Nic nie ma stałego na ziemi prócz tego, co człowiek posiada we własnej piersi i głowie: prócz wiedzy, która wskazuje drogi i uczy stąpać po nich, prócz pracy, która rozjaśnia samotność i odżegnywa nędzę, prócz doświadczenia, które naucza, i 👇🏻

while reading some of Elizabeth I’s speeches for university, my eye caught a phrase of hers: “yet I have as good a courage answerable to my place as ever my father had”. this resonated with me because I never have enough courage to remain in my place and follow my path.

My dog got injured today. She was running after a ball when she suddenly started screaming and rolling over as if someone had attacked her. The next moment, I saw her dragging the lower part of her body on the ground like a rag. At the vet 👇

«це найсильніший Нацвідбір», «буде мʼясорубка» - я й сама так вважала, коли опублікували пісні учасників. але сталося не так, як гадалося. живе виконання сподобалося тільки у Loud, але пісня не мій формат) пісня «Лелекі» для мене не запамʼятовується та губиться на фоні інших. до Нацвібору я обирала

The study of history offers no manual of instructions that can be applied automatically; history teaches by analogy, shedding light on the likely consequences of comparable situations. But each generation must determine for itself which circumstances are in fact comparable H. Kissinger, “Diplomacy”

Almost as if according to some natural law, in every century there seems to emerge a country with the power, the will, and the intellectual and moral impetus to shape the entire international system in accordance with its own values. H. Kissinger, “Diplomacy”

Ідзі ў свет, шукай сабе долі, любі Бога, бліжняга і праўду. Апека Творцы цябе не пакіне. Служачы, будзь адданы і працавіты, калі зазнаеш няшчасце, цярпі, у бядзе не паддавайся роспачы, памятай, што на свеце няма нічога вечнага, 1/2

На дарогах жыцця церні раняць глыбока. Спі ж, вандроўнік самотны, ў пустэльным спакоі, Бачыць гадаў атрутных тут Божае вока, і Ягоны анёл назаўсёды з табою. Я. Баршчэўскі, “Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях”

А той, хто ўазмрнуў у таямніцы людскога жыцця, узважыў, ацаніў іх жаданні і пачуцці, пашкодзіў свой розум, прытупіў зрок, - вандруе па свеце, не бачыць зоркі-надзеі; шлях усюды высыпаны цернямі, і пад ранішнім сонцям абыякава паглядае гэты чалавек на магілы. Я. Баршчэўскі, “Шляхціц Завальня”

mano buvusi tėvynė pradingo, išskrido nuo manęs, palikusi mane čia, tolimoj saloj, kur ant palmių čirpauja kanarėlės varžydamosi su šilto pusiaudienio vėjo arfa. J. Kaplinski, žurnalas “Literatūra ir menas” N22 2025

Мнулае вучыць нас, як жыць сёння. Я. Баршчэўскі, “Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях”

Дзе ж людскія сэрцы? Розумы толькі пра тое дбаюць, каб апярэдзіць адзін аднаго, гонячыся за марнаю славай, жыць у раскошы, і, ашукваючы блізкіх і саміх сябе, балбочуць пра веру і пра любоў да бліжняга. Я. Баршчэўскі, “Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях”

Людзі ганяюцца за багаццем не дзеля таго, каб рабіць бліжнім дабро, а каб нічога не рабіць або - што яшчэ горш - каб шкодзіць. Я. Баршчэўскі, “Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях”

- Багаты чалавек можна шмат добрага зрабіць. Гэта праўда, - сказаў дзядзька. Але няхай жа ён навучыцца перш пазнаваць і любіць тое, што ёсць дабром. А тады Бог зробіць яго годным уладаром зямных скарбаў… Я. Баршчэўскі, “Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях”

Але прыкра, што людзі цяпер такія разумныя, што ўсё яны ўжо ведаюць, ні ў якія цуды не вераць, ім трэба скарбы, каб, не працуючы, мець усё, што толькі заманецца. Яны за зодата прададуць усё тое, што нашы бацькі цанілі некалі даражэй за жыццё. Я. Баршчэўскі, “Шляхціц Завальня”

Ах, як гэта цяжка, калі чалавек вымушаны прасіць дапамогі ў тых, хто не разумее, што ёсць пакуты на свеце. Я. Баршчэўскі, “Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях”

