هیچ‌گاه پانسمانِ زخم کسی نباش؛ پانسمان‌ها پس از التیام زخم، دور انداخته می‌شوند.

چیزی که از آدمای نادون می‌ترسوندم، تعدادشون نیست؛ اعتمادبه‌نفس خیلی زیادشونه

کاش می‌توانستیم پیش از آن‌که وارد راهی شویم، از خودِ راه بپرسیم پایانش کجاست

‏به نظر من شنیدن باکس ۵۰ سالگی Wish You Were Here واجبه؛ کاری زیبا، عالی و واقعاً فوق‌العاده. فضاسازی بیس شگفت‌انگیزه و صدا عمق خاصی داره. و این قطعه… محشره؛ از شدت لذت ذوق‌مرگ می‌شی. دقیقاً همون حلقه‌ی گمشده تا Animals Raving & Drooling #pinkFloyd #wishyouwerehere50years #davidGilmore #rogerwaters

بعضی وقت‌ها فقط خوندن کافی نیست؛ دلم می‌خواد برم توی داستان زندگی کنم و از خودم فرار کنم

دلتنگِ کسی که برای همیشه رفته، یه درده که نمی‌شه گفتش

آخر هفته با The Thinking Game آشنا شدم؛ مستندی درباره دیپ‌مایند و تلاش دمیس حسابیس و تیمش برای ساخت هوش مصنوعی عمومی (AGI) که بتواند هم‌سطح یا فراتر از توانایی‌های انسان عمل کند. اگر به AI علاقه دارید، دیدنش را از دست ندهید ‎#ThinkingGame

آدم‌های حسود خطرناک‌ترین آدم‌هایی‌ان که ممکنه دور و برت باشن. تو باهاشون مثل خانواده رفتار می‌کنی، ولی اونا تو رو رقیب خودشون می‌بینن. خیلی وقت‌ها هم همونایی که فکر می‌کنی از پیشرفتت خوشحال می‌شن، بیشترین حسادت رو بهت دارن.

شب‌هایی که برنامه‌ریزی نشده‌اند، اغلب همان‌هایی می‌شوند که در خاطرت می‌مانند

Die My Love این فیلم یکی از واقعی‌ترین فیلم‌ها دربارهٔ ازدواجه؛ دربارهٔ رابطهٔ جنسی، روزمرگی و زندگی مشترک توش نه آدمِ کاملاً خوب داریم نه کاملاً بد.جالبه که همهٔ این مشکلات توی جامعهٔ ما هم هست، اما تابو حساب می‌شن و از حرف زدن درباره‌شون می‌ترسیم

زیباترین چیزی که امشب دیدم، صفی بود که درون کتاب‌فروشی شکل گرفته بود. هنوز امید هست. در یک کتاب، آنچه ذهن در آرزویش است و آنچه دل در جست‌وجویش می‌گردد، همه با هم نهفته است.

نمی‌دونم دارم کجا می‌رم، ولی مطمئنم تو مسیرم

آدم‌ها وقتی واقعی‌اند، معمولا دوست‌داشتنی نیستند؛ اما وقتی نقش بازی می‌کنن، همه تحسینشون می‌کنن. دنیا بیشتر ماسک‌ها رو می‌ستایه تا دل‌های صادق رو.

این‌ اواخر فهمیدم لازم نیست همه‌چیز رو زیادی سخت بگیرم. همون‌طور که محمود درویش می‌گه: بیشتر سکوت کن، مردم رو زیادی جدّی نگیر، بارِ زندگی رو روی دوشت نذار، توی احساساتت زیاده‌روی نکن، و برای خوشحال‌کردنِ کسی از خودت نزن.»

می‌دونم غریبه شدن جاهایی که یه زمانی برام مونس بودن یعنی چی. می‌دونم حس بی‌تفاوتی بعد از اون همه اهمیت دادن چطوریه. می‌دونم قدم‌های رد شدن و عبور کردن بعد از ده‌ها بار برگشتن و نگاه کردن یعنی چی. می‌دونم صاف ایستادن بعد از بارها زمین خوردن چجوریه. می‌دونم طعم پیروزی بعد از تلخیِ شکست چه مزه‌ای داره.

همه‌مون یه فصل پنهون توی زندگیمون داریم که هیچ‌کس دیگه هیچ‌وقت نمی‌خوندش

سه روز است که Train Dreams تماشا کرده‌ام و هنوز هم گاهی صحنه‌ها و جمله‌هایی از فیلم ناگهان به ذهنم می‌آیند. فیلمِ بزرگی نیست، اما آن زندگی کوچک را چنان بزرگ می‌کند که آدم را در خودش غرق می‌سازد... از زیباترین و در عین حال تلخ‌ترین فیلم‌های اخیر نتفلیکس است. چند دقیقه‌ی آخرش را مدت‌ها فراموش نخواهم کرد.

