Her insanın; kalbinin tam ortasında, bir polis memuru, sorgu yapıyor...

Seninle böyle olabilirdik Rüveyda...

Tıpkısı gibi aynısı. Doğan görünümlü Şahin gibi. Ah ulan keşke; Saddam Hüseyin'in, oğlu olsaydım.

Burada olmalıyız...

Bu akşam da evdeyim yahu. Her akşam "dışarı çıkacam" diye bir kaide mi var? Oturalım evimizde mis gibi. Bu hayat beni çok yordu. Dilerim sizi hiç yormasın. Herkese iyi akşamlar dilerim.

Saçlarımı kısacık kestirdim. Etimesgut ülkü ocakları üyesi, araba galericileri gibi oldum. Kısa saç iyi. İnsan rahatlıyor.

İnkılap tarihi dersi gibi, çok sıkıcı bir günün içindeyim. Akşam olsun. Yeter. Sıkıldım.

"Duygularımı gizlerim. Yalnız başıma da yürürüm." dediğim. O malum ikindi vakti saatleri...

Ukala dümbeleği suratlı birine, bir laf sokmuşum, bir laf sokmuşum. Var ya. Sanki, buz gibi soğuk soda içmiş gibi oldum. Yok böyle bir rahatlama. Vallahi. Şişkinliğim geçti.

Tabaklara sığmayan. Tepeleme. Zımba zıp dolu. Yarım kilo. Belki daha fazla. Kıymalı böreği, mideye indirdim. Yarına kadar bir şey yemem.

Yanlış yerde çaba göstermediğimiz. Mükafatı bol olan, ödüllü bir salı günü diliyorum. Günaydın...

Allah'a emanet olun komşularım. Dükkanı kapatalım. İyi geceler...

Tesettürlü bir hanım kız, yeni hesap açmış. Sanırım herkes gördü. Sabahtan beri, bana ve herkese beğeni atıyor. Büyük ihtimal, buradan bir erkek. Aklı sıra, milleti ketenpereye getirecek. Yemiyoruz, bu basit ilkokul numaralarını. Bu ucuz küçük kurnazlıkları, ben yirmi yıl önce unuttum.

Her gün bana beğeni atan. Her gün yorum yazan, üç tanıdığım kişi, beni engellemiş. Şaşırdım. Önemli mi? Asla değil. Hiç umrumda olmaz. Bende hemen engel vurdum. İkinci bir şansı, bırak bir insana, anamın doğurduğuna vermem.

Malum yaz geldi. Kışında kilo aldık. Ya spor yapacağız, ya böyle devam edeceğiz. Bende spor yapacak çalışkanlık yok. Çok üşengeç biriyim. Rejim falan da hikaye. Yapacak bir şey yok. Böyle devam edeceğiz. Karpuz diyeti, kilo verdirir mi?

Şairin: "Olmaktan korktuğum yerdeyim." dediği, durumum yok. Olmaktan mutlu olduğum yerler var. Mesela, akşamcılık yaptığım mekanım. Belki cennet değil ama bana huzur veren bir liman. Rutin iyidir iyi. Şehirliler, herşeyin en iyisini bilmiyor. İnanmayın onlara. Çayımı içiyorum. Hepimize afiyetler.

Ayran gönüllü bir insan değilim. Hiç de öyle biri olmadım. Uzun zamandır. Sanırım son beş yıldır. Herkesten ve herşeyden, çok çabuk sıkılıyorum.

"Sıkıntıya hiç tahammülüm yok." dediğim. O malum ikindi vakti saatleri...

Ama renkli, ama renksiz. Ama kokusu, ama kokusuz. Ama mutlu, ama mutsuz. Ömür, bir şekilde geçiyor...

Bir tebessüm, bir dokunuş, bir sarılma... Çok duygusal bir hafta diliyorum. Günaydın...

Bizim memlekette, herkes birbirinin ucuz fotokopisi gibi. Sesler aynı. Yüzler aynı. Konuşmalar aynı. Kıskançlıklar aynı. Hasetlikler bile aynı. Özet: Aynı oğlu aynı. Saatlerdir sokaktayım. Bir tane bile, kendi havası olan, orjinal, değişik fikri olan, tek bir insan bile görmedim. Herkes vasat.

"Büyük ve Hür, kabul edilmiş Mason Locasına; ah keşke, Kayyum olarak ben atansaydım." dediğim. O malum ikindi vakti saatleri...

Biz de yalan olmaz. Herşey şeffaf. Afiyetler olsun...

Kahve yapmaya üşendiğim için dışarı çıktım. Gider mekan da yaptırırım. Zaten bugün pazar. Kimsecikler yoktur. Gideyim de kafamı dinleyeyim. Hava da güneşli. Ohh. Miss.

2047 yılında yapay zeka, mahkemelerde tanık olarak dinlenecekmiş. Bu dünyayı yöneten tayfa, kesin kararını vermiş. Dünyanın baya baya bokunu çıkaracaklar.

