"با رسیدن تعداد به ۲۰۰ نفر یک مدرسه‌ی کامل را قتل عام کردند" ...

امروز مسئولیت بچه‌ها رو قبول نکردم. توی تخت موندم، وقت تراپی خواب موندم، همچنان تب دارم، کل روز فقط گریه کردم و خوابیدم. چشمام می‌سوزه. قفسه سینه‌ام درد می‌کنه و توان حتا یک تحلیل سیاسی دیگه رو هم ندارم روی این همه جانِ گرفته شده. خدافظ.

"برای دانش‌آموزا برای آینده" و "نیمکت‌های خالی" به شکل نوسانی و شاید در هذیان در سرم تکرار می‌شه.

بچه‌ها اینها لینک‌های شنیداری پادکست راه التیام هستند. اگر حوصله‌ی معرفی‌ها رو ندارید، بزنید جلو جایی که روانشناس حرف می‌زنه. به خودم کمک کرد. (شنیداری چیه؟ درسته؟ صوتی) podcasts.apple.com/us/podcast/e... open.spotify.com/show/6Y6jU2v... castbox.fm/vc/7000555

اولین روز کاری بود امروز. تمام روز اضطراب داشتم که الان یه خبری می‌شه و من دارم اخبار چک نمی‌کنم. محیط خوب، آدما مهربون، روند کار آروم اما یه طرف مغزم داشت قُل می‌زد. همه‌ی اینا بعد از اینکه صبح با کمک ناهید به خودم قبولوندم که اشکال نداره یه اتفاق خوب مثل این برام افتاده تو این وضعیت. خُل شدیم رفت همه.

"من هر آلترناتیوی می‌شناسم، هرچی از هرکی می‌شنوم، آهسته و پیوسته‌است اگر بگذارند. ولی اولا که نمی‌گذارند. دوما که دیگر فرصت برای آهسته و پیوسته نیست. سال‌هاست فرصت نیست. نظام خونخوار یا فعالانه آدم می‌کشد یا منفعلانه. یا می‌کشد یا می‌گذارد مردم به درد خودشان بمیرند." ناهید فکرهای توی سر خیلی‌هامون رو نوشته.

خودم رو جمع کردم امروز صبح رفتم یوگا. آخرش سر شیواسانا دراز کشیده بودم، چشمام رو بسته بودم، آفتاب زمستون خورد روی صورتم. هرچی گرمای بیشتری روی پوستم احساس می‌کردم، اشک‌هام بیشتر میومد. می‌دونم ممکنه سانتیمانتال باشه اما در لحظه داشتم به همه‌ اونایی که دیگه قلقلک آفتاب روی صورتشون رو حس نمی‌کنن فکر می‌کردم

نفرین نه تنها به آیین شما، بلکه به وجود شما، به تک‌تک قدم‌هایی که برمی‌دارید، به نفس‌هایی که به جای این همه جوان بی‌گناه می‌کشید.

باید از کلیه‌ی جدید نمونه‌برداری بشه که ببینن آیا داره ریجکت می‌کنه یا نه که خب با توجه به سابقه‌ام بعد از جراحی خیلی چیز بعیدی نیست. ریجکت شدن کلیه یعنی دیالیز دوباره. ریجکت شدن کلیه یعنی مادرم کلیه‌اش رو داد و من یک سال هم نتونستم نگهش دارم. ریجکت شدن کلیه یعنی برگشت به لایه‌ای از معلولیت که برام سخته.

مامانم فقط به ایمیل دسترسی داره. الان ایمیل زده "اول فوریه می‌ری؟ تورو خدا همه‌تون برین. کاری به حزب نداشته باش فقط برو شاید اینا باعث شه اینا برن." با تمام اختلاف نظرهای سیاسی‌ای که با مامانم دارم، نشستم زار زدم برای استیصالش.

انگار دارم در جهان irrealis آندره آسیمان زندگی می‌کنم واقعا. هیچ تعلقی به این زمان و مکان ندارم. در هاله‌ای از مه نمی‌دونم کجای دنیا دارم زندگی می‌کنم. تنها چیزی که به زمین وصلم می‌کنه اسم‌های آدم‌های کشته شده است. هر روز. روزی صد بار. هر بار به اسم جدید. کاش جلز ولز کنین!!

گفت "بعد از شش سال لعنت می‌فرستم به روزی که تصمیم گرفتم جراح تروما شم." بمیرم براتون. بمیرم.

لینک پایین گویا باز نمی‌شه. لینک بازشونده: medium.com/@laylaaz/%D8...

نمی‌دونم خوندن نوشته‌ی لامو بود یا پیاده‌روی که کلمه‌هام یکم باز شد: سوز - در باب سوگ و تاریکی medium.com/@laylaaz/%D8...