با بالا رفتن سن، دیگه تحمل رمزگشایی کنایه‌ها، ذهن‌خوانی و سروکله زدن با قرار و مدارهای مبهم رو نداری. نمی‌خوای وقتت تلف بشه. فقط می‌خوای آدما همون چیزی رو که منظورشونه صاف و پوست‌کنده بگن. این خودش یه جور مراقبت از خودته

دو قسمت اول سریال جدید وینس گیلیگان فوق‌العاده‌ست! ایده علمی‌تخیلی باورپذیر، نویسندگی و تصویرسازی هوشمندانه، هیجان و بازی عالی ریا سیهورن دقیقاً همون چیزیه که از گیلیگان انتظار داریم. دربارهٔ ایده اصلی چیزی نمی‌گم چون شوکش جذابیتشه

وقتی بفهمی آدم‌ها گاهی کارهای کوچک و آزاردهنده یا حتی بدی می‌کنند فقط برای اینکه از تو واکنشی بگیرند، همه‌چیز تغییر می‌کند. دیگر آن را شخصی نمی‌گیری. یاد می‌گیری که سکوت ضعف نیست؛ یک استراتژی است. یک قدرت است. یعنی اینکه آرامشت را فقط برای ثابت کردن یک حرف از دست ندهی

آدما دوران بچگیشونو تو وجودشون با خودشون حمل می‌کنن.طرز ترسیدنشون، طرز دوست داشتنشون، واکنش نشون دادنشون… همش بازتاب چیزیه که از اول یاد گرفتن چطوری باید تو این دنیا وجود داشته باشن.

خودت باش، بی‌رحمانه و بدون اهمیت دادن به نظر بقیه. زندگی کوتاهه، پس واقعی زندگی کن و خودتو همون‌جوری که هستی نشون بده. وقتتو فقط پای کسایی بذار که باهات هم‌حسن. اگه چیزی با تو هماهنگ نیست، اصلاً وجود نداره.

تراژدی بزرگ زندگی مرگ نیست، اینه که دیگه نمی‌خندیم، عاشق نمی‌شیم و رویا نمی‌بافیم. اون چیزاییه که تو وجودمون می‌میرن، وقتی هنوز زنده‌ایم

خیلی طول کشید تا بفهمم نمی‌شه با همه خوب بود. نمی‌تونم همه رو راضی نگه دارم یا همیشه مورد پسندشون باشم. هر کسی بسته به درک، آگاهی و تربیتی که داره، برداشت خودش رو داره. بعضیا به خاطر همون چیزی که هستی دوستت دارن، و بعضیای دیگه دقیقاً به خاطر همون ازت بدشون میاد

عشق واقعی این نیست که بخوای یه نفر رو درستش کنی… عشق یعنی تو وجودش گم شی، باهاش رشد کنی، و با اینکه همه‌ی ضعف‌هاش رو دیدی، باز هم بیشتر بخوایش.

هیچ‌وقت از اینکه برای چیزی که دوستش داشتی جنگیدی خجالت نکش. 🙌 ازش درس بگیر، ولی نذار باعث بشه احساس کنی کمتر از بقیه‌ای یا اشتباه کردی.

شازده کوچولو از اون کتاباست که می‌تونی صد بار بخونیش و هر بار چیز جدیدی توش پیدا می‌کنی که دفعه‌ی قبل ازش رد شده بودی؛ انگار با تو رشد می‌کنه و فقط وقتی آمادۀ درکش باشی، جزئیات تازه‌ش رو بهت نشون می‌ده...

زندگی اون لحظه‌ای نیست که شب و روز منتظرشی. زندگی توی همین لحظه‌ست، توی چیزای کوچیک. توی صبحونه‌ای که امروز خوردی، لباسی که پوشیدی، و پیغامی که فرستادی. زندگی خیلی کوتاه‌تر از اونه که منتظر یه اتفاق خاص بمونی همین الانش رو زندگی کن.

«به‌جای اینکه برای فرزندانت تمام چیزهایی را بخری که خودت هرگز نداشتی، به آن‌ها چیزهایی را بیاموز که هیچ‌کس به تو نیاموخت.»

سکوت همیشه به معنای آرامش نیست؛ گاهی آخرین پناهگاهی است که برایت می‌ماند، وقتی می‌فهمی بعضی چیزها هیچ‌وقت دوباره مثل گذشته نخواهند شد.

تمام روزهای من با فکر تو شروع میشه و با فکر تو به پایان می‌رسه.

مواظب حرف‌هات باش، بعضی وقتا خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی توی ذهن یه نفر می‌مونن.

