صافکاری در ریچموندهیل.

جان استوارت گفت جنگ ترفند خداست برای این که آمریکایی‌ها جغرافی یاد بگیرن.

تا این لحظه چهار نفر ازم پرسیدن تنگه‌ی «هرموز» کی باز می‌شه. به آخری گفتم والا من پیگیرم، ولی تلفنا یه طرفه‌س نمی‌تونم.

من حتی برای اون آدم سوره‌ی قصص رو‌ مثال زدم که اون دنیا خامنه‌ای ازش اعلام بیزاری می‌کنه و می‌گه اینا من رو نه به خاطر خودم، که بعلت هوای نفس خودشون دنبال کردن. ولی بازم افاقه نکرد و گفت تو کار ما مسلمونا دخالت نکن.

قبل از جنگ با دوست قدیمی‌ای -که در این سالها از مذهبی یواش تبدیل شد به ولایی- بحثم شد. گفتم اصلا همون سه هزار و صد تا، منطقیه حکومتی برای بقا، توی دو روز اینقدر بکشه؟ گفت جمهوری اسلامی تو جنگ عراق چندین برابر این رو کشت برای بقای خودش، این که چیزی نیست.

یه دوست بامزه دارم. گفت مراقب اعمالت باش. هر گناهی بکنی مجتبی می‌بینه.

خواب دیدم صاحب ایربی‌اندبی سرهنگ بازنشسته‌ی SAS است. پرسیدم هیچ وقت ایران رفتی؟ گفت سال ۱۹۹۴، دو روز رفته سمنان. کف کردم که من سمنان نرفتم به عمرم. گفت رفته‌بودن یک نفر رو بدزدن. بعد نمی‌دونم چطوری بذری و سارا هم سر و کله‌شان پیدا شد. گفتن بریم چند جای دیگه رو هم ببینیم.

گازوییل شد ۲ دلار. یعنی قیمت مواد غذایی می‌ره بالا. یعنی این هفته ممدا و سمیه‌های تورنتو که از قضا طرفدار جنگن، باز میان تو ایکس که دولت لیبرال هندیا رو راه داد و رید تو اقتصاد کانادا و اگه محافظه‌کارا بودن ما شده‌بودیم جزء آمریکا و همه چی عین زمان شاه مجانی می‌شد.

خب به نظر می‌رسه سلسله‌‌ی خامنه‌ایان ادامه پیدا کرد و بعداً شاهد خواهیم بود که بچه‌های مجتبی و پسرعموهاش سر جانشینی با هم می‌جنگن.

والدینم بالاخره زنگ زدن. گفتم همونجا بمونید برنگردید تهران. مامانم دراومد که ما بد زندگی نکردیم و خوب تجربه کردیم. بخواد تموم شه، تو خونه‌ی خودمون راحت‌تریم. باید برگردیم کار داریم، تو نگران نباش. بابام از اون ور گفت اٍ و گوشی رو گرفت. گفت نمی‌ریم تهران. ولی داشت دروغ می‌گفت. من چاره‌ای جز باورشون نداشتم.

گفتم تراپیست ایرانی دادن بهم. یه ربع اول جلسه‌ی امروز من داشتم تیمارش می‌کردم. بریده‌بود از میزان اختلال روانی جمعی هم‌میهنان. دوستاش بهش گفته‌ن باید جلسه بذاریم مواضعت رو برای ما توضیح بدی.

خامنه‌ای ما رو بعنوان یک ملت ذلیل کرد. وضعیت این جنگ کاملا بیانگر بلابیست که سر ما آورد. ملتی یا ناتوان یا خوشحال در برابر حمله‌ی خارجی. ملتی که پدافند قطر دو هواپیماش رو ساقط می‌کنه. هر چی بیشتر می‌گذره، بیشتر از مرگ بدون دادگاهش خشمگین می‌شم.

خب. به این آرزوم نرسیدم. واقعا دوست داشتم تو دادگاه بخواد حرف بزنه، قاضی بگه حاشیه نرو، جواب سوال دادستان رو بده. نمی‌دونم اون بهتر بود یا نه. یا نمی‌دونم آرزوش همین بود، یا می‌خواست بره همه‌ی دنیا رو بگیره، اما ایران از شر یکی از بی‌کفایت‌ترین و بدنام‌ترین حاکمانش خلاص شده گویا.

بالاخره اینو دیدم. فیلم بدی بود. انگار یه داستان ساعدی رو داده‌باشی صحت و سعدوندیان فیلمنامه کنن. تهش ولی باز یادت میاد دیکتاتوری‌ها، هر چقدر هم خشن و فاسد، بالاخره تموم می‌شن. از این جهت شاید فیلم خوبی برای حال فعلی ما باشه.

