برخلاف قبل، به خاطر دخترک و به خاطر شرایط و از ترس قطع شدن دوباره‌ی اینترنت، این چند روزی که اینترنت محدودشون داره کار می‌کنه، سعی کردم هر روز چند دقیقه با مامان و بابا حرف بزنم. سرعت اینترنت کمه و دائم تصویر میره و میاد. دیگه ازشون چیزی نمی‌پرسم در مورد شرایط شهر، چون استرس داشتن هر بار که پرسیدم.

گذاشتیمش رو شکمش و تشویقش می‌کنیم که سرش رو بیاره بالا. وسط گفتن یکم دیگه مونده و تلاش کن و آخ چه گردن قوی‌ای؛ یهو یادم میفته به سر بچه‌های مردم شلیک کردن. دیگه نمیتونن سرشون رو بیارن بالا.

مامانم یهو پیام داد که رسیده مسج‌هات (iMessage). فیس‌تایم کردم و گرفت. این دخترک رو یکم به صورت زنده دید. گفت داشتیم دیوانه می‌شدیم. یکم بیشتر حرف زدیم. بعد چند هفته شد که تعریف کنم براش ماجراهای اون شب بیمارستان رفتن و به دنیا اومدن دخترک رو.

مقایسه نمی‌کنم ها. اصلا. فقط احساسی که دارم رو می‌نویسم. از اون روزهاییه که بهم یادآوری شده منِ مهاجر ایرانی هیچ‌وقت دیگه هیچ کشوری بهم اون‌قدر احساس امنیت نمیده که بهش بگم خونه. خونه تهش همین چهاردیواری‌ایه که توش زندگی میکنم و اون چهاردیواری‌ای که توش بزرگ شدم.

هر ویدیوی جدیدی که از رها میبینم، بیشتر آتیش می‌گیرم. چقدر زنده بوده این دختر. بعد فکر میکنم همین رو صد برابر کن. هزار برابر کن. بیست‌هزار و شصت‌هزار برابر کن. چقدر زندگی رو گرفتن. سیاه‌چاله‌‌ها همه‌مون رو می‌بلعن.

دیدم نوشتن اون موقع که میرحسین فراخوان میداد، کسی نگفت مسئول کشته شدن آدم‌هاست. واقعا کسی نگفت؟ توانم و اطلاعاتم برای مقایسه محدوده ولی دارم سعی می‌کنم بفهمم چرا توی ذهنم آر‌پی مقصرتره. برای مغز کوچک من اون موقع قساوت طرف مقابل انقدر واضح نبود و اون کسی که فراخوان می‌داد هم خودش اون وسط بود. نمیدونم.

همکار بابام به برادرم مسج داده که مامان باباتون هنوز نمیتونن وصل شن ولی گفتن من به شما بگم چند تا عکس از دخترک بفرستین که من فردا که میان سر کار براشون بفرستم. حواسشون پیش این بچه‌ست.

هر توییتی که آدما از ایران میذارن، توصیف یک فاجعه‌ی جدیده. هی میری جلو و تموم نمیشه اسم و قصه‌ی آدم‌هایی که دیگه نیستن. آدم‌هایی که عزیزترین‌هاشون رو از دست دادن و جوری از دست دادن که فکرش برا یک ثانیه هم آدم رو خفه میکنه. آدم‌هایی که ترس دیگه رهاشون نمی‌کنه.

دغدغه‌ی شخصی. این روزا اضطراب کم بودن شیر، ناکافی بودن شیر، وزن دخترک که هنوز جایی که انتظار میره باشه نیست، ولم نمی‌کنه. فکر نمی کردم انقدر مهم بشه ولی انگار افتادم تو یه مسابقه. اینترنت هم سر این چیزا یک گردباده که می‌بلعه آدم رو. در دنیای واقعی هم نمیتونم به آدمایی که دوروبرمن بگم.

بابای من از اون آدمهاست که کارش رو نمی‌تونه رها کنه. اعتقادش تا جایی که من میدونم همیشه این بوده که آدمایی که قدرت دارن میان و میرن؛ اون چیزی که باید ساخته بشه ولی باید ساخته بشه. این پل و جاده و سد و فلان بهرحال باید ساخته بشه یا درست بشه. نمیدونم این روزها هم همین‌جوری فکر می‌کنه یا نه.