Край, дзе чалавек жыў у шчаслівую пару свае маладосці, дзе ў размовах і забавах сустракаў сапраўдную шчырасць і даверлівасць душы зычлівых і добрых сяброў, настаўнікаў і маладых прыяцеляў, - гэты край у памяці таго, хто жыве на чужыне, заўсёды паўстае ў найпрыгажэйшых колерах; там, здаецца, яшчэ 👇🏻

Iš tikrųjų už išorinės tvarkos visada slepiasi sumaištis ir netikrumas. Didysis karas yra sudėtas iš dešimčių tūkstančių asmeninių vidinių karų. Ko gero, ir didžioji apokalipsė turėtų susidėti iš tūkstančių asmeninių apokalipsių. B. Kolomijčiuk, žurnalas “Literatūra ir menas” N22 2025

Людзі, марачы пра шчасце на гэтай зямлі, малююць яго ў розных вобразах; грэкі і рымляне верылі ў сляпую Фартуну, што, круцячы вечнае кола, уздымае людзей пад аблокі і зноў апускае ў бяздонне. Беларускі народ уявіў сабе нейкую лятучую зёлку, гонячыся за якой не адзін збіўся з дарогі і не вярнуўся 1/3

Слава тобе, Хрыстэ Царю, Что мой муж на цмэнтару, І бяды позбылася, І гарэлкі напілася. Я. Баршчэўскі, “Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях”

Гэтая кніга прыроды вучыла мяне сапраўднай паэзіі, сапраўдным пачуццям лепей, чым сённяшнія гаваркія крытыкі, якія чужыя пачуцці і розныя здольнасці, дадзеныя чалавеку ад Бога, хочуць, быццам фрак, перашыць на сваю фігуру. Я. Баршчэўскі, “Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях”

Сірата штодзённа наракае на сваю нядолю, апавядае пра розныя пакуты, якія ён мусіў зазнаць на гэтым свеце, і ўсе яго скаргі на працягу ўсяго жыцця зліваюцца ў адну аповесць, хоць ён і не думаў сёння пра тое, што будзе апавядаць заўтра. Я. Баршчэўскі, “Шляхціц Завальня, або Беларусь у ф.апавяданнях”

Не ведала Аўдоцця, што ёсць на свеце чалавечыя натуры, глыбейшыя за любы калодзеж, і калі аднойчы ўпадзе ў іх кветка кахання, дык ніякія бурныя хвалі не выкінуць яе назад, ніякая крыўда не прымусіць чалавека абразіць гэта каханне скаргай, выказанай уголас. Э. Ажэшка, “Хам”

enjoying this foggy morning with my dog

Ніхто з тутэйшых людзей яшчэ ніколі не бачыў гэткай рухавай, гаманлівай і шчодрай кабеты. Шчодрасць гэта сведчыла перш за ўсе аб яе бесклапотнасці, аб тым, што яна не прывыкла нічога запасіць, думаць аб заўтрашнім дні і адчувала сябе вельмі шчаслівай. Э. Ажэшка, “Хам”

А ты паходзіш крыху ў гэтым адзенні, прызвычаішся і зразумееш, што паміж панамі ці паміж мужыкамі жыве чалавек, а цэлая сарочка заўсёды лепшая за дзіравую. Э. Ажэшка, “Хам”

- О, не! Ногі мае закалелі, і дадому бегчы трэба, самавар ставіць, бо як прачнуцца, а на стале самавара не будзе, пачнуць крактаць, як тыя сарокі. Э. Ажэшка, “Хам”

Nemažai žmonių įspėjo mane, kad nerašyčiau pernelyg lėtai. Jie manė, kad būsiu pamiršta, jei truputį nepagreitėsiu. Bet ar ne mieliau būti pamirštai, nei rašyti knygas, kurių neverta prisiminti? Solvej Balle, žurnalas “Literatūra ir menas”

Winter isn’t over yet ❄️ Segovia, Spain

S. King’s writing routine - writes 2,000 words each day - uses his own experience in life, relationships, and work - writes in genres that interests him, not what others consider popular - doesn’t plan the plot before writing - doesn’t think about how somebody will react to the story admirable 👏

Really, the people of the village of Dogbend were getting very stupid indeed. Of course, that’s what happened when you got rid of your witches. A witch was just someone who knew a bit more than you did. That’s what the name meant. And some people didn’t like anyone 👇🏻 T. Pratchett, “Wintersmith”

