Recórdame o instagram unha das miñas fotos favoritas, coa sombra do solpor sobre os muros de Bonaval e penso que que tempos aqueles onde realmente me sentía identificada cun carrete: o Kodak Gold a precios populares, lévote no corazón ❤️‍🩹

Toda esa xente que sae na tele, nos periódicos (¿aínda existe iso?), no internet, dicindo cousas, opinando outras, cando chegan á casa, ¿que fan? ¿Non se volven bolitas? ¿Non teñen resaca emocional?

Xa vou poñendo unha alarma para o 2018 e así inundar todas as miñas redes sociais do mellor que me pasou: mi perri.

Leva dos días sen funcionar o SIGPAC así que onte fun de paseo entre eucaliptais e hoxe entre horterais.

Gustaríame: aprender a levar un tractor, saber a que coño adicar a miña vida.

Unhas fotos dos paseos destas últimas semanas, pensando que se a fotografía serve para algo é para deixar de temer á morte.

Tamos vendo o The Walking Dead Galicia Edition e non sei por que razón non puideron rodar nunha vila daquí e puxéronos a comer churrasco, a bailar muñeiras e desfilar peliqueiros nun pueblo de Segovia 🤡

Por último, o paseo de hoxe, que tiña que ir polo caixeiro antes de pasar a polo pan.

¡¡ Jamás mil máquinas podrán crear una flor !!

A min non me dan pena os gandeiros, nin grandes nin pequenos. A gran maioría de vacas de leite ven a luz do sol porque lles dan un plus. Se fose por eles, estarían nas mesmas macrogranxas porcinas que inundan os montes das provincias que, por agora, non valen para eucalipto.

Hoxe no traballo cagueina porque mandei a un técnico ao Concello de Cerdedo e o choio era no Concello de Cotobade.

Como se constrúe un Monumento a las Aguas Ganadas:

A Portrait Of A Dog Exposing Its Belly And Adopting An Excited Posture As A Strategic Act Of Conditioning Its Human. Acrylic on linen, 2024 by Younguk Yi www.instagram.com/yiyounguk/

O Kevin agora é un gato da casa.

Vou facer un fío do que vou lendo que se pra algo está isto é pra baleirar o pensamento, que eu so recordo as cousas que comparto.

Uns paseos destos días, que non foron moitos, pero faise o que se pode 😔

Hei de confesar que non sei usar unha cámara.

Espiritualmente non marchas de Santiago ata que deixas de recoñecer persoas nos tiktoks do Royal Tandori.

Para min a beleza é cear tódolos días pan con queixo e descubrirlle as enrugas á bóla, rillalo cós dentes seguíndoas e nadar coa lingua na humidade da súa miga.

Recoméndovos volver ao Feisbuc de cando en vez.

Eu si asocio a boa vida con ter un pouco máis de sol, con poder saír a dar un paseo ou non ter que ver o sol saír e volver dende un cuartucho con ventilación forzada.

Resulta que agora a xente vai de viaxe de noivos a Colombia e botan fotos nun barrio chungo de Medellín e eu só podo pensar no poboado xitano que se ve dende a autovía no polígono de Pocomaco.

O Kevin e o Roger :)

O paseo de hoxe. Subín ao límite da comarca. Outro mundo. Un proxecto de bosque autóctono. Vése o mar.

Uralita Smith

No Feisbuc sáeme esta fantasía de sesión de fotos prenatal.

Hai que pensar máis nisto.

The original twink

Hoxe volvín de malas do traballo, chorei un pouco mentres fregaba a louza, saín pasear e xa estou mellor.

A Cubby House, 1891 by Charles Burton Barber

Only a Shower, 1884 by Charles Burton Barber

Eu recolléndolle a diarrea ao Kevin pra levar a analizar porque está maliño :(

O paseo de onte, que gustazo!

Outro día panikeando con que narices vou facer coa miña vida pero esta vez limpando a neveira, que boa falta lle facía.

Estou recolocando as carpetas do ordenador así que: Unha foto dun tempo no que unha autopista abandonada era o lugar perfecto para que os vellos fixeran os seus kilómetros diarios.

Se a fonte da túa aldea deixa de botar auga, a quen te queixas?

Cargáronse o First Dates pero volveron as reposicióna do De Bares ❤️‍🩹

Perdón, o meu mozo non para por casa, non sei aínda de que falar coas miñas compañeiras de traballo e miña nai non me deixa queixarme do xefe.

O único bo que saiu (ou entrou, eu que sei) dunha cámara nos últimos anos é Perfect Days 😔

Tamén acabei Too Much, e levoume Too Much porque é malísima, feita sen ganas, como para gañar diñeiro por contar a túa vida e non contar a túa vida e gañar diñero como en Girls.

A principios de xuño dixéronme que o terceiro día de regra fose facer un análise hormonal. Ata esta semana, levaba 3 meses sen choio e 3 meses sen regra. E báixame no meu segundo día de traballo 💀

Véndese o Bar MPM de Montouto, un clásico do camino de volver a Santiago os domingos, e como réquiem só podo dicir que se o Crack estivese ambientado en Galicia comezaría aquí.

O das 20 puñaladas pero como resposta o silencio absoluto porque todos están mirando pra o móbil.

Andiven por aí e visitei de novo a pedra que se parece ao can.

A miña hospitalidade: facerlles sinais de conductora colérica cando van cada un por un lado diferente nunha estrada dun carril e medio. O meu proósito: facer desta unha Galicia Caníbal.

Vulve couronnée portée en procession par trois phallus à l’image des processions mariales. Collection de la famille Van Beuningen, 1375-1450 journals.openedition.org/anthrovision...

No paseo de hoxe comezamos a falar do cura, que era de Lalín, e esquecinme de preguntar por que todo está tan ben posto neste poboado se supoño que xa ninguén traballa no encoro.

Bueno, saio a dar outro maldito paseo, a ver se coñecer tódalas parroquias da comarca alivia este burato que teño dentro.

Teño un San Crimenzo decapitado escondido na lacena. Se tal sácoo pa fóra a ver se chove. Pero como empece xa podedes vir correndo a gardalo.

Desgraza: quédame un episodio de Criminopatía. Foron moitas as que me recomendaron podcast do xénero para este terrible momento. Pero non o entenden. Non é a temática. É ese xa perdido estilo radiofónico que ten Clara Tiscar o que mece o meu sono.