مامانم زنگ زد. دو سه دقیقه حرف زدیم. احوالپرسی کردیم. بعدش انقدر استرسی شدم که پول تلفنشون زیادتر هم بشه که تمام سؤالام رو فراموش کردم. نمیدونم بسته رو فعال کردن یا نه. بابام خیلی واضح دلش نمیخواد پشت تلفن حرف بزنه. گفتم چیکار میکنی این روزا. گفت گاهی دو سه ساعت میرم شرکت و میام.

چهار تا story اول رو میبینم. چه جوون هایی. چطور انقدر شجاع. یک تبلیغ پوشک میاد. بعدش یکی story گذاشته در مورد وضعیت اینترنت. یکی هم در مورد ناو فلان. نوبت تبلیغ لباس بچه‌ست. دو تا story بعدی در مورد اهمیت R2P و اطلاع‌رسانیه. بعدیش تبلیغ breast pumpه. اینستاگرام خیلی خوب زندگی رو خلاصه می‌کنه.

آیا آدما با vpn یا setup خاصی وصل میشن؟ یا ممکنه مامان بابای من یهو گوشی رو بگیرن دستشون و ببینن وصل شده؟ خیلی خوشبینم که فکر میکنم خودش ممکنه یهو وصل شه؟ آخه اگه چیز خاصی لازم باشه، حالاحالاها امیدی نیست که وصل بشن.

حقیقتا اگه اینجا نبود، براساس بیشتر چیزهایی که تو اینستا و X میبینم و میخونم، تا الان مطمئن شده بودم که دیوانه‌ام و فقط منم که نمیفهمم. الانم البته فکر میکنم که دیوانه‌ام و چیزی از دنیا نمیفهمم. ولی یک اپسیلون کمتر.

اون آشنای ایرانی اینجا متولد شده، تو اینستاگرام story گذاشته که تو راهپیمایی‌های مثلا ایرانی فلان‌جا وفلان‌جا، پرچم اسرائیل بیشتر هست تا ایران. پس همه‌ش زیر سر فلانه. واقعا نمیدونم این رو کجای دلم بذارم. در دنیای واقعی خیلی خیلی مهربونه ولی دیگه واقعا چیزی نمونده که برم بلاک‌آنبلاکش کنم.

پنج صبح شیر میدم، میام پایین و قهوه درست میکنم و تا دخترک هنوز خوابه تو سکوت میشینم و اسکرول میکنم. لیمیتی که روی اینستاگرم و X گذاشتم رو همون سر صبح برای کل روز غیرفعال میکنم. قهوه رو که میریزم، گربه‌ی خرمالویی میاد بغلم. به خودم میگم یه پیام برای مامان و بابام بنویس و بفرست، شاید امروز بهشون رسید.

بالاخره یه نفر تو اینستاگرامم از ایران وصل شده و story گذاشته.

راستش مدتی بود که قبول کرده بودم (به درست یا غلط) که تظاهرات بیرون از ایران معنایی نداره و فقط برا آروم کردن خودمونه. حالا هم خیلی نمیدونم ولی الان ویدیوی راهپیمایی مردم تو برف تورنتو رو دیدم و قلبم فشار داده شد.

امیدوارم هیچ‌جای روحش و جسمش اثری نمونه از این که بک‌گراند اولین روزها و شب‌هاش تو این دنیا، صدای اخبار ایران اینترنشنال و اتاق‌های کلاب‌هوس بوده.

نمیدونم چی بگم واقعا. میام مینویسم پست میکنم، بعد فکر میکنم خب که چی، یا همه میدونن این رو، بعد پاک میکنم.

نمیدونم این رو چقدر راحته که منتقل کرد ولی گویا میشه با گرفتن این شماره بسته‌ی تماس بین‌الملل یا همچین چیزی گرفت رو همراه اول که ارزون‌تر میشه. *10*2923# گزینه داره برا آمریکا و کانادا ۵۰۰ دقیقه.

