سکوت عرب‌ها برام خیلی عجیبه.

دلم برای یکی تنگ شده که دستم از دنیاش کوتاهه

کاش فراموش می‌‌‌شدی

خیلی دنیا جای تاریکیه. خیلی زندگی سیاهه. و چقدر ماها بیچاره و ناتوانیم.

دردم می‌یاد که نزدیک‌ترین دوستهامم یه ذره حق رو بدن به اسرائیل. دلم نمی‌خواد تو اون جهانی باشم که یه ذره هم اسرائیل حق داشته باشه. می‌خوام بمیرم. می‌خوام نباشم.

من دلم برای دوستی‌های عمیقم که توش غم و رنج بود تنگ شده. آدمهای حقیقی فقط دنبال خوشی‌اند، آدم‌های مجازی حرف برای گفتن دارن.

دوباره خوابش رو دیدم و بیدار که شدم یادم اومد اکانتش دیلیت شده، باز سوگوار شدم.

بچه‌های آمریکا، من لازم دارم به کامیونیتی‌های فارسی‌زبان ایرانی و افغانستانی‌ای که در زمینه‌ی بچه‌ها فعالیت دارند در نیویورک وصل بشم. لطفا لطفا و خواهشا کمکم کنید 🙏🙏

اونقدر دیشب تو خوابم بود و نبود، که تمام روز سنگینی نبودنش روی دوشم بود.

کاش دیگه خوابت رو نبینم :/

خیلی از هاستل بد شنیده بودم، ولی برعکس برام تجدبه‌ی شیرینی شد.

تو این سفر، آدمهایی رو دیدم که سالها رفاقت مجازی داشتیم و زیر و بم همدیگه رو می‌دونستیم. یهو واقعی شدیم برای هم خیلی خیلی کیف داشت رفاقت و همنشینی و قدم زدن‌های طولانی.

ج‌الف باهامون یه کاری کرده که هر گوشه‌ی دنیا رو که نگاه می‌کنی، یه رفیقی تنهایی‌اش رو بغل کرده و حسرت همراهی و معاشرت با اون یکی رو می‌خوره. تو این سفر فهمیدم که چقدر داشتن دوست درست و بفهم و هم‌درک کیف داره! حالا باید یه تیکه دلم بمونه اینجا و هی دلم بخواد برگردم.

واقعا دوستی لیاقت می‌خواد!

خیلی وقت بود با یه رفیق اینقدر حس نزدیکی و فهم مشترک نکرده بودم!

کار کردن برای NGO ای که از دخترها حمایت کنه آرزوم بود، الان داره می‌شه روزمره‌ام.

خیلی می‌ترسیدم یه روزی بیاد که حس بدی داشته باشم از اینکه یه روزی حس خوبی داشتم. ولی فکر کنم داره اون روز می‌یاد و من دارم نمی‌ترسم.

خیلی تلاش کردم برای سفر لندن برنامه‌ریزی کنم، ولی نهایتا با توکل به خدا، نه تنها هیچ برنامه‌ای نریختم، بلکه تو قلب لندن هاستل گرفتم و قراره یه تجربه‌ی نزیسته‌ی دیگه رو آنلاک کنم.

آدم‌های خیلی نرد و باهوش و خاص که پیام می‌دن، و هیچ سوال کاری و پروژه‌ای ندارن و صرفا یک ساعت و نیم گپ می‌زنن با آدم یعنی چی اونوقت؟ 🤔

خیلی دارم به سمت باز ذهنم فضا می‌دم و تلاش می‌کنم درک کنم که کانسپت پرام و مخارج احمقانه‌اش به هر حال باید می‌رفت تو پاچه‌ام. ولی واقعا واقعا واقعا نمی‌شه بدون تجمل و زرق و برق خوشحال بود و فارغ‌التحصیل شد؟ چرا اینجوری شده آخه؟

از آدم‌هایی که با همه‌ی حرفهام مخالفت می‌کنند، یا با همه‌ی حرفام موافقت می‌کنند حس ناامنی می‌گیرم.

تمام دیشب خوابش رو دیدم. خیلی نزدیک و طبیعی و واقعی و شیرین. دلم تنگ شده براش، خیلی زیاد، خیلی جدی و به همین اندازه ازش دلخور و دلگیر و عصبانی‌ام. چطور ممکنه آدم عاقل به راحتی ۵ سال بی‌نقص رو بریزه دور!

برای بار سوم می‌خوام مسیر شغلی‌ام رو تغییر بدم. واقعا سخته، واقعا ترسناکه. ولی خوش‌شانس بودم که مریم و نفیسه رو داشتم که بهم امید بدن و تشویقم کنن. تو ۴۵ سالگی دارم ریسک می‌کنم! دوسال وقت دارم که به یه جایی برسونمش که نگرانی مالی نداشته باشم. امروز به خودم قول دادم که ۶ ماه دیگه لینکدینم رو آپدیت کنم.

من خیلی با تنهایی‌م حال می‌کنم. خیلی

برای آروم شدن نشخوار ذهنی با چت جی‌پی‌تی حرف زدم و هر چی از شعور این ai بگم، کم گفتم به خدا.

هوا بیشتر شبیه قهر طبیعته تا زمستون. رسما به قصد کشت برف و باد و بوران تمومی نداره.