…And Mrs Earwig believed in shiny wands and magical amulets and mystic runes and the power of the stars, while Granny Weatherwax believed in cups of tea, dry biscuits, washing every morning in cold water and, well, she believed mostly in Granny Weatherwax. T. Pratchett, “Wintersmith”

The Royal Site of San Lorenzo de El Escorial now is my favourite place in Spain because of its authenticity and gorgeous library

my Christmas holidays were truly special • family members and a friend from Lithuania and Ukraine visited me in Spain • together, we explored Spanish palaces, cathedrals, and museums • we cooked, bought, and ate tons of delicious food • we had deep talks I hope this continues throughout the year 🧡

The Christmas spirit in Madrid, Spain

There are lots of chandeliers, paintings, and sculptures in La Granja palace in Segovia, Spain

“Mesón de Cándido” is one of the best places for foodies in Segovia, Spain

Christmas in Valladolid, Spain

Museo cromática in Toledo, Spain is so inspiring

main changes in my life in 2025: 1. became a Spanish resident 2. moved to the mountains of Segovia 3. entered the Open University for English literature and creative writing. it’s going to be my second BA feeling happy and scared at the same time 😊

- Вчитися відьомства, - почала вона. - Це зовсім не те саме, що вчитися в школі. Спершу тобі дають тест, а тоді вже ти роками зʼясовуєш і вивчаєш, як тобі вдалося його скласти. Це, певною мірою, як у житті. Т. Пратчетт, «Вільні малолюдці»

Pasaulis, bičiuli Govinda, nėra netobulas arba lėtai slenkąs tobulumo keliu, ne, jis kiekvieną akimirką tobulas, visose jo nuodėmėse jau glūdi malonė, visuose mažuose vaikuose jau gyvena senis, visi kūdikiai nešiojasi mirtį, visi mirštantieji - amžiną gyvenimą. 👇🏻

-…išmintis neperduodama. Išmintis, kurią bando perduoti išminčius, visada panaši į kvailą pokštą. - Tu juokauji? - paklausė Govinda. - Nejuokauju. Sakau, ką suradau. Žinias galima perduoti, bet išminties - ne. Ją galima rasti, išgyventi… H. Hesse, “Sidhartha”

Kai kurie žmonės, Govinda, turi vis keistis, panešioti įvairius apdarus - toks esu ir aš, mielasis. H. Hesse, “Sidhartha”

- Ką gi tau, garbingasai, galėčiau pasakyti? Gal tai, kad per daug ieškai? Kad ieškoti tau - nereiškia rasti? - Kaip? - paklausė Govinda. - Kai žmogus ieško, - tarė Sidhartha, - tada lengvai atsitinka, kad jo akys mato tik tą dalyką, kurio ieško, ir jis nieko kito neįstengia 👇🏻

- Aš vilkiu turčiaus drabužiais, tu teisingai sakai. Aš jais apsivilkęs, nes pats buvau turčius, ir plaukai sušukuoti kaip žmonių, atsidavusių aukštuomenės malonumams, nes ir aš buvau toks. - O dabar, Sidhartha, kas tu dabar? - Nežinau, nutuokiu tiek, kiek ir tu. Aš - kelyje. H. Hesse, “Sidhartha”

Maloniai skambėjo sakmė apie Budą, kerais dvelkė šitos žinios. Juk pasaulis sirgo, sunku buvo jame gyventi, o toji pasaka atrodė lyg trykštantis šaltinis, joje tarsi skambėjo šauklio kvietimas - guodžiantis, švelnus, kupinas kilniausių pažadų. H. Hesse, “Sidhartha”

- Dabar, o Govinda, ar mes einame tikruoju keliu? Ar artėjame prie pažinimo? Ar kylame prie išsivadavimo? Sakyk, o gal mes einame ratu - mes, tikėjęsi išnirti iš sūkurio? Ir atsakė Govinda: 👇🏻

Кажуць, што доўгія гады лёс дае звычайна дурням, каб яны папоўнілі разумовы недахоп багатым вопытам. Ну што ж, я жадаў бы быць дурным удвая і пражыць яшчэ столькі, бо я дапытлівы суб’ект. У. Караткевіч, “Дзікае паляванне караля Стаха”

Klątwa ludom, co swoje mordują proroki. A. Mickiewicz „Do przyjacioł moskali”