Yasalar adalet duygusunu geliştirmemiştir, onu mahvetmiştir.

Yasa masumu koruyamadığı sürece, saygı duyulabilir bir şey değildir.

Kuvvete dayanmayan adalet aciz, adalete dayanmayan kuvvet zalimdir.

Adalet olmayınca devlet büyük bir çeteden başka nedir ki?

Özgürlüğe giden, işçi sınıfının zaferi ile tiranlığa giden faşistlerin zaferi olmak üzere sadece iki yol vardır. Her iki tarafta kaybedeni neyin beklediğini biliyor. Faşizmi sonsuza kadar yok etmeye hazırız.

Dünyada hiçbir şeye minnet etme, özgürlüğünü ancak bu şekilde koruyabilirsin.

Uyduruyorlar, sonra da uydurduklarına inanıyorlar.

İktidar suistimale yakındır ve mutlak iktidar suistimalsiz yapamaz.

Dengeli insan delidir.

Haklı olduğun zaman, hiç kimseye boyun eğmeyeceksin.

Yenileceğinden korkan, daima yenilir.

Bir insan için ahlak terbiyesi ekmek ve elbiseden daha lüzumludur.

Karanlık ne kadar güçlü olursa, Işığın aydınlığı da o kadar parlak olacak

Roma neden yıkıldı?" sorusuna Cicero’nun cevabı: Çok ve güzel konuştuk, fakat bilgisizdik!

Eğer onur kazançlı olsaydı herkes onurlu olabilirdi.

Tımarhane ve hapishane, iktidarların sopası olmuştur tarihte.

Son 10 senede ülkenin ürettiği tek şey; kısa paçalı, dar pantolon ve corapsiz lofer ayakkabi giyip sakalları hacivat gibi kesen, osmanlı tuğralı yüzük takılı ellerinde parlak tesbihler, nargile kafeden instagrama foto koyan bi b*ka yaramayan tipleri.

Bazı ülkelerde, bazı kimseler, devleti soymak için, politikacı kılığına girerler.

Öfkeli bakan değil, akıllı bakan korkunç ve tehlikeli görünür. Kuşkusuz insan beyni aslanın pençesinden daha korkunç bir silahtır.

Herkes ektiğini biçer; sonunda cennet de bir zihin halidir, cehennem de.

Bütün ülkelerde yoksullar, zenginlerden daha milliyetçidir.

Evinde ekmek olmadığı halde başkaldırmayan adama şaşarım.

En büyük insan; kendini en çok sayıda insanın yerine koyabilen insandır.

Adalet bütün ahlaki görevlerin toplamıdır.

Aslında halklarına baskı yapan idareler, isteseler bile halkçı olamamış pis idarelerdir. Halkçı olamamak soygunculuktan, bir de yeteneksizlikten gelir.

Herkesi affedin ama halkına ihanet edenleri asla affetmeyin.

Hakiki bilgelik, ahmaklıktan daha az cüretkardır. Bilge insan sıkça şüpheye düşer ve fikrini değiştirir. Ahmaksa dik kafalıdır ve şüphe etmez; kendi bilgisizliği dışında her şeyi bilir.

Kuvvete dayanmayan adalet aciz, adalete dayanmayan kuvvet zalimdir.

Ayarını bozduğun kantar, gün gelir seni de tartar..

Aptallar, akıllılardan pek az şey öğrenirler; ama akıllılar aptallardan çok şey öğrenirler.

İki tür mücadele tarzı vardır: Biri yasalara uyarak, öbürü zora başvurarak. Birincisi insanlara özgüdür, İkincisi hayvanlara. Ama hep olageldiği gibi, birincisi yetmediğinden ikincisine başvurmak gerekir.

Adaletin aklını kaybettiği yerde özgürlükler susar...

Bozulmuş bir toplumda, mutlu olabilmek için bozulmuş olmak gerekir.

İyilik asla hiç boşa gitmeyen tek yatırımdır.

Devlet, bireyi kendisinden daha büyük ve bağımsız bir güç olarak kabul etmediği sürece, gerçek anlamda özgürlükçü ve aydınlanmacı bir devletten söz etmek olanaksızdır.

Adaletsiz cezalar dağıtan bir yönetimde, adaleti savunan birinin de yeri hapishanedir.

Kurumların vicdanı yoktur. Ama vicdanlı insanların oluşturduğu kurumların içinde vicdan vardır.

İtaatsizlik özgürlüğün gerçek temelidir. İtaat edenler sadece kölelerdir.

Yoksulluğu azaltmadan zenginliği arttıran ve suç işleme bakımından, sayılardan daha hızlı artış gösteren bir toplumsal sistemin özünde çürümüş bir şeylerin olması gerekir.

Özgürlük içinde yanlışlık yapılabilir, ancak tutsaklık bir ulusu ölüme sürükler.

İnsanlar bilgisiz doğar, aptal değil; sadece eğitilerek aptal olurlar.

Aç insan kolay kandırılır.

Bir ülke, yarı köle yarı özgür insanlardan oluşursa yaşayamaz.

Bir devletin gideri gelirini aştı mı, rezilliği, Hızır peygamber gelse önleyemezmiş. Rüşvetin, soygunun, utanmazlığın kaynağı budur.

Cesur insan özgürdür.

Başkalarının özgürlüklerini tanımayanlar, özgürlüğe layık değildir.

Bir hükümet söz özgürlüğünü ne kadar kısmaya çalışırsa, ona o kadar karşı konur; bu karşı çıkış elbette açıkgözlülerce değil, iyi eğitimin, sağlam ahlakın ve erdemin daha özgür yaptığı kişilerce olur.

Kanunların sayısı ne kadar fazla ise yolsuzluk o kadar fazla olur.

Cehaletin en koyusundan ne gibi eserler ve sonuçlar beklenirse hepsi memleketimizde mevcuttur.

Zengin ile fakir arasındaki dengesizlik, bu ülkenin en ölümcül hastalığıdır.