یه اینترن بود شرح‌حال گرفت که تحویل اصل کاری بده. یه جا غلط کردم گفتم خیلی سخته توضیح دادن این تیکه به انگلیسی. حالا ایمیل داده که من گشتم یه تراپیست ایرانی پیدا کردم برات. نوشتم عزیزم ایرونی تورنتو خودش یکی از دو عامل اصلی وضع منه، ولی نفرستادم. حس کردم باید جلوی خارجی آبروداری کنم.

دیروز رفتم جلسه‌ی روان‌درمانی و پاره شدم بدتر. آخه چرا من باید زور بزنم عواطفمو به انگلیسی بیان کنم؟!

گفتگوهای سخت و پراکنده با ایران.

من خواب دیدم دسترسی پیدا کردم به اتاق خامنه‌ای و قراره با یه تیم بریم اون تو دستگیرش کنیم. قبلش رفتم دیدن شاه. غر زدم که اینا همه‌اش تقصیر توئه، آخوند رو تو کردی توی پاچه‌ی ما. گفت نه،مردم ایران آخوند دوست دارن کلا. حالا این دفعه درست عمل می‌کنم.

با برادرم حرف زدم، میگه توی کرج، انزلی، رشت و خمام و یه سری شهرهای کوچیک هر روز از ساعت ۶ علنا حکومت نظامی بود، خودشون جرات نمی‌کردن بیشتر کار کنند و مغازه‌ها رو سر غروب می‌بستند، (خودش همیشه تا ۱۲ باز بود) پشت تلفن خب نمی‌شد چیزی بگه، اما میگفت، کشتند، کشتند، ببین بهت میگم کشتندااااا. 😭

فیلمها داره کم‌کم می‌رسه :((

خواستم یادآوری کنم بعد از خیزش سال ۲۰۰۹ اویغورها، به مدت ۱۰ ماه وضعیت اینترنت و تلفن استان سین‌‌کیانگ مثل امروز ایران بود. به نظر می‌رسه برنامه‌ی آخوند هم همچین چیزیه.

ایکس واقعا جای خطرناکیه. حجم پرت و پلایی که هم‌میهن توش تولید می‌کنه از خط تاکسی راه‌آهن-تجریش بیشتره. تازه اونجا حوالی امیراکرم که می‌رسیدی، راننده بالاخره دو تا حرف قابل توجه هم می‌زد. اینجا اصلا پوچ پوچ.

موفق شدم با ایران صحبت کنم. گفتن ما هم اینجا به خبر قابل اعتمادی دسترسی نداریم، ولی با چیزهایی که دیده‌یم، تخمینمون از تعداد کشته‌ها همین‌هاست که داره گفته می‌شه.

خواهرزاده‌ی دوست من در خیابان کشته‌شده. گفته در بهشت‌زهرا شاید بیش از هزار نفر جلوی مان :(

نمی‌دونم به خاطر دوری و اضطرابه، یا برداشتم درسته. اما انگار میزان خشونت و وحشی‌گری به‌مراتب بیشتر از بارهای پیشه.

یکی از چند آرزوی بزرگم دیدن دادگاه طولانی و خفت‌بار خامنه‌ایه؛ اما همیشه روزهایی رو مثل الان پیش می‌آره که می‌خوام همه‌ی آرزوهامو بدم تا قسر در بره و همین الان بمیره.

من روز به روز از مسائل ایران بیشتر فاصله گرفتم و فهم و بررسیشون برام دشوارتر شد. از روز اول هم که هم‌میهن ساکن تورنتو رو نمی‌فهمیدم و حالا بعد از سه سال واقعا از هیچ کدوم از مسائل انسان ایرانی سر در نمیارم، در حدی که دیگه کمتر جرات می‌کنم حتی یه خبر رو در مورد ایران بازنشر کنم.

جدا از دیوانگی بدون مرز خود اندرسون در One Battle After Another, شان پن برام جالبه که تو این سن هنوز اینقدر انگیزه داره و برای یه نقش اینقدر وقت می‌ذاره. خودم از بازی دل‌تورو خیلی بیشتر از پن و دی‌کاپریو خوشم اومد، اما جزییاتی که پن به شخصیت اضافه کرده نشون می‌ده واقعا وقت گذاشته.

نمی‌دونم کدوم ویژگی باعث می‌شه آدمها -حتی وقتی فرصتشو بهشون می‌دی- شهامت نداشته‌باشن حرفی رو توی روت بزنن که همه جا پشت سرت می‌زنن. از ضعفه، از ریاکاریه، یا می‌ترسن جور دیگه‌ایش رو از خودت بشنون و اون حس کاذب «وای چقدر من متفاوت و خوبم و مثل این عن ضایع و بدبخت نیستم» از کفشون بره.

شماها که عموما پیشکسوت‌های مجازی‌اید، پونزده شونزده سال پیش، مردم ایران چه ویدئوهایی از خودشون تو شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کردن؟

Goodbye Sundance.