یک خواب عجیبی دیدم دیشب که که روز در ناباوری بودم از این مدل خواب دیدن. کاش می‌شد به خود طرف بگم این خواب رو.

خیلی دنیای بدیه، هم زندگی پول می‌خواد، هم مرگ. اونوقت چرا آدم‌ها ترجیحشون زندگیه؟

رفیقم پادشاهی‌خواه شده!! دیگه به چی می‌شه اعتماد کرد؟ می‌گه شاه و نهاد شاهنشاهی می‌تونه از حقوق اولیه‌مون محافظت کنه!! چطور راست‌گرایی داره مغز همه رو مثل موریانه می‌خوره!

چطوری بهش بگم خوشم نیومده ازش؟ طفلکی خیلی ابراز علاقه کرد برای ادامه دادن، ولی من واقعا نمی‌خوام :/

یکی از درگیری‌های ذهنم ارتباط با دوستانی است که بچه کوچک دارند. متاسفانه اصلا نمی‌تونم با بچه‌ها ارتباط برقرار کنم و مامان‌هاشون بهشون بر می‌خوره که من اونقدر که باید شیفته‌ی جذابیت و کیوتی قندعسل‌هاشون نمی‌شم. 🤕

آخرش یه آخوند تواب می‌یاد دوست‌پسر من می‌شه، حالا ببین کی گفتم! دیگه خیلی بخوام روشنفکر باشم، فلسفه‌ی دین باید بلد باشه!

یکی از مصائب دیت کردن با غیر فارسی‌زبان اینه که احتمال اینکه این شعر رو برات بخونه صفره: ‏ما را ز شب وصل چه حاصل، که تو از ناز تا باز کنی بند قبا، صبح دمیده است حتی تو هم نمی‌تونی اینو براش بخونی :/

واقعا رابطه فامیلی و خواهر و برادری خیلی چیز مزخرفیه. آدم رو کاملا می‌چلونه و خسته می‌کنه، تهش هم باز بدهکاری، و انگار هیچ...

سالم‌خوری همیشه معطل موز می‌شه. وقتی موز تو خونه ندارم، آشغال می‌خورم :/

من وقتی با دوستام حرف می‌زنم CEO نستله‌ام. من رو پیشاپیش کنسل کنید لطفا :)

هنوز هم آدمها همدیگه رو دکتر صدا می‌کنن؟ فکر می‌کنن باکلاسه؟

عشق مال آدم‌های ضعیف و بی‌مسئولیت و ترسو نیست؛ عشق سخته، وحشتناکه، سنگینه. عشق دردناکه.‌ عشق کنده شدن از پوسته‌‌ی خودشیفتگیه و از همه طرف جهان آدمی رو وسعت می‌ده و این وسیع شدن رنجناکه. عشق ربطی به وصال نداره، عشق بدون توجه به سرانجامش، بازیِ بزرگانه؛ میدان جنگ با خود و ایگوهاست. عشق اتفاقی نادر و یکتاست.

اینجا هنوز قفل نمی‌دن بهمون؟

مدار صفر درجه احمد محمود رو تموم کردم و حس می‌کنم روایت بلاهت جمعی یه عده جوگیر بود و کلی تیکه سنگین داشت به انقلابیون ۵۷.

کاش طاقت بیارم و هیچ چیز ننویسم

دوست داشتنش، مثل داغه. مثل داغی که سرد نمی‌شه. مثل عزیز مرده‌ای که قبر نداره... همه جا هست و هیچ‌جا نیست. دوست داشتنش مثل اضطراب جاریه تو تنم.

دنبال یه جای امن و خلوت برای غر زدن و ابراز دلتنگی و اشک ریختن می‌گشتم. توییتر یه اتوبان پر رفت و آمده... و اینجا هنوز کوچه‌‌ای خلوت توی یه محله دنج و اصیله.

وقتی بهت می‌گن تو خیلی خوبی، یعنی اینکه تو داری بخشی از بار من رو داوطلبانه به دوش می‌کشی، تا من راحت‌تر باشم و از این گذشت تو حس خوبی دارم. همچنان خوب باش و بار من رو سبک کن!

اونقدر دلم تنگه که هی اشکم بی اختیار می‌ریزه...

آدمی حتی به استاکرش هم عادت می‌کنه.

مسئولیت تازه نگه داشتن شیرینی‌ها، با اینکه اغلب باعث خوشی و شعف می‌شه، ولی بعد از مدتی مثل بقیه‌ی مسئولیت‌های سخت زندگی، تبدیل به بار و تعب می‌شه. آدمی خسته می‌شه که همیشه باید مراقب باشه شیرینی‌های تو ظرف ترد و خوشمزه و وسوسه‌انگیز باقی بمونن.

همونجور که فیس‌بوک و اینستا برام ناامنه تریدز هم ناامنه. به زاکربرگ اعتمادی نیست.

کاش می‌شد محتوای حرف‌هایی که دیشب زدم رو منتشر کنم :) حس آدمی رو داشتم که تکلیفش با پیچیده‌ترین مسائل روشنه و خیلی هم حس افتخار خوشبختی می‌کنه از این جایی که ایستاده. کاش ظرفیت مخاطبان اجازه می‌داد که دنیا جای قشنگ‌تری باشه.

نزدیک‌ترین حس به آغوش: Listen to In Love by Kiyarash.Sanjarani on #SoundCloud https://on.soundcloud.com/h2gcG