دقیقا یادم نیست کی بود اما همان اوایل پاییز، یک روز آتری از آرایشگاه برگشت. همون موقع که روزهایش کوتاه و شب‌های لایتناهی دارد. پرسید چه تغییری کردم. موهایش را کوتاه‌تر کرده بود اما به زبان نیاوردم. نمی‌توانستم حرف بزنم. میدانی، مردها تک بعدی هستند. نمی‌توانستم هم محو قشنگی او باشم هم کلماتش را بشنوم.

روزهایی که آتری نبود، تنها نبودم، غم، کنارم بود. ناسازگار بود اما بودنش بهتر از تنهایی بود. روزهایی که آتری، غمگین بود اما شلوغ میشد. من و غم، دعوا داشتیم. هرکدام دلمان میخواست آن موقع بیشتر در دل آتری جا خوش کنیم. آتری، سرش را که روی شانه‌هایم میگذاشت، غم، تنها میشد. بیچاره غم.

سیگار را یک نفس می‌کشید. می‌گفت؛ بین سوختن من و سیگار نباید فاصله باشد. دوست داشت، نمیدانم شاید هنوز هم دوست دارد، ده، دوازده پُک پشت سر هم بکشد و کار را تمام کند. من ولی بین هر پُک سیگار، چندبار زندگی خودم را در ذهنم زیر و رو میکردم شاید میان آن همه دود، چیز جدیدی بجورم.

پنجره همیشه باز بود، بجز مواقعی که من می‌بستم. پنجره‌ی اتاق فقط برای وارد شدن نور است نه هوا. آتری ولی، نور و هوا و صدای بیرون را پذیرایی میکرد. شبها موقع خواب، او به صدای جست و خیز باد میان برگها گوش میداد و من در تلاش برای خوابیدن میان هیاهو و هجوم تاریکی از درز پنجره.

میگفت؛ غصه نخور. وقتی تو غصه میخوری، من پیر میشوم. میگفتم؛ پیرتر از این؟ می‌گفت؛ غصه خوردن، تنها چیزی است که حتی بعد از مرگ هم ادامه دارد. نمی‌دانست من غصه‌ی پیرشدن او را می‌خورم. هیچ وقت به زبان نیاوردم که چرا غصه میخورم اما مگر میشود او نفهمیده باشد؟ برای همین هم غصه میخورد. پا به پای هم پیر شدیم.

دوشنبه‌ها وسط هفته است. اصرار میکرد. چون معتقد بود جمعه، جزو هفته نیست. می‌گفت جمعه، خرگاه غصه و غم است. جزئی از عمر نیست. برای من اما سه‌شنبه، وسط هفته است. جمعه، با تمام لشکر و اعیانش، چه غم و چه شادی، جزئی از هفته است. گرچه من یکشنبه‌ها را دوست دارم.

چای تلخ و یک‌رنگ را بیشتر ترجیح می‌داد. من اما، هر وقت یک جور چایی را پسند میکردم. البته که چای تلخ را هم می‌پسندیدم. به قول آتری، او «علاقه» داشت و من «علایق». او همیشه حواسش به این بود که الان پسند من چگونه چایی است من اما بی‌خیال علاقه‌ی او بودم چون همیشه خدا می‌دانستم چه میخواهد؛ تلخ و یک‌رنگ.

در سایه، سنگر گرفته بودم. خورشید با تمام لشکرش، به تن آتری شبیخون زده بود. پوستش با آفتاب، دست به گریبان شد. سعی می‌کرد یک شلیک خورشید را میان دو انگشتش نگه دارد. گفت؛ کدام انگشتم زیباتر شده، آنکه نور را بغل کرده یا آنکه سایه را بلعیده. من هر دو را دوست داشتم. گفتم؛ هیچکدام، بازیِ نور قشنگ نیست.

حساب و کتاب موهای سفیدم را آتری بهتر از خودم داشت. دستانش را داخل موهایم میکرد، آن ساقه‌های خشک شده سرم را لای انگشتاتش می‌گرفت و از اصل و نسب‌شان می‌پرسید. می‌گفت مسن شدی میگفتم پیر شدم می‌گفت پیر نشدی، هنوز عاشقی. آن روزی که حساب و کتاب ریش‌های سفیدم از دستش در رفت، گفت؛ پیر شدی، کمتر میخندی. خندیدم.

آتری، میدانی قضیه چیست؟ کلمات، قاصر و رنجور و آرزوها، بسیط و زفت هستند. آتری، همه ماجرا همین است. بر این گمانم که چرا؛ هر چه می‌دوم، هرچه می‌کوشم، هر چه می‌گویم، آنی نمی‌شود که باشد. اما تو باش. تنها وایه‌ی من این است؛ روزی می‌رسد که کلمه، جان بگیرد و به تو برسد. شاید زود، شاید دیر. مثلا پس از مرگ.