بوسیدنت دیگه فقط یه خواسته یا هوس نیست، برای من مثل نفس کشیدن، مثل زنده موندنه خود بقاست

کلید قدرت اینه که بدونی چی رو باید نادیده بگیری و روی چی تمرکز کنی. وضوح و شفافیت یعنی بیشتر کار کردن نیست، یعنی انجام دادن همون چیزایی که واقعاً مهمه.

‏تو همون آهنگی هستی که هیچ‌وقت نمی‌خوام تموم بشه…

چطور ممکنه کسی از پاییز بدش بیاد؟ چطور ممکنه کسی از غروبِ باد سرد و خورشید کم‌جانِ لابه‌لای برگ‌های درختان بدش بیاد؟

فکر می‌کنم یکی از تنهاترین حس‌های دنیا اینه که وسط یه جمع بشینی و بفهمی هیچ‌کدومشون واقعاً تو رو درک نمی‌کنن. دیده شدن همیشه به معنای شناخته شدن نیست.

من در دنیای خودم زندگی می‌کنم، جایی که هر لحظه یک تکه از زندگی است که باید به‌دست آورد. برایم مهم نیست خودم را توضیح بدهم، تنها دغدغه‌ام این است که این زندگی را به‌طور کامل و تا آخرین لحظه تجربه کنم

‏به ما یاد می‌دن بدویم، برنده بشیم، به دست بیاریم.اما هیچ‌کس یادمون نمی‌ده وایسیم، ببازیم، رها کنیم در حالی که اصلِ قدرت دقیقاً همین جاست.

‏با گذر زمان فهمیدم که راز زندگی این نیست که همیشه سعی کنی مثبت باشی، بلکه اینه که یاد بگیری قبول کنی. قبول کنی که همه‌ روزها سبک و راحت نیستن، گاهی زمین می‌خوری، اشتباه می‌کنی، اما اشکالی نداره... قرار نیست همه چیز همون لحظه سر جاش قرار بگیره.

همین جا زیر این درخت می‌شینم و به تو فکر می‌کنم.

اگه دوست دارید حس کنید با یه قاتل واقعی نشستید، بازی دیوید تینانت رو تو سریال Des ببینید. یکی از وحشتناک‌ترین قاتلای تاریخ بریتانیاست. فقط ۳ قسمت

‏با بزرگ‌تر شدن، فقط دوست داری دور و برت آدمای خوب باشن. آدمایی که برات خوب باشن، باهات خوب باشن و برای روحت مفید باشن.

یه کالکشن موسیقی می‌تونه دقیقا مثل یه ماشین زمان عمل کنه . با پخش اولین آهنگ ، دوباره شانزده سالت میشه، هدفون تو گوشت، و دنیا رو به کل فراموش می‌کنی.

‏یه تغییر نامحسوس تو هواست وقتی که تابستان داره آروم آروم تموم میشه و محو می‌شه. این همون وقتیه که صبحا بوی تازگی می‌ده، عصرها بوی دل‌تنگی می‌ده و روزا دیگه خودشونو ابدی جا نمیزنن.

عقربه ساعت‌ها و تایمرها رو از نو تنظیم کنیم، شمال مغناطیسی قطب‌نما و مختصات همه رو عوض کنیم، سایه ساعت‌های آفتابی رو تغییر بدیم. زمانی که پشت سر گذاشتیم رو پس بگیریم.

زندگی چاک" قلب تو رو خرد می‌کنه... بعد با امید و زیبایی از نو می‌سازد. به طرز حیرت‌آوری زیبا بود #thelifeofchuck

واقعاً نمی‌تونم براتون توضیح بدم که فیلم Memoir of a Murderچقدر برام غافلگیرکننده بود! اصلاً انتظار نداشتم بیشتر از یه فیلم معمولی جنایی آسیایی ببینم، اما چیزی که دیدم خیلی فراتر از تصورم بود. این فیلم یکی از قوی ترین فیلم‌نامه‌هایی رو داره که تو مدت اخیر دیدم

حال و هوای فیلم جدید نولان به اسم The Odyssey واقعاً غیرعادی شده! شماها می‌فهمید که ممکنه یه فیلم رو ببینیم که از همه فیلمای قبلی نولان هم بهتر باشه؟ ترکیب یه حماسه شعرگونه مثل اودیسه با سبک همیشگی نولان واقعاً هیجان‌انگیزه. چنین فیلمی رو حتماً باید چندبار ببینیم #نولان #theodyssey

به نظر من، قدرت " Nine Puzzles " نه در حل یک معما یا کشف قاتل واقعی است، بلکه در این است که چطور ما را به دیدن انسانی‌ترین جنبه‌های یک آدمکش دعوت می‌کند. این فیلم درباره جرم نیست، بلکه درباره درد، تروما و تلاش برای درک آن است