"چندسال طول خواهد کشید که بتوانیم این جنایت را مستند کنیم و آمران و عاملان را مجازات کنیم؟" این عبارت برای من مُهرِ دیگریه به اهمیت ثبتِ روایت‌ها. روایت‌ها ابزار ما بر علیه فراموشی هستن.

طرف خبر قطعی ۱۲ روزه‌ی اینترنت رو از صفحه‌ی موساد شیر کرده!!!!! بابا نت بلاکس که هست. مردم واقعا دیگه رد دادن. سورس خبر مهمه. وقتی تویی که خارج از ایران زندگی می‌کنی و هنوز صدا داری، موساد رو شیر می‌کنی، درواقع صدای اونی که کف خیابونه رو داری زیر پا له می‌کنی. تازه این آدم تفکر انتقادی بلده! بلده؟

کاش منم انقدر غرِ مسخره نزنم و بلند شم از بلوسک.

هر شب این موقع می‌گم دیگه نمی‌تونم، بب قرص می‌خوابم، بد می‌خوابم و صبحِ دیر با سرگیجه بلند می‌شم. تو روحت ج.ا که هیچ‌جای دنیا برامون زندگی نذاشتی. کاش فردا مامان بابام زنگ بزنن اقلا.

تو جلسه‌ی کتابخوانی امروز دلم می‌خواست ح رو که تازه از ایران اومده بغل کنم و گریه کنم.

یکی توی اینستاگرام یه فیلم گذاشته بود از کسی که یهو توی تجمع خارج از ایران عکس برادرش رو می‌بینه و تازه می‌فهمه برادرش کشته شده توی این روزها... داغونم کرد. لعنت به این دولت کثیف.

حقیقتا سوگ نشسته رو سینه‌هامون. سنگین و تاریک و مطمئن. مطمئن از تاریکی و وزن زیادش.

ربکا سولنیت توی امید در تاریکی می‌گه امید به معنای خوش‌بینی نیست. به معنای باور به تغییره. احساس می‌کنم ایرانیا دست به همه چی زدن. به هر روشی برای تغییر راضی شدن. مدام نشد. احساس می‌کنم اون نقطه‌ی ناامیدی برای همه خیلی نزدیکه و این خیلی ترسناکه. افسردگی جمعی از همه چی ترسناک‌تره.

رفیقم از ایران زنگ زد. اونی که همیشه امیدوار بود و ما رو هم بلند می‌کرد، زد زیر گریه و گفت می‌ترسم از این وضع. بمیرم برای تک تک اشکات. تک‌ تک اشکایی که این حکومت بی‌شرف به چشمای همه آوردن.

کار رو گرفتم ولی نتونستم احساسش کنم به جز وقتی که به ناهید گفتم. از اینکه نمی‌تونم به مامان و بابام بگم دارم خفه می‌شم.

این چه جهنمیه واقعا؟ چه جهنمیه؟

امروز رو برف و چوکولو کمی نجات دادن. بیاین شما هم عکس ببینید در این سیاهی. بعد از اینکه تمرین‌هاش رو انجام داد رفتیم تو برف چایی خوردیم دوتایی. گوشی رو هم جدا نکردم اصلا از خودم ولی مامان بابام زنگ نزدن.

چه خبره؟ واقعا چه خبره؟ ملتی بازیچه‌ی خونخواران و فاشیست‌های دنیا شدیم. همیشه بودیم. حالا بیشتر از همیشه.

بچه‌ها جون مصاحبه اوکی بود فکر کنم. مرسی از آرزوهای خوبتون. ❤️ حالا دوباره دارم دندون فشار می‌دم از خبرها. واقعا بمیرم واسه همه‌مون. لعنت بهشون. این اعداد سرسام‌آوره...

مامان من هم زنگ زد. یه نفس عمیق توی این بلوا.

من اگه فردا برینم توی این مصاحبه‌ای که بعد از ۶ ماه کار اپلای کردن گرفتم، تقصیر ج.ا ه.

من وا دادم دیگه بچه‌ها.

گویا این رو آذر ۹۸ نوشته بودم. هنوز هم همین.

چی شد که نشد؟ چی شد که نتونستیم اپوزیسیونِ دیگری تشکیل بدیم؟ مخالفان از همون اوایل انقلاب کم نبودن. ناامیدی از اصلاحات مال امسال و پارسال نیست. در ۱۰ سال گذشته چی شد که نتونستیم اپوزیسیونِ زیرزمینی تشکیل بدیم؟ دیاسپورا بعد از اون ائتلاف ۲ سال پیش چرا ناامید و بی‌خیال شدیم؟ جدی می‌پرسم. گیر کردم توش.

