#Soho_ONOM ใครยังไม่มารับ มารับกันได้เลยนะครับ— อะไรนะ มีบางอันหายไปหรอ งั้นเดี๋ยวผม หยิบให้ใหม่ ไม่เป็นไรน้า🌟✨

(what if ถ้าได้ชิมไม้สีรุ้ง ปลดล็อค สกินมิชิมะ abstract)

#Soho_Commu ​"ดั่งสายลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่านยอดเขา แผ่วเบาจนยากจะไขว่คว้า แต่ทิ้งความเย็นเยียบที่มั่นคงไว้ในใจคน" ​[ ขอให้จิตวิญญาณของลูกหนักแน่นดั่ง 'อิบุกิ' ขอให้ทุกช่วงวัยของลูกคือความรุ่งโรจน์ดั่ง 'ชุน' ขอให้ชีวิตของลูกเพียบพร้อมในทุกฤดูกาล และเป็นความสดใสที่ไม่มีวันจืดจางไปจากใจคน ] ___________________ 伊吹 旬 ( Ibuki Shun ) [ Y3-B | 20/10/2008 ]

'??' /แสงแทงตา /สว่างกว่ากองไฟอีกนะครับ...

( สิ่งที่อยู่ในหัวนัตสึยะตอนทุกคนส่งประกายคิระคิระ ภ ภูมิต้านทานต่ำค๊าาาาาาาาา )

#maid_soho ( ได้เตะทั้งบอล ได้เตะทั้งคน เลยแวะมาแปะภาพแก้บนนะคะ 🧹 )

#Soho_ONOM (เก็บตกสวนสนุกฮะ) @kotone-soho.bsky.social @momose-soho.bsky.social

"ได้เลยย" สิ้นคำพูด ฝ่ายบุกไม่ได้มีเพียงแค่โซระเท่านั้น เรื่องอะไรที่เธอจะเป็นแค่ฝ่ายกันเพียงอย่างเดียว ร่างนั้นก้าวเท้าทิ้งระยะจากจุดเดิม พุ่งเข้าหวังประชิดคนครองบอลในทันทีที่เริ่มเกม

มีหูแมวบนหัวซะแล้ว. จากที่เอนคออยู่ข้างหนึ่ง ก็สลับเอนไปอีกข้างหนึ่ง เสียงกระพรวนดัง กรุ๊ง กริ๊ง ตามการเคลื่อนไหว แค่อากัปว่ายังคงสงสัยในการกระทำของคุณ "ฉันแน่ใจว่าคำสั่งควรบอกว่าให้เจ้าตัวสวมมันเองนะ ?" แต่ก็เหมือนว่าจะไม่ได้ว่าอะไรล่ะ

(หลงทางคู่กันไปซะ @natsuya-soho.bsky.social )

#Soho_ONOM (โชเสนเส ootd ( ˘ω˘ ))

เรื่องของกินจะพลาดได้ไง มายูลิ้นจระเข้ปรากฏกายยังหน้ากองไฟช่วงหนึ่งทุ่มเป๊ะเพื่อรอคิวในการรับมาร์ชเมลโล่ไปปิ้งทาน ทว่าสิ่งที่คิดไว้จากขนมสีขาวนวลกลับได้เป็นสีรุ้งสดใส เอ่อ อาจจะรุ้งหม่นไปหน่อย สีหน้ายังชะงักงัน แต่พอได้ยินว่ามีคนตั้งใจทำไว้เลยไปปิ้งไม่ให้เสียน้ำใจ ก่อนจะงั่ม เคี้ยวอันแรกไม่เป็นไร อันที่สองเริ่ม ?? . . อันที่สามไม่ได้กินแล้วเพราะนั่งขดอยู่หน้ากองไฟ เหมือนจะเห็นคุณยาย

/ไม่รู้ /ย่าง /กิน /????

Day 15 มันไม่สำคัญ ขอแค่ตอนนี้ ตอนที่ผมยังสามารถทำอะไรได้ตามใจอยู่ …มันมากเกินพอแล้ว สำหรับตัวผม ตะวันจะลาลับแล้วนะ ถึงเวลาที่เราต้องบอกลากันแล้ว

[ คืนสุดท้ายของทัศนศึกษา ] บริเวณหน้าห้องน้ำของล็อบบี้โรงแรมในช่วงเวลากลางดึกที่ทุกคนควรเข้าไปพักผ่อนในห้องกลับมีใครบางคนเพิ่งออกมาจากห้องน้ำหญิง มือผอมบางแตะกำแพงบริเวณทางเดินค่อยๆ ขยับไปเชื่องช้า ขณะอีกมือกำผ้าเช็ดหน้าปิดปากตัวเองไว้แน่น แค่ก แค่ก— เสียงไอโขลกดังเป็นระยะ ดวงตาคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำใส เพราะไม่อยากรบกวนรูมเมทถึงแอบออกมา คงต้องรอจนกว่าจะดีขึ้น…

“…” /มิชิมะชอบอะไรแบบนี้เหรอ…

/กำลังจะโดดคาบชมรมแต่โดนจับได้ /เลยตีหน้าเศร้า เล่าความเท็จว่าจะออกไปตามหายารักษาโรคเกมโอโตเมะให้คนในชมรม /เช้าก็สลับกันเมะหึเป็นตัวละครในเกม เย็นก็ทีมเรา 6 คนชนะแน่ ผมจำเป็นต้องรักษาพวกเขาครับ เพราะผมไม่เคยเล่นเกมจีบหนุ่ม ผมแจมไม่ได้

(เพื่อนกัน)

ช่วงสิบนาทีสุดท้ายของเวลารอบกองไฟ、คุณบังเอิญเหลือบไปเห็นเลขาธิการประจำสภากำลังหลบมุม ทานมาร์ชแมลโลว์อย่างเอร็ดอร่อยอยู่คนเดียว ดูจากความเร็วของการขยับกระพุ้งแก้มแล้ว บางทีเธออาจจะเพิ่งได้ทานมื้อเย็นละนะ "૮₍ ˶•⤙•˶ ₎ა

(เหมือนรู้เลยครับว่าได้ของใครมา)

(คนอื่นร้องเมี้ยว คนนี้ร้องมะแอ๋ว--) "มะแอ๋ว" /หูหางงอกแบบไม่รู้สึกตัว กำลังกินแซ่บอยู่/

( เซมไปเองก็ลำบากใจเรื่องเดียวกันเลยค่ะ )

[story 一] ` 2/6 ` ในวันที่สุขสงบ ลายลมเย็นสบาย และชาอุ่นๆซักแก้ว ที่ชวนทำให้สบายใจ.. . . แต่ว่า

#Soho_SDL ผมยัง…ไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ?

และในคืนนั้นเอง มีนักเรียนบางคนได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนจากห้องพักของเหล่าเด็กชมรมฟุตบอลด้วยเหตุผลบางอย่าง

มองไม้ในมือ กะพริบตาปริบ ๆ “ .. ” ก็น่ารักดีแหะ กินไม่ลงทำไงล่ะทีนี้ ? จะกินแล้วเหมือนเผลอกินรุ่นพี่สภาเข้าไปเลย ＿|￣|○

#Soho_ONOM ( อร่อยเต็มคำ )

| ใบเซียมซีทั้งห้าเรียงร้อย ดั่งคำอวยพรจากเทพเจ้าที่เอ่ยขึ้นแก่โชคชะตา ท่ามกลางอุปสรรคมากมาย หากไม่ย่อท้อแล้วล่ะก็ทางออกจะปรากฎอยู่เบื้องหน้าอย่างแน่นอน ด้วยความช่วยเหลือของ ฮิรุมะ มานาบุ ที่ถ่ายทุกอย่างที่เกิดขึ้นลงบนอินเตอร์เน็ต สุดท้าย อาจารย์ก็ตามหาพวกเราที่พลัดหลงจนพบ fin.

#Soho_ONOM #Soho_เปิดโรล | วัดยูเมะเทระ | เย็น ช่วงเวลาเย็นเป็นเวลาอิสระ นักเรียนต่างกระจายแยกย้ายกันหาของอร่อยในงานวัดทาน ไม่ไกลจากศาลเจ้า เจ้าของเรือนผมสีควันกำลังยืนเอ้อระเหยอยู่แถวนั้น ในมือถือใบเซียมซีที่ยับยู่ยี่ สวมเสื้อวอร์มกับกางเกงนักเรียนที่ดูไม่เข้ากันดี เขายกยิ้มก่อนเริ่มเอ่ยทันทีที่ได้สบตาคุณ “ไง..” ดูจะเหนื่อยๆผิดปกตินะ?

“????”

/ไม่กิน /เหม่อ น่ารักดีแหะ

#Soho_ONOM ทัศนศึกษาวันที่ 2/ ระเบียงโรงแรม ออกมายืนรับลมดูดาวช่วงค่ำหลังจากที่เดิน(กิน)ในงานวัดเต็มอิ่ม (อยากวาดสกินผมทวิลเทลฮะ😘)

#Soho_ONOM #soho_เปิดโรล [ทัศนศึกษาวันที่ 1 | สวนสนุกมิซึกิแฟนตาซี | มี fact ให้ปลดล็อกได้🗝️] โทคุซาวะ มิตสึอิจิ ในเสื้อเชิ้ตสีสุภาพและกางเกงขายาวไม่ต่างจากงันทำงานปกติ ยืนอยู่ที่มุมหนึ่งของสวนสนุก เขากอดอกแหงนหน้ามองรถไฟเหาะ ชิงช้าสวรรค์ และเครื่องเล่นมาหมายที่อยู่สูงขึ้นไปในอากาศด้วยสายตาว่างเปล่า ไอ้ของน่าขนลุกพวกนั้นมันอะไรกัน…

/ อุ่นใจดีค่ะ แต่ / ทำไมรู้สึกถ้ากินเข้าไปจะตัวเรืองแสงด้วยยังไงไม่รู้ .เคว้ง

" .. " / หันซ้าย / หันขวา . รีบกิน อร่อย

(เซนเซย์หล่อมากค่ะ)

#Soho_เปิดโรล | แยกรูท | ช่วงเย็นก่อนวันทัศนศึกษาร้านขนมแห่งหนึ่ง "อื้อ ซื้อขนมเสร็จเดี๋ยวพี่ก็กลับแล้วล่ะโนอาห์เอาอะไรมั้ย?" พูดพร้อมกับดูขนมในตู้ ถามน้องชายของตัวเองด้วยเผื่อต้องการอะไร "ไม่เอาอะไรสินะ เข้าใจแล้วเดี๋ยวรีบกลับนะ" พูดจบก็วางสายไปเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากระโปรงก่อนจะย่อดูขนมในตู้ต่อ "จะซื้ออะไรบ้างดีนะ" (ใครสนใจมาช่วยเลือกขนมได้นะคะ🥺✨)

#Soho_commu “ โลกใบนี้ มีอะไรให้เรียนรู้ไม่จบไม่สิ้นเลยนะ! ” “ โอ้!! นั่น! อะไรอยู่บนฟ้าน่ะ! หรือว่า!? UFO!!? “ Kuroyami Seiya | 黒闇 星夜 อาจารย์ประจำวิชา โลกเเละดาราศาสตร์ อายุ 35 ปี | สส 180 / นน 67 Doc : docs.google.com/document/d/1... ทัก โรล / โค / แท็ค 24/7 ติดสถานะทำงานเเละตอบช้า

ยืนรออย่างว่าง่าย ดูจะอยากได้มาร์ชเมลโลว์จริงๆ(...) "ขอบคุณครับ" อีกคนยื่นมาให้ก็รับมา เห็นหน้าตาดูดีมีความปลอดภัยกว่าอันก่อนหน้าก็กินเข้าไป เคี้ยว ๆ กลืนลงคอ ก่อนจะรู้สึกได้ถึงแรงผลักดันบางอย่างภายในตัว รู้ตัวอีกทีก็ "เมี๊ยว" ? มองหน้าอีกฝ่ายแล้วยกมือปิดปากช้า ๆ "ขอโทษครับ จู่ ๆ ก็อดไม่ได้" ตกใจเรื่องที่ตัวเองร้องเมี๊ยวจนไม่ได้สังเกตสิ่งที่อยู่บนหัวตัวเองด้วยซ้ำ

เซย์จิมองไม้มาร์ชเมลโล่ในมือตัวเอง แล้วหันไปมองไม้มาร์ชเมลโล่ในมือคนอื่นในชมรม ก่อนจะแอบยิ้มน้อย ๆ ในมุมที่น้อยคนเห็น

#Soho_SDL (ย้อนหลัง) ปลีกตัวออกมาระหว่างทำกิจกรรม กะจะหาจังหวะนั่งพักให้หายเหนื่อยสักครู่ แต่เด็ก ๆ เดินตามมาตอนไหนไม่รู้แล้ววิ่งกรูเข้าใส่ จากนั้นก็โดนดึงแย่งตัวไปซ้ายทีขวาที "ทุกคน พี่ชายมีแค่สองแขนนะ" "เป่ายิ้งฉุบกัน" "ใครชนะเดี๋ยวไปเล่นกับคนนั้นก่อน" พยายามใช้วิธีที่ใช้รับมือกับน้อง ๆ ตัวเอง แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลซะงั้น....

#Soho_SDL (ย้อนหลังค่ะTT ) ในตอนที่กำลังเช็คของสำหรับจัดแสดงเล็กๆอยู่ ก็มีใครซักคนเรียกชื่อของเธอเขา ด้วยความเคยชินเธอจึงหันไปพร้อมขานตอบเสียงนั้นอย่างปกติ แต่กลายเป็นว่าคนที่ขานตอบรับดันไม่ได้มีแค่เธอซะได้ ...สรุปแล้วใครกันแน่ที่ถูกเรียกล่ะเนี่ย—

#Soho_SDL ( นัตสึยะรู้สึกประหลาดใจมากๆที่สิ่งนี้เกิดขึ้น โดนล้อม > รับมือไม่ถูก >แอบหาจังหวะปลีกตัวมา ถ้าคุณสบตานัตสึยะที่นั่งกองอยู่ตรงมุม เจ้าตัวจะส่งสายตา ‘ ไม่ได้อู้นะคะ 😭 ! เขาเรียกว่า .. นั่นไง พักยกค่ะ !! ’ กลับมา อะ รบกวนอย่าบอกที่ซ่อนตัวนะคะ )

/พูดไม่ออก

Day 14 ความจริง เรื่องเดียวที่ผมจะไม่โกหก คือตอนที่ได้ไปเที่ยวกับนาย ผมมีความสุขจริงๆนะ มีความสุขมากๆเลยล่ะ ในตอนที่นายชมผมน่ะ ถึงแม้จะไม่ใช่อย่างที่คิด แต่ผมดีใจจริงๆนะ นี่ถ้าวันนึง… มีโอกาสอีกล่ะก็ ช่วยชมผมอีกเยอะๆเลยนะ -โน๊ตนี้ไม่ได้ถูกเอ่ยออกไป แต่มันถูกเขียนเก็บไว้ในหน้าท้ายสุดของสมุดเท็นเซย์-

แวะมารับมาร์ชเมลโล่จากสภานักเรียนได้นะคร้าบ (=^▽^)σ ทางผมก็ตั้งใจปิ้งสุด ๆ ไปเลย 555555

🎇 Mini Event : Marshmallow Time 🎇 #Soho_ONOM | ทัศนศึกษาคืนแรก 19:00 น. ค่ำคืนแรกเริ่มต้นขึ้นเมื่อกองไฟถูกจุดขึ้น、นักเรียนและอาจารย์ต่างเพลิดเพลินไปกับบาร์บีคิวแสนอร่อย ก่อนกลิ่นหอมพัดโชยมา ⋆｡‧˚ʚ 𝙼𝚊𝚛𝚜𝚑𝚖𝚊𝚕𝚕𝚘𝚠 𝚃𝚒𝚖𝚎 ɞ˚‧｡⋆ ขอเชิญทุกคนเพลิดเพลินกับมาร์ชแมลโลว์ร้อนๆ จากสภานักเรียนโซโฮ "สามารถเติมได้เรื่อยๆ เลยนะคะ“ 🍡 th.shindanmaker.com/1262978

#Soho_SDL ตัวเขาที่ได้เพียงยืนมองเด็ก ๆ อยู่มุมเงียบๆคนเดียว แต่จู่ ๆ ก็มีเด็กสาวสองคนสะกิดเรียกเขา พร้อมถืออุปกรณ์ลงสีอยู่ในมือ สายตาอ้อนวอนส่งมาสบตา เขาดูแล้วคงไม่รอดเช่นกัน ...คงต้องยอมรับชะตากรรมอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าน้องๆสนุก เขาก็ไม่ได้อะไร... แต่วาดอะไรบนหน้ากันนะ ?

(คนสวยมากกก)

เธอยิ้มตอนรับคำชื่นชมว่าที่นี่นั้นร่มรื่นต่างจากในตัวเมืองมากจริงๆ พลางกล่าวของคุณไปพลาง "ที่นี่อากาศดีมากจริงๆนั่นแหละค่ะ" "ฉันดีใจที่ทุกคนมาได้นะคะ" ยูอิพูดพร้อมกันค่อยๆหันเรียกไปสบตาทีละคน เพราะปกติแล้ววันหยุดแบบนี้เธอคงได้นอนอยู่บ้านตามปกติกับครอบครัว แต่วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ได้เจอเพื่อนๆแม้ไม่ได้ไปโรงเรียน