به این پسر میگم تو کدوم ابرقهرمانی؟ میگه مرد آهنی میگم من کدوم ابرقهرمان هستم؟ میگه کاپیتان آمریکا میگم چرا؟ میگه من با برنامه و دقیق حمله میکنم تو بدون برنامه و هدف

حتی پیتزا هم دیگه نمیتونه دلگیری عصر جمعه رو بشوره ببره. چکار کردیم با خودمون؟

میدونستید افغانستانی ها به زن باردار میگن؛ دوجان؟ تازه میدونستید نباید بهشون بگید افغانی باید بگید افغانستانی؟

چون دیدم کسی هنوز اینجا ننوشته، گفتم یه وقت بد میشه؛ «سلام بر آنانکه بیهوده دوستشان داریم»

ثریدز خیلی خوبه ها ولی به دنجی اینجا نیست

یُو زشتید، یو دورید، یو رِل دارید. خستم کِردید. نق نق کردن یک دختر شیرازی

Reconnecting with my Twitter Mutuals.

اگه فردایی باشه من با تو میسازم، بُرد من وقتیه که، به تو میبازم. توی این روزای شوم، شده کل آرزوم، روز آزادی بیاد حبس بشم تو بغلت، بین دستات برسم به اوج پروازم.

صد میگیریم عصرها هندونه تگری تو تایم لاین پخش میکنم.

«بابای من گنگستره. به خودم رفته» این فقره رو راست میگه من به اون رفتم🥴

تصمیم دارم در بلواسکای یک شخصیت متفاوت از توییتر باشم. بیاید بگید شخصیت من در توییتر رو به چی میشناسید تا اینجا برعکس عمل کنم😒

ولی من نمی‌بخشمتون، تاحالا فکر کردم خودم کراش نصف توییترم. چرا من رو آپدیت نمیکنید؟

«اصحاب صفه» رو دریابید🤭

جمع‌تر بشینید بچه‌های توییتر دارن میان😏

حس میکنم اینجا شده مثل یک کانال خصوصی دوستانه

انگیزه پست گذاشتنتون پس از غیبت کمی، اومد.

کردان، یک کشور دیگه است😐

من کاندید ریاست جمهوری بشم، بهم رای میدید؟

کی پایه قلیون هست اینجا؟

اون لحظه که درِ لباسشویی رو باز میکنی، میبینی یک دستمال کاغذی گند زده به همه چیز. همون لحظه، هزار بار، تقدیم به شما دوست عزیز و گرامی.

به پسرم میگم؛ خدا حفظت کنه. میگه؛ خدا تو رو حفظ کنه. تو پیرتر از من هستی. زودتر از من می‌میری. منطقش درست بودا ولی یه جوری بود😐

یه مشکلی که با مهمونی رفتن دارم اینه که وارد مهمونی میشم، همه دستشون رو میبرن. خیلی معذب میشم. چکار کنم به نظرتون؟

نهار چی خوردین؟

انقدر شلوغ کردید، شصت پام رفت تو چشمم

امروز یکی ازم پرسید راز جذابیتم چیه؟ هرچی فکر کردم جز تواضع، چیزی به ذهنم نرسید. شما بگید

شُد، شُد، نَشُد میرم همون آمریکا تدریس میکنم.

اینجا مثل شهرکهای تازه تاسیس اطراف شهره همه آشنا نون قرض میدن روغن قرض میگیرن خلاصه یه وضعی کسی یخ داره؟

با این مدیرعامل جدید توییتر، با اون وجنات و سکنات، هنوز میخواهید اینجا بمانید یا برمیگردید؟ برنامه چیه؟

موتورسیکلت در سال ۱۸۹۴ ساخته شد. قبل از آن، از کی جنس میگرفتن؟

جدا اذیت نمیشید من اینجا کم‌ پست میذارم؟

عینک، در قرن ۱۳ میلادی ساخته شد. تا قبلش، بچه درس خون ها رو چجوری میشناختن؟

چجوری با دلتنگیِ من، سر میکنید؟😒

شما هم وقتی گشنه میشید، غذا می‌خورید یا فقط من اینجوریم؟

یکی‌تون هم «تبوله» درست نکرد بگه؛ جناب آقای موسوی بفرمایید تبوله.

سه تا خورشت مورد علاقه من: -کرفس -کدو -لوبیاسبز -بامیه شاید بگید اینکه چهارتاست، مسئله اینه که اصلا بامیه رو به رسمیت نمیشناسم😐

اینجا اینقدر خلوته که اگر جک رو دعوت کنیم، میاد باهامون یه دست حکم هم میزنه @jack.bsky.social

این عکس بلواسکای رو هم خود جک، با دوربینش گرفته که پول عکاس نده. بدبخت گدا

مع‌الاسف، اینجا نوتیفیکیشن هم ندارد. خواستم افتخار بدم نوتیف چندتاتون رو روشن کنم، ولی دیگه توفیق نداشتید.

الان، شاخ بلو اسکای کیه؟

فکر کن دوربین گوشی رو باز کنی ببینی پسرت این عکس رو از خودش گرفته🥴