O malum gün, geldi çattı. Kahvaltı yapmam. Kimseyle konuşmam. Günaydın...

Ne olduysa artık; bana patır patır, takipçi gelmeye başladı gece gece. Bakalım bu işin sonu ne olacak? Hepsinde de aynı yorum "Burada yeniyim. Takipleşelim."

Artık gerçekten; hiç bir şey, sorun değildi...

Burada olmalıyız...

Aşk isteyene aşk. İş isteyene iş. Para isteyene para. Koca isteyene koca. Araba isteyene araba. Huzur isteyene huzur. İsteme de sınır mı var? Büyük büyük iste. Burası talep odası. Arz olur olmaz, onu ben bilemem. Hepinizin gönlüne göre olsun. Ben çayımı içiyorum. Hepimize afiyetler olsun...

Affınıza sığınarak soruyorum: Pırasa nedir? Neden yapılır? Niçin yenir? Besin zincirinde yeri var mıdır? Pırasa sevenler, beni engelleyebilir. Teşekkürler...

Yalçın Küçük'ün ruhu şad olsun diye, gittiğim her yerde masaya yumruk atıyorum. "Eyyyy. Kavmi Türk" diye bağırmaya başlıyorum.

Çok ileri seviye, Nescafe Gold bağımlısıyım. Bu durumdan çok rahatsızım. Çokta seviyorum. Ne yapacağım? Vallahi bilmiyorum. Şu an önümde ve büyük keyifle içiyorum.

Tek kişilik gösteri gibi güneşli bir cumartesi gününün içindeyim.

Sakin ve huzurlu, bir haftasonu diliyorum. Günaydın...

Dükkanı kapatalım. İyi geceler...

Kütahya otobüs dinlenme tesisi önünde, titreye titreye çay sigara içen, Kamil Koç yolcu soğukları var. Yemin ederim. Şu an Bursa çok soğuk.

Üst komşumun wifi şifresi:"ST1990" Harfler, karı kocanın baş harfleri. Rakamda evlendikleri yılları. Ulan ne aşklar var be. Seninle böyle olabilirdik Rüveyda...

Show Ana Haber arabası, bizim mahalle de geziyor. Sanırım bir olay olmuş. Şimdi ben bunların yanlarına gidip, "Röportaj yapalım mı?" desem. Acaba ünlü olur muyum?

Rafine bir zevktir...

Anahtarımı kaybettim. İyi mi? Diyojen gibi elimde fener, kafam yerde, K9 köpeği gibi anahtarımı arayıp duruyorum. Gerçi benden Diyojen olmaz! Lazdiyojen daha uygun.

Acı. Çok acı. Full acılı tavuk döner yedim. İçine ilave; isot, yetmedi kırmızı biber, o da yetmedi pul biber bastım. Yandan japon biber. Yok mu o küçükler, ha işte onlardan. Peki neden yaptım? Kimseye acı söz söylememek için. Evet. Öyle hassas ruhlu bir insanım. Çayımı içiyorum. Afiyetler olsun.

Siyah çerçeveli büyük gözlük takanlar, neden kendini seçkin Aristokrat sanıyor? Bir havalar, bir civalar. Ulan ne oluyor? Hegel, deden mi? Aristo, baban mı? Ya Malatya'lısın. Ya Düzce'lisin. Hiç biri olmadı Adıyaman'lısın. Bu havaların kime? Çaya üç şeker atan, asgari ücret bordrolu değil misin?

"Metin-Ali-Feyyaz üçlüsünün, keşke Feyyaz'ı ben olabilseydim." dediğim. O malum ikindi vakti saatleri...

Banker Maho havalarıyla alışveriş yaptığım. Ekstreyi görünce, Kapıcı Bilo gibi boynumu büktüğüm. Kredi kartı ekstremle, karşılıklı birbirimize bakıyoruz. O üzgün, ben üzgün.

Sayın Cumhurbaşkanımızın: "Kimler. Kimlerle beraber. Ahhh. Ah." dediği yere doğru gidiyorum.

Negatif olmak haram. Pozitif olmak helal. Hayırlı Cumalar. Günaydın...

Ne zaman biri, benden bir şey istese. Hep aynı şeyi söylüyorum: "Hastayım. Yapamam." Bu numarayı bir valide hanım yemiyor. "Madem hastasın. Neden ayı gibi yemek yiyorsun?" diyor. Kadın gerçekten haklı.

"Ah keşke, Barcelona'da doğsaydım." dediğim. O malum ikindi vakti saatleri...

Tüm muhalif görüşü olanlar, Onlar TV'yi izleyip şakşakçılık yapıyor ama; (hepsi çoluk çocuk zır cahil. Şule hariç). Serdar Akinan YouTube'de, resmen gazetecilik dersi veriyor. Gazetecilik mesleğine çekirdekten başlayanlar; haber üretimini ve haber analizini, çok kaliteli seviyede yapmayı beceriyor.