejimin gözde tetikçisi, adalet sisteminin yüz karası Akın Gürlek’in "yalan" dediği her şey, bugün resmi senetlerle ve belgelerle tek tek suratına çarpılmaktadır.

Bir Ekrem’i hapsederek milyonların iradesini teslim alacaklarını sanan Saray aklı, tam 365 gün sonra yüz binlerce Ekrem’in Saraçhane'de çelikten bir duvar gibi dikilmesiyle en ağır hezimetini yaşamıştır.

Ekrem İmamoğlu'nun, İstanbul'un seçilmiş başkanının ve Cumhuriyet'in aydınlık yüzünün haksızca zindana atılışının birinci yılında, Saraçhane meydanı rejimin çürümüşlüğüne karşı yakılan tarihi bir isyan ateşine sahne olmuştur.

Dijital dünyanın kiralık piyonları BPT, Boşuna Tıklama, Pusholder, DarkwebHaber, Daktilock ve Haber Report gibi milyonlarca takipçili hesaplar, Özgür Özel'in Akın Gürlek hakkındaki ifşasını tamamen yok sayarak sosyal medyada bir sansür duvarı örüyor. Kendine muhalif diyen bunlardan uzak olmalı.

Bu zifiri karanlıkta Sözcü, Cumhuriyet, BirGün, Evrensel, Yeniçağ ve Korkusuz gibi gazeteler, Akın Gürlek'in 190 yıllık maaşına denk gelen 452 milyonluk servetinin hesabını sorarak gazetecilik mesleğinin onurunu ayakta tutuyor.

Yeni Şafak ve Yeni Akit, iddiaların tek bir satırını okuyucusuna aktarmadan "yalancı özel" ve "provokasyon" manşetleriyle peşin hüküm veriyor. Bu lağım medyası, gazetecilik yapmak yerine iktidarın saldırı köpekliği görevini üstlenerek birinci partinin genel başkanını iftiracılıkla suçluyor.

Gazetelerin hali, iktidar yandaşlığının ulaştığı çürümüşlüğü bütün iğrençliğiyle resmediyor. Nefes, Karar, Akşam, Aydınlık, Diriliş Postası, Yeni Asya, Yeni Birlik, Takvim, Türkiye, Posta ve Milat gazeteleri, ülkeyi sarsan bu yolsuzluk ifşasını hiç görmeyerek ortak bir suskunluk sarmalına giriyor.

Finansmanı doğrudan halkın vergileriyle sağlanan, kamu yayıncılığı yapmakla mükellef TRT, Özgür Özel'in açıklamalarını görmezden gelerek milletin parasıyla millete ihanet etme geleneğini sürdürüyor.