صدای سلطنت‌طلب‌ها خیلی بلند بود. با پرچم اسرائیل، شعار جاوید شاه، کلاه MIGA!!! تعداد مخالفان هم کم نبود. منتها صدامون بلند نبود، دوتا پلاکارد درست و حسابی نداشتیم، فقط سکوت می‌کردیم وقتی از شعار حمایت از پهلوی بلند می‌شد. با باقی شعارهای ضد ج.ا. همراه می‌شدیم.

من و دو سه نفر دیگه می‌خوایم تجمع داون‌تاون تورنتو رو امروز ساعت ۳ بریم و اگر سلطنت‌طلب‌ها فضا رو تماما مال خودشون کردن برمی‌گردیم. من با پلاکارد ژن ژیان ئازادی می‌رم.

طرف داره می‌گه برین بگین جو روگن از ایران حمایت کنه که توجه ترامپ جلب شه به ایران کمک کنه!!!!!! آخه ما چقدر بدبختیم که توجه مرتیکه جو روگن و حمایت ترامپ فاشیست رو بخوایم؟؟؟ آخه چرا امریکا شده نجات‌دهنده‌ی ما؟؟؟ آمریکا مگه میاد به ما استقلال بده آخه؟؟ می‌شیم یه استعمارِ پنهانِ دیگه...

نورهایی که مردم توی دل تاریکی می‌اندازن توی خیابون... اون جمعیت... تاریخ چطور این‌ها رو ثبت خواهد کرد؟ چه روایتی از این نورها می‌شه؟ از این امید و ناامیدیِ درهم..؟

تیکه تیکه شین به حق تمام "خدایان" و انسان‌ها. به حق انسان‌هایی که خونشون رو ریختین، لگدشون کردین، زندگی رو بهشون زهر کردین، تو بی‌خبری گذاشتینشون. تیکه تیکه بسوزین جزغاله شین کاش. اه.

این طرفداری از پهلوی و امید به آمریکا آخر من رو خل می‌کنه. چطور بعضیامون نمی‌بینیم که این دقیقا تکرار جمهوری اسلامیه؟

تا حالا در حالت نزدیک به crash ندیده بودمش به خاطر قند خون پایین. خیلی ترسناک بود. تا صبح هم از ترس اینکه تو خواب قندش نیافته چشم رو هم نذاشتم. امروز نابودم از صبح. اون خیلی بهتره ولی. یعنی گذشت خوشبختانه.

حالا واسه اینکه درمورد اوضاع جهان هم اظهار نظر کرده باشم، به نظرم درگیر شعار شدن مهمه. درسته هدف یکیه ولی اگر به هوای هدف، ملتی همراه شعارِ کج بشه، جمهوری اسلامی تکرار می‌شه. اینکه خشت رو روی چه زمینی بذاره آدم مهمه. در انتها هم طبق معمولِ همیشه لعنت بر دولت آمریکای جهان‌خوار و فاشیست.

شاید خیلی زشته که وسط اوضاع جهان من این روزا موشکافانه درمورد ارتباطم با رو فکر می‌کنم ولی همه‌اش تو کله‌امه. داریم چند روزی رو با هم می‌گذرونیم. داشتیم درمورد intimacy حرف می‌زدیم و یهو دیدم مواردی هست که به نظرم این رابطه intimate نیست و مواردی که به نظرم زیادی هست. تعادل مثل همیشه ول معطله.

من یه جوری دیگه نمی‌فهمم اصلا چه خبره در جهان. یعنی مکانیزم دفاعیه یا چی، واقعا نمی‌فهمم.

آپدیت: خوب شده بود و همگان راضی بودن :دی

هدیه‌ی اصحاب. این کیک تخم‌مرغ نداره (به خاطر آلرژی یکی از اعضا). دارم می‌برمش خونه‌ی رو که در polycule چهارنفره‌مون بخوریمش. نذر مسیح و محمد و موسی کنید که خوب دراومده باشه.

همین‌طور که سرم روی سینه‌اش بود پرسید do you have enough hugs in your days? بدون درنگ گفتم "نه" و محکم‌تر بغلم کرد. وجود پ واقعا نعمته برام در این شهر. شاید از این به بعد کلا هر پنجشنبه همو ببینیم.

توی اینستاگرام یهو مسیج فرستاده که "شنیدم شاملو درمورد فردوسی خیلی نقد کرده و گفته ابیاتش سستن. نظرت چیه؟" از کدوم جای اشتباه شروع کنم به جواب دادن به نظرتون؟

امروز چقدر چاه عمیقه.

وسط بافتنی یاد دادن به چوکولو خبر مرگ بیضایی رو خوندم و واقعا نمی‌دونستم چطور این دو لحظه رو کنار هم نگه دارم. روحت بلند آقای بیضایی! بی‌نظیر خواهی ماند در تاریخ و ادبیات ایران.

دمش گرم واقعا. چقدر تو درستی زن!