رییس بزرگ جدید از امروز کارش رو شروع کرد و اومد بهمون دونه دونه سر زد. وقتی دست می‌ده با آدم اون یکی دستشم می‌ذاره رو دستت. منم اون یکی دستم رو گذاشتم رو اون یکی دست اون.

همکارم امروز پیشنهاد داد بریم با هم چیز میزایی که درست می‌کنیم رو پاییز تو غرفه‌ی شهر بغلی بفروشیم. گفتم باشه :))) حالا باید شروع کنم به درست کردن چیز میز چون هیچ محصول قابل عرضه‌ای ندارم (هنوز!) البته دو سه تا دارم ولی خب کمه.

باز فشارها زیاد شد روم و امکان خالی کردنشون رو ندارم. مسوولیت بچه‌ها، مسوولیت دانشجوهام، مسوولیت کارها، مسوولیت پروژه‌ای که قراره از دوشنبه شروع شه و هزارتا خرده ریز دیگه. معده درد من و دندون جدید بچک که دوباره شب‌ها بیدار می‌شه و روزها درد داره. جنگ و وضعیت مملکت هم که غوز بالا غوز. 😓

دوستم (در ایران) سبد مصرفش رو توضیح داد بهم در این روزها و خیلی شرمنده شدم. گوشت قرمز و مرغ خیلی گرون، لبنیات افتضاح گرون، نون یک شبه دو برابر شده، دارو بسیار گرون، پوشاک و اینها که دیگه نمی‌خره فعلا. گفت حساسیتش رو کیفیت مواد هم اومده پایین و دیگه هر چی ارزونترینه رو برمی‌داره. :(

صبح داشتیم تند تند حاضر می‌شدیم بریم که بچه اومد گفت چرا لباس نذاشتی برام. گفتم گذاشتم رو پله‌است. گفت نیست. خلاصه این ور و بگرد، اون ورو بگرد، معلوم شد بچک تو این فاصله خیلی بی سر و صدا رفته لباس بچه رو انداخته تو ماشین لباس شویی.

مرگ هر کدوم از اهالی فرهنگ مملکت در سطح دیگه‌ای اذیتم می‌کنه. سطح فردی که بماند، بلایی که این کشور سر آدم‌هاش درآورد و اون‌هم به قیمت چی آخه؟ چی به دست آوردند با این همه سال سرکوب و آزار نویسنده و هنرمند و صد البته هم شهروندان عادی.

با مامان بزرگم تلفنی حرف می‌زدیم و وقتی فهمید به خاطر تولد آمریکا تعطیلیم فحش‌هایی که بلد بود رو کشید به آمریکا و ترامپ. :)) واقعا دست شازده درد نکنه که روابط بین دو ملت رو به بهترین حالتش رسوند. باقی چیزها که اصلا هیچی

- ایرین کجاست؟ - ایتس ایران مامی -چرا با آی نوشتی؟ - آی فورگات! - قوربونت برم آخه من.

هر چی خوراکی خاورمیانه‌ای بوده رو برداشته یه اسم «خوراکی‌های یونانی» هم گذاشته بالاش که یه وقت کسی استرسی نشه موقع خوندن کتاب و یاد بدبختی‌ها بیفته.

رفتیم موزه مسوولش گفت بزرگ‌سال ده دلار، و برای ۶ سال به پایین مجانیه. بچه با ذوق گفت: ولی من شش سال و نیمه‌ام!

می‌خوام برای خودم قانون بذارم که از این به بعد اگه خیریه‌ای سر راهم سبز شد (و با اصول اخلاقی‌ام سازگار بود هدفش) یک کمکی بکنم ولو اندک. و حساب کتاب نکنم که به این ندم به جاش به اون بدم

دم دستی‌ترین مشکل رو اعصاب الانتون چیه؟ همین الان که این رو می‌خونید. مال من اینه که شربت آنتی بیوتیک بچک افتاد و بیشترش ریخت رو زمین😫 حالا بیا برو درخواست دوباره بده به داروخونه/دکتر و کی برسه دستمون و کی ببریم مهد و احتمالا دوباره باید تکرار کنه دوره‌اش رو

عذاب وجدان تابستون اینه که سر کارم و نمی‌تونم با بچه باشم موقع تعطیلاتش و مجبوره بره کلاس تابستونی. هم دوست داره و هم امروز گفت که می‌خواد ریلکس باشه تابستونش به جای این کلاس و اون کلاس. :( ازاون طرف مامان یکی از دوستاش رو دیدیم که معلمه و تابستونا تعطیل و با بچه‌هاش. گفت که پدرش دراومده تا الان.

یه کسب و کار کوچیکی که کاموا تولید می‌کنه تو فرانسه پست گذاشته بود که من دارم ورشکسته می‌‌شم با این وضع تعرفه‌ها و نصف مشتریام که ساکن آمریکا بودند رو از دست دادم و بیاید ازم بخرید تو رو خدا. از آمریکایی‌ها پول پست رو نمی‌گیرم.

گلللللللللللل

بعد سالها دارم فوتبال ایران رو می‌بینم و باورم نمی‌شه انقدر خوب بازی می‌کنند، (به نسبت اون سال‌های دایی/کریم باقری و غیره) و با توجه به شرایطی که دارند و قبلشم جنگ و باقی قضایا.

از این به بعد وقتی آدم مسن میاد حرف بزنه باهام صدام رو یک درجه بالاتر می‌برم که احتمال متوجه نشدن حرفم به دلیل نشنیدن کم بشه. تا الان جواب داده.

بچه با چوب‌های اسباب بازی‌اش یک هتل درست کرد و خیلی آمریکایی‌طور اومد بهمون پرزنتش کرد. این‌که چطور ساخته، اون قسمتی که به مشکل خورده رو چطور حل کرده و در نهایت مجبورمون کرد چند تا عکس از خودش در کنار اسباب‌بازی‌اش بگیریم ازش.

همسرم یک عکسی از بچک فرستاده و یهو فهمیدم تفاوت قدشون چقدر زیاده. انگار یکی از طبقه دوم خونه عکس گرفته باشه از بچک.

فصل خداحافظی با دانشجوهاییه که فارغ التحصیل می‌شن. یکی‌شون آخرین روز کارش امروز بود و الان که اومد خداحافظی کردیم و رفت یهو خیلی غمگین شدم. واقعا آدم باید جوری باشه حضورش که وقتی می‌ره بقیه خیلی دلشون براش تنگ بشه، نه که بگن خوب شد این هم رفت.

تاثیر عاشورا بر فرهنگ و سیاست مدرن. باهاش موافقم.

من راضی بودم از مصاحبه. اما! آخرش پرسیدم ازشون که سرچ چطور پیش رفته و مرحله بعدی چیه. گفتن که ما ۱۸۰ تا متقاضی داشتیم برای این شغل (🤯) که خیلی‌هاشون تحصیلات و تجربه‌ی زیاد هم داشتند. (لابد برخلاف من که تحصیلاتش رو دارم ولی تجربه‌ی کم😒). به هر حال من تلاش خودم رو کردم.

دیروز دخترهای همسایه که هر دو از بچه بزرگ‌ترند اومدن بازی کنند باهاش و سه تایی آشوبی به پا کردند که نبین و نپرس. بعد هم نمی‌رفتن وقتی وقت رفتنشون بود. خیلی وحشتناک بود و وادارم کرد یه سری مرزها رو با بچه مرور کنم و به اون‌ها هم ایشالا بگم از این به بعد 😑

یه صحنه در خونه‌ی ما اینه که می‌بینی جارو و خاک‌انداز دسته بلند دارند پشت میز یا کانتر آشپزخونه راه می‌رن برا خودشون. چیزی که نمی‌بینید اون بچک ریزه که داره اونا رو می‌بره این‌ور و اون‌ور.

برای بار هزارم مصاحبه‌ی شغلی دارم فردا و احتیاج دارم به دعها یا انرژی‌های مثبتتون به هر قبله‌ای که می‌پرستید یا کفر می‌ورزید😅 مصاحبه‌ی داخلی هم هست و ازین‌که دوباره باید برای همکارام فیلم بازی کنم به عنوان کاندیدا خسته‌ام ولی چاره‌ای هم هست مگه جز تلاش در زندگی؟

بچه گفت تو طرفدار کدوم تیمی؟ گفتم ایران. گفت من طرفدار همه‌شونم. همه‌ی تیم‌ها.

اومدم بیرون همسایه‌مون گفت بازی ایران رو دیدی؟ گفتم آره. گفت که چه آتشی در وجودشون بود. قشنگ حسش می‌کردم. گفتم آره و همون روز بازی هم باید بیان و دوباره برگردند به مکزیک. شرایطشون سخته. گفت آره می‌دونم. با این حال خوب بازی کردند. احتمالا برن بالا تو گروهشون. گفتم آره. اگه بشه که تاریخی می‌شه.

بابا دیگه حیوانات زبان‌بسته رو هم کسی شلاق نمی‌زنه تو این زمونه. آدم که دیگه واقعا…

دلم می‌خواست یه مربی ورزش داشتم که هر روز بسته به وقت و توان بدنم، چیزی که لازمه برام رو می‌گفت انجام بدم. خرجش هم زیاد نبود و تمام نیازهای هوازی، استقامتی، تعادلی، و سن و سالی رو در نظر می‌گرفت.

داشتم تو موزه برای بچه توضیح می‌دادم که مومیایی‌ها درواقه آدم‌هایی‌اند که خیلی وقته مرده‌اند و جسدشون رو مومیایی کردند. گفت: like maman f? —- مامان بزرگ من: maman f 😑

فوتبال گذاشتم ببینیم. بچه می‌گه پس دخترا کجان. گفتم این تیم پسرهاست. دخترا تیم خودشون رو دارن. گفت اینو ول کن، بزن بازی دخترا رو ببینیم. —— :))))

“I’ve had a very very good life” دیوید هاکنی —- و البته نوش جونش

وای خدایا مراقبت از بچک (۱۸ ماهه)خیلی سخت شده. یک موجود ریز بسیار آسیب‌پذیر و بسیار آسیب‌زننده که دیگه به هیچ صراطی هم مستقیم نیست. انرژی‌اش هم بی‌پایانه.

احساسم نسبت به جام جهانی فوتبال و حضور ایران چندگانه است. از یک طرف اهل تماشای بازی مردان نیستم، ولو تیم ملی باشه(گرچه زمانی در نوجوانی عاشقش بودم). از طرفی تنها تفریحیه که این روزها ایران و به تبعش مردم ایران رو وصل می‌کنه به یک چیز مفرح در دنیا و از اون انزوا بیرون میاردشون دست کم برای چند هفته.

واقعا خسته شدم از حجم کار و بعد که می‌ریم خونه کار خونه و بعد که آخر هفته می‌شه کارهای عقب مونده. احتیاج به مرخصی‌هایی دارم که توش بچه نباشه و کارهای عقب افتاده نباشه ولی هر چی مرخصی جمع کردم از موقعی که دوباره برگشتم سر کار هم داره به مصرف این می‌ره که برم بچه‌ها رو زود بردارم یا دیر شده صبح چون بچه‌ها.

یکی از همکارام خیلی بار عاطفی چیزها رو سنگین می‌‌کنه الکی. مثلا تو یک مساله‌ای ازش مشورت خواستم که کمی موقعیت پیچیده‌ای بود آخر مشورت بدون این‌که من احساسی نشون داده باشم گفت فکر کنم احتیاج داری به بغل! که نداشتم ولی چون دستاشو باز کرد مجبور شدم بغلش کنم 😑

من دلم می‌خواد تا ۲۴ ساعت باورنکنم و بعد ببینم چی می‌شه اوضاع.

من به اون رییس جمهوری رای می‌دم که تعطیلات آخر هفته رو بکنه سه روز. ✊🏻

برگشتنی بچه گفت کاش بارون می‌اومد. تا حالا همچین چیزی نخواسته بود و به نظرم خیلی قشنگ اومد. گفتم چطور؟ گفت آخه خیلی تشنه‌امه می‌تونم آب جمع کنم تو دستم بخورم اون‌جوری

انقدر چیزای چرت و پرت خنزر پنزری تو هر برنامه‌ای می‌دن (از جمله استیکر) و منم متاسفانه جمع می‌کنم 🙂‍↔️ که تصمیم گرفتم برم یه دفتر بگیرم اینا رو به علاوه چیزای دیگه رو بچسبونم توشون به عنوان work journal

نمی‌دونم چرا مرگ بر اثر غم توضیح قابل باوریه برام ولی قانع کننده نیست. اون‌هم در مورد آدم‌هایی که در نظرم قوی و غیر شکننده‌اند/ بودند، مثل مرجان ساتراپی.

بچه دیروز یه سری کاغذ ماغذ از مدرسه آورد خونه که در طول سال تو کمدش جمع شده بود. دیدم تو یکی‌اشون ‌ام مراحل برادر‌دار شدنش رو کشیده.

نظر بچه درباره‌ی کتاب پیتر پن.

عکس آشپزخونه نامرتبمون رو دادم به ای آی و برام مرتبش کرد شبیه خونه‌های تو ژورنال‌ها شد. آرامش روانی کاذب 😌

شرکتی هست که در تهران مدیر منابع انسانی بخواد؟ نیروی متخصصی می‌شناسم که تو این حوزه دنبال کار می‌گرده.

آیا به خاطر جنگه؟ یا دوباره مادر شدن؟ یا برگشتن سر کار؟ که یک جور خرد خیرخواهی جمعی پیدا کردم که قبلا این مدلی نداشتمش.

خبری از آشنای مجازی‌ات نیست تا این‌که بعد از چند ماه به اینترنت وصل می‌شه و عکس‌هایی از خرابی‌های خونه‌اش در جنگ رو آپلود می‌کنه.

باباش یک کیف چرمی خریده بود که یک منگوله‌ی چرمی هم وصل بود به تگ برچسبش. بچه گفت این مال من؟ باباش گفت اون چرمه رو می‌گی؟ مال تو. بچه گفت: It’s not a charmچرم , it’s a charm! چارم

دیشب موقع خواب گفتم یه نظرسنجی کنم ازش. بهش گفتم به نظرت چی‌کار کنم که مامان بهتری بشم؟ گفت بذار من بیشتر تلویزیون ببینم، هر چی می‌خوام برام بخر، و بیشتر بیا دنبالم مدرسه. از دوتای اول فهمیدم مامان خوبی‌ام :)) و سومی رو گذاشتم تو برنامه که بیشتر برش دارم.

امروز واقعا مرخصی لازم دارم. اصلا در مود کار نیستم. هم خیلی خسته‌ام (فیزیکی) و هم خیلی فاز ایران رو دارم و دلتنگی‌های رویاگون.