به دوستم گفتم که به مامانش که قراره باز زنگ بزنه بگه که به مامانم بگه که به خاله‌م بگه که به دخترخاله‌م زنگ بزنه.

وای خدای من. کاش لااقل اعلی‌حضرت و والاحضرت گفتن رو رها کنن.

دیروز رو خیلی گریه کردم. خبرا رو خوندم و چند بار گریه کردم. رفتیم دکتر و گفت وزنش کمی کم شده و من باز از خستگی گریه کردم. سر هر وعده غذا هم از فکر اینکه مامان بابام اون‌جور تو زندگیش نخواهند بود و معلوم هم نیست کی و چه‌جوری ‌اصلا بتونن دخترک رو ببینن گریه کردم. امروز هم به نظر برنامه همینه.

آدمها تو حرف‌های ترامپ دنبال اشاره و معنی پنهان و لایه‌های عمیق‌تر میگردن. خوش به حالشون که امیدوارن به چیزی.

چیکار کنیم؟

هیچ پرده‌ای نمونده. وقاحتشون رو آوردن روی صحنه. وگرنه چرا انقدر خشونت و سنگدلی؟ حتی سنگ‌دلی و خشونت هم به نظرم بارشون کمه برای توصیف. چرا اینجوری؟ چی ممکنه بتونه نظر و احساس آدما رو عوض کنه بعد از این؟ یعنی واقعا نمیخواستن حتی یک درصد یک روز بتونن برگردن به انسانیت.

تو اینستاگرام فقط برا یه نفر story میذارم. یه ایرانی‌ای که اینجا به دنیا اومده و نمیدونم چرا این‌جوری میکنه و چطور داره نمیبینه. دفعه‌ی چندمه وایمیسته اون‌ور ماجرا. الانم اومده نوشته اگه ترامپ چیزی رو ساپورت کنه باید بهش شک کرد. کاش انقد ساده‌ بود همه‌چی واقعا.

حالا به شما میگم شاید شما هم کمی بخندین. چون دیگه در شرایط این روزها فقط خنده دار شده برام بعضی نگرانی‌ها و حساسیت‌ها. در همون سه دقیقه در حال گریه، مامانم سه بار گفت خودت بهش شیر بدی‌ها.

سه دقیقه با مامان بابام حرف زدم. من این‌ور گریه می‌کردم مامانم اون‌ور.

ویدیوها رو داشتم سعی می‌کردم تندتند بگذرونم و نگاه نکنم. ولی نشد. کاش هنوز هم معتقد بودم که ظلم باقی نمی‌مونه و آدم‌ها نتیجه‌ی کارهاشون رو میبینن.

چیزی نمونده زنگ بزنم ایران اینترنشنال که به مامان بابام بگم من و این دخترک خوبیم.

دارم در مورد خودم میکنم همه‌چی رو ولی خیلی دارم گستره‌ی بزرگی از احساسات رو تجربه میکنم این یکی دو روز. توی حباب کوچکم رنگی‌رنگی و پر از ذوق کوچیکترین چیزاست. تا میرم بیرون تاریکی هست، ترس هست، نگرانی هست. تو دوتاش ولی امید هست.

اون crampهای ملایم، دیشب نیمه‌های شب یکم شدید شدن و پنج صبح ما رو کشیدن بیمارستان. ظهر که شد یک موجود ریز که هنوز باورمون نمیشه واقعیه به زندگی ما اضافه شد.

مامانم نصف پیام‌هاش در مورد سرما نخوردنه. کمرت رو بپوشون. حتما شلوار ببر بیمارستان (چون گفتم شلواری که اندازه‌ باشه ندارم). لباس گرم اضافه ببر بذار تو ماشین. بهش میگم فکر نمیکنی بقیه‌ی این ماجرا خیلی نگران‌کننده‌تر و ترسناک‌تره؟ میگه به اوناش فکر نکن. شاید لباس گرم تنها چیزیه که میشه کنترل کرد. نمیدونم.

راستش خوشحالم که زودتر کار رو متوقف نکردم و این چند روزم سرم گرمه صبحا. نشستن طولانی و حرف زدن با آدما یکم سخته ولی خود کار بد نیست. خیلی احساساتم از دستم خارجه. فکرام هم همین‌طور.

دو شبه یه مدل crampی حس میکنم که انگار ورژن خیلی ملایم‌شده‌ی crampهای پریوده. خیلی ملایمه ولی هست. داریم خیلی نزدیک میشیم به نظر. اون ترس‌های قبل پررنگ برگشتن. شب‌ها خیلی فکر میکنم و می‌ترسم. همزمان میدونم که دیگه بالاخره یه جایی این قسمتش تموم میشه و باید اون چهار تا دونه قطره‌ی شجاعتم رو جمع کنم براش.

آدم از اینکه به عنوان مامان یکی دیگه صداش کنن خوشحال میشه در یک نقطه‌ای از زندگیش؟ الان دیدم یکی به یکی که چهار پنج ماه پیش بچه‌دار شده تبریک تولد گفته و اینجوری صداش کرده. من نمیدونم چرا فکر کردن به این چیزا کمی غمگینم میکنه.

اینترنت مامان بابام خیلی ضعیف شده و نمیدونم برا همه داره اتفاق میفته یا نه ولی نتونستم باهاشون حرف بزنم درست. همه‌ش هم گرممه. دیروز که سر صبح سگو رو برده بودیم راه ببریم، متعجب پرسید آرایش کردی؟ چرا؟ چون تا چند قدم راه میرم لپ‌هام قرمز میشه.

تنها موجودی که میتونم قبول کنم شاه باشه:

من واقعا نمیدونم اخبار رو از کجا دنبال کنم. کی درست تحلیل میکنه. کی اصلا چیزی جز شعار و توضیح واضحات میگه.

برادرم میگه از chatgpt پرسیدم چی میشه. گفته میرن ولی یکم بیشتر طول میکشه.

فردا باید برگردیم کار. آیا یک روز مرخصی مصرف کنم و بچسبونم تعطیلی رو به ویکند؟ یا اون یک روز به کارم میاد به زودی؟

یک لازانیای پر پنیر درست کردم و خیلی از کرده‌ی خود خوشحالم. دوازده تا بوریتو هم فعلا نشستن یه گوشه که سرد بشن و بعدش برن تو فریزر.

دو روز مهمون سخت داشتیم. دو روز مهمون آسون. خسته‌ام و دلم میخواد از تخت خارج نشم. ولی همه‌ی لباس‌ها کثیفه و به خودم قول دادم meal prep رو شروع کنم امروز.

وقت دکترم هم اینجوری شده که سلام. خبری نیست؟ نه. باشه. پس برو بشین منتظر تا بیاد.

آیا من دیوانه و خودخواهم که ترجیح میدم اول ازم بپرسن چه کمکی لازم دارم؟ من میگم بذارین ببینیم در چه حالی هستیم یکی دو روز اول و خبر میدیم حتما. میگن من میام تو خواستی بهمون فحش بده و نمیذارم کسی جز من نوه‌م رو نگه داره. نمیدونم واقعا که چی بگم. حقیقت اینه که رابطه‌مون هم همین‌جوری شکننده و پر از ترکه.

روز دلگیری بود راستش. دلم برای مامان بابام تنگ شده. دلم برای جمع دوستامون هم تنگ شده. واقعا چیه این تعطیلات.

تندتند چیزی سفارش دادم چون حس کردم دیگه انرژیم چیزی ازش نمونده و باید دوروبر مرتب شه. هر چیزی میاد جعبه داره، دورش پلاستیک داره، باز جعبه‌ش رو گذاشتن تو یه جعبه‌ی دیگه، الکی بند و بساط و دفترچه‌ی توضیحات داره. خیلی آشغال تولید کردم و از خودم بدم میاد.

این سیستم قیمت‌دهی هم اینجا گاهی خیلی جالبه. برای درست کردن لوله‌ها قیمت گرفتیم از دو جا تا حالا. برای یه راه‌حل یکسان و متریال یکسان، یکیشون گفته شونزده‌هزار و اون یکی گفته هفت‌هزار. چه‌جوری